장음표시 사용
201쪽
assumptionis dupliciter usurpari scilicet pro illo,
, quo receditur per assumptionem,uel pro illo,cxε. Thom. quo sit assiumptio. S.Thom .vero in illo art. 8. Ioiaquitur de termino a quo , dc ad quem, in secundo
sensu, lcilicet de illo ex quo, & ad que fit assunt-
Ptio. In quo sensa dicit, terminum cliepersonam Verbi, ad quam allumitur humanitas, α terminum a quo indicat esse eandem humani. tatem , de qua sumitur, ut fatetur UaZqure die a Visnuer. dist. I 37. Adducitur quippe a S. Thom.illa
etymologia, quod assumptio est, quasi ab alio ad se
sisnptio, quae licet sortes le non sit iuxta rigorem Latini seri nonis, iuxta quem nota videtur requiti quod assiuinatur ab alio, vel ex alio ; nam dicitur
frequenter homo alliam cre aries, at Iumere mores, &c. potest tamen intelligi, ita ut illu assolum sisnificet materiam , qu et assumitur, quae debet elle distincta ab assumente,& ideo potest diei altau respectu illius, ad quem assumitur. Nec enim explicatur bene, si per illud . liud intelligas negationem , vel priuationem praece dentem , aut subsistentiam propriam, quae sui
set , si non assumpta esset natura: quia haec omnia non sum proprie aliud; c ura nugatio non sit proprie ens, neque etiam subliticinia, quae nunquam fuit, est aliud, sed sui siet aliud : quare sicut haec non sunt proprie aliud, ita haec assumptio
non videretur proprie cise allumptio, sed minus Proprie, cum non competeret ei proprie definitio aflumptionis a. s. Si verb loquamur de termino a in primo sensu, tunc distinguendum cli, iuxta supradicta. nam vel loquimur de hae actione sub nomine actionis, Se productionis, S tunc scut habet protermino ad num unionem , quae producitur ; se habet pro termino a quo negationem eiusdem unionis. Vel loquimur de illa lub nomine Dica, malonis, & tune sicut habet pro termino aes quem carnem, seu humanitatem sic habet protermino a pra negationem carius, seu humanitatis aia
sumptae. Similiter, si loquimur de illa sub nomine assumptionis, sicut habet Dio termino au quem humanitatem assumptian, uc habet pro terminoa quo negationem eiusdein humanitatis assumptae. Denique si loquamur sub nomine communi carianis perionalitatis diuinae,sicut habet pro te mino au pum pet sonalitatem Verbi ; sic habeti ro termino a mncgationem eiusdem persona-itatis communicatae: ut ita semper terminus a quo corrcsipodeat, & Opponatur termino au quem, tanquam id, a quo receditur directe , ut tendat motus ad terminum ad- semper taenera ter mInus a quo erit negatio unionis, quae per Omnes illas voces significatur. Solum restat aduertendum,negationem illam,
e tu sermo, seu care uiam unionis, vel humanitatis assumptae,&c. quam assignamus protermino actus,non esse negationem, quae tunc praecedat, vel praeiu-
'telligatur pro aliquo priori naturae, vel rationis 5a a. in eodem instanti, ut tenet P. Suarea, sed quae
praecesserit tempore antecedenti, atque aded non esse priuationem, sed negationem,quis com te pore antecesenti non fuerit humanitas, non potuit carentia illa esse in subiecto capaci, qualis debet ollie priuatio, & per consequens manebit
intra terini nos purae negationis, nisi velis illam appellare priuationem,quatenus se tenet ex parte materiae Primae, quae tempore antecedendi exi
stebat cum carentia illius unionis, &assumpsi nix. Negatio etiam immanitatis,quae erat in , er-bo toto tempore antecedenti, non potest proprie dici priuatio, quia cum Ucrbum non lit luotc-ctum humanitatis, nec per i plana intrinsece mittetur, non dicetur habere priuationem humanitatis, priuatio enim cst carentia in lubiccto apto,
quod sei licet iubiectum per talem formam intrinsece mutari possit. Porro negationem, quα praecedat Pro priori An rarinaturae in eodem instanti, non poste elle termi-- Οnum a quo, probat ut quia illo initanti non potest Ruere intelligi aliqua negatio talis unionis. Aliud cnim est, ludd pro quodam priori nondum intelligamus unionem;aliud vero, qudd intelligamus negationcm unionis. Primum cst ucrum,quia illa solum est praeeisio, abstrahentium autem non et niendaci iura, nec qui abstrahit, negat formam existere, ed illam non cognoscit. S cundum ve-rδ esset salsum,quia non porcli pro phtori naturae
cognosci existens negatio, quae negatio verc non est a parte rei, alioquin clicut in Lodcui instanti reali secundum diuersa signa forma, ct carentia sorinae,quod omnino implicat contradictionem Cu: n ergo loquamur de vero termino reali a quo,
debemus dare vetam negationem realem , quae vere existat a parte rei,qualis non eli negatio cognita pro priori naturae in codem instanti.
Obiicit Suarcet, quia si anima Christi ab aeter- 17.no sui siet alsumpta a Verbo, tunc actio haberet miseris SM. eumdem terminum a suti quem de facto habuit;
non autem haberet tunc negationem tempore praecedent cm. ergo sit dum elf,terminum a p ocise negationem praecedentem ordine naturae. Confirmat, quia tunc anima diceretur producta ex nihilo, cuin cilci creata,& tamen non praecusesilet nillilum temporc praecedenti ; ergo sicut ad creatior uim iussicit habere pro termino apto nC-gatione priorem natura, sic Iusticit in hae actione.
Resporadeo,in illo calu dato quod sit possibilis) actionem non habituram eumdem terminum
a quo, quem de facto habuit ; sicut nec in erima
creatione rerum, actio, qua producta fuit formaturrae,vel aquae, laabuit eumdcm terminum acuo, quem habent nunc actiones, quibus terra, vel aqua gcneratur: tunc enim non praecessit priua-uatio sermae in materia, quae priuatio rcalis, Sevcra, est unum ex tribus principiis generationis naturalis ab Aristotele politis, qui ideo ad omnem generationem aisignauit priuationcm protermino a quo, leu principio gencrationis, quia opinatus est, mundum fuiste ab aeterno, atque adeo nullam posse assignari generationem, quae non habuerit pro termino a quo priuationem
xςmpore praecedentem. Ad confirmationem P. Vaet queet dicta Iici. I s. varqueta dicit, rem creatam ab aeterno fieri ex nihilo , quia hoe modo loquendi noli intelligi miis communiter nihilum irraecussisse tempore, scd creaturam ex se nihil esse, nisi a Dco creetur. Facilius polsumus respondcre, per illum modum loquendi non explicari terminum sedearentiam subiecti ; fieri citim ex nillilo, clh fieri ex nullo subiecto, quod vere etiam diceretur de
re, quae ab aeterno crearetur, cum Iempcr fieret
absque concursu illius stibiecti. I icunt, si aqua crearetur ealida, diceretur fieri calida, uoti quidem ex stigida, bcno tamen ex
202쪽
non esida I ergo sum eit, ilegationem praeced re pro pciori naturae, ut ponatur pro termino
Rehu ndetur, time vel non polle concedi fieri calidam ex non calida, si significetur exilientia aquae non calidae, seu negatio illa per modum priuationis, vel si non admittatur illa loquutio,
intelligi in sensu puth negativo, id est, fieri calidam ex non calida, scilicet cum antea non estet aqua calida; quod verum est , quia ctan non cit qua, non est aqua calida.sECTIO III. An per τnionem dependeat franianitas a Verbo dimino 'DVbitatur, an dependentia immanitatis a
Uerbo sit ipsemet vitio cum Vcrbo, an vc- aliquis alius modus distinistus ab unione 3 Aliqui affirmant,elle modum distinctum, quos refert, de impugnat SuareZ-8.set .s Inem. Alictui dicunt, non distingui, prout teneti ple Suater ibi. Ura quea d p. I 8.uum. 26.cst Fqq. Pro elylicatione notandum est primo, dupliciter poste intelligi, qubd natura pendeat a lub-s stentia. Primh in ordine ad essectum subsistentiae, scilicet ad hoc, ut natura determinata non admittat vitionem cum alia natura substantiali, icd sistat, & terminetur ibi, qui est proprius este-etus subsistentiae. Secundὼ potest intelligi natura dependere a subsistentia in Ordine ad suum proprium esse, hoc est,non solum ut subsistat,sed etiam, ut sit, quatenus non potest saltem naturaliter cile abs ite subsistentia aliqua. Notandum lectindli, dependentiam duplicem cisse,altera a priori, alteram a posteriori. A priori depcndet cflectus a sua causa, a qua verc, de pr prie accipit suum esse. ic etiam dicitur pcndere apriosi a dispositionibus, quae licet non influant physice, de immediateimouent tamen, aut deic minat causam, ut influat,& ideo neceste est,qubdpraecedant pro priori naturae. A postericiti autem dicitur pendere ellentia, v. g. a propriis passioni bus, quae ab ipsa di manant, quae non est propria dependentia stricte sumpta , sed late, quatenus non potest estentia cxistere naturaliter ab sique eo, quod di manent ab ipsa luae passiones, & aeeipit tuum elle,si non ab illis,in ordine ad illas,& eum ea necestitate. & alligatione. His iappositis, dico primo , dependentia, quali imanitas pendet a subsistentia Verbi in ordine ad Osectum primarium subs stendi,non distinguitur ab unione, qua Verbo unitur. Probatur,quia secluso quolibet alio modo superaddito, per hoc praecise , quod intelligamus lubsistentiam unitam naturae, intelligimus, naturam subsistentem; non potest enim intelligi forma unita subiecto, quin intelligatur effectus formalis primarius, elim hic non sit aliud, qtram eompositum includens subicctum,Sc formam unitam: ergo eo ipso quod intelligamus subsistentiam unitam naturae, iiitelligitur natura terminata,& sistens ibi,ac peteonsequens unio ipsa , per quam subsistentia communicatur naturae, erit derendentia, seu id, per quod linmanitas accipit a uil, stantia non quidem suum mei esse, sed hoc, quod est subsistete& terminari.
Dixi tanae,unionem esse dependentiam
lem in ordine ad effectum primarium subsistendi ; post uinus enim considerare dependentiam hane in ordinu ctiam ad cfiectum lac darium subsistendi, tui est subsister c,qaasi in actu secun do , hoc est, quba de facto impediatur unio, &communicatio substantialis cum omni alia n, tura, aut persona ratione huius lubsistentiae, qua natura terminatur , qui cst ei uetus negativus, Proueniens ab effectu primario positivo, qui est 1idbsistere positive, de substantialiter, & exigentia quaedam illius secundi cficctus negat tui . nam cx eo quod natura terminetur positive tali subsistentia, oritur, quod non communicetur alteri pcrionae, vel naturae subitantiali : sicut ex eo quod subiectiim sit calidum oritur, quod expellatur , vel non admittatur frigus, quae expu)sio diei solet effectus formalis secundatius. Et in ordine ad liunc eflectum dependentia actualis somtalle nou est unio, vel non cst certum quod sit sola vitio, quia de pendentia actualis non potest reperiri absque este tu: potest autem iuxta probanilem sententiam subsistentia Verbi uniri humanitati absque eo, quod in actu secundo imp diatur subsistatuta propria, vel alia subsistentia aliena; ergo hoc quod est, naturam accipere a subsistentia verbi illum et sectum secundarium, non est sola vinio in illa sententia, sed aliquiAaliud, ilicet Deum moueri a subsistentia Verbi unita ad non ponendam lubsistentiam propriam, nec unionem cum alia ; scut actualis causalitas, qua calor expellit frigiditatem, non est sola vitio caloris cum subiecto , haec enim potest cile diuinitus, absque eo qubd expellatur frigus
sed est Deum moueri ab itali aerente calore ad n gandum concursum stigori in eodem subiccto. Vnde obiter aduerte, dependentiam a sub- --nmn. sistentia in ordine ad hunc effectum secunda--GΡπ- rium vile magis a priori, quam in ordine ad e
sectum primarium subsistendi positive; quia ille' '
primarius non videtur esse in rigore quid consequens lubsistentiam unitam ;imo nee subsistenti an ,in genere loquendo,ciun enim ei sectus somnialis proueniat sor maliter a sorma per communicationem ipsius formae, non est necesse, quod praecedat sorma efiectum sorinalem. Sed subsistentia propria, si est modus naturae, eo ipso, quod ex illit, intelligitur pro eodem signo vnita, cimi sit per suam entitatem unio actualis, de per consequens in eodem signo intelligitur eommunicata naturae, absque ala posterioritate rea li inter serinam, de effectum formalem. At verbin ordine ad effectum soci alem seeundarium intelligitur forma prius natura communicata subiecto,quiim impediatur sorma opposita; m a diat cnim Deum vidcre illam forniam comm nicatam , & ex eo moueri ad impediendam so niam oppositam, & ad minus carentia alterius subsistentiae consequitur positionem huius, ideo in . enim non est alia, quia est haec, S non e contra, atque adeb licet ille appelletur effectias formalis lecundarius, habet tamen se per modum cstcchiis in genere causae effetentis,& in ordine ad illu dependet natura a subsistentia, tanquam a pri
Dico secundd , si loquamur de dependentia 3I. tiaturae a subsistentia in ordine ad strum prima--θ-rium esse, haec non est a priori, scd ii posteriori, nec in rigore est sola vitio , sed aliquid aliud, li-V s cet
203쪽
186 De mysterio Incarnationis.
cet non sit ponendus modus alius superadditus. Tres partes habet haec conclusio, quas oportetrari ινλa. singillatim explicare,& probare. Prima eit,hanc
non esse dependentiam a priori, ted a posteriori. Quod quidem ex dictis probari potest, quia natura non accipit suum elle a subsistentia, tanquam a causa, neque etiam laquam a dispositione praeuia.nam potius natura intelligitur existens
Pria, pro quodam signo,antequam ab ipsa dimanet subsilentia propria; non ergo dependet ab ipsa a priori, sed a posteriori, quatenus non po- teil exiliere, quin ab ipsa diman et propria tuosistentia, per quam terminetur, vel uniatur cum
subsistentia aliena, atque adeo licet dependeata subsistentia, ut lubsistat, & quidem in otiati ad effectum feeundatium dependeat a priori;non tamen dependet a subsistentia, ut sit, nisi improprie, & a post criori. 32. Exemplum optimum ad hoc explicandum habemus in qu1ntitate, a qua dependet substantia
corporea utroque modo ; Icilicet a priori, aposteriori nam in ordine ad essectum sotmalem quantitatis dcpendet a priori,uci quasi,nempe in ordine ad effectum secundarium quantitatis, qui est impenetratio actualis cum alio coryore quanto dependet a priori, quia ad hunc essectu actualem praesupponitur quantitas unita subiecto, &ab illa oritur impenetratio,qui est effectus fecundarius; primarius vero est reddere corpus quantum, seu impenetrabile in actu primo, in ordine ad hune cffectuin dependet etiam corpus aquantitate, non quidem a posteriori, sed a priori minus propris I in ordine autem ad suum proprium eile dependet corpus a quatilitate impropric,de omnino a posteriori. Itaque eorpus ut sit, pendet a quantitate a posteriori ut verb sit quantum,dependet quasi a priori ; ut denique si actu. impenetratum,dc pendet proprie a priori. Sic natura dependet a lubsistentia .ut sit, solum a Posteriori, ut lubsistat positive, pendet a priori minus propite , ut subsistat vero negatiue, & quasi in actu secundo, pendet omnino a priori. 3 3. Iam vero se da pars ex dictis probatur,quod scilicet dependentia haec, qua natura dependet a
subsisteritia in suo esse, non sit sola vitio, sed aliquid aliud. Pol sumus enim eonsiderare illam de- Pendentiam, quam in actu primo habet natura, icilicet quatenus non potest existere, quin dimanet iubsistentia; de quidem haec dependentia vel est ipsam ct entitas naturae, quae ex se habet hanc necessitatent, vel est productio naturae cum tali necessitate, seu eum ordine ad talcs passiones,
quae omnia antecedunt unionem,ut constat. Possumus deinde considerare hanc dependet uiam, quasi in actu secundo, hoc est, qua actu natura
pendet a subsistentia propria, vel aliena: & llaec
dependentia videtur includere actionem etiam,
qua producitur subsilentia, vel qua producitur
vitio subsistentiae eu natura,quia haec dependzntia in actu secundo debet correspondere dependeritiae, quam habet natura in actu primo: haec Rucem erat necessitas non solum ad unionem, sed etiam ad emanationem, seu productionein subsistentiae; ergo dependentia in actu secundo de- . bet elle exercitium illias exigentiae , de per consequens dubet ineludere actionem, qua emanat, producitur, vel qua unitur subsistentia, pr P cr cxis ram, Jc necessitatem,quae erat in actu primo: ita ut sicut dependcntia in actu primo
erat necessitas, qua exigitur dimanatio, δc vitio subsistuntiae ; ite dependentia in actu secundo sit, subsistenti in dimanare,& uniri propter exigeti- tiam, S necessitatem praecedentem. Hinc vero probatur tertia pars conclusionis, 34. quia scilicet haec deperidentia non addat m - --
dum alium diuersiam, qualem aliqui ponebant, quia si loquamur de dependentia in actu primo, illa bene intelligitur abique omni modo superaddito, per hoc solum, 'ubd producta sit natura
exigens dimanationem iubsistentiae, dc unionem
cum illa. Si vero consideretur illa dependentia in acta secundo, s uilicienter etiam inicit igitur, per
hoc,quod urbsistentia di manet a natura, vel pr ducatur vitio propter necessitatem praecedentem, radicatam in ipsa natura ergo superfluus erit qui cumque alius modus ui peradditus.
Obiiciunt prim b: aliud est uniri, aliud depen- 3 s.
dere. nam vitio sol im dicit coniunctioncm sub- Obis statu talem cum lubsistentia ; dependentia vero videtur esse accidentale quid, ut patet in actione. Respondeo, in primis licet unio, de dependen- Depiatis. tia a priori diuerant, non tamen id exigi in dependentia a posteriori, quia haec non est proprie influxu GJc via ad terminum, ted est id, quod exigebatur necessarib in actu primo, quod quidem potest elle aliquid substantiale. Deinde nos etiama idimus praeter unionem ipsam aliquid accidentale , nempe actionem, qua fit subsistentia, vel vitio Libsilientiae : nec est necessitas addendi ali quid aliud ad explicandam hanc denominationem naturae dependentis a sabsistentia. Obi ieiunt secundo , quia si Deus conseruaret 3 6. naturam humanam absque ulla subsistentia, deberet supplere ere aliquam actionem dependentiam a propria subsistentia, quae actio esset accidentalis. ergo dependentia a subsistentia, quam dependentiam suppleret illa actio , non est uniosa bstatialis, sed aliquis alius modus accidentalis.
Respondetur negando amccedens.Sicut enim Rei et .
si Deus conferuet materiam sine forma, aut e finitiain sine passionibus,non debet supplere eam dependitiam per aliquem instuxum in genere causae essicientis, se nec defectum subsistentiae: susticit dare concursum solitum , licet miraculum ellet dare hunc concursum absque subostentia ; haec tamen supernaturalitas non varia ret entitatem actionis, sed haberet se mere extrinsece, illa actio esset supernaturalis solum
Vtrum mnio cisarum naturiirum in Christo
sit dicenda se antialis, semiuia,
unionum 'Non tractatur haec controii eisia contra hae- 37.
fmi disp. i .sed inter Doctores Catholicos, quin rum aliqui volum,Verbum non elle unitum iu stantialiter, sed accidentaliter humanitati quia illud, quod aduenit alicui enti in actu copleto, dicitur ei accidentaliter aduenire: cum ergo immanitas ad uelitat Verbo, quod est ens in actu coa
pleto,unietur ei non subitantialiter ted acciden
204쪽
Duraria. Pallada . . ora platu IS. Thom. Conc.Later. Cone. Con
taliter. Haec cli suntcntia Durandi iii cui videtur Auere Palud. ω. , qua Una,
eam se iuem iam reseri, bc INHIHic modus loquendi male audit apud Tlico-logoa omnes cum S. Thomaens nisi Giaa.6. qui eam unionem lubilam alem appe lant , prout a sanctis patribus, & Conciliis a , liquis appellata fuit ; ex quibus desump:it eam appcllationem Coneilium Lateranente iub Marzino I. conse . F. ubi sic dicitur. SI quissimnaumsucios Pia-
ribus verb Conciliis, licet non ilicatur sob πιλι- liter, vel substantialis cinιο, dicitur tamen sc
dum hypostasim, vel se Σπuum s Astram. quod Idem est. Ita habetur in Epistola Cone iiij Alexandrini, quae est i o. inter Epistolas Cyrilli, an a-tiamini o a. ta recepta suit in Concilio Eph sino. Idem liabetur in Concilio Constantinop l. v. aEL8.ean. . oe S. & in edicto fidei edito a Iustiti iano Imperatore, qui destin secundi tomo Conciliorum. Imo in illa Epistola cone iiij Alexandrini supra allegata approbantur verba Cyrilli,de succut etiam approbata in Concilio Clialcedonensi, a I. I. verba, inquam, ha c, P ιά quoΑ ex ea natumst Lacium illud corpus aus --t m amma rarisnati, citis illautialitera: n.mran Dei Vc tam , cara aliter nasum esse nitis, licet in
ipsa Cyrilli epistola non legatuli Fubstantialiur,
sed scuta sistentio; ; re tam cia vera idem eii quoad sens uia . Ratione probari solet, quia si elici unio accidentalis , non pollet praedicari humanitas de C licitio :n qu , icd in qnati, sicut accidentia, atque adeb non deberemus dicere, Deum elle ho .minem, sed elle humanatum, sicut non dictimis, homo est ιιμι, sed hemo es v si tres , quia tute ruc-nit sola vn o accidentalis. Consequens autem usi colitra definitio laeni Alexandri I I l. in Christus, te haeretisis , ubi dat intrat eos qui dicunt, Christum ut hominem non elle quid ci; O praedicatur substantialit cr, non accido maliter. Hoc argumento utitur S. Thum Zare. 6. in argum c to, si iconi. .Flabet tam indisticuliarem,quia se- ut vestis non praedicatur de homine in abiti elo, ted in concreto sic human:ta, non praedica tur de Verbo in abui caelo, ted in concreto non enim dicimus, Vertam si burna Vita , sed quod autem prae diectur per nomen lubllantillum hi mo, S non solum per adiectivum Natum,non videtur argumcntum cssicax: nam aliqua etiam accidentia praedicantur hoc modo deliabiectis, v. g. forma artificialis calicis: dicimus cnim, aurum quod erat rudE , cil iam calix,item Sacra me vitan, quod cit substaiatilium , praedicatur de corpore coli risii, clim tamen ratio Sacramenti non iubstantialiter, sed accidentaliter ipsi
Adhuc tamen in presenti materia potest illud
artium ritu ra urgeri , quia licci aliqua nomina substantiva importent praedicat una accidentale; hoc tamen non en importat proculdubio praedicatum lubstantiate; nam ei dcni ni odis diiscimus , Fus est homo , licui dicimus, Perems est homh:de Petro auicina non praedicatur accident liter,sed lubstantialiter ; ergo codem modo praedicatur de C hrilio, de de Uecbo diuino: quia vox
homo non tignificat idem , quod Lis evsh αωθ. - Φοῦ tenet ut . umquc, Ied te ininans humanitat cm per modum luppositi; at lite ideo in code tenui .lcbet praedicari de Cluilio, ae alia, hominibus.et stoli de aliis pr.edicatur substantialiter, de Chr. io etiam debot ira pr.edicari. De sciatu autem illius decretalis Alexa viri III. Polica dicemus. A priori autem rino coraclutioni, petenda est in definitione communi praedicati lubitantialis, eius dii terciaria a pr.edicato accidentali, quia, ut suppono ex Metaphylica, lubstantia dicitur il- substanitata, quς cit prima iadix determina a, sundamentum aliorum omnium, quibus ideo d: cn.iir iub- stare, de quae pertu existit. Vnde Omnia , quae pertinent ad constituendain illam primam radicem in tali ratione, sunt etiam emitatus lubstantiales ; hinc materia prima esst substantia, quia
conii liuit in trili sece liumanitatem, quae eit prima radix determinata eorum, quae in hominE rc- pcriuntur: hinc etiam forma est substantialis, quia licet supponat materiam; haec tamen si cundum se, nondum cst radix detenninata, sed indisserens ad accidentia ,-opera humana, vel
alterius naturae. Vnio utiam tirier materiam
formam eii substantialis, quia constituit intrinlcce humanitatem substantialem. Denique iubsistentia dieitur etiam lubilantialis, quia licci
non constituat intrinsece humanitatem , constituit tamen intrinsece hominem , S: complet hisenianitatem in ratione primς radicis per se stantis, ta existentis per se , quod cit proprium iubstantiae, ut condi ilinguitur ab accidenti, quod ex suo conceptu ostens in alio. Oporice ergo, quddreriseitas ipsa , seu lubsistentia, pest quam natura subitantialis est ens per te quasi secundo, sit aliquid lubstantiale. Quod irrolictiori patet.
nani quidquid conitituit intrinlece hominem, quatcnus homo est, debet esse lubstantiale, homo cnim constituitur adaequale in praedicamento substantiae ; alioquin si homo constita erctur in rinsece per aliquod accidens, homo non esset adaequato ens per se, scd cns per accidens, sicut album, θ: calidum. Homo autem conitituitur intrinsece per subsistentiam, qua ablata, non manci liomo, sed humanitas ; ergo subsistentia debet esse aliquid substantiale. Quo supposito,
constat, uni oti ctiam hypostaticam humanitatis cum Verbo debere elle substantialem, quialiaee viaio constititit intrinsece humanitatem in ratione subsistentis,&eonstituit intrinsece hominem, hac enim unione ablata, Don manci homo , sed humanitas, ergo ctan C hi uitis ut homost adaequale ens per se, de substantiale,illa ctiam unio, quae includitur intrinsece in homine tu inpto in concreto,debct cilc liabstantialis; quia tendit ad constituendum hominem in ratione entis
pcx se, quoci est propriissinum substantiae, ut
diximuS. Sed antequam ulterius progrediamur, Oroz- gr. t et aliquid brcuiter notare circa inciatum Ale- AIc x lli.
xandri I II. in illo cap. A m Ch Uus, de hcr 1ιcis, in quo Ponti sex prohibet, ne dicatur, qu id Clui-stus in quantum homo, non est aliquid, quem fisis. textum S. Thomas, ut diximus, allegat in argu- S. Thom. mento,s d contris, ad probandum humanitatum praedicari de Christo tu met, de non ut accidens.
css: sensim illius decretalis, scilicet contra haeretici
205쪽
tesicos, dicebant, Christi humanitatem non suille veram, sed apparentem: quein lenium colluζit primi, ex ratione, quam Pontifex subivii-pu, quia lcilicet ,sicut Christks est et mus Deus, ita
sub, Ans , ubi verum hominem opponit phantastico,& apparenti. Secundet,quia non dixit,Chi istum cil este aliquid, quod non tam DP- ponitur praedieationi accidentali , quam mhilo, quia elle aliquid, S: non eluc nillil, idem omnino
li: Iet, aliquos Doctores illo tempore male scit sile de Incarnatione Verbi, dicentes. Verbum non alsumpsisse humanitatem in unitatem pei-sonae, sed eam veluti vestem itiduisse fatetur tandem , utrumque errorem voluiisse Alexandium damnare in illa decretali, sed diuerto modo, icilicet priorem errorem de humanitate ficta damnauit,licens, Christum, quateniis homo est, cliealiquid. Posteriorent vero errorem, quod Uerbum induerit humanitatem, sicut vestem , damnarc voluit, dum dixit, CKristum elle verum hominem, licui est verus Deus. L. Haec interpretatio disti cilis est. Primb quia ex Aut νi η η contextu satis constat, illam decretalem non est eo usa it. ciaitam propicr haereti eos Manichaeos, qui veram Chiisti humanitatem negabant, scd propter aliquos Doctores alias Catholicos, qui Metaphylica subtilitate rem examinantes nolebant concedere Christum, ut hominem cile aliquid, seri cile quid, ut nota iiii gloisa D itis e. eum Che sm , S: colligitur ex verbis Pontificis, quae habemur integra in eodem Concilio Lateranensi sub eodem Alexandro pari. 49. cap. 2 o. & lic se habent. Cum christus pers fuist Drus positio homo, mirum est , qua traveritare qui e diceres sumat, plod Christus non sit aliquid ,seundum
t ro audeas dicere, Chr*m nou esse aliquid, fici n-amn quod homo ' su a si tu Christus est verus Deus;
ita est verus homo ex .inima ratiamili ς humania
carre sul ens. Ex quibus verbis colligitur ut
dixi in termonem non uise contra liaercticos obsΗ- iratos,lud contra Doctores alias Catholicos,quos miratur Pontifex negare, Clistum ut hominem eiIb ali suid, e im concederem ellc vcrum hominem , alioquin ii id non conccderent, prout haeretici non concedebant, non es sci, cur milaretur I 'ontifex,quod negarent etiam cssse aliquid. Deinde, si liueretici soli damnarentur, quor tum vult
Pontifex decretum strum intimati Νlagistris illarum lesiolarum 3 debuill et potius ad haereticos
transmitti, vi notam haberent sui erroris condemnationem. Quorsum illa noua excommunicationis, leu anathematis comminatio, si ulteriuscam propositionem docercnt Nam haeretici Maniclixi iam fuerant saepius anathemate 'reulis, sub quo pellinaciter iacebant: non ergo agebatur de errore Manichaeorum, sed de propositi ne aliqua inter Scholasticos suborta. vel denuo suboriente, Quam Pontifex voluit, ut ipse dixit in ipso ortu uitsocare,ne suborirctur. Quam quidem Pontificis mentem melius potuit agnoscereb. Thonias cius tempori vicinior, S: docens in
schola Parisiensi, in qua illud decretum promulgatum suerat, atque ideo eius promulgationis mcinomam mafiuile, occasioncmque illud pro-iuulgati di magis notam tu ille S. Thomae tempore, quam nobis loco, & tempore remotissimis, credibile usit.:,ccunso id, quod addit P. VaZqueZ,utrumque q3.crrorem damnatum suille a Ponti fiee diuersis clausulis,dis icile est: nam quod Christus sit verus liomo, aflertur sol ima Pontifice ad probandum, Christum elle aliquid, qtiaremus homo est,& ad collicendos eos, qui id negabant,ut constat
ex contextu, nec ullius alterius cnoris menti
nem iacit, nili illius, qui negabat, Claristum ut
hominem csse ali iura, nec contra alios anathema,vel centuram profert, nisi cotra cos,qui idem docerem; ivin ergo intendit, ut vuli P. Vatqueast duos errores diuertos reiiccre, sed unum, ad ciuem
consutandum uti ut illo principio fidei certissimo, quod Cluilius sit verus homo ex anima rationali , de hii an a carne subsilens. I linc patet solutio ad fundamenta P. Vag q. qq. Ad primum dicimus, non ideo Pontificcna potui ille, Christit:n ei te verum hominem,ut damna- rct eos, qui ponebant phantasticum, sed ut ex vena, dc reali numanitate substantiali, quam aduersarii satebantur praedicari de Christo, conuince
Tut COS,'probarer, hominem non priaedicari a
cideiualiter, sed substantialiter de Christo. Ad lecundum dicimuς, in illa decretali,& apud Doctores, contra quos fuit edita, non accipi, prout opponitur contra nihil, ted prout Upponitur contra a qualiter ; apud Theologos cnim Scholaiticos, praesertim illo tempore, fru-quens erat illa vi urpatio, ut videri potcst apud S. Thomam, qui pallim ita loquitur, de usurpat
petandi soli substantiae:plura autem loca inuenies in tabula, seu indice S. Thoniae verbo aliquid, Scin aliis verbis ibi citatis. Vnde Marsilius in I. Mari L . q.ad q. probationem primae rationis dicit, esse
allacia figurae dictionis in hoc syllogismo
quid est Deus, e nere arefvit Deus, sid velle crea
em:n sinquit transitus a genere substantia augenus actionis. Nain chii seres substantiam dicit, quod idem de eodem syllogismo attulit Sylvester in Sylvestet.
Capreolum in I. d. s. ussiun cadia solutione argumentorum Aureoli, scilicet habere fallaciam figurae dictionis. Accipitur ergo , non ποῦ Quid-rx at opponitur contra ni h I, sed contra arridens; quia, qui mi modum loquendi sti ictum, de rigorosum
cile, obseruauit P. Salas in I. a. triai Art . . Salas
.rfef. S. m. io v. ubi dicit, in rigore purum modum non esse a'iruid, sed alliniliter. In hoc itaque sensu Doctorcs illi dixerunt, Christum,ut hominem non elle aliquid , quod tamen merito reiicit Pontifex, quia clim Clit illus sit verus homo : homo autem lit praedicatum lubitantiale,&non accidentale, non cli cur non sit siquid, secundum quod est homo: unde S.Thomas ex illo textu optime probauit, quod homo praedicetur de Cliti sto in cuid, non in Fale , sicut praedicamur accidentia.
Sequitur secunda pars dii bij propositi, an sci- F.
licci unio liaee possit appcllari naturis . vel es en-trat s 3 In qua loquus in simplicitor admittenda aliqui formidant, quibus videtur fauere Suared. Fur. 8.
206쪽
H bi t. s.fεL2. in ne. Caeter viri, eam usurpatam ille .i Parribus probat VaZ ItiezGq. s. ex Epitiola Concilii Alexandrini approbata in L oncilio Ephesino,in qua atraebe tisino s. dicitur nitiralis, sicut in VI. etiam Synodo, ne it . in Epistola Sophron ij, 2 aetione I s. dc cx Petro Diacono iii gratιa nsti c. s. dc Ioan ite Maxentio in μου itove si aDei , quae eliιn s. to B bliothecae, & Fulgentio lib. s. ad Th Asimundum cir s. qui omnes Cam appellant naturalem ; ellentialem vero appellari probat ex eodem Petro Diacono,& NazianZeno, epist. l ..tu Cledonium, traulo tostpra cuium,quae est
oratio 1 l. Damas c. s. e fide cap. 3. Ιlduphonio in lib. contra eos, qui disputant de perpetua virginitate sanctae Mariae. .ibus addi potest, quod dicitur in exemplari precum a clericis Hierosolymitanis,quod nabetur inter decreta Horinildae
Papae tomi. Concaeorum , ubi dicitur unitas este duas naturas percssentiam. Quo loquendi modo non intelligimi Patroes unionem hanc elle nat ratem, prout naturale condistinguitur a supernaturali, neque etiam elle naturilem, hoc est, ad unitatem naturae , sicut nec intelligunt, este unitam humanitatem ad unitatem essentiae, quando dicunt,elle unitam ellentialiter Ucrbo, vel e contra ; sed solum volunt excludere coniumstioncm impropriam per afiectum, in habitationem, op rationem , dignitat , de aut horitatem, qualem ponebat Neliorius, de ideo appellant illam coniunctionem naturalem , de cilientialem , hoc cst, Vcram , propriam, quidditatiuam. Hic autem loquendi modus non est singularis in hac materia, sed usitatus etiam in aliis. Sic enim Concilium Tridentinum sis. I 3. ca . dixit , in sis ictissima Fuci ristia Sacrinnemo conti riet ere, reis er ud lauti,iser eorpus sanguinem Chri li; ubi continentiam lubstantialem appellat, non quia re ipla illa vitio, vel praesentia corporis Christi si lubstantialix in sua entitate, suavi condistingitat illa a praesentia impropria, Mu- - insigno, vel jura, se vinare , quam lolam Ponentes damnat Concilium in illo canone. I iud quendo de unione corporis Christi cum fidelibus illud in Eucharistia niandus'mibus,appcllauit eam Cyrillus unionem naturalem, ut distingueret ab unione tolum per affectum. Sic enim ait lib. t o. in Ioann. c. i 3. O si leniat tam est , non halitu Ane μι- , ira per olearit em Diti uigitur, ChriVtan in nobis e se , verum Larahi patione naturali. Imb lib. I r. cap. 26. ratione eiusdem sacramenti videtur admittere aliquam union ena naturalem fidelium iii uicem inter te. Considerandum ess inquit)s .ia vultinem consensus oe vola
ιαιs araturalem etiam inueni e possumus, perermam vos inter ometes Deo collir-ur, fortat is enim Gium corporali tu dine coniungimur. Ecce naturalem unionem idem intelligit, ac eam, quae non fit solum per afleetiim, aut conscii sum Voluntatis. Eodem modo loquitur 1 Iilarius lib. 8.de Trinitate, rclatus in Christo 'Parer , de cons. cratiovi dist. a. his verbis. Interrogo utrum Per va- rure veritatem, hedis Christus in nobis sit .an per eoncordiam voluntatis ; si enim vere Verbitis caro faciam est, ct nos sere Verboca messo Dominico=-- mus , sua modo non naturaliter m mene is nobis ex sim tirus est, qui P naturam camis /Astraei. isse intacis tim ii hoυ o uastis asinu t, naturium cin
nis siue at aerumnam Mentis uis sis sarritwento str is comm Danda carnis aiusuis. Similiter ergo natura diuina re humana dic utur iraturaliter unitae
in Christo ad significandam veram, S phy sicam
coniunctionem , de excludendam unionum impropriam Per allectum,& coniciatum voluntatis. Hi ne obiter insero, quda licet moduς viaio- Ida D. nis hypostaticae non esset in sua ciuitate aliquid substantiale, sed accidentale; ittaanen vere uni- Ict naturam huinanam cum hypostasi Verbi veterminaretur a Verbo, subiisteret in illo, adhuc posset appellari vitio substantialis, pollet dicinatura liumana substatuisiter unita Vcrbo , vi bene notauit P. VaZqueZdi1'. is. an. 29. se Uatqueiaquentibus , quia per hanc appellationem significar mus, unionem talein elle, ut coniungeret reipla naturam humanam cum Verbs ad subli stet dum , & non elle solam coniunctionein per a Lleehum, aut operationcm. Tertium dubium est,an haec unio duarum na- 47. turarum in Christo sit maxima omnium vni I bιum ter mim de quo S.Tlionia. m. p. cum quo facile dicimus, maximam elle, si sermo sit de illo, in quo Vniuntur, scilicet de personalitate Verbi, quod est
vinculum commune utriusque naturae: non tamen elle maxilliam, si attendas ad extrema viaita,quas haec magis tendant ad iaciendum unum; haec enim magis distant inter sc quam materia,&forma. Aliqui contendunt, cile maximam Vni nem in ratione unionis, quaremis arctius, & inseparabilius coniungit utrumque exircinum, δε- cilius enim potuerunt separari matcria, forma in Christo, quam diuinitas, S humanitas. Sed contra hoc est, alia multa esse, quae uniuntur inseparabiliter, quales sunt materia, & quantitas, item forma coelestis cum sua materia, intellectus
cum lubstantia Angeli, dc his similia. Adde licetvnio Verbi cum anima Christi fit indit lubilis,
non tamen cum hac portione materiae, quam saepe per continuam nutritionem acquirebat, &dimittcbat.
Obiici solet Bet nardus lib. s. de consiti time q8. ad Eueeniam,vbi hanc unionem aliis praesert his obieritia ex
verbis: Igitur inter Onania, ua recie dinum dirantur, de Π δε arcem tenet et nitas Trinitatis, qua tres persona uua isabstantia sum. Secundo loco illa praecellit, 'M.t e con-ners, tres Ialgantiae una in Christo perse Iist. Et paulld inseri sis: Taγuam denἰque, tanque expressum unionis vim m se praefent ea persona n ora Deus criamo virus est Christus , visium siti de se imἀcem
p uces, von erraueris ; Dein videlicet hominem, 2 hominem Deum, vere, catholiceque pro murcianni u ara similiter, vel carnem de anima, vel 3
literanimia, caro unussit homo Iac denique concludit ; Inde est, quod nec morte inmeme et liarenκs intercidi haec et nita, potuit, eis came, ct anima ab inuicem separatis. Haec Bernardus , ubi videtur, hanc unionem aliis omnibus praeserre , in eo
quod per illam inseparabili lis, M arctiuς utraque ira ura copuletur.
Respondeo, Bernardum non praeserre hanc 9. unionem aliis omnibus in inseparabilitate extre- Rese Murumorum: sateor, hanc unionem afferre secum ex natura rei eam inseparabilitatem saltem inter naturas , licet non respectu singularum portionum
materiae, ut vidimus, quod iminerito videtur negarc P. UaZquee si l. 1Ο. m. φ o. reducens hanc Vazque a.
207쪽
iso De mysterio Incarnationis.
in dissolubilitvem ad solam praedestinatione Dei,
inelius enim dicitur prouenire ex natura vitionis; sicut enim vitio beata, & lumen floriae habent ex natura sua perpetuitate , multo magis hoe debet habere viaio hypostatica, quae ex natura tua est multo excellentior in ratione doni. Caeterum adhuc hae e vitio quoad hanc partem non luperat alias uniones, cum sint aliae, quae ex natura tua habent indistblubilitatem nee Bernardus secit eam comparationem, nisi cum vnione animae,&corporis, quae per mortem dillislubilis est. Dixit tamen, hanc unionem excedere alias omnes in eo, quod ex vi illius unum extremum possit de alio praedicari, dicendo, Deus est hemo, homo es Ditis, quod non reneritur in unione corporiI,&animae. Quod ii obiicias, hoc etiam reperiri inter albedinem,& dulcedinem, quae conii in- Euntur in lacte, Fc praedicantur in concreto al- Dum de dulci, e eontra, sicut Deus de homine; responderi potest, haec praedicari adiective virum de alio; 1icut etiam corpuς, de anima polluit cinuicem praedicari, nam eadem persona est animata , & est eorporea: at vero diuinitas, Se humanitas , licet non praedicentur inuicem in a s fracto , ted in concreto; praedicantur tamen substaiitiue unum de alio, & in hoc excudit haec
S. Thoai. ubi tria docet. Primum est, si naturale liminatur pro eo quod procedit ex principiis ipsius nazurae, neque gratia unionis, neque habitualis potest dici naturalis respectu naturae, tanquam proueniens ex principiis ipsus. Secundb dicit, Vt Iainque gratiam polle dici naturalem Christo homini tanquam prouenientem a natura diuina ipsius Christi in naturam humanam.Tertid denique dicit utramque gratia polle diei naturale homini Christo, si iraturale accipiatur pro zo, quod Pu,ssam dis ab initio natiuitatis liabetur. An verb dicendas ulratin sit simpliciter naturalis,vel conriaturalis utraque gratia Christo homini, non conuenitit Theologi.s r. Aliqui dicunt, neutram dicendam est e naturalem Iunpliciter, t et improprie , ita Durandus
am. is , quia neutra sequitur natural Daranae . - iter aliquam hristi naturam, non humanam, Ut
constat; sed neque diuinam,ab hac enim neutraiiecellarib oritur , sed liberaliter, de gratis. Huic
sententiae sere accedunt Bonaucat. 2. Bonavent. 's'. 3. Ricard ibi art. Alexand. φ partigus. 8. memb. 3. art. . Plures Thom istae dicunt,
utramque gratiam dicendam simpliciter naturalem Christo homini ; quia gratia habitualis noccisario consequitur gratiam unionis, & licet a Deo impediri pollet, sicut etiam pollunt impudiri aliae passiones; hoe tamen non tollit rati nem debiti, de eonnaturalitatis: est ergo illa gratia connatui alis Christo, Christus enim includit Vnionem. Deinde ipsa galia unionis dici potest similiter naturalis Christo homini. quia procedita natura diuina Christi, licet procedat libere. nam risus etiam procedit libere ab homine, δe dicitur
et natur: lis. quani rationem approbat Ptiam P.
Suarcet in prasenti,in Commi tario illius articuli.
Tota haec controuersia videtur ortum habere I 2. ex verbis August. in ubi dixit, Contreties. gratiam suiste naturalem Christo, his verbis. Ac Vnδε παρ in natura humara susce ione fieret quo umodo ipsi gratιa illi homini niaturalis ,-mdlum pecca- tinn possit amittere. In quibus verbis notantum Nolania.
est primδ, Augustinum non dixi Ile , simplicitercise naturalem gratiam, sed quodammodo. Secundo non loquutum suis te in ordine ad Christum per modum totius reduplicatiue , sed solum ad Christum ut hominem. Et quidem certum videtur, quod Christo ut homini non sit simpliciter naturalis illa gratia. nam licet illi ab initio
conceptionis conueniat ; hoc tamen non videtur tum certa nam Angeli etiam , de Adamus ab initio fuerunt creati tu gratia, non tamen dic
tur gratia illis suille simplicitet naturalis. In quo placet , qu bd utraque gratia , unionis ' F3. scilicet, ex habitualis, dici possit simpliciter na- ratis auria. turalis, non quidem in se, sed relative, seu Christo homini ; & quidem de gratia habituali probatur , quia illa liabet necellariam connexionem cum vnione hypostatica. nam humanitati hypollatice unitae Uerbo tabentur habitus infusa intellectus,& voluntatis ad actus supernaturales, qui cum sint passiones, vel quasi passiones gr. tiae habitualis, oportet, qudd oriantur proxime ex ipsa, S per consequens haec etiam erit debita Clit illo lioinini, hoc est, homini subsistenti per perlonalitatem Verbi diuini: si autem est debita illi homini Christo, erit etiam eonnaturalis illi. hoc est, non superans exigentiam illius , sed
Proportionata illi. P. Umquea in prasimidi put. . num. T. impugnat hane Iationem , eo quod, si gratia habitualis oriretur ex unione hypostatica naturaliter, & necessari O,oriretur in aliquo determinato gradu:
non oritur autem hoc modo, unio enim non
pollulat gratiam habitualem in aliquo gradu determinato, sed Deus libere determinat gradum intentionis in gratia Christi ; ergo non oritur naturaliter,& necessarid ex unione. Item unio noncst principium proximum efficiens gratiae habitualis , sed voluntas diuina, sicut est principium
aliarum creaturarum. ergo libero eam producit, sicut alias creaturas; non ergo oritur nec ellarib.
Haec tamen facilem habent solutionem. bd Romentimcnim unio non exigat gratiam habitualem in aliquo gradu determinato, non tollit quod vere gratia sit debita unioni, cum possit itare ratio debiti cum indeterminatione. v. g. si promis ris mihi hunc librum, vel illunM iam debes librum , de ex debito, ac necessitate das librum, licet non deboas hunc librum deterini nate. Item Angelo in prima sui produistione debentur species intellectuales, non hae, vel illae, sed aliquae ne sit otiolus eius intellectus: materiae primae, qtiaiado creatur,debetur aliqua forma, non haec, nec illa determinate , sed aliqua, quam Deus voluerit. Item corpori, quando primum cieaxetur , debcretur aliquod ubi, non hoc, nee illud deterini nate, lea quod Deus voluerit, & sic in aliis exemplis. Sic ergo viaio hypostatica exigit neccilario aliquam gratiam, non hanc ,vel illam intentionem determinate , sed aliquam , quod susticit, ut dicatur gratia connaturalis C Eristo; sicut in exemplis adductis, connaturale est id, quod exigitur etiam indecenninate. Minus
208쪽
Murus etiam obstat id, quod addebat , Deum scilicet per voluntatem liberam ploducere grariani Cliristi, hoc erum non tollit quod gratia nec clia: ira oriatur ex unione, quia tussicit, quod exigatur, ita ut Deus abi'ite ni iraculo non possit negare Cliris o omnem gratiam habituatum. Sic etiam in mea sententia passion cri dicuntur dimanare ab ulleluia j quatenus ad eius exigentiam fiunt a Deo , vel a generante. Sic etiam in omni iumentia ex gratia oritur gloria Iici t nonnat cilicienter a gratia, sed a Deo, ad exigentiam gratiae, cui debetur gloria.
Gratia vero viii is potest dici et am naturatis Clit isto duobus modis. Primo quatenus oritur ex natura diuina Cliri iti, ut dicebat S. Thomaς. Ham id, quod oritur ex natura alicuius, dicitur illi connaturale, hoc cit, non excedens vires iulius; prout con naturale condistinguitur aut pernaturali. Quod enim non luperat vires, & facultatem meam, non cit mihi supernaturale, re per consequens est coli naturale. Si ergo unio illa non luperat vires, &- potentiam Christi, in quo est virtus,& potentia infinita, consequens est, subdnou sit lupernaturalis, sed naturalis Clarillo. Contin hanc etiam rationem arguit ide Var-queZiHImm . , . quia gratia unionis non prmi nita natura diuina Clitisti . quatenus iam est coniuncta naturae humanae in eadem persona, sed prout secundum se c5sidcratur ante ipsam viii nem; ergo non prouenit a principiis propriae naturae , ad hoc cnim requiritur, quoa proueniata deitate, prout cst iam natura Christi,& non s
linia adcitate quς specificative est natura Cluisti.
Respolidetur, ad hoc ut aliquid dicatur con- naturale composito,satis este si oriatur ab aliqua eius parte specificatiue, nec rcquiri, quod oriatur ab ea reduplicatiuit, prout , vel postquam est
coniuncta aliis partibus. v. g. quantitas oritur anaarcria prima lecundinia tu, prius natura, quam materia vitiatur ibrinae; Fc tamen quantitas dicitur naturalis, non sbium materi x, sed etiam toti composito, homini scilicet, vel equo. Item iuxta prouabilem sentcntiam, anima rati
natis habet litam lubsistentiam partialem in homine, quae quidem dimanat ab ara ima secundum se in signo priori, antequam uniatur corpori, &tamen illa lubsilientia animae dicitur connatur, lis homini. Poterit ergo dici naturalis Christo
gratia unionis, quatenus Oritur ab aliqua Clitisti parte, scilicet a diuinitate, licet non oriatur a diuinitate prout iam coniuncta humanitati. Dices ,rcquiri tamen, quia non oriatur ab una parte lota in ordine ad faciendum totum compolitum; sicut oritur unio a diuinitate, litae non solum oritur a diuinitate secundum se, ted oritur adli ,ut per ipsam vitione constituatur illud coni
politiim ; unde non dicitur oriri a natura compositi id, per quod constituitur ipsum compositum. Sed neque cum hac limitationc potest stare uniuersialiter illa tegula P. Vaequeet: nam illud etiam , Icr quod constituitur compolitum aliquot, fiat et dici connaturale ipsi composito in
hoc sensu, luat ei ius oritur a natura ciuident compositi, v. g. quando animal per nutriti mem au-gcttir,& acquirit nouas paries tunc augmentum
illud oritur ab una parte illius compositi; quod resultat ex illa parte, de partibus piaecedentibus; de quid cm ita prouc nit ab illis solis, ut pei ipsam
augmentationem, & additionem nouarum partium constituatur compositum resaltatu ex viris. que partibus; tu tamen augmentatio,& aug L cntum ipsum dicitur connaturale illi toti compo- sto, quia prouenit ex natura ipitius, quae habet vim acquirendi sibi augmentum. Similiter crgo vitio hypoliatica poterit in eodem sensu dici connaruralis Christo, eo quod prouenit ab eius
natura diuina,quae habet virtute ex se ad uniendam sibi naturam humanam, ad thoc cnim susti- cit, quod virio oriatur a natura Christi, licet non oriatur ab illa , prout iam coniuncta humanitati in Christo; sicut in illo ex plo abiginuntum, scaugmentatio dicuntur prouenire a natura illius positi,licet non proueniant a natura illa. prout
iam est in illo composito,seu prout facit illud copoli tuin cu partibus augmetui, sed a natura praecedenti, secundum se, litae tamen manci natura illius copositi resultantis de nouo per augmentu. Obiicie item VaetqueZ contra candem ratio- y .nem, quia viaio illa prouenit libere a natura di- Obiectio. uina; non crgo prouenit naturaliter.
Ad hoe tamen iam diximus, non usurpari in praesciati naturale, prout opponitur libero, sed prout opponitur lupernaturali, seu superanti vires illius compositi, sicut liomo libere videt, &tamen ritus dicitur homini naturalis. Respondet, risum ita procedere libero, ut sae--UD. pe oriatur iaccellario:vnio aute hypostatica semper procedit libere a Deo. Scd contra, quia risus non solum quando ne- Reyratur. cellario, sed etiam quando libere Oritur, dicitur naturalis, de connaturalis homini, quia scilicet oritur ab eius natura. Quid enim magis libere oritur, quam ipsemet actus liber & tamen verum est, actum liberum naturalem, naturaliter procedere a voluntate, de connaturalem illi esse.
Secundo modo potest illa unio dicismplicitet naturalis Clirillo homini, quatenus naturale dicitur alicui totum illud,quod pertinet ad eius es.sentiam. Sicut cui in ipsum nomen lumilolci pro quid ditate cuiustibet rei ; se totum id,
quod pertinet ad cpiiddit atom, dicitur etiam naturale, hoe est, clientiale illi. Sic calor est de natura calidi, de munerus binarius est de natura quateria arij, quia quaternarius constituitur partialiter per binarium : unde binarius est naturalis quaternario; nihil enim magis connaturale alicui,
quam id,per quod in suo esse proprio constituitur. cum ergo hic homo Christus in ratione Christi
constituatur intrinsuee,. quidditati uc per unionem hypostaticam ; merito potest dici haec est ede natura Christi, de esse Cliristo naturalistima; utpote per quam constituitur in sua quidditate.
P. VaetqueZMi 8. aliam asseri sy. rationem appellandi naturalem hanc unionem,
quia sciκcut per illam unitae sunt duae naturae,diis uinar, 3c luimanae inter se, & in hoc sensu dicit, loqui Augustinum supra adductum, qualo dicit, lianc gratiam filisse naturalem illi homini, quia stilicet pro gratia erat ipsa natura diuinitatis, quae sanctificabat. 3e redde Lat impeccabitu humanitatem , unde naturalitatem,quam dixerat gratiae.
probat ex impeccabilitate illius natu Ce humanae. Qitem modum loquendi dicit vlurpartim fuisse ab aliis Patribus dicentibus, hoc esse discrimen inter Christum , de caeteros iustos, quod in illis sanctitas labore, Id exercitatione conitar i, in
209쪽
191 De mysterio Incarnationis.
Christo autem naturalis erat. pro quo adducit Alis. Dionysi uiri Alaxand. Basilium, Iidei fum,S: Paties Concilii Franci sordiensis. i des os . Dissicile tamen e cedam, eam sui ite Augustinio in ra dixi te,gratia illam naturatum, quia erat unio inter duas natura . . t rim b, quia iidcnominative a natura unita appellabatur gratia illa naturalis, posset maiori ratione appellari pc sonalis,cum terminatetur unici immediate ad per. sonalitatem Veibi, se tenderet ad constituendamv:litatem pcri,nesciri inter utramque naturam.
Cur ergo magis dicta fuit gratia naturalis, quam potionalis'pi furtim cum no minus lanctificetatria uinanitas a personalitate Uerbi, quam ab ipsa natura diuina, ut suppono ex ius. 16. si L 2. Secundi, quia non recte addidistet Augusti mis, esie
ctio LMmodo naturalem. nam simpliciter L sit unici
inter duas naturas ; non ergo eit quodat nodo,sed simi liciter natiualis, si ideo dici ur naturalis,quia eli inter naturas. Tcrtio quia Augustinus,& Patres discrimen poturni inter Chr: stum, S alios iustos,quod in his omnibus sanctitas sit per participatione na, per laborem, S exercitationem I in
Christo autem naturalis. Hoc autem codcin m -
. do dici posset,etiam ii per impo' sibile sola personalitas Verbi suillet lium anitati x vita, se iaci natura diuina; nam tunc etiam ille homo effet persona Uerbi,& rct coniequens non ellet sanctus er participati Om m,nce per laborem,aut amissi-iliter, sed naturalit ei, aut in amis libilit cr non e go dicitur gratia liaec naturalia, quia denominatiod sumatur a natura. Fateor, humanitatem de sacto tedii salictaui a natara diuina, non tamc credo, attendi ad nomen naturae diuinae, ut illa sanctiticatio appcllata lit naturaliv. 6 I. Existimo ergo, Augallinu per g aliam, de san- S. ctitatem naturalem intellextile eain,quae ab ipsis naturae vii ceribus oriatur; ideoque dixit tribominem illii habu ilc gratiam quod1mmo lo naturalem, quia nimirunt ita inam illibilitet ea ab initio coceptionis habucit, ut videretur ex ipsa natura ne
euitarib oria:& licet potui stet in hoc sensu dicere, illi homini Christi, gratiam suis te, non quodammodo, sed limpliciter naturale ,cum ab ipsius natura dulina oriretur, quia tamen non loquebatur
de limmine Christo, ut Christo, sed de illo homine,ut homine,non dixit, illi simpliciter suille uaturale gratiani, scd uo ιιmmoto, quod probauit ex omni incida impeccabilitate 5 neculinate sancti
talis retine dae,quam habuit ab initio coceptionis. Viide similis ratio adiungitur a S. Thoma, ut utraque gratia dicatur huic liomitii Christo natu- alis, scilicet, quia ab initio . .e natiuitatis, vel conceptionis ei conuenit. Quae quidem ratio est ille; js,ve dicatur naturalis homini Clinito, non tamen videtur in rigore satis,ut dicatur naturalis simpliciter,& absolute illi lium,ilitati,sed solii in secundum quid. Nam mera existuntia gratiae ab initio non si icit,ut constat in Angelis,& primis parentibus, qui licet sucrint creati in grati non dicitur gratia illis suille naturalis,non totum simpliciter,& sti icte,sed nec largo mod an Christoramen sussiceret, ut diceretur naturalis quodaminodo humanitati,quia non est mera coexistutia, sed cum connexione, ita ut ex vi natiuitatis illamvrderetur habitilse ab initio Sicut enim culpa originalis dicitur nobis naturalis,iuxta illud Pauli ad F huc; Erammimitant ilivisae,quia ex vi natiuit tis,seu coceptionis incurritur sic quia ex vi acti nis,qua ille homo Christiis suit piodi ictus, habuit lanctitate,quatenus illa actio connotat actionetrivnuiuam humanitatis cum lubsii ctia Verbi, poterit etia dici ille homo natura lanctus, de iustus. Dices,ciso etiam ex hoc capite poterit, non so- 62 lum quod a inmodo, ted etiam simpliciter dici illa gratia naturalis Christo licui nos dicimur simplicitur nativa fili; irae:imo multo magis, quia actio, qua homo generatur ipsa lecundum se non exigit illam maculam, sed lotum ratione conditionis extrinsecae, scilicet propicr peccatum primi hominis commi issi ab illo ut capite posterorum: at Vc O actio, qua humanitas unitur Verbo, ipsa secundum se asteri sanctitatem, & iustitiam. Respondeo, illa verba I auli, remnus natura iij Oecludi M. isa, intelligi a multis de inclinatione, de propcntione naturali, quam habemus ex nobis ad vitia, quibus iram Dei meremur,quam quide propensionem cx vi ipsius generationis, S conditionis humanae habemus, S in hoc sentia simplieiter
Vcium, nos elle natura filios irae. Si autem ii atelligantur de culpa originali, non elle omnino stricte accipienda, scd cum aliqua improprietate, ne dicamus, naturam humanam ex se elle malam, ut
dicebant Manichaei, sed dicunt ut homines natura filu irae eo modo, quo dicimur natura habere id, quod ex luaereditate paterna habemus :lic enim aliquis dicitur natura Pria ceps,co quod natus sit Princeps, re ut distinguamus eum ab illo, qui industria propria,vel electione factus est Princeps. Sic etiam li ex haereditate paterna haberemus sanctitatem,& gratiam, diceremur aliquomodo natura sancti, & ex vi natiuitatis. Similiter ergo humanitas Christi dieitur quodammodo habere sanctitate natur quatenus illa generatio hum nitatis, prout in his circunstantiis affert salictit tem,qua cnus cx se petit actionem aliam productitiam, vel unitivam alicuius personalitatis, delicet 1iora exigat personalitatem diuitiam haec tamen diuina datur de facto, propter exigentia, qua generatio hominis exigit aliquam personalitate. quod sui scit, ut aliquo modo dicatur cx vi nati-tiuitatis sanctificari humanitatem illam, licet nocum toto rigore. Loquendo tame non de humanitate secundum se, sed de homine Christo, hoc odiam titulo pote ii dici simpliciter naturalis illi salictitas, quatenus ab ipsa conceptione, & ex vi productionis suae habet sanctitatem, quia productio Christi non lotinia includit generatione humanitatis, sed etiam actionem unita Verbi diuinicum humanitate, ius actio affert sanctitatem n ecitarid illi homini Christo, atquc adeo erit sanctus, non utcumque a natiuitate,sedcxvi natiuititatis, scu Procluctionis suae complete iumptae.
sECTIO VI. Explicatur Hoscultas de subiecto uniorix, ct
proponunIur vanae sientent . ora difficultas est, quomodo stent haec duo: ς 3. nempe verbum subitantialiter de nouo vniri naturae lium anae,& tamen no mutari per hanc unionem ; non enim unitur, sicut obiectum p tentiae crinoscitiuae nee solum per praeientiam, aut per at echum,& habitudinem,ut volebat Nestorius, sed per veram,physicam, & realem unionem subitantiale:quare licut humanitas eo quδd
210쪽
intelligitur unita V cibo, intellisit tu mutari petvnionem, ita Vcibu co q Ibd unitui humanitati, videtur aliter se liabete, quam antea. na licui liinmanitas liabet de nouo , ni oncm, ita Ucibum videtiar ca habere, eret. 3 tam inu atur Verbu,quam Iinmanitas,quia tam est vera denomiaratio nati in
scca in V cibo esse unitu, licut inhumanitate. Hς est difficultas, qua Suarcet in praesimi dicit,cile maximam,& vix pollia immatio ingenio dissolui: cu tota quidem reducitur ad assii girandum
subiectum, in quo sit haec unio hypostaticae Theologi antiquiores patu de hac difficultato
dixerunt: recentiores tamen varias Vias tentarunt.
Nam in primis noni rusti posuerunt duas uniones in hoc myllario, alteram tenetem se ex parte humanitatis creatam,& modalem,& quae estin sola humanitate, aliciam tenentem se ex parte Verbi increatam ficut etiam in copolito physico pomat duplicem unionem partialem , steram ex parreni alcitae,alteram ex parte formae: sic etia in prinsenti a sortior quia Uerbu non est capax viatoriis creatae , dicunt tamen nionem illam increatam, quae est in verbo, non susticere,ut Vcibum dicatur unitu huimanitati, donec ponatur ex Parte humanitatis sua unio creat aut ac autem polita,statim Verbum dicitur intrinlcce via itum perluammet intrinsecamentitatein, quae propter tuam infinitatem potest dare illum essectum sorinalem, polita conditione alterius unionis creatae. Hanc lententiam tenent aliqui recentiores , & cam commemorat. & impugnat Suareae etsi Hic modus dicendi communitcr reiicitur, &merito,quia x co sequitur, Uerbum unitum cIle humanitati, cita percante Vialon creata, tenente se ex parte humanitatis sicut materia maneret unita formae,si maneret tua vitio cu sorma,ctiamsi periret vitio serinae cum matcria. Ratio auic aptiori est, quia repugnat manere forma ad rquatam, quin tribuat essectu sol malem ; ergo li vitio inereata Verbi est sorma adaequata uniens Uerbucum humanitate, manente ilia unione manebit
Verbum vnitu, licet eae tera alia delint;vel diecndum crit, illam unionem increatam non elic sormam adaequatam,a qua Ucrbia denominatur unitum,sed solum partiale in ,& tunc redit dissicultas posita,quomodo Ucibum dicatur intrinsece uni-tu,cum non sit in Verbo intrinsece virio tribuens adaequate hac denominationem. Adde nec etiam posita ilia unione ex parte Verbi expediri nodum difficultatis: quia si per illam unionem intrinlccam Uerbam denominatur intrinsece unitu humanitati, imauur,ipsam humanitatem etiam esse intrinseca Verbo, aliaue adeo ab illa cita assici,vel denominari intrinsece. nam repugnat, formam viriti intrinsece materiae per unione intrinsecaminateriae,quin forma etiam ipsa sit intrinseca materiae;imo non est alio modo intrinseca forma, nisi quatenus materia habet intrinsecam unione cum formaticu intrui sece unitur cu illa. Si ergo: Vcrbum liabet intrinsecam unionem cum humani tate; ergo lutinanitas est inti in ea Verbo. Reditistitur eadem dissicultas de ipsa hamanitate: nam si est absurdum ponere unionem creatam intrin-suealti Verbo, idem erit absurduin ponere huinanitarcin intrinsecam Vcrbo,quia si humanitas est vete illi intrinseca, videtur, quod Verbum aliter se habeat intrinsece nunc, quam an ea. Alii ergo aliter tentarunc concedere,vnioncm
ereatam elle inti inlece in Verbo, sicut in hum, nitate ; Vcibum tamen non mutari, quia lcilicet non pcrficitur per undonem, sicut humanitas. Hic tamen modus dicedi meritodit plicuit; quialieet in modo loquendi negaret, Vcrbu mutari re tamen ipsa illud videtur cocedere.na mutari ex tuo ccptu iaci est, habere in se de nouo aliquam pe sectioneaed habere se aliter, quam antea, lioc est,
habere in se aliquid,quod antea no habebat;ei stosi in Verbo ponitur vere,& proprie aliquid,quod
antea non elat,mutatur Verbum intrinlcce, licut
hamanitas. Adde si vitio per te non est perfectio Verbi .ergo quia in se continet aliquam imperscctionem; crgo Verbu reeipit in se intrinsece aliquam linperfectionem: hoc autem non est minus in couenicias, quam dicere quod Vcibu mutetur. Ideo alis recentiores communiter concedunt, Gy. Verbum intrinsece denominari unitu hurnanit, Alinum reti negant tam o,unionem csic in Verbo ut in subiecto, sed solun esse intrinseca Uerbo, ut termino intrinseco unionis , quod non lusticit ad hoc, quoa Uerbum mulctur.Nam terminus,ut termi-nns solum habet respici; rei pici aute non esh m tari. Dicitur tamen aliquis terminus intrinlectis, scii intrinsece terminare ali tuam unionem,ex eo quδd non solum rei piciatur te cunil im tuam intrinlecam entitatem, lioe enim c5s ctit omni termino etiam cxtrinseco, ut Patri re pectu fisos, Maliis,ὶ sed ex eo, qubd unio habeat citentiale connexione cum illo termino, Se tam necesiuid pendeat i termino, quam a subiectoma vitio hypost sica,v.g. tam clientialiter pendet a Verbo. quam ab humani rate, de tam n5 potest et e sine Verbo, quain sine humanitate. luare licet sola humanitas sit lubiectum, ei bum tamen non extrinsccc,sca intrinsece terminat ea unioneIn, hoc est,non te minat illa,scut obluctuin terminat cognitionem, vel amorem. nam cognitio,vel amor no pendent essentialiter ab existentia sui obiecti,ideo obiectu non terminat intrinsece cos actus,sed extrinsece: at verb unio clientialiter pendet, & cxigit termi-1iu; ideo terminus intrinsece terminat Vnionem ..Qubd si illis obiicias,cognitionem intuiti mpendere necessarib ab exsistetitia obiecti respondent,cognitione illam secundum suam entitat in non pendere ab actuali exsistentia obiecti licueforsitan non dicatur intuitiua, nili quanto obie-chum exsistit .na eadum mei cognitio, qua videtur
Petrus cras exsistens, nunc terminatiir xl Petrum
eras exsistentem,licet sors tan modo non appello tur intuitio, in quo erit quaestio de nomine quod
idem dici pollet de gaudio, de aliis actibus,qui licci terminentur ad obiectum insistenet, ut exsist Uns pollimi tamcn nune terminari ad obiectum postea exsistens; vitio vero necestariis ccrinii tui ad terminum nunc actu exsistentein. Caetcrum hic etiam modus non placet;quia si 68. haec dependentia unionis a termino lusticit, ut Aoueati-tcrminus intrinsece denominetur terminMe; ergo dependentia actionis ab agente tussiciet, ut 'agens denominetur intrinsece agens, licet actio noti si in agente, sed solum in pasto. nam ordo actionis ad aetens tam necellarib terminatur ad agens existens, & tam dependet actio lecundum suam entitatem ab agente nunc existetue, sicut unio pendet a termino nunc existinite. Item in sententia ponente relationem pra dicamentalemelle modum diiunctuin a sundamento, icrmi-