장음표시 사용
211쪽
tq4 De mysterio Incarnationis.
no: relatio paternitatis,u.g. est in solo patre,& tamen pendet neces latio a filio nunc exiliete, sicutvnio a termino;ergo filius intrinlece denominatur terminus paternitatis, quod nemo concedit. Dices, ideo agens non terminare intrinsece actionem,quia licet actio exigat exsulentia agentis , non tamen exigit preesentiam agentis in e
dem loco,ubi est actio ; potest enim agens else in spatio contiguo, & sorte de potentia absoluta in
loco distanti; at vero unio exigit termitium, non solum existentem, sed intime praetente cum ipta unione. & ratione huius intimitatis dicitur terminuS intrinsece unitus. agens verὼ non dicitur intrinsece agens. Quod etiam dici potuit de termino paternitatis nam paternitas non exigit suum terminum intime praetentem,ideo non du- nominat illum intrinsece, sed extrinsece . Sed contra, quia in primis aliqua sottasse estvnio realis, & physica,quae noli exigit tuum terminum intimi praesentum in eodem spatio: nam virio continuatiua duarum partium materiae,non potest eadem esse in spatio utriusque partis ii sed iuxta veriorem sententiam ponenda cst duplex Vnio partialix,qua m una sit in una parie,&alia in alia parte. Loquor ergo de unione hac, quae est in parte A, haec est vera vitio unius partem A, cum parte B, de res picit partem B, ut terminum;& quidem denominat partem B, lubstantiali tot unitam, ut ipsi aduersarij supponunt,& fatentur; S tamen non postulat partem Β, exsistentem in ipso spatio,in quo est viato,sed in spatio proximo. Detioe aliqua cognitio potest esse , quae terminetur ad terminum,exigedo illum exiistentem,& intime praesentem, & tamen terminatio nouerit intrinleca, sed extrinseca termino. v. g. visi beata, qua Beatus clare videt Deum semper, ct
ubique necessarib exsistere,necessariis pendet ab eo, qubd Deus sit nunc in hoc spatio, in quo est
visio, alioquin non esset Deus ubique, prout pcrillam visionem videtur ess e; ergo illa vitici tomi natali ad Deum, exigendo per se intimitatem cum eo; & tamen Deus non denominatur intrinleceterminus illius visionis,sed solum extrinsece tergo non ideo erit intrinlece terminus unionis, quia unio postulat intrinsece intimitate cum Verbo. Dcnique etiam in creatis rotest poni totum hoc, quin denomi ne tui intrinseco id,quod resipi- Citur ah alio. nam pone v bicatione Petri, V.g. diuitutus concurrere ad producendam ubi cationem Pauli iii eodεnroritas spatio; tunc illa actio est in Paulo. Ut in sudueiecto.Petri vero ubi cationem denominat extrinlece agentem:& tamc illa actio ex
se postulat necessarib v bieatione Petri coexistentem intimam sibi nam de essentia illius viri usque ubi cationis est esse in illo spatio, de de essetia illius actionis est fieti in eodem spatio ubi est ubi catio
Petri ergci habet tam inti insecam connexi nem,& intimitatem cum ubi eatione Petri, sicut uni cum termino, & tamen no denominat intrinsece agetem,lsed solum exti inscce ubi cationem Petri. Postremd ergo alij recentiores dicunt, ideo Verbum non mutari,quia viaio non sustentati Ir a Verbo, sed a sol a humanitate: miit ni enim est habere aliquid in se de novo;illud autem solii in haber in se aliquid, quod sustentat in se illud; ergo
ubi non est sustentatio,nee inhaeso, non est mi tatio. Verbum ergo non mutatur, quia ci non inhaeret viii ,sed mere adhaeret ut ternamo: adha so autem non assert mutationem,quia non Icd cit potentia ad actum, cum nulla intercedat causalitas. Ideo terminus productus,licet intrinlecede nominctur pcr actione,non tamcri nautacur pei illam,quia non lustentat eam: lic ctiam Verbum non mutatur, quia non Iustentat unionem.
Hic etiam modus non placui, primo,quia licet AHλεἰ non ponat unionem in Verbo, ut in iubiecto m- βι-Larit. haesionis, ponit tamen unionem in verbo, ut in subiecto adhaesionis; sicut actio est in tocinino. quare scut creatio, licet non sustentetur a termino, in irmat tamen inti insece terminum, afficit terminam, perficit terminum; lic etiam viaio licet non siillunt etur a Verbo, insormaret intrinsece Verbunt,assiceret intrinsece verbum, perficeret Verbum; dc per consequens licet non mutaretur Verbia,accipiendo morarin pro sustentatione, mutarctur tamen ,accipiendo motum, Pr ut communiter etiam sol ut accipi,pro hoc,quo a est habere in se aliquid de nouo,sive,ut in lubiecto inhaesionis, siue ut in subiecto adhaesionis: nam materia prima non solum mutatur intrinsece per se alta equi, sed etiam per formam rationalena,licet eam non lustentet; & forma rationalis vcre asticit intrinsece, & perficit materiam primam, lic t non sit in illa ut in subiecto sustentante: emo si vitio ponit ut in Uerbo,ut in subiecto adhaesioliis, Irficit, Je afficit intrinseci Verbum. Dices,materiam primam ideo assici intrinsece, 72. de mutari per formam rationale,quia licet ipsam Hsnium
non iustentet, lulientat tam cra unionem, qua Uti itur cum anima; at Verbum nec est subi et uni sustentans humanitatem, nec Vnionean. Sed contra,qiuia materia non solum perficitur Euenitur. intrinsece per unionem, quam sustetat, sed etiam l)er ipsam formam rationalem,quam non sustentat;non enim minus perficitur intrinseco, Se mutatur, quando unitur cum forma rationali, quain quando Unitur cum serina equi; quando autem unitur cum forma equi,non solum priscitur, demutatur per unionem, ita etiam per iplam se mam, siquidem utramque iastentat materialitcr; crgo dc quando unitur eum forma rationali, a15 citur, de perficitur intrinsece per iplam formam, ut condistinctain ab unione. Confirmatur,& declaratur in sententia probabili concedetite, poste Deum de poturia abloluta creare ipsam unionem sormae cum materia sine . dependentia a subiecta lustentante tunc quidem matcria uniretur ta vere cum serma, sicut nunc,& perficeretur, & mutaretvi intrinsece per se mam, licet non iust claret unionem, nec formam. Certe ego nullo modo concedere,vcrbum de s eho tam intrinlece affici per unionem,sicut nunc materia assiceretur per formam, & unionem.
Secundo ctiam displicet praedicta sumentia, 73.
quia adhuc non explicat, cur de sacto virio du-n minet intrinsece Verbum licet illud non niu-tet aut quid lit illud, quod requiritur ad denominationem intrinsecam, prout condistinguitur ab extrinseca. Nam licet explicent ii auctores , cur Uerbum non mutetur, scilicet ex desectu sustentationis; non tamen dicunt, quid sufficiat ad intrinlccam denominationem , in quo videtur esse
necipua difficultas. Nec obstat fundamentum suprapositum, qubd mutari sit habere in se ali quod de novo, hoc autem lit sustentare in se. Respondetur enim facile, duplex esse gemis
212쪽
riuitationis, scut est duplex genus subiecti;ne in-pe subiecti inliaeuonis, adhaesionis;mutatio e go in communi cit habere in te aliquid de novo, ut in subiecto, siue inhaesionis, lute adhaesionis, ut constat ex exemplo adducto sorinae rationalis, perquam mutatur intrinsece materia, in
quo etiam lensu intclligenda cil definitio nao- tuu tradita ab Aristotele, ludd mortis 1ira lus emism Potenti.t , dcc. Nam in subiecto mobili duplex cst potentia, scilicet sustentativa, quae actuatur
Per sustentationem,&rcceptiua, quae actuat irper receptioncm,& utriquc potentiae correstri n- det sua mutatio. Quare non sol a forma equi, set etiam istina rationalis cst verea stus materiae primae, omnis enim anima dicitur altus eor- Poris ph)sci organici, sec. SI ad utrumque aruimmateria est in potentia, & ideo per utrumque
vere mutatur. Verbum auicni neutro modo mu
tatur, apud ipsam enim nulla cst mutatio, nec vicissitudinis obumbratio. Rellat crgo allignare aliquid, ratione cuius Uerbum neutro modo intrinsece habeat unionem, nec inhaesiue, nec citam ut subie, tum adlia tionis. Tq. Dices, materiam primam non polle intelligi Auua σμ- mutari per sormam rationalcm , nisi in qualuum sustentat unionem: nam ideo praeci e in composito phylico una pars dicitur lubiectum, & alia dicitur forma, quia una pars est, quae sustentat aliam , vel saltem unionem: alioquin si iactitra exerceret munus sustentandi, cur magis una disecitur recipere, & altera recipi rRemouetur. Rei pondeo negando antecedens: nam licet
subiectum potissime sit, quod tecipit aliquid sustentando ; aliquando tamen datur subiectu ii, quod non sustentet, sed recipiat formam; sicut
in casu posito, quo Deus producercc unionem Per concursum creativum, adhuc materia recia petet sormam, non ut subicctum iustentationis, sed adhaesionis. Cur autem tunc magis dicatur materia recipere, quam forma , ratio sumitur potissime ex conceptu sorinae. forma enim, ut . dicitur in Lecundo Physicorum , quae complet vltim b cile rei, id est, quae per se loqueli lo, aduenit alteri comparti: dicitur autem aduenire, quatenus deiciminat indiscrentia in ipsius. nam ideo anima dicitur recipi in maioria, Ee accidentia in subiecto: ideo etiam creatio dicitus aduenire suo termino, quia licet tum lupponat illum Prius natura, nequc ab co dependeat a priori;
aduenit tamen termino,quatenus termino ic-
, eundum se accidit, quδd per hanc, vel illam
actionem producatur; achioni vcrd non accidit, qu)d ad istuna terminum terminetur; ideo a stio aduenit termino, non c contra; ideo actio dicitur adhaerere termino, informare terminum; terminus vero dieitur subiectum actionis, recipere actionem, &e. & per consequens dicetur etiam mutari per actionem, si inciperet de nouo termib
SECTIO VII. Verior ratio, cur Verbum non sit subiectum
unionis st y- C Vppono primo Vnionem veram, dc propriam Sulpinuis o ex suo conceptu clic id, ratione cuius aliquat in , extrema disti uina alligant ut inutuli in ordine ad inseparabilitatem, se ad hoc quod ex utroque I sultet aliquod verh& proprie unum, est enim unio, quasi vinculum uti tuique cxircini, sumptas militudine a nexu, quo duo serius, vel ligna inter se colligamur; quare, sicut ex alligatione cxtrinlcca duarum rerum piovenit, ut mota localiter una, moueatur alia,vel distoluatur vinculum; ita etiam ex vitioire pii ysica, nisi diit oluatur vitio; ex hoc clauia prouenit, tuta tu sito corpore hristi in Euehacillia iub speciebus, ponatur cita antiania, per concomitantiam, hoc cit, ratione viaionis, & connexionis, ut dixit Tridentinum, a qua prouenit, non posse poni sub lpeeicbus vita Pamtum ii ne alia, cum qua unitur. Ubicumque ergolixe alligatio intercesierit, ibi datur vera, uec Physica viato,de per consequens, si Verbii habet hane alligationem cum humanitate , habet veram, δίphysicam unionem, licet no mutetur intrinseco. Dices primὼ,actio,qua ignis calefacit lignum, 6.
v. g. cst vinculum exigens coniunctionem agen- Εuasio pri
tamen non est unio; ergo conceptus unionis aliquid addit ultra supra dicta.
Respondeo, actionem non esse vinculum exi- Praeruditur.
gens omnino illam inleparabilitatum; na in primis de potentia absoluta sorsitan pollet dati illa
actio ab agente distanti: unio autem nec de potentia absoluta ciste potest inter extrema 1 5 coniuncta. Item actio non exigit, suba ponatur cficetus,ubicumque ponatur causa,vcl c contra; nam in Eucharistia non ronuntur ellcctus,quos Christus producit extra se in coeqo,voces,v.g. vel spe cius intentionales, quas dum coenarct proluce bat in aere,nec etiam ponebatur tunc in Eucliaristia ignis,a quo Christus extra Eucharistiam calefiebat . licet poneretur ipse calor ab igne productiis: at vero vitio exigit, ut ubicumque Pon t Rr unum extremum, ponatur aliud ideo ponuntur omnia Christi accidentia in Eucharistia, quae habet unita in coelo, & licet ub catio, quam habet in coelo,noli ponatur in Euchartitia; hoc tamen ideo est, quia ipsi ubi cationi clisent aliter repugnat alius locus: caeterum adhuc illa ubi catio unitur vere Christo in coelo, quia de te proxime, sonualiter postulat illud corpus talltcr coniungi cum illa ubi catione, ut non sit alibi illud corpus, nisi ubi potest elle illa ubicatio. Sed contra urgebi ς iterum, hunc non esse ad- p .
aequatum coliceptum unionis, quia etiam causa--β-litas materialis, qua subiectum iii stentat semiani aliquam, assert secum hae alligationem subiecti, de formae; & tamen illa sorinaliter non est uniosormae cum subiecto, ut docet sententia communis Physicorum, licet concomitanter connO- ted unionem; item actio immanens,qua clientia, v. g. producit seas passiones, affert alligationem utriusque extremi, & tamen non est unita; ergo vitio ex suo conceptu aliqui3 aliud addit. Respondeo, unionem elle, qiuae ex suo conceptu immediate , & proximi exigit hanc inser rabilitatem : causalitas autem materialiς sit distinguitur ab unioneὶ licet eam exigat mediate,
quatenus exigit unionem, non tamen immediate , quod idem de actione immanenti dicendum cst. Quare,sicut ablata quantitate pollent partes substantiae localiter penetrati, quia lubstantia corporea non exigit immediate ii a penetrationem , sed mediante quantitate; ita si per possibile, vel impossibile maneret actio immanens, vel causal ZOC Dν Ora le
213쪽
196 De mysterio Incarnationis.
causalitas materialis sine unione effectus cum causa, non maneret exigentia proxima inlcparabilitatis, nee alligatio proxima, ted remota, dc radicatis. Dices terti b, ergo Verbum non unitur hum nitati proprie, & in rigore, quia licet illa vitio cxigat non poni alicubi humanitatem sine Verbo, non tamen exigit, non citu alicubi Verbum sine humanitate, alioquin humanitas cisci ubique; crgo non datur vera unio Verbi ad huma
Respondeo negando sequelam, quia unio non exigit unum extremum est e,ubicumque est aliud, ut in spatio inadaeqhiato, sed ubi est aliud, ut in spatio adaequato : sicut unici animae cum pede non exigit, ut ubicumque est anima, sit pes, sed soluin, iuba ubicumque sit anima, ut in spatio adaequato, sit pes; ideo si anima Petri poneretur etiam Neapoli, deberet ibi poni cius pes. Ucr bum ergo non est in aere, ut in spatio adaequato; ideo ibi non debet poni Christi humanitas, sed in aliqua parte spatij ad. equati, in quo est Vembum,ut latius dixi in materia de Eucharistia. Flabemus ergo ex dictis, conceptum verae , dc playsicae unionis saluari in alligatione exigvnte prae dictam inseparabilitatem utriusque extremi in
Ordine ad constituendi im aliquid unum ex vir que exircino, ut postea explicabitur.
Suppono secundo, non elle idem virili, quod recipere,icu affici; uniri enim, ut vidimus,lolum dicit in suo conceptu alligati ad aliud extremum ex vi alicuius modi id proximc postulantis, componendo aliquod totum simpliciter unum; alii diverb, seu recipere etiam sine lustentatione dicit completi , & integrati per aduentum alicuius complementi superadditi: nam eo iplo, qu bd r cipiat aliquid in se, videtur supponi cum aliqua vacuitate,quam possit replere illud, quod de nouo recipitur; alioquin si praesupponitur undique plenum, & integrum, non est ubi Iccipiat aliquid. Receptio ergo dicit m complementum ex parie eius,in quo aliquid recipitur, & per cons queias, qudd pcr receptionein compleatur, leurepleatur intrinsece illa vacilitas; & ideo dici s let subiectum praesupponi,quasi ens in potentia, ut actuetur per id, quod recipit. Ex his ergo suppositis insertur iam ita utio praesentis dis fieultatis ,cum enim Verbum ex vi uni nis hypostati eae alligetur ad intimam coniunctionem cum humanitate, δc ad componendum cum illa aliquod per se unum; nihil deest, quominus vere, M proprie uniatur physice cum humanitate : unio enim , ut vidimus in prima surpositione , nihil est aliud, quam alligatio extres norum ad intimam coniunctionem , & ad hoc, ut ex illiis resultet aliquid per se virum. Deinde eum Verbum non suppomtur incomplutum,aut an porcialia ad hoc, ut intcgrmir. & compleatur per aliquid aliud, sed potius supponattir omnino integrum , & completum , non potest dici, quod in se recipiat intrinlcce vitioncm,vel qubdper illam intrinsece assiciatur, aut informetur;
quia haec omnia supponeret verbum ante viaionem elle ens in potentia ; & non omnino completum,& integrum: humanitas verὼ afficitur intrinsece vitione, recipitque illam ; quia com-
pictur , & integratur per illam , de quia suppo-ilitiar de se incompleta, & in potentia ad hoc, ut compleatur per aliquam subsistentianit & haee
est ratio, cur ex his duobus extremis unum assiciatur intrinlece per vii limem, S aliud non . Dices,ponamus humanitatem elle iam omni- 8 ino integrana, de completam Vndique ante unio- Efestamnem, S postea uniri ergo tunc unio neutrum cxtremum intrinsece assccret, & tamen uniret
vere, & physice sine eo quod esset in aliquo ex
Respondeo, calum repugnare. nam si utrum- Oeeltictis. que cxtremum supponatur undique completum
in se, non potest dari vitio vera, de physica inter illa. Dixi, si stipponatur completum in se. nam si supponatur in i. incompletu,& aliunde completum,non repugnat virio,v.g materia dum est sub
una sorma lubstantiali, licet per illam comple tur, quia tamen materia secundum se est incom-Plzia,no repugnat,quod vitiatur cum alia, & alia forma lubstantiali, quia non unitur ut completa, sed ut de se est incompleta,& partialis. Caeterum substantia Angeli, quia de se est natura completa , dc integra, non potest uniri cum alia natura Angeli, quia neutra est ens in potcntia respectu alterius; sed utraque est ens in actu in eo genere,& ex dilobus entibus in actu non potest resultarc aliud eus per se. Ratio autem a priori haec est,
quod Omnis vera vitio ex tuo conceptu tendit ad hoc, ut ex extremis fiat aliquod vere, &per se unum: si autem utrumque extremum esset ensomnino completum, & integrum 3 quantumcumque alligarentur, non ellent proprie Unum,
sed duo simpliciter, Ac absolute: sicut duo lapides
in codem aceruo non siint vere unum, sed duo, quia sunt duo entia completa, & totalia, quando autem extrema lunt entia incompleta , rei ultat ex illis aliquid vere de proprie unum totale,&complutum,quia extrema non lunt duo completa , scd incompleta ; δc compositima est unum per se, de proprie. Perse, inquam,nol quat nusciis per se conuertitur cum substantia , sed prout opponitur contra ens per accidens per aggregationem , in quo sensu etiam inter albedinem , de subiectum datur vitio per te, id est, quae tendat ad faciendum unum simpliciter ex extremis viritis modo explicato; re in hoe etiam sensu dici solet, quod ex duobus entibus in actu non fitens per se, scilicet unum coi Nasitum reli illans cx vera & physca unione, quale etiam cst album, quod non fit ex duobus entibus in actus, ted ex subiecto, quia non est undique completum sed incompletum S in potentia, S ex albedine, quae est forma,& entitas partialis. Nunquam po, test dari vera vitio inter duo extrema Tndique completa , dc pcr eonsequens nunquam datur vera viaio, quς non assiciat intrinsece alterum saltem intremum , dc in ipso recipiatur. Nec obstat, Uerbum vere de physice uniri, i 2, licet sit ens undique completum, de intcgrum, quia non negamus , dari posse uni cincin into
unum intremum completum,& alterum incompletum, sed solum negamus posse dare inter duo
extrema undique completa; quia licetvmura sit completum, ex eo tamen, δ: alio incompleto fit Vnum completum , Sc non duo completa, de totalia ;& licet Verbum non sit ens in potentia, humanitas tamen est ens in potentia ex uno crate in potentia, & alio in actu bene fieri potest qudd resultet unxi ens per se per Veram Vnior cin.
214쪽
Habemus ergo, Verbum vere,& physice,&substatis iter uniri cum humanitate, non tamen intrinsecὸ per unionem, non compleri,non Pertici, nec unionem esse in verbo, ut in labiecto inhaesionis .vel adliqitoliis An vero unici denominet intrinlcce, vel extrinsece verbum; de an verbum dicatur intrinscce unitum Qii aestio est magis de modo loquendi, quam de re ipsa: nam de re constat, nsi esse unionum acciduntate, DCC per auectu, ur ponebat Nestorius,sed physicam,ilc si1bstantiali,quae tutant natur ad cntitatem intrinsecam verbi, & ex vi,cuius Uerbum realiter coniungitur cum trumanitate ad consti ita Endum unum cnS per se, nempe personi Chrini constat etiam,hanc unionem non esse in Uerbo, nec assicere Verbum, sed solum terminari ad Verbum. Nonnulli dicunt, Vcrbu de omina-xi merὰ extrinsece per uni oue. Ita Lorca pra- ueni do. Is .num . . ubi dicit, hanc cme commu-riem recentiorem,& videtur esse de mente Boria Ienturae In I q. I. ubi dicit, Verbum per unionem incipere dominari unitum, sicut unum albu posito alio albo incipit denominati simile, ct sicut columna posito homine incipit denominari dextra , vel imistra; quae inne sunt denominationcs cxtrinsccc,ut suppono ex Philosophia,& valde suspicor,apud Complute ses apud quoς scripsit Lorca, non esse inusitatum hune modum loquendi. nam P. Vasqueet non meminit huiuς dissicultatis , sortasse, quia stipposuit hanc esse denominationcm cxtrinsccam v ci rationi x in Vcrbo , de ideo posse prouenire ab unione,quae non elliat in ipsb. Eodem modo lo quitur Lessius lib. i 2. deperfectionabin divi us cap. c. h. ubi illam dicit esse extrinsecam denominationem Vcrbo. Alii tamen communiter eam appellant denominationem intrinsecam,& dicunt,Verbum intrinsee uniri quibus fauet Suare E do. 8.seu 4. ubi dieit, hanc esse denominationem medi iminter intrinsecam, & extrinsecam appellandam
tamen communiter intrinsecam. Et ita eam voeant communiter nostri recenti es, cum qui
bu, quia plures sunt ,&quia est quaestio de vocibus , loquendum est : quia solum significatur, Verbum vniri intrinsecὲ per modum termini, hoc est,per unionem veram physicam, & propriam, tendentem ad constituendum aliquia perie unum ex extramis unitis, & alligante intime utrumque extremum , non sicut agςns denom hiatur ab actione, vel obiectum a visione, haec enim non denominantur a forma aliqua alligante,& coniungente v mimque extremum adeonstituendum aliquid pcr se unum : qiuod solum di timeri signincatur, clim dicitur verbum intrinsece unitum per modum termini. Quare cum de re ipsa hetae constet, non est immorandum in m octo loquendi , sed loquendum cum multis, excludendo tamen semper a Verbo omne vestigium mutationis , aut affectionis passi.uae intrinsecae , Vt . dictu est. P. D.w- Lugo de In mar.
De termino vnionis ex parte assumentis, ,
ubi de supposito, S: subsistuntia
rebus competas' SECTIO IV. Proponuntur,is dissoluumur obiectiones contra doctrinam praecedentem. SECTIO V. Verbum asse seris immediate Ioxem materiae cum forma'
SECTIO VI. Vtrum, o quomodo post is ea-3 dem natura subsiflere perplures subsistentias'
S E C T i o VII. Explicaniur aliae diu ut Iares circa naturam subsistentiae.
on possumus explicare natura Uni an is hypostaticae,qua mediante suppositum Verbi terminauit humanitatem Christi, nisi prius supponamus, vel cxplicemus,
quid sit subsistentia creata , & quid addat sup- .positum supra naturam. Quae licet sit quaestio
metaphysiza, habet ta ncri connexionem maximam eum mysterio Incarnationis, ima reueratotum landimentum accipiunt Philosophi, &Metaphysici ab hoc mysterio; quare non crit extra rem nostia sententia de hoc puncto breuiter praemittere;de quo late disputat P Suareκ disp. 34. ADtaphysicae, , nyrcura ius'. ii. I i .
De sobsi emia, quid signisces ' ubi de usura, supposito, di postasi .
IN primis supponendi sunt aliqui termini, qui I.
in hac materia frequentiores sunt,nempe ΠΑ-tunt euIkbstantia, subsistentia, suppositivi, Per na, inpostasis. Natura est prima tardix operationum qualis in homine est humanitas,quae di- ..is cit materiam , & animam rationalem unitas, a quibus habet homo esse hominem : non tam Enhabet adhuc terminationem. Natura solet aliquando appellari substantia. quo sensu dicimus, in Deo csic unam naturam, seu substantia commune,& tres personas: non quod personae non
sint etia substatiales. sed quod substatia simplici ter prolata stipponit pro sola rei natura, prout adhuc non dicit terminationem Subsistentia est illud, quod addit homo supra humanitatem; significatque ultimum terminum naturae, per qu m naturia redditur alteri 'incommunicabilis & in se subsistens. Subsistere enim est ibi sistere, Se no alterius progredi: qua ν ηιμm.te illa entia dicuntur subsistere, quaesistunt in se ipsis & alterius non propediuntur: subsistentia vero est terminus ille, per quem sermaliter natura ita terminatur in se,ut non debuat alteri communicari Quare licet aliquando subsistetia
215쪽
198 De mysterio Incarnationis.
signifie et concretum totius natura subsistentis: frequetius tamen aecipitur pro ipsa forma, a qua
natur: habet formaliter subsistere:in quo senis vlulpabimus illam vocem in sequentibus. . Suppositu es substantia completa incommuni ea uiliter subsistensi includit enim intrinsecε
tam naturam,quam lubiistcnti. in ,per quam natura ultimo terminatur. Quare in Deo dicimus, esse unam naturam in tribus suppositis. Inio li-eci plures Theologi , inter quos noster Suare Z, concedant in natura diuina.vltra tres subsistentias relativas aliam subsistentia absolutam communem tribas personis; ita ut Deus prout pr.π- scindita personis, sit veru iubsistetis pcr subsistentiam abs blutam; non tamen concedunt suppositum absolutum, quia Deus non iubiistit per illam subsisscntiam in comin unic.ibiliter , cum adhue posIit communicati personis. Suppositum entiri signifieat subffatiam non lotum subsistentem, sed inconi municabiliter iubii steteiri. An veris pcissibilis sit taliue subsistentia, per quam substantia subsistat,& non incommunicabilitet constabit ex dicendis. Pro minc certum sit, suppositu includete naturam, & suppositalitatem, scii subsistentiam , qua iratara incomin unicabiliter si ibsistit.
Persona comparatur a l suppositiim, ut inserius ad superius; suppositu enim signi dicat qua- eumque iubilantiam incommunicabilirer subsistentem : persona vero significat solam natura
rationalem,vel inici lectualem incommulucabi- .liter lubsistentem Quare Pater aetcrniis est persona, Angelus est persona, hoino est persona: equus vero, vel lapis non sunt personae, sed supposta; ideo persona definitur a Boetio in libro
de duabu; naturis,per Iolia est rata inam Natuνα
se si vitii , id est , iiwommunicabilis substantia
Denique hypostans Graeca vox est, quae olim patiebatur aequi uocationem: aliquando enim significabat idem quod 'bstanti.t; quare Hiero nymus , & alii renuebant dicere , in Deo dari tres hypostases, ne videremur multiplicare Ω senua. Aliquando vero significabat idem, quod si'politu: in qua significatione postea usurpata est ista vox an Ecclesia, & sine formidine coceditur dat i in Deo tres hypostases. Solet aute seς-quenter hypc stasis e nuerti cum persona , ne
extendatur ad sigilificandum aliud luppositum,
praeter quam intullectuale. Dubitatur in praesenti, virlim ppositum sit idem,quod primissubsantia Suarca υbij Vasit . easan situ. I in. s. affirmat. Alij veris negant.Sed quaestio est mere de nomiiie.Nam . si per prama Iubiam iam voluerit significate Aristoteles illam solum, quς per se ponitur in praedicamento,& quae omnino completa est; ulem erit prima substantia , quod suppositum . nam humanitas quae non cit iupp stum,non est c5picta .necp r se ponitur inprae. dicamentis S rvr conssequens neque erit prima
substantia. Si vel 3 pitina substantia stilum significet substantiam ungulatem, ut alii volui non
conuertetur cum supposito na humanitaς iri
sti est hae e numero humanitas, es singularis, dctamen non est suppissium. Sed haec, ut paedixi, in qua stio de nomine. Veniamus iam ad quaestionem de re.
SECTIO II. Drum suppositum in creatis addassum πι--ram aliqui possisum ab ipsa Minctum'
quam entitatem positivam reale, vel mo-dale,vltra eas, quas includit humanitas, seu natura humana In qua quaestione Aristoteles .& omnes antiqui Philosophi nullam sorsitan liabuet ut ratione dubitandi:atren d cdo enim ad pi incipian 'uralia, nullum prorsiis est vestigiu distincti nix realis inter hominem,& humanitatem ; nisi penes diuersiim modum loquendi, sicut etiam
Inter Catholicos triplex est sententia. Prima Diptiae G. docet suppositum sollim differre a natura pcnes diuersum modii concipiendi δε loquendi: ideo scilicet,quia humanitas,u.g. in abstracto cocipiatur per modum rei habitae : homo verδ in concreto concipiatur per modum habentis. Quare, in rigore loquendo,hςecst vera praedicatio rea lis,homo es humanitas. sicut & ista,emitas est ens.
Hanc sententiam docuerunt Dur. & Henricus. ει,-- a
adducti a Suarea Minumasest.2.n-1.4. Hetitae Secunda sentetia, quae fortasse solii in est ma- τior explicatio praecedentis , & sere ab ipsa non distert,tribuitur Scoto pluribus in locis addu- Seo e
ctis ab eodem Suare et n. 8. quam dcfendunt ex sua e
Scotistiς Basso lis . & Matronis cum aliis , Iicet plures dubitem de me te Seori, ima amerat cum pro tertia sententia. Caere ruin quidquid sit de hoc docet haec secunda, hominem solum differre ab humanitate, & in uniuersuin suppositum
creatum a iratura per duplicem negationem,
quam suppositum importat Prima est negatio aptitudinis dependotiae ab alio supposito in quo
sit: ideo anima rationalis et separata a corpore,
no est suppositu,quia habet aptitudine, ut sit in corpore Seclida negatio est actualis dependetiae ab alio stipposito,igeo humanitas Christi no est suppositum, quia actu dependet ab alio supposito Verbi. - . Ut haec sentetia verisimilior sit, duo sunt tara nuciae M.
Ca eius terminos aduertenda Primum,quod nomine e δε non debet intelligi dependetia, quam habet effectus a sua causa; non enim ha- β. het homo negationem huius dependentiae, cum seper dependeat a suis causis Debet ergo intel- Dryendra maligi per ne)atione depεdentiae; negatio unionis
aptitudinalis, & actualis ad aliud suppositu;qua
negationem habet Petrus. Secudum aduerten- Aniiud κδ dum est, nomine aptisuiunas, quam negat suppo. .m
Iitum debere intelligi, aptitudine nati traicinam lieet natura Petri habeat aptitudinem obedientialem ad hoc.vtvniatur stippost diuino, non tamen habet aptitudine naturale. Duo ergo rc-quiruntur in ista sentetia ad rationem suppositi creati Primum est, quod natura illa non uniatur de faeto,nec naturaliter, nec miraculose alteri
lupposito. Secundum cst, quod nee possit naturaliter saltem uniri. Duplex sententia pixcedens sere in eandem 8 incidit,& ideo iisdem fere argumentis solet impugnari .Primo,quia videntur procedere consequenter, dum ex uno capite admittunt illam propositionem, humamias os homo ; ex alio ucidcapite
216쪽
capite docent, hominem addere supra humanitatem negationem, si enim homo addit riegationem. ergo non potest prindicari de humanitate; quia complexum ex humanitate, & negatione distingititur ab hii manitate. Uerum hoc argumentum parum urget, quia licet coecus dicat negationem vi ius, adhuc est vera praedicatio. Petrus est coecus,quia negatio non pr dicatur in recto, sed in obliquo de Petro, quasi dicas, Petri sest habens negationem visus. Sic etiam quado dicis,humanitas est honro, negatio,quam dicit homo,non praedicatur in rceto, sed in obliquo de humanitate,quasi diceres humanitas Petri est illud ,quod habet talem negationem,&c. Secundo , impugnantur praedictae sententiae argumento desumpto ex natura diuina; haec enim prout praescindit a tribus personis , habet vere negationem dependentiae aptitudinalem,& ac ualem ; neque enim dependet, neque depcndere potest ab alio supposito, & tamen ut sic natura diuina non est suppositum ergo ad rationem suppositi non suffieit illa negatio dependentiae addita naturae. Sed neque hoc argumentum multum Vrget, poli et enim ab iis responderi, naturam diuinam , prout ratione distinctam a personis , non esse silppositum . quia non habet negationem communicabilitatiς: est enim communicabilis
tribus diuinis suppositiς, a quibus licEt non dependeat,vere tamen illis communicatur: ad rationem autem suppositi non solum exigitur ab his auctoribus negatio dependentiae, sed negatio communicabilitatis alicui supposito, ut supra diximus. Tertio impugnari solent ex eodem Trinitatis mysterio , quia suppositum, in diuinis non constituitur sol maliter per aliquam negationcm, sed per aliquid positiuum: nam quae uis Per
na cliuina addit supra naturam subsilientiain relativam positivam, ut sunpono. ergo pcrsona etiam creata, & stippositum creatum addit supra naturam aliquid potitiuum persona enim inuina,&creata conueniunt in ratione person ς:negatio autum non potcst conuenire cum aliquo positivo. Hoc argumentum, quod vilde essicax solet existimari contra Scotum, mihi sane non videtur adeo essicax. Posset enim Scotus respondere negando consequentiam a supposito diuino ad creatum, quia natura diuina non habet a se ipse riualiter negationem communicabilitatis.
Quare sicut ex mirabili communicabilitate naturae diuinae non potest colligi similis communieabilitas in aliqua natura creata sic ex eo, quὁd natura diuina indigeat aliquo positivo su- eraddito ad hoc, ut reddatur incommunicabiis, non potest sumi argumentum probans, natu ram creatam reddi incommunicabilem per aliquid positiuum super additum.
Confirmatur solutio ex alio discrimine,quod sere omnes admittunt inter subsistentiam creatam.& diuinam. subsistentia enim creata, licet sit conditio requisita ad plures operationes, ut comuniter conceditur, ipsa tamen non est principi u operandi:operationes enim procedunt a naatura, subsistentia vero solum deseruit ad terminandam naturam. Diuinae autem subsistentiς nosoliam terminant diuinam naturam, sed etiam in P.δε-- Lugo de Incareat.
probabiliori sententia Theologorum integrant principium operandi ad intra. Na in Patre aeter no, V. g. principium generandi integratur ex intellectu, & ex Paternitate ; quare non mirum, quod subsistentiae diuinae sint entitates potitiuς, cum sint principia operandi,quod tamen in subsistentia creata non reperitur. Hoc ergo argumento omilso, quod desumi- II.
tur ex mysterio Trinitatis, superest aliud egi ea-cius, quod desumitur ex praesenti mysterio Incarnationis, In quo Iuxta
riini,& Patrum docemur, Verbum diuinum aia cara iis . sumpsisse naturam humanam , non personaem imo potitis consumpta personalitate creata an
sumpsisse solam naturam in propriam personam: quare in Christo non sunt duae personae, sed una persona cum duabus naturis ἔ ergo persona humana addit aliquid positiuum supra naturam humanam; quod quidem quia impeditum est inhumanitate Christi , supplente munus illius personalitate Verbi , ideo dicitur Verbum as-iumnsisse humanitatem, non hominem, nec personam. Alioquin si humanita; S: homo idem sunt, sicut verum est dicere Verbum assumpsit L .se liumanitatem,verum etiam esset, assumptisse
Nec ad hoc argumentum respondebit Durandus sussicienter per distinetionem rationis, quam ponit inter humanitatem , hominem: nam tota illa est distinctio penes diuersum modum concipiendi quare loquendo realiter, parte rei,sicut verum est dicere, entitatem esse ens,sic etiam verum crit dicere,qu3d illud quod assumptum est 1 Verbo, est homo. Dices, non suisse assumptum hominem,quia homo supra humanitatem dicit negationem communicationis actualis ; quare sicut eo ipso, qu3d humanitas Christi assumpta fuit a Verbo, amisit illam carentiam e sic etiam amisit esse hominem, prout condistinguitur a Verbo .nam homo significat humanitatem existentem per se,& sine alio : eo autem ipso, quod existat cum Verbo,amisit hoc .quod est existere per se,& s- ne alio, & per consequens amisit propriam personalitat cm.
Sed contrὶ primo , quia in hoc sensu ridi- Excluditunculae , &nugatoriae effent definitiones Conciliorum, quando dicunt, Verbum non assum psisse personam humanam , sed naturam : nam idem esiat, ac dicere, naturam humanam aia sumptam a Verbo non mansisse per se existentem, sine unione ad Uerbum, quod adeo clarum esset, ut ossici ridiculum, & indignum omnino, quod ab Ecclesia uniuersali, ut fidei dogma definiretur. Contra secundo, quia si ex eo praecisὸ natura humana amittit propriam personalitatem, quia unitur Verbo, per quod amittit esse per se, & sine alio; ergo etiam V erbum, eo ipso,quod uni tur humanitati, amittit propriam personalitar m. nam eo ipso amittit hoc, quoa est existere fier se,& sine alio; iam enim incipit existere cum iumanitate I ergo personalitas propria, quam amisichnmanitas, non erat illa praecisa negatio,
sed aliquid positiuum ad quod consequitur illa
Dices, ideo humanitas,&non Verbum,amitistit propriam personalitatem, quia humanitas
217쪽
pendet a Verbo,& non e contra,quare humanitas,& non verbum amittit negationem depen- gentiae, quam antea habebat. Sed contra,quia non est, cur humanitas modo pendeat 1 Verbo plus quam antea, quia cum antea humanitas non
haberet per se aliquam sib sil etiam positivam,1 qua penderet, non est, cur suppleatur a Verbo
aliqua dependentia erga humanitatem i, humanitas enim antea non depen lebat ab illa negatione, quae sola ablata est per unionem ad Verbum, & aliunde manet humanitas cum tota sua entitate positiva, quam antea habebat ergo non non est, cur dependeat magis nunc a verbo,
Contrὶ tertia , quia inter duo entia in actu
omnino completa, quoad totam suam entitatem positivam , non potest intercedere aliqua unio, praesertim substantialis; quia per unionem substantialem debet resultare aliquod ens per se ; ergo ad hoc, quod verbum, 8e humanitas Christi uniantur, ita ut ex ipsis resultet ens per se , debet praesupponi alterum ex extremis cum aliquo incomplemento subitantiali ii ergo cum in Verbo non possit praesupponi hoc incomplementum, necesse est illud reperiri ex parte humanitatis; ergo defuit humanitati aliquid substantiale, nempe subsistentia, quod posset suppleri a Verbo per talem unionem. Antecedens vero probatur,tum quia in nullo alio potest coasistere ratio entis per se, nisi quod unio non adueniat entibus in suo esse substantiali eo inplete constitutis, ut diximus supra, tum quia alioquin sequeretur posse quodlibet uniri substantialiter
cum quolibet, Angelum cum Angelo hominem cum Leone,& alia limitia, quae as omnibus ne
Aliqui recentiores dicunt, posse adhuc defendi pr dictam sententiam,& explicant exeln- plo desumpto ex mysterio Eucharistico, in quo
quantitas panis , quae ex natura sua non porcst
esse nisi in subiecto,de potentia absoluta ponitur per se ἰabsque modo pontivo super addito, quia sustentatur a Deo concursu quodam diuerso, de essi caelori, supplente illam conditionem.,sine qua non,naturaliter requisitam , scilicet unionem quantitatis cum subiecto; atque
adeo illud esse per se quantitatis. in quo landa tur negatio dependentiae 1 subiecto, est illa
quantitas sub illo eoneursu essicaciori Dei. Sie ergo e contra dici potest, quod scilicet naturae substantiali humanae , v. g. connaturalis sit concursus Dei estieacior, ex vi cuius sit per se, qui qui concursus erat praeternaturalis quantitati, ita ut natura humana si suppostlim, quando est iuxta modum existendi sint debitum per talem conclusum;& talem concursuin esse debitum prouenit ex ipsa persectione naturae substantialis,& non est sola conseruatio, quasi vo luntaria, sed ut petita, & debita pe r sectioni naturae substantialis. Potest tamen Deus negare tali naturae illum concursum ecffiaciorem, quo existit per se adhibere alium imperfectiorem,& debiliorem, ex vi cuiuς non possit esse, nisi dependenter ab unione cum Verbo supplente per terminationem, quo i Deus praestabat per em cientiam.
Sie ut subiectum potest supplere perrece ptionem quantitatis, quod Deus praestabat per
concursum emeaciorem in Eucharistia; ita ut quantitas, quae erat per se ex vi concursus ese
eicioris, sit postea in subiecto supplente illamesticaciam maiorem causae essicietis. Vnde sicut quantitas existens per se,ut ponatur depen lensa subiecto. nihil amittit, sed solum , quia desinit
terminare illum concursum , amittit formalita- cm,quae erat, esse per se,& negationem dependentiae, nec ea formalitas aliud erat,quam quantitas, ut terminans talem concursum Dei, quae
deesse potest, eo sollim, quod Deus ab aetemo
non voluerit, nisi pro tanto tempore quantitatem esse per se, suppicndo unionem eius cum subiecto; quare eo tempore elapso, non supplet, sed mediante unione cum subiecto conteruat
quantitatem.Sic humanitas,quae connaturaliter
petebat e sic per se, ut ponatur dependens a Verbo,non oportet quod amittat modum positiuum latrinsecum, qui est et perse ; sed solum quod terminet concursum Dei adeo limitatum, ut ex vi illius non possit existere , nisi media unione cum Verbo, quam Deus in illo
stanti producat. Tunc autem non dicitur persona creata, quia personalitas creata clientialiter
connotat, concursum Dei adeo persectum actus hi communieari, quo sit independentcrabalio, de ex hac variatione concurrus diuini pro hoc, vel illo tempore variari potest in humanitate sermalitas personae , ac proinde altumi a
Verbo,quin assumatur persona. omnia autem,
quae adduci possit ni contra hunc modum explicandi , videntur instari posse in quantitate Eucharistiae, eum hoc solum disicrimine,quod concursus, qui quantitati est praeternaturalis,naturet substantiali est con naturalis.
Hic modus dicendi, & exemplum adductum I s.
ex quantitate Eucharistiae adhuc non explicat
Dei esticaeiorem sibi debitum est suppositum, cha/i . de hoino; ergo ille concursus, seu illa actio Dei exhibita ex debito,&exigentia humanitatis intrar ad componendum compositum, humanum,
in ratione suppositi; quia abique illa actione non denominatur suppositum manentibus omnibus aliis, illa actione polita denominatur suppositum; ergo suppositum , ut suppositum includit aliud praeter entitatem humanitaris, nempe itulam antonem debitam humanitati. Hoc autem est abii irdum quia homo, ut homo est adaequate substantia : illa autem actio iuxta veriorcm sententiam est, in entitate sua accidens de praedicamento actionis .Quod si velis, illam actione esse entitatiud modum substantialem, iam ergo ponis modum aliquem substantialem positiuuintrinsecum,quo subsistat humanitas: solumque erit differentia in hoc , quod tu ponas eundem modum positiuum esse inssuxum, seu actionem,& subsistentiam , sed reuera ille modus praestabit igem munus, quod praestat modus subsistentiae positiuae , quem alii ponunt : quia per illum
redditur natura incommunicabilis, & independens,&c. & per illum etiam modum completur natura substantialiter , quia alioquin natura prout condistinguitur ab illo modo, esset substantia completa; atque ideo non possEt humanitas uniri substantialiter verbo, quia unitur huma
lum cienter lunultentiam lubitantialis naturae,
absque modo postiuo superaddito. Primo, quia
si humanitas, v. g. terminans concursum illum
218쪽
humanitas secundum totum, quod habet,prout condistinguitur ab illo modo actionis; eteo ii prout sie condistincta est substantia compriata, non erit uni bilis substantialiter , quod enim estens substantiale completu non potest substantialiter viliti cum alia substantia completa. Dices, illam achionem non esse modum intrinsecum in natura, sed est e voluntatem Dei conseruandi naturam pro tali tempore absque dependentia a substantia Verbi ; quare non ponitur modus intrinsecus quo natura subsistit Ita videntur indicare ij Doctores in Verbis rclatis.
Sed hoc non iuuat imδ ficilius impugnatur : si enim concursus ille est aliquid tenens se ex parte Dei ; ergo homo ut suppositum, & ut homo completus includit intrinsecὰ aliquid Dei;probauimus enim, suppositum debere includere intrinsece illam actioncm Dei debitam humanitati ; si ergo illa actio non est modus intrinse-Cus termino, seA volitio increata Dei,conseques est, quod illa volitio sit de ratione intrinseca hominis, componens suppositum humanum in ratione suppositi humani ; quod est mult5 absurdius,ut constat. Vnde apparet iam discrimen inter suppositu pomah-- humanu, & qualitatem Eucharistiae,quia quan-η--titas in Eucharistia, licet terminci illu concur- esseaciorem Dei, ex vi cuius existit inde- pendenter a subiecto;non tamen denominatur ab illo concursu suppositum, nec quantum in concreto, sed soli im denominatur indenen densa subiecto,quae denominatio non complet illam in ratione quanti . At vero humanitas in illo diacendi modo, uando coseruatur per illum concursum Dei sibi debitum, debet ab illo denominari, non solum independens a Verbo, sed suppositum,& homo quae est denomina tio substantialis,ut constat, &per consequens debet prouenire ab aliquo complemento substantiali intrinseco homini ut est suppositum humanum completum substantiale. I. Secundi, impugnari potest ille modus expli-I v -- candi. quia ex illo exemplo ouantitatis, strectem - applicetur fieti videtur,quod personalitas Ver- debeat exercere aliquem infixi umo sititium, & causalitate ni propriam resipectuum anitatis: nam quantitas in Eucharistia ideo indiget insuxu Dei nersectioii ad sui conseruationem,quia deest illi influxus causae materialis, a qua prius accipiebat partialiter suum esse,qui influxus debet suppleri per aliquem verum influxum, quo ab alia causa accipiat idem ess c. Alioqii in si non dependeret a subiecto tanquam, causa influente,quocunque alio modo dependeret, non esset necessarius instrixus diuersus Dei,quo conseruaretur sne subiecto; ideo enim iuxta veriorem sententiam materia prima, licet
non posset maturaliter esse, sine forma substantiali, non tamen indiget diuerso concursu Dei ad hoc, ut de potentia absoluta possit existere absque omni sorma substantiali, sed potest eadem omnino actione, qua prius conseruari,quq tamen sit iam supernaturalis quoad modum: si ergo natura humana non dependet 1 Uerbo ut
eause,sed ut a mero termino non erit necessa
lius diuersus influxus Dei fortior & persectior,
quo conseruetur independens a Verbo. nam tune solum requitirur persectior influxus in en-P. Dan. de Lugo de Incamat.
ritate,quia o sup eri debet cocursus, qui deest alterius causae.Cum ergo concedatur hic diuerasus concursus entitati uc in humanitat cm inde pendentem a Verbo,consequens est, quod suppleat concursum verum,quam personalitas Uerbi praestaret in illam humanitatem. Quod quidem videtur absurdum mam ille no esset in genere causae efficientis;personalitates enim diuinae non habent talem modum influendi, neque etiam eii et in genere causae materialis, ut constat in quo ergo causae genere Verbum influit vere inhumanitatem Fatendum itaque est,s tum concurrere terminando humanitat , quod quide non est influere,nec causat e sed terminate seu coplere sui antialiter illa humanitate lo. co subsistetiae creatς, quae neqae etia inquit, sed terminat, seu complet substantialiter naturam, ut resultet suppositum humanurn compictum. Propter hoc ergo potissimum argumentum, quod ex mysterio Incarnationis de inmitur,amplectanda nobis est tertia, S communis lententia Theolosorum, & Philosophorum asserentium, suppositum creatum, licet includat naturam, addere tamen supra illum aliquid positiuurcaliter, vel ex natura rei distinctum ab ipsa na
Contra hanc communem sententiam nonnulla obiiciuntur, quae sacile dissolues. Primo obii cur , quia suppositum humanum nihil
aliud est, quam materia, & anima rationalis unitae: hoc autem ipsum est humanitas, ergo non differunt homo de humanita s. Ad hoc sacile respondetur negando maiorem.
Secundo obiiciunt, quia vel ista subsistentia post tua est de essentia hominis, vel non. Si di cas prinaum; ergo Verbum non ali impsit totam essentiam hi nanam. Si secundum, ergo homo potest reperiti s ne subsistentia positiva. Respondeo subsistentiam pertinere ad essentiam hominis, prout homo subsistens est ; non veia ad essentiam hominis,ptout homo est re- duplicativo, quia ut sie reduplicat supra humanitatem , quae est natura hominis , complexum enim ex hii manitare , & subsistentia ab humanitate haberet esse hominem , M a subsistentia haberet este suppositum. Adde humanitatem appcllari naturam ,& essentiam quia est principium operandi subs stentia vero non appellatur
natura, sed terminus naturae. Quare , licet requiratur ad hominem , non tamen requiritur,ut natura, seu essentia, sed ut terminus naturae. Ad Argumentum ergo dicimus V cibum
non assumpsitseliotam essentiam hominiς subsistentis prout subsistens est, sed hominis, prout homo cst reduplicative. Obiiciunt tertio,ergo humanitas Christi a L. sumpta a Verbo est in statu violento, quia caret debita sibi persectione connaturali. Respondeo negando sequelam quia licet humanitas Christi careat persectione sibi debita, accipit tamen aliam longe excelletiorem, nempe subs stentiam Verbi, per quam suppleatur propria subsistentia. Ad violentiam autem requiritur ita carere bono debito ex vi propriae virtutis causandi, ut nec so aliter , nec eminenter illud habeat. An vero humanitas Christi retineat appetitum innnatum ad propriam subsistentiam 3 quaestio est de nomine. nam si no-
219쪽
3 mine appetitus,solitin inthi ligas potentiam cum D si negatione , certue est, in humanitate Christi manere appetitum innatum ad propriam sub sistentiam,cu retineat potentiam cu negatione. Si vero nomine . RPettim, intelligas potentiam cum negatione, non solum illius rei formaliter, ad quam est potentia, sed illius item eminenter habitae; tunc dicendum est, humanitatem Christi non manere cum illo appetitu quia liuet non habeat formaliter propriam subsistentiam : ha bet tamen illam eminenter, quatenus terminatur per subsistentiam Uerbi infinite excellen
2 o. Petes primo, utrum hae e distinctio suppositi
nubim . a natura reperiatur respectu omnis naturae sitbstantialis creatae,& creabilis.
Disimitur. Respondeo , in primis ex mysterio Incarnationis habere distinctionem suppositi a natura irrationali , quia Verbum non solum assumpsit hypostatice animam Christi, sed etiam eius corpus in triduo, & sanguinem etiam in triduo , ut insta videbimus. c. δd si in his naturis habeamus semel dari subsistentiam distinctam , non erit probabile fundamentum ad negandum hoc ipsum in aliis naturis irrationalibus: quare Theologi communiter concedunt , potuisse quam libet naturam irrationalem allum i hypostatice a Verbo De Angelis poterit esse maior dubitatio propter eorum maiorem p rsectionem. Commu-
s.ls. tamen sententia Theologorum de hi, etiam concedit habere subsistentiam distinctam, ut docet Suare E Ubi supraseel. 3. ι v. v. quia satis probabile est, potuisse assumi a Deo hvpostatice naturam Angelicam,sicut de facto allumpiit humanam; quod videtur insinuari 1 Paulo ad Hebr.
a. dicente , nunquam Angeias apprehendit men Abrasa ararehendit, ergo potuit naturam etiam Angelicam Deus assumere: alioquin non γ commendaretur cx hoc misericordia Dei erga
semen Abrahae. Et confirmari potest cxemplo animae rationalis separatae , quae licet spiritualis sit, adhuc subsistit per subsistentiam distinctam, ut infra videbimus, alioquin non potuisset in statu separationis manere unita hypostatice Verbo. Denique ex his fit satis verisimile,nullam posse esse naturam substantialem, cui conaturale non sit terminari per subsistentiani distinctam, quia haec compositio ex natura, & subsistentia non prouenit naturae CorPO-reae, eo quod sit corporea, cdiri ctiam reperiatur in natura spirituali: nec etiam prouenit naturae spirituali,eo qu6d sit spiritualis,cum reperiacirretiam in natura corporea. ergo prouenit virique ex aliquori in quo utraque conuenit, quod nihil aliud videtur esse praeter rationem communem naturae substantialis creatae:praesertim,
cum non videatur possibilis aliut gradus substantiae persectior supra gradum substantiae in- cllectualis,in quo sunt Angeli. . SECTIO III.
Nonnulli in primis indicant, subsistentiam
esse aliquod accidens, inhaerens Daturae.
Qui modus dieendi ne ila impugnatur ex dictis.
Primo , quia subsistentia pertinet intrinsece ad
complementum hominis; sine subsistentia enim non est homo sed humanitas: ergo subsistentia est aliquid substantiale. Nam homo non est ensper accidens ex subsistentia, & accidenti, sed cns per se ex mera substantia constitutum. Se cundo, quia Verbum non unitur humanitati ad supplendum aliquod accidens illius: alioquin ex Verbo, & humanitate non resultaret cns per se, sed per accidens, praesupponeretur enim iam humanitas completa in suo esse substantiali. Alii ita loquuntur de subs stentia, ut insinuent,subsistentiam esse ultimam indiuiduationcm naturae per quam natura redditur haec dea terminata Verum haec sententia facilius conuincitur salsitatis. Primo,quia humanitas Christi prout condistincta a Verbo non est humanitas in communi,sed hoc numero humanitas M. gularis,non enim assumpta est a V erbo humani . tas in communi, sed singularis,& indiuidua; ergo a se, & non a subsistentia habet natura indiuiduationem λ Secimdo, quia indiuiduatio,vis robauimus in Logica, non potest distingui rea- iter,uel ex natura rei a natura specifica: subsistentia autem distinguitur saltem ex natura rei ab humanitate; ergo subsistentia non est indiui
Tettio dicunt alij, subsistentiam esse ipsam
naturae existentiam, subs stere enim nihil aliud cst, quam existere per se , seu taliter existere: quare non est nccesse multiplieare duplicem modum, cum possit natura per eudem modum existere, & subsistere. Sed contra primo,quia existentia non distinguitur ab essentia, ut probaui in Metaphysica, subsistentia autem distinguitur; ergo sublistentia non est idem cum existentia naturae.Deinde, etiamsi daremus, estentiam distingui ab existentia. adhuc non deberet concedi, csse eandem existentiam eum subsistentia. Sicut in primo Physicorum diximus, etiamsi existentia distingueretur ab essentia, adhuc materiam primam non existere per existentiam sormae ; utriusque enim eadem ferὰ est ratio quia humanitas Christi non habet propriam subiistentiam,& tamen habet propriam exigentiam distinctam ab existentia verbi modis distinguas citentiam ab existentia modis non , ergo. Probatur minor, quia humanitas Christi terminat actionem, qua producitur parte rei r productio autem debet terminari ad existentiam, ut probatum est dicto loco Physicorum; ergo humanitas Christi habet propriam existentiam, ad quam terminari possit illa productio. Alias sententias refert, & impugnat Suareae, Misupra sicl. 4. quibus omissas , cum communi dicendum est subsistentiam esse aliquam entitatem substatialem distinctam, tam a natura, quam ab existentia naturae,pcr quam formaliter completur natura in ratione nil posti,seu subsistetis. Petes quis sit esse Iiis sormalis, qui communicatur naturae, ab hoc modo subsistentiae. Dissicilis lanc quaestio,& in qua aliqui retentiores dissicultati cedunt, & in nulla sententia quietem inueniunt; pendet tamen ex hoc quidquid de subsistentia in sequentibus dicendu est. Franciscus Suare E , quem plures sequuntur, duplicem assignat formalem effectum subsisten
220쪽
tiae. Primus redgere natu tam independens ex tem a subie 'o.seelinde, et , reddere luci lectum ineommunicabile alteri; ita tamen ,vt aliquan-go soli in tribuat prinium effectum sine lec do nam in eorum sentcntia materia prima ha
bet propriam subsistenti im, quia est independens a lubiecto, licet non sit incommunicabiliq.qi1od istem a fortiori concedunt de anima rationali,ut videbimus sectione sequenti. Secundo dicunt, sormas materiales non habere propriam subsistentiam , quia nec sunt incommunicabiles, nee independentes a subiecto . addunt tamen, formam materialem habere quendam modum positiuum inexistentiae, per quem completur subsistentia totius. Iram ex subsistentia partiali materiae, & ex in existentia formae resultat subsistentia totius. In homine vero, quia utraque pars eompositi subsistit per subsistentiam partialem, igeo cx subsistentiis partialibus animae rationalis & m teriae, resultat integra subsistentia hominis. Tettib dicunt , subiistentiam materiae , &subsilentiam , vel inexistentiam sormae uniri inter se non minus, quam ipsam materiam, & rivam , quia non minus ex illo dupli ei modo subsilientiae resultat una subsistentia per se, per
quam subsistat totus equus,vel hymo, quam ex ipla materia,& forma, resultat totum composi- tinn. Quare sicut ad unitatem egentiae requiritur unio inter materiam, & formam ita a A vnitatem subsistentiae requiritur vitio utriusque
modi subsistentiae a. s. Addunt nonnulli, non solum materiam,& sormam habete singulos modos subsilientiae , vel in existetiae, sed etiam ipsam unionem substantialem materiae , de sormae habere altu modum sibi peeuliare subsistentiae,vel in existetiae. Tum quia si eo ceditur unus peeuliaris modus formae materiali, licet dependeat 1 subiccto, no est, cur negetur alius unioni ; olim sit etia substantialis. Tum etia quia per solas subsistentias partiales materiae,& formae, no subsiistit humanitas. nam materia,& sorma solae no sunt humanitas: imosi Uerbu solum assumeret materiai, S formam rationale non assumpsisset humanitate; ergo debuit assiimere etia, hypostatice unione materiae, de formae tergo unici in reliquis hominibus subsistit per suum peculiarem modum , qui potuerit suppletia Uerbo assumente humanitatem Christi De hoe tamen dicemus infra sectione s.
Lm Alii dicunt, effectu sormalem subsistentiae e
se reddere subiectum existens per se, test ira vi' no indigeat consortio alterius: ex quo inferiint, materia prima non habere propriam subsistentia. quia semper indiget tofortio formae; amn a
vero rationale, tam intra, quam e tra copoli tu,
habere propria subsistentiam, quia non indiget Gisitio coloris. Deniq; dictit, totum compos tum habere unieam subsistentiam simplicem. Addunt veto nonnulli , homine subustc re sola subsistentia animae rationalis. quam candem retinet anima, quando separatur a corpore. Ego mea sententia explico per sequetes eo clutiones. 28. Dico primis,n6 est effectus sormalis proprius Franiantiata subsistentiae praecise reddere rem independente, subiecto. Hanc docet Ua'. presem iij. 8c probat prim6,ex eo qαod apuA omnes Patres,' re Theologos antiquos Me valeat semper sub-
sistentia,quod hypostasis, seu suppositu Hed effectus formalis suppositalitatis, leu personalitatiqnon est reddere natura independente λ subiecto, nemo enim dixit, materia erimam e sic suppol tu . vel miniam rationale esse suppositum,aut personam, licet neutra dependeat a subiccto; ergo es-
sectus formalis subsistentiae non est,quod res sit independens a subiecto,sed quod res subsistens existat per se , de incommunieabiliter. verum haec ratio magnam vim ponit in vocibus: quare iacile responderent aduersarii : subsistentia, que communiter conuertitur, Cum per
sonalitate, seu supposita litate. esse subsistentiam totalem; non vero subsistentia partiale: qualis est subsistentia materiae, haee enim non reddit subiectum incommunicabile, se solii mindependes a subiecto. Sicut etiam anima rationalis separata est vere subsistens, de tamen non dicitur
persona,ex eo, quod non est natura completa. Secundo probatur, quia humanitas Christi retinet eande independentiam a subiecto, quam haberet, etiamsi non assumeretur a Verbo. nam lices dependeat a verbo, ut a termino, non tam dependet ab illo ut a subiecto, de tamen non rCtinet propriam subsistentiam; ergo illud. quod accipit natura a propria subsistentia, non est in dependentia a subiecto, sed aliquid aliud.
Confirmatur,quia,ut vidimus in superioribus, non habemuς alicta vestigium ad cocedendum modum distinctum subsistentiae, prς terquam cxmysterio Incarnationis , Ubi videmus humanitati deusse propriam subsistentiam Sed Patres de Concilia no ideo negatut humanitati Christi propriam subsistentiam, quia non haberet inde pendentia a subiecto sed quia non haberet incommunicabilitatem, & modum existendi per se; ergo Patres non agnouerat prouenire a propria subsistentia independentiam a subiecto, sed modum existendi per se ineo municabiliter; ergo non est,cur concedamus aliud genuς subsistentiae , a quo habeat natura modum existendi in is dependenter a subiecto. Saetis superque erit defendere illam subsistentiain , quam ex mysterio Incarnationis colligimus. Sed neque haec ratio est eseax , quia excoquod humanitas Christi absque propria subsiste- tia maneat adhuc independens a subiecto, non arguitur illam dependentiam non posse proue
nite a subsistentia, habet enim humanitas in Christo subsistentiam Verbi loco propriae, supplentem, quod debebat dare propria, atquc adeo a subi istuncia Uerbi potuit prouenire illa independetia a sit biecto,quae debuisset prouenire subsistentia propria : ad hoc enim subrogata fuit subsistentia Verbi , ut sustent arce naturam humanam, deficiente subsistentia propria. Melius ergo probatur eo clusio, quia etia1bl ta propria subsistentia, manet res independens 1
suo iecto; ergo hanc independentia habet res aliunde,quam a subsistetia. Antecedes probatur, quia ex eo praecise,quod materia, vel aninia rationalis terminet actioni ereat tuani .intelligitur independens a subiecto: creatio aute no est subsisteria, sed productio; ergo antecede ter ad subsistentia intelligitur res independes a subiecto. Dico secuna' ,effectus sormalis propriae subsistentiae est, reddere natura subsistentem, seu