장음표시 사용
221쪽
zo 4 De mysterio Incarnationis.
in alio. Hoc levitur ex praecedentibus, & probator ex ipla vocis significatione ; subsistere enim aliquem apud Latinos est ita littere,ut notrogrediatur ulterius, quare subsistere in se idem erit, quod in se sistet e. seu in se terminari ; ergo haec terminatio, & negatio communicationis est pol illimus ,& primarius cffectus subustentiae, quae ideo appellatur perscitas, leupersonalit , quia facit naturam existere per te; existere autem per se, idem est, quod non existere in alio, ut constat ex ipsis terminis. Ep. Diae. Confirmarique pytest ex Epiphanio Diacono
in V II. Synodo generali. G. t Om. , ubi dicit , naturam per se existentem esse illam, rua non igra alteia, et quibus verbis pro eriem videtur accipere,fers exsere eas fisei e non ita aere quod cst, non indigere eommunicatione cum altera natura, ut per se existati, qui .i nimirum
natura substantialis a se ipsa habet lublistentiam Propriam, Per quam subsistat, absque consortio
33. Conti a hanc conclusionem, antequam ulteo .ctia m. rius progrediamur, oportet aliquid obiicere,quo magis declaretur: nondum enim bene Qidetur explicari effectus formalis subsistentiae propriae per illam terminationem, qua natura existit per sh, Sc non in alio Qua a triplexe mmunicatio potest intestigi , quae per lub. sistentiam impediatur in natura substantiali. Prima est , in ordine ad subiectum aliquod, a
quo sustentetur in genere causae materialis :&quidem haec communicatio non videtur impcdiri in natura substantiali a subsistentia propria, quia forma substantialis materialis,licet incom-osito subsistat , adhue pendet 1 materia su-entante ipsam in genere causae materialis ;sorina vero rationalis, & ipsa materia prima, quae non dependent a subiecto sustentate, hanc independentiam habent a se ipsis, etiam antecedenter ad omnem subsistentiam propriam, Vel alienam; ergo non aeeipiunt hoe a subsistentia, nulla enim forma intrinseca ordinatur ad dandum subiecto illum effectum formalem, quem subiectum iam piliis habet ex propria
Secunda communitatio exeogitari potest in ordine ad alias partes, cum quibus uniatur. Et uidem nec hae e communicatio videtur impe-
iri per subsistentiam propriam; nam vel loquimur de substantia partiali,qualix est matcria,vel sorma rationalis. A liae quidem substantiae partiales, adhuc quando subsistunt in composito c5-
municantur, tu uniuntur aliis compartibus: vel loquimur de substantia & natura completa,qua Iis est humanitas, vel natura Angeli,& hae antecedenter etiam ad subsistentiam propriam , vel alienam, habent ex propria entitate elusinodi incommunicabilitatem, eam non possit una na- rura Angeli uniri eum alia, nec una humanitas
Tertia denique eommunieatio esse posset in ordine ad suppositum vel subsistentiam alienam
a qua natura instentetur, quam communicationem impedit subsistentia propria reddens naturam incommunicabilem alieno supposto, ideo enim humanitas Christi eat et subsistentia propria, quia non habet illam incommunicabilitatem, sed potius communicatur alieno supposito Verbi, atque adeo per negationcm potis imum huius communicationis explicant aliqui est e - ctu in formalem subsistentiae propriae. Sed, ut verum fatear, nunquam satis pollum intelligere, quomodo possit hic esse primatius ei sectus form .ilis sublistenti propriae: fateor ego quide. prouenite formaliter a iubsistentia propria hae incommunicationem naturae cum alieno supposito. Uidetur tamen omnino intelligenda quid-ditas subsistentiae in ordine ad aliquam aliuti perfectione,quam formaliter tribuat subiecto, Ec ex qua oriatur illa incomunicabilitas , alioquin frustrὶ videretur esse haec entitas, quae appellatur subsistetia; si eut si diceres, stigiditatem dari subiecto ad hoc solum,ut impediat calorem ad hoc soli im , ut impediat frigiditatem, sane viderentur frustrὶ esse illae qualitates .nam si illae non essent possibiles. ut subiectum eodem modo cst et perfectum,abique illis,eum absque illis haberet impedimonium frigoris, & caloris: 'nune autem non sunt frustra, quia calor, v. g.
dat subiecto aliquam perfectionem requisitam in ordine ad bene operandum, ad quam perfectionem consequitur impedire frigus, & frigus etiam dat aliquam aliam persectionem,ad quam consequitur Impcdire calorem .sic etiamsi sub silentia propria solum daret impedire alienam,
videretur frustra esse in rerum natura. nam inquiro, ad quid requiritur haec subsistentia a Di cis,ad impediendam aliam. Rursus peto, illa alia ad quid est 3 Dicis, ad impediendam lianc ergo
utraque est frustra. Si enim utraque esset impotias bilis, natura esset aeque perfecta, cum emet in capax utriusque: nunc autem non est frugia,
quia naturae secundum se deest aliqua persectio post tua requisita ab bene operandum , vclad aliquid aliud, quam persectioncm tribuit formaliter subsistentia propria, & ideo complet naturam secundum se ineompletam,& ad hanc persectionem consequitur impedire subsistentiam alienam , sicut ad elise album, tonse quitur impedire nigredinem,uel ad actum amoris homsequitur impedire actum odii, cum tamen non sit tota essentia albedinis, vel amoris impedire solum nigredinem vel odium. Dissicultas huius obiectionis coget nos ad I pdeelarandum magis Aectum sorinalem subsistentiae propriae, qui quidem videtur mihi eolligendus 1 contrario ex natura accidentis; cum enim subsistentia sit protria naturae substantia- .lis, videndum est, quid ut proprium accidcntis, ut ex modo contrario essendi colligamus, quid sit subsistere.
Est autem proprium accidentis esse in alio, Dro,ru ae. ut constat ex communi dennitione ab omnibus tradita, qui ens in communi diuidunt in ens per
se , & ens in alio: ita ut alio sit propi ta differentia accidentis; persee vero sit propria differentia substantiae : quid vero intelligatur percle in alio; constat ex natura,& quidditate accidentis, quod ideo dicitur accidens, quia aecidit. seu aduenit alicui constituto in suo esse completomam licessorma substantialis adueniat materiae , & Vnio utrique, non dicuntur tamen esse in alio, quia materia absque forma nondum est aliud , nee hoe aliquid, sedentitas partialis, & incompleta, sicut materia etiam, S sorma absque unione
222쪽
non dum sunt stud,& hoc aliquid sed emitates
in Completa: cxigentes unionem,ut faciant totu; at vero albedo aduenit :liomuit,qui est aliud &eia, totale copictum: cst ergo propituin accidentis citia in alio hoc est, inniti alio ente comple- , io, sinc quo non potest naturaliter esse . & ideo subsistere, s ed adiacere alteri. Sub-t y fiantia ergo e concia hoc habce proprium,quod scilicet non sit in alio , sed per se; hoc est,quod non indigeat alieno sulcimento , vel sustentaculo, sed se ipsim sustineat in te . quod est propita sublistere in se. Omnis enim forma siue iubstantialis, uue accideia alis videtur indigere aliquo fiistentaculo , quo susi cntetur, quod ab illa forma denominetur, ita ut natuIR, Vel sorma subitati alis vel accide talis tota sit et i quo, exigat sustentaculum, quod sustentanἱ illa sit& denominetur et/ι Flaec tamen est differetia,quod ima accide talis propter suam debilitatem exigit sultentari, & sulciti ab alio: at vero natura lubstintialis Propter suam perfectionem non indiget hoc, sed sultentat iopsam , quia a seipia habot per c manationem Iustentaculum illud, quo absque alteri is auxilio sustentetur , & ideo dicitur sustentari in se, α esse per se,& subsist cre in se, quia licet sus entacillum, seu subsistentia sit aliquid superadditum ; est ramcn proprituti ipsius naturae substantialis, de per quod ipsa itiatura se ipsam lu- stentat. Itaque effectus formalis primarius subiistentiae propriae est aliquid positiuu, scilicet perseere,& complere naturam substantialcm, quae secundum se ei at incompleta, de exigebat sustentaculum, eui innitatur, sicut accidens exigit illud.licet non cum eadem impci sectione, quia accides ut diximus, exigit sustentaculum alienu,
de natura substantialis cxigit proprium, &ideo dicitur sustentare seipsam , εc subsistere in sciter subsistentiam propriam. Qui effectus sor maia is colligitur ex mysterio Incat irationis, tu quia ex ipso habemus, tubs stetitiam esse in homine aliquid superaddirum , ' 'ro natura indiget ad
suam perrectionem , complemctitain substantiale nec apparet, ouam ali atra tersectionem acciper possit abii: .. entitate superaddi
dem mysterior 'Iig Iimis, subli stulti iam esse id, quod homo dicit in recto, humanitatem vero in obliquo, ut probabimus infra, iatque adeo subsistentiam esse id, quod sustentat naturam, & subrogatur loco subiecti su stentantis serma: n accidentalem I cum non ini- nus denominetur suppositum homo a n tura substantiali, quam sustentat , quam homo denominetur albus ab albedine , quam su- 14. stentat. Ine mm-- hoc effectu formali positivo nascitur incommunicabilitas, qliam natura habet ex subsistentia. Et quidem fateor, aliquam esse incommunicabilitatem adeo essentialem natutae substantiali, ut non indigeat modo supcraddito ad illam habendam . quia natura Angeli , v.g. per suam ei sentiam N antecedent cr ad omnem stibsistentiam videtur habere repugnantiam intrinsecam, ut uniatur cum natura alterius Angeli immediate , sicut ex una, etiam anima rationalis ex se non potest viiiii cum alia. Pronenire tamen potest a subsistentia ne-P.Dan.dae LMgo is In rem.
gatio illius communicationis, quae seclusa nil, liliantia,posset saltem diuinitus csse, v.g.post crhumanitas seclusa sublii lentia propria laticindi uillitus communicari alieno supposito : nosset
materia priina, etiam dum cst suo una forma, uniti diuinituς cum alia forma substantiali.Subsistentia vcro propria adueniens impedit has communicationes,&ideo dicitur terminus vitimus naturae, quia sigillat illa, &quasi muro cir- cudat me ipsi pateat exitus ad aliam 1ubstantiam, nee nulli substantiae pateat aditus ad ipsam, prout in sequentibus magis explicabitur. Nunc N
iam ad obiectionem principalcm stupra positam ex dictis respondendum est, effectum formalem priniarium subsistentiae prqpriae non esse negationem coni unicationis , sed aliquam perrectionem positivam, scilicet eomplere.substantialiter naturam ad hoc ,ut sit sustentata in se,in habeat fulcimentum aliquod intrinsecum proprium , quo se sustineat, sicut accidens sustinetur ab alio : ex quo sudent aculo proprio oritur negatio illa communicationis,quam a se ipsa,&seclusa subsistentia propria non dum proximuhabebat natura, ut mox explicabitur. V . Hinc insertur Primo, subsistet iam propriam deberi toti naturae substantiali completae .lcuilli .quae per se existere potest. Cum enim subsistere si esse per se: natura autem complera sit, quae existit per se potius,quam cius par es, quae in rigore loquendo, non existant per se , consequens est, ut talis stentii magis debcatur rori Daturae , quam elua partibus. Quod explicari potest ex supradictis, confiactando id , inil proprium eli accidentiS, & ratione c .uus accidens non subsistit, scilicet quia est em in alio. hoc est, ens alterius, ens iacin tuum,sed alienum, in quo sensu dicunt Philolophi, accidens non Ace dimetic ens,sed entis cns,& quod cius csse cit inesse quia totum, quod est, alterius cst: substantia autem e contra debet esse ens sui ipsi is non alterius: quod licet aliquo modo computat par i-bus substat. tiae, quatenus componunt substantiam, at 'ue ica partialiter sunt per se, id est a uni partes illius entis, quod est per se: singui .e tamen paries non sunt, propra , & ilvii ore loquendo per se nec ens suuia, sed alici ibis, scili cui totius compositi, cuius sunt , quid bud sunt differunt tamen ab accidenti in eo quod com- ponunt intrinsece illud cns quod est nec se sin-plieiter, S: ideo habet entitatem lubstantialeni partiali. m, non tamen subsistunt singillae secundum se, sed partialiter hoc est, sunt partes cntis
toralis quod proprie subsistiti de ideo subsistetia
diei solet ultimus terminus naturae; quia supponit naturam iam completam in ratione naturata . quia supponit naturam iam completam in ratione naturae, cui se copletae adueniat: si enim cinn- peteret singillis pat tibus tra urae secundium se,nsi esset ultimus terminus, imo nec terminuS naturae, quia turminus debet ultimo loco aduenire: subsistentia aute tunc no adueniret ultimo loco, supponere ut enim mveria prima cu uia subsistetia & forma cum subsistetia; quare magis tcrm naretur materia per aduentum formae,quam pcraduetum substantiae. Si ergo subsistetia terminat
naturam ,idco est,quia inuenit iam natura com- complet xm omnino in ratione naturae, Ac solum
exigentem subsistentiam perquam ultimo ter-Z inlae
223쪽
ro 6 De mysterio Incarnationis.
minetur, & compleatur in ratione subsistentis. Insero secundo, malet iam primatn,non habe te propriam subsistentiam. quia materia primano habet ineommunicabilitate substantiale, nec perseitatem,quae communicatura lubsilietia, ut vidimus, sed existit. & subiistit in alto,nempe ineomposito. Nec formam etiam materiale habe. re propriam subsistet iam ob eandem rationem: in quo licet conueniate iam Suare E ; ponit tamen in forma qtiendam peculiarem modum substantialem inexilientiae, ex quo, S subst-stcntiae materiae componatur subsisti titia totius,ut vidimus. C lcrum i: e modus existentiae impertinens omnino eli 1 nam vel est ad reddendam formam dependentem a subie-cao, vel ad reddendam independentem. Non quidem ad secundum, quia forma m. aterialis non est independens a subiecto, sed neque ad reddendam illam dependente: forma enim equi dependet a subie isto per causalitatem materialc, quae non distinguitur ab actione generativa, ut dixi in secundo phvsi corvin. Ad quid ergo rc quiritur ille modus existentiae, Inscio tertio animam rationalem dum est ineorpore non habere propriam subsistentiam, sed terminari per subsistentiam totius quia dum est in corpore, non est per se, sed communicataeorpori subsistens in homine ; quare licet possit
emeIer se S eonnaturaliter v xtra corpus in statu 1eparationis; caeterum dum est intra corpus
non postulat peculiarem subsistenti . m. At vero quando separatur . si e ut accipit nouum statum, S mo Jum essendi : sic etiam tunc accipit nouum modum subsistentiae spiritualem, de sibi propo tionatum, quia tunc incipit con naturaliter cile per se. 8e ideo anima Christi in triduo pomit tetminare unionem hypostaticam Verbi, quia Verbum supplebat tunc subsistentia quam anima deberet habere in statu separarionis ; si eut Uerbum etiam supplet nunc urbsistentiam, non quidem animae, bcd Iotius copositi, per qua deberct terminari materia,& sorma in coposito. Nee mirum esse debet, quod eadem anima aliquando habeat propriam subsistentiam, aliquando etiam connaturaliter illa careat i quia cum anima rationalis cothnaturaliter habeat duplicem statum, alterum separationis. alterum coniuctionis ad corpus : consequens etiam est ut in statu separationis, sicut naturaliter est perA,S: sine alio, sie etiam connaturaliter postulet unc perseitatem. subsistentiam in statu vero coniunctionis , in quo con naturaliter est cum alio, conri turaliter etiam careat modo persei ratis, & substantiae , termineturque per subsistentiam totius hominis, homo enim est, in
quo est anima,& qui subsistit,o: est per se.
Adverte tamen animam etiam in statu separationis, non appellari suppositum . nec personam, quia licet habear propriam subsistentiam. no tam ε hab ct natura rationale copletam,& integra, quae requiritur ad denominationem perasonae, sicut ad denominatione suppositi requiritur natura aliqua subsistens integra, & copleta. Infero quarto, tam materiam, quam sormam substantialem, dum sunt in composito, terminari immediate per subsistentiam totius comῖ uti,aqua licet singulae partes non accipiant subsistere proprie, habet tame subsistere partialiter in illo e5posito, atque adeo reddu tur incolinuri .cabiles alteri coposito Et quide, ut ego opinor, accipitit a lubsutetia .nu Posse etia diuinitus uniti aliis copactibus extra illud copositum, in qu chita ut licet diuinitus no repugnet , eande subit stui, materia habere simus duas formaς 1 ubi ait tiales, vel e indem formam substantialem in- sol mare sint ut duplicem materiam : dum tamen materia vel forma subiittit in hoc composito, videtur id omnino repugnare : nam repugnantia illi naturalis, quam tarma,v. g. ha bet insormandi simul duplicem materiam, habetur omnino antecedenter ad subsistentiam, qui x eo ipso, quod sit unita substantialiter sorma huic materiat, repugnat illi informare aliam materiam I illam incommunicabilitatem naturalem non accipit a lubsistentia. Restat ergo, quod accipiat aliam incommunicabilitatem maiorem , scilicet essentiale in t nam coiplo, quod terminatur per subsistentiam huius compositi, subsistit partialiter in hoc compo-
sto, hoc est, terminatur. 6 cogitur s stere intra hoc compositum, hoc est . terminatur S coitur sistere intra hoc compositum , ne egrύ- iatur extra illud. quia sicut totum compotitum per subsistentiam habet non esse em alterius , sed sui ipsius, ut vidimus; sc eius partes per eandem subsistentiam habent, quod non sint alterius eompositi , sed solutii illius, in quo subsistunt ; si enim palles essent etiam
partes alterius compositi, iam ipsum etiam totum esset aliquo modo ens alterius compositi; cum esse compositi non sit aliud, quὶm emesu artim partium. ergo se ut compositum per subsistentia propria impeditur, ne sit alterius uicetiam partes impediutur per eande subsistentissinon possunt autem accipere solu impedimentustu repugnantia naturale,quam iam Dahebat ab ipsa unione antecedenter ad subsistentiam; ergo accipiunt impedimentu etiam,& repugnatiam
lin ordine ad potentiam Dei absolutam. In sero quinto, totum compositum subsistere 42. per subsistentiem simplicem , & indivisibilem. nam licet subsistentia equi, v. g. vel hominis sit
diuiti bilis in partes integrantes secundu extensionem, ut mox videbimus 3 non est tamen di-.uisibilis in susib stentias partiales,quariun ali raeorrespsideat materiet.& altera scirπς. cum enim
e ompositum sit, quod subiistit,& est per se ipsi
soli per modum totius debetur subsistentia propria,per quam eandem terminetur totum copo situm secundi im utraque partem. Nec sunt multiplicadae entitates absque necessitate, neque ex
mysterio Incarnationis colligi potest subsistentia illa composita in aliis hominibus. Infero sexto.natura diuinam prout praescindit a tribus subsilentiis relativis diuinarii personarum, non habere aliam subsistentiam assolutam.& communem realiter tribus Personis. Hee illatio est cotta P. Iuare Z I. tom. Π ea T. pHθ.r quem plures tequuntur docentes, dari in Deo subsistentiam ab loturam, de cdmunem per quam natura dii ii ira persectissune est subsistens, licet non constituatur per illam subsistentitan in ratione personae, vel si positit, suppositum enim , persona supra su ostentiam addit incommunicabilitatem'; subsistentia vero solum affert hanc perfecti enem , quod
224쪽
res subsistens non dependeat a subiecto sustentatue: hoc aut citi non habct natura diluina a personis. scd a re ipse. Vtrius tamen dicitur , non dari in Deo illani lubsistentiam absolutam antecedentur ad personalitates relativas, quod cum aliis probat
xrae Diti dissut. 1 . Nunquam eiiiiii in Conci-uis,aut Partibus distingititur sublistentia naturae intellectualis aperionalitate, neque ex mystcrio Incarnationis , ex quo agnouimus, subli stentiain; &personalitatem naturae luperadditam habemus aliquod indicium ad distinguendam subsistentiam a personalitate , imo potius habemus fundamentum ad eas nullo modo distinguendas : nam sicut in humanitate Christi propter unionem cum Verbo defuit personalitas propria, lic defuit subsistentia propria , quae nihil aliud erat,quam personalitas. Sod si illa
independentia a subiecto , quam natura diuina habet de se, facit quod de se sit l ubsisteais, prout
condistinguitur a personalitatibus , eadem rati ne dicendum ellet , naturam humanam, quae
prout codistinguitur 1 propria peribitalitate est etiam independens a subiecto, este subsisteremantccc lento ad personalitatcio, atque adeo humanitatem Chrim, quae antccedenter ad unio..
nem cuni Uerbo cst de te independens a subic- , esse iam subiistenteni de se licet nondum sit Persona, S per consequens non subsiste te solup et subsistentiam Ucrbi, quod dici non potest. Denique ipsa etiam natura diuina,prout ratione distilii ha ab illa subsistentia absoluta,quae ab aduersariis ponitur, iam est de se indepcndens ab
omni subiecto; ergo prout condistine a ab illa subsistentia esui iam subsistens.
Melius ergo dicitur consequenter ad supra dicta, naturam diuinam subsistere solum per tres subsistentias, seu personalitates relativas, a quibus accipit illum effectum sormalem supra explicatum, scilicet,quod per illas natura diuina sustentat se ipsam , & complet substantialiter seipsam, ita ut non indigeat alio, cui innitatur,&euius sit id, luod est sed si sui ipsius,quam persectionein formaliter accipit natura diuina a singulis personalitatibus. Diccs,natura diuina prout condistincta a per- Tonalitatibus, est de se omnino incommunica bilis alteri supposito distincto,& incapax citcndi in alio; ergo non potest eum ci chum sormalem accipere a persorialitate virtualiter super addita. Rcspondeo, inprimis hoc argumentum probare naturam diuinam ut distinctain virtualitera personalitatibus rc latiuis, else non solum subsistentcni sed etiam personam,quia quicumque
effectus sol malis assignetur perlonalitati, videtur iam reperiri in iratura diuina secundum se. Omnes ergo debemus respondere,naturam diuinam , prout condistinctam virtualiter a per solis litatibus, habete quidem eam persectiOnem . & eum offectum sorinalem radicaliter, non formaliter, quia sicut omnipotentia, prout condistincta ratione nostra a sci cntia , non est capax ignorantiae . quia licet prout sic. non includat formaliter scientiam , habet tamen cssentialcm connexionem cum scientia,
de ideo habet radicalem repugnantiam cilen
rialem eum ignorantia ; & seut scientia prout condistincta ratione ab immensitate , adhuc est incapax mutationis localis , quia licet prout se non sit scarinaliter immensa; est tame immensa radicaliter propter iaccellariam connexionem , quam habet cum immensitate : sienatura diuina , prout condistincta virtualiter a personalitatibus, habet incommunicabilitatent omnimodam in ordine ad suppositi im alicitum; quia licet prout sie non sit formalit et subiistens, nec peribita est tamen hoc radicaliter propter
necessariam connexionem id cntitati cum put-1bnalitatibus. Vnde sevi scientia in se incapax mutationis localis sit potest nihilominus accipe. re ab immens late illum sori dem immensi,& scut omnipotentia in se incapax ignorantiae potest 1 scientia accipere formaliter csse omni scientem se natura diuina in se ineommunicabilis alteri potest accipere a personalitatibuς secum identificatis illum cstectum sorma Iem subsistentis, quem in se formaliter non liabebat licui propter neccssariarn conric ioncm,
quam cum illis habebat, esset de se incommunicabilis ; haec enim incommunicabilitas potest prouenire, non solum a subsistentia formali, sed Ctiam a radicati hoc est a nec est aria, & essentiali connexione cum subsistentia propria. Insuro septimo, Verbum diuinum assumpsit se humanitatem Christi pcr modum rotius, ter- Illiat. δε-
minando tamen utramque partem ; sicut utra- prima.
que pars terminari deberet per propriam subsistentiam: in triduo vero unitum tuit Verbum
animae separatae, quia anima separara deberet etiam habere propriam subsistentiam. Ac denique in triduo unitum' suit Verbum 'cadaueri. non quidem soli iriaturiae, nee loli formae, sed utrique smiit , quia utraque simul deberet per modum totius i habere propriam subsistentiam.
Porro Cadaucr alsumptum suille a Verbo non solum ratione materiae, sed ratione totius compositi, docet Suarca in praesenti diis L. u suarer .
sine . An vero subfstentia Verbi retini nauerit
etiam immediatu unionem materiae cum krina,videbimus seel. s.fECTIO IV. Proponuntur, Cr dissoluuntur obiistiones contra doctrinam praecedemem. ΡRima obiectio est, ad probandum, subsisten- 46.
tiam compositi non esse simplicem, quia idumodus non potest allicere duplex subiectum, Praesertim in comnosito humano , ubi sorma est spiritualismam subsistentia hominis, vel est materialis , vel spiritualis ; si materialis,non potest
terminare an ii iam si spiritualis non poterit ter
Responaeo, posse bene materiam,& sermam solumis.
modificari per eundem simplicem modum , sicut diximus in primo Physicorum,materiam, δί rimam uniri eadem simplici unione. Deinde dicendum ust subs stentiain hominis cile materialem,quia dependet, subiecto quanto , prout in simili diximus in praedicto loco, unionem hominis ellia materialem ob eandem rationem mecest inconueniens, animam rationalem, dum est in corpore,& in ateria ligatur a corpore , sicut Z 1 unitur
225쪽
1o8 De mysterio Incarnationis.
unitur per unionem materialem, ita terminati per lubsilientiam materialem. 47. Secunda obiectio est ad probandum effe-Οbisa. ρ- etum formalem subsistentiae non et se incom- munieabilitatem, quia licet materia prima n nhabeat prodiam subsistentiam . Uicitur tamen immediate a subsistentia totius, se ab ea accipit effectum formalem subsistendi, de tamen materia prima non redditur incommunicabilis, clim actu communicetur formae; ergo subsistere,& ef inis formalis subsistentiae non est exi stete incommunicabiliter. Quod idem argumentum potest heri de forma. D liuia Respondeo, subiistentiam non dare incommunieabilitatem, nisi illi subiecto, cuius subit stentia est dubsistetia autem totius,non est subsistentia materiae secundum se, nee formae secundum se,sed compoliti:quare no dat incommunicabilitatem materiae, nec sormae, ted composito: quia tota essentia huius subsistentiae est, impellire sormaliter comm urticationem huius compositi. Singulis autem partibus compositis no impedit comiti uni ationem inter se,sed materiae v. g. dat,quod dum est cum hac sorma, nopossit communicari alteri . & formae etiam dat, quod dum est eum hac materia, lion possit communicati alteri; quia utrique dat subsistere non in se , sed in illo composito id est,terminari, &sistere in illo composito, ita ut non progrediatur ulterius.
8. Dices erso absolutὸ, subsistentia nee redditris A. materiam lubsistentem, nec formam subsistentem, quia subsistere est per se existere. eiri etago effectum formalem dat subustentia materiae, siquidem illam modific t. Praeruditare. Respondeo. dupliciter polle aliquid subsiste- Φ re: nepe vel per se vel in alio. Primo modo sub-s-ss Angelus, quatenus per suam subsistentiam terminatur in seipso. Secundo modo subsistit materia , non quidem in se , sed in composito. quia non terminatur in se, sed in toto compotito:& hunc secundum modum subiistendi accipit matelia 1 subsistentia totius. Oportet autem maxime distinguere hos duos modos subsistendi, quia diuertillimi sunt, nec conueniunt uni. uoce in ratione subsistendi ex ipsorum vero distinctione iacith dissolues plures aequi uocationes quae possitnt occurrcic in hac materia. 49. Ex quo obiter animaducrtes, animam ra---niasi tionalem diuerso modo subsistere intra corpus,vel extramam lic , quando est intra compositum , assiciatur immediate a subsistentia totius, non tamen accipit illum essectum so
malem , quem habet postea a propria subsistentia, quando separatur, quia quando est separata, habet subsistere in se ipsa, quando vero cst intra compositum, non subiistit in se, sed uasi in alio, nempe in composito, qui modus uibsiliendi, est diuersissimus,ut praedixi, imo oppositus cum priori. Dices ergo , anima Christi Domini non subsistebat eodem modo in triduo , ac nunc in coelo , quia modo lubsistit intra corpus; tulic veto per se sine corpore; ergo diuerso modo uniebatur Verbo in triduo, ac m-tza , ad participandum aliud genus subsilendi.
ergo non retinuit eandem unionem, quam an rea habebat . .
Respondeo admittendo intentum nam lices in neutro casu anima Christi subsisteres per se , & in se , ut postea dicemus; diuerso tamen modo subsistebat in triduo, quam antea, quia in triduo ita participabat sub - 1istentiam verbi , ut ex vi illius impediretur communicatio ipsius animae cum materia; sicut haec communicatio impeditur in aliis animabus per propriam carum subsistentiam. At veris intra corpus subiistebat anima Christi line hae incommunicatione. Quare quando dicitur, animam Christi in triduo mansi illa unitam Verbo, non debet intelligi,quod perseuerauerit eadem numero unio, sed illa, vel alia, ut bene aduertit Vasque et iuprasenuit 'ut. 37. contra Suare E ibidem dii fur. II .secl. i. post Priminconclusionem.
Tertia obiectio est ad idem intentum, quia FO. humanitas Christi, licet eareat propria si Ibu-- mstentia, vere tamen subsistit per suo sistentiam Verbi, & tamen nonYedditur incommunicabilis , cum acta communicetur ipsi Verbo; ergo incommunicabilitas non est effectus formalis subsistentiae. Probatur consequentia, quia subsistentia Verbi praestat hum .initari, quod praestaret propria subsistentia, si adesset: 1ed subit stentia Verbi non dat humanitati incommunicabilitatem; ergo nee subsistentia propria daret humanitati hanc inconi municabilitatem , sed alium effectum formalem. Respondeo , humanitatem Christi Domi- Disso inni non subsistere per subsistentiam Verbicodem modo, quo subsisteret per propriam subsistentiam, tunc enim subsisteret in se, δc per se ; hunc autem subsistit in alio , de cum alio. Quare, sicut supra diximus, animam rationalem non subsistere eodem modo intra compositum, & extra; lic etiam similiter dicendum est de humanitate Christi, quae quidem subsistit in persona diuina per modum
partis componentis illust compositum resultans ex verbo, & humanitate:quare non accipita verbo omnimodam incommunicationem, scd solum accipit hoc , quod est non communicari alteri,dum est in illo composito quia terminatur non in se sed in illo composito sicut supra diximus , materiam primam accipere a subsilentia. non incommin icationem simpliciter, sed non communicari alteri, dum est in illo composito. Ex quo fit, non esse verum in omiti risore quod
natura humana Christi accipiat a lubsistentia vcrbi omite id , quod haberet a propria subsi-stcntia , quamuis reuera subsistat per subsistentiam Ucrbi. Quarta obiectio sit, quia Verbum diuinum II. eodem modo subsistit post assiun ptam humani- Obiactio
talem,ac antea: led post assumptam humanitate Ut non subsistit per se, de cum incommuni Carione, communicatur enim humanitati; ergo existentia per se cum incommunicatione non est cflectus
formali; subsistentiae propriae. Respondeo, effectum sorinalem subsistentiqnon esse, quod res subsistens non uniatur alterivsso modo, sed solum, quod res subsistens ita
existat in se , ut non accipiat sui complemcntum ex unione ad aliud. Hinc est . Uerbum proprie subsiste te per propriam persona
ratem , quia licci vitiatar cum initura humana,
226쪽
subsistit in se , Ac per se, nec enim Mnititur huis inanitati nec ab ea accipit coplemetum:at veris humanitas no sistit in se,s ed innititur Verbo, ut in ipso subsistat. Hinc etiam est, materiam non Ribi istere subsistentia propria, quia non sistit in se, sed adhuc indiget compleri per sorma. Hinc denique est, animam rationalem non subsistere propria subsistentia intra composiluin, quia licet non pendeat a materia, adhuc tamen non sistit in se , sed postulat materiam ad suum naturale complementum , & ad ipsam ordinatur. Quae omnia fundantur in communi acceptione lubsistendi. nam iuria communem meipiendi modum subsistere est in se littere, sine indigentia alieni consorti j. Cum enim subsistentia sit sustentaculum , quo natura completur, ut in ipso nitatur, & non in alio ; Uctoum autem etiam post unionem cum humanitate retineat suum iustentaculum proprium , quod antea habebat; consequens cst, ut etiam nune subsistat in se,si Cut antea , & non in alio, elim non sustentetur
subsistentia immanitatis, ted sua. Sed adhuc ex ipsa natura diuina potest oriri quinta Obiectio , quia natura diuina suppositatur triplici perso litate ; ergo non reda itur in- eo municabilis sormaliter a personalitate. Probatur consequentia, quia ti e flectus formalispersonalitatis esset rcddere naturam incommunicabilem , sequeretur , naturam diuinam subias stentem personalitate Patris non posse iam communicari filio; ergo cum adhuc possit communicari , non accipit natura a subsistentia incommunicabilitatem.
Respondeo, a subsistentia propria solum, &directe prouenire naturae , quod debeat sistere in se , de non progredi ulterius ad subus endum in alio. Non est autem contra hoc terminari aliquam naturam simul per triplicem stibiisten. tiam propriam, quia hoc nihil aliud est, quam existere per se,&sistere in se per triplicem nerseitatem de quasi triplici titulo, in quo nulla est implicatio contradictionis , sicut nequc in eo, quod aliquis sit in loco per duas, vel tres ubi cationes. Similitor ergo potest natura diuina habere ratione triplicis subsistcntiae propriae repugnantiam . ad sublistendum in alio, S pr grediendum extra se . An vero , possit aliqua natura subsistere per propriam,& alienam subsistentiam , aut perplures alienas , dicemus se chione sequenti. Dices , creo posset bene natura creata subsistens una subs stentia terminari per aliam ;ergo posset humanitas Christi reiciata propria pcrsonalitate terminari per subsistetitiam Verbi. Respondeo negando secundam consequzntiam; ratio discriminis est , quia si hunianitas Christi haberet propriam subiistentiam, cxisteret per se;quia hic est effectus primarius propriae subsistentiae; non potest existcre simul per se, S: in alio: ergo non possct terminari per uibsistentiam Uerbi,quia tunc existeret in alio, nempe in Verbo. At vero natura diuina ex eo, quod terminetur itibus subsistentiis, non existit per se.&in alio ; quia cum omnes illae subsistentiae sint
propriae per omnes illas habet natura diuina exi. stere per se,& non in alio. Dices iterum , ergo saltem poterit natura 'Dan. de Lugo de Incarnat. creata terininata per propriam subsistutiam te
minari iterum simul per aliam protria & habete simul plures personalitates , licui natura
diuina. Respondeo negando consequentiam,quia licet hoc non esset formaeliter Contra rationem subsistendi, esset tamen contra rationem gen
ratςm, qua non potest idem subiectum habere eundem effectum formalem a duplici Forma: neque enim potest iraturaliter esse in loeo per duas ubi eationes,nec esse album per duas albe dines: sic etiam nec potest cuc per se per duas perscitates naturaliter loquendo, licEt bene ponset de potentia absoluta. Natura autem diuina, ideo potest habere tres subii uentias proprias,
quia non sunt similes , sed valde dissimiles
inter se; per primam enim constituitlar in ratione Patris N genitoris, per secundam in ratione filij geniti, per tertiam in ratione spirati. Sora obiectio desumitur ex partibus integrantibus, quae vere subsistunt,& tamen non ha- sis. iant negationem c5municationis, sed aliae cum m. aliis uniuntur; ergo subsistentia non tollit communicatione actualem. P. VaZqueZ in praesentidio. 3 a. v. s. existimat, subsistentiam totius entis ninterialis licet diuisibilis sit,& coposita ex pluribus partibus secundii extensionem seur Se alia
entia materialia; n5 tamcn constare ex pluribita
subsistentiis partialibus, quia singulς partos,br chiu v. g. vel manus no subsistunt cum non sint per se, sed in alio. Deinde addit , quando diuiduntur partes aquae, v. g. non manere diuisas
eartes prioris subsistentiae, sed corrumpi totam lubsistentiam praecedentem , & produci alias duas subsistentias de nouo , per quas ille duae aquae incipiant susistere per se separarae , quia licet ponat priorem subsistentiam diuisibilem in uno sensu, de quasi mathematice , quatenus componitur ex pluribuspartibus, ponit tamen illam indivisibilem quasi physice quatenus cius partes non possum separatae conteruari ; quia lingulae partes non sunt subsistentiae , nec per illas partes pollent subsistere separatae partes
Haec quidem sententia fatis consequenter procedit ad principia supraposta, pr. e se tamen fert incredibilitatem non exiguam. Quis enim credat ex additione,vel ablatisne unius gutrulae aquae deperdi omnem subsistentiam totius maris, quia iam omnes partes superstites accipiunt nouum modum existendi per se 3 Ego quidem in primis certum existimo , subsistentiam rei materialis diuuibilem cre in plures partes secundum extensionem,quia clim sit ipsa etiam subsistentia materialis . debet habere extentionem partium quantitativam , qui est potissimus conceptus entis materialis:& a fortiori constat ex iis quibus in lib. probatum est animas animalium perfectorum non posseelle indivisibiles. Deinde credibiliuς videtur, huiusmodi partes subsistentiae in entibus saltem inanimatis, ut in aere . vel aqua, posse appellari subsistentim partiales, de manere exsctem post diuisionem, per illa tque subsistere partes aquae separatas, per quas subsistebant ζ quando erant coniunctae : quando enim coniunguntur duae partes aquae, non resultat in illis nouus modus
227쪽
rio De mysterio Incarnationis.
subsistenti x. sed Alum noua vitio inter illas sumeret hypostatice acliram, quae est in lioc va- duas priores subsistentias : ratiosu' cuius unio- se; tunc condimictur illa aqua cum acti' fluminis illae,quae antea erant cluae lubiistentiae tota- nis ; inquiro , possetne adhuc illa erior aqua re-Ies , incipitit este partes subsistenti. e filiae resul- tinc re unionem ad Verbum 3 Respondeo assi rtat ex utraq; sicut illae,quς antea crat auae aquae maliue, quia sicut retinerct propriam subsisten totales, incipiunt esse duae partes aquae maioris. tiam adhuc existens in fluuio,cur non retinerct
6. Hoc ergo supposito, ad obiectionein potes aliena Dices ergo adhuc existens in fluuio esseta intimis . responderi , per subsistentiam non impediri suppositum, quia cx subsistentia Verbi, S: illa formaliter unionem , secundum extensio- aqua rei ultarct suppositum distinctum ab illanc ni , sed solum unionem , quae tendat ad aqua suuii subsistentis per propriam subsisteti complcmentum rci non integrale, sed substan- tiam ; crgo iam in fluuio essent duo supposita. tiale, A clientiale in esse naturae , vel in elle Respondeo negando primam conic quen- subsistenti quod potissime probari videtur ex tiam , quia scut personalitas Verbi unita na- iis , quae in superioribus ilicia sunt , neque turae irrationali non constitu rei personam, enim alius videtur supercile effectuς formalis, quia ad personam requiritur natura intelle- qui possit a subsistentia prouenire, nisi susten- inialis, si e nee suppositalitas Verbi unita cum rari naturam in se, ut non sit in alio. Ratio au- natura partiali constitueret sappolitum , quia tema priori huius discriminis, cur subsisten- ad suppositum requiritur natura totalis , deria impediat magis unionem in uno genere, non existens per modum partis: in praedicto quam in alio, aliqua rcddi potest ex eo quod autem casu dicenstum esset, non dari in fluuio . subsistentia impedit omnem communieatio- duo supposita, sed unum eonstans ex duplicinem in re subsistente , quam potest impedire: parte , quariim una constituatur per subsilieit potest autem impedire communicationem es- tiam diuinam,-altera per subsistentiam crea-icntialem , Acilius, qu&m extensii iam in enti- tam. Illa vero pars aquae unita Verbo dicerebus materialibus , quia cum cntia materialia tur quidem terminari per subsistentiam Verbi, eo ipso. quod sint materialia, sint diuisibilia in non tamen ilice resut suppositati, donec separa- plures partes, quarum quaelibet possit se PArata rotur ab alia aqua. cxistere necesse est, quamlibet deferre tecum Vltimo obiici potest S. Thomas aliquibus suam lubsistentiam , aqua non impediatur illa in locis relatis a Suare E P. 34. Metaphsica ia
communicatio, & necesse etiam cst, . has om- sec . num. 3 o. in margine, im quibUs aliquando timeae D.
ncs subsistentias remanere , quando illae partes docere videtur, in homine non esse aliam subia Tho αυniuntur,ne cogamur concedere illam incredi- sistentiam praeter subsistentiam animae ratiObilem vatiationem subsistentiς in toto mari per natis. Quare nonnulli recentiores censent, aditentum unius guttulta aquae. Ex eo ergo, animam rationalem eandem subsistentiam ha- quod subsistentia ut materialis , seqititur, non bere in composito , quam habet separara , per posse impedire communicationem secundum illamque sunsistentiam subsistere materiam, extensionem: Ex hoc autem, quod sit materia- & formam hominis. Caeterum hanc sentcntis, non sequitur non posse impcdirc commu- tiam reiicit idem SuareZ ubi si Pra. num . . a 8. Riniis. nicationem essentialem, quia nullum sequitur Et merito, quia si torus homo subsistit per in conueniens, aut contradictio. Adde, eom- solam subsistentiam animae rationalis , sequi- municationem secundum extensionem non es. tur, materiam hominis allum i hypostatice ab se tam propriam communicationem per illam anima , sicut humanitas Christi assumituratam propric una in partem communicari alteri. Verbo, quia totus Christus subiistit per sub quin adhuc mancat in se; sicut contingit in alio silentiam Verbi , per consequens sequitur
genere communicationis. etiam anateriam hominis esse in anima, quia in-s . Dico, ergo iam concedimus in aqua, vel la- nititur in eius subsistentia, sicut humanitas est pide plures subsistentias partiales ; ergo plura in Verbo ob eandem rationem, quae omnia supposita partialia. Rei pondeo admittendo absurda sunt. Adde rationes general cs, quibus prunam sequelam , de ncgando secundam , sectione praecedenti probatum est , animam ra- quia suppositum in communi acceptione so- tionalem intra compositam non posse habere
lium dicitur de illo, quod cxistit per modum propriam subsistentiam ; sed hanc deberi soli
totius quare sicut una pars aquae retenta tota composito , quod soli im lper sic existit. Quod
sua entitate . imittit denominationem totius per . vero attinet ad S. Thomam , non credo, illum Vnionem cum alia parte ; sic etiam retenta tota suisse in ista sententia , nec unquam dixisset o
sua subsistentia amittit denominationem sup- tam subsistentiam compositi, esse solam animael siti per unionem cum alia parte . iamd si no- subsistentiam : solum enim dixit, mortuo ho-
ueris etiam appellare subsistentem partem mine manere in anima cise totius: non tamen. aquae, tum cst unita cum alia parte aquae : qiix- dixit, manere in anima totum cIle toti as,qua
stio erit de nomine , de facile me habebis in re solam intelligi debet de esse partiali. Cur hoc modo loquendi. Facile enim dici potest, vero dixerit hoc, tanquam aliquid speciale in
ad denominationem subsistentis , sicut ad de- anima Z Ratio videtur esse, quia hoc habet spcnominationem suppoliti requiri, tum modum ciale forma rationalis, ultra alias sormas, quod positiuum , quo natura redditur incommuni- idemmet esse, quod communicat homini vicabilis cssentialiter; tum ctiam negationem quo, quando est in corpore, rct incat sibimet, actualem communicationis secundum exten- quando est separata. Falcor, saepe S. sionem.& ex desectu cuiusuis deseere deno- Thomam docere, animam rationalem etiam minationem sublistentis. in composito esse subsistentem. C aerorum
18. Dices iterum, Ponamus, quod Verbum as- cile potest explicari, quod acceperit subtilientiam
228쪽
tisia ut o modo , prout solum significat indepe tisma subiecto. Quo etiam sentu potest expli-ean idem S. Doctor,quando docet, creationem terminari ad res subsistetes; ex quo videtur fie- si,quod senserit, materiam, & animam rationa lem , quae producuntur creatione , habere sub
sistentiam. Potest tamen aecipi,vel de subsistenti, latε sumpta pro independentia a subiecho, vel de iis rebus, quae vere, M proprie dicuntur
creari Di materia enim, dc anima rationalis incomposito non tam dicuntur creari, quam Concreati, Quia pro iucuntur in alio. Alias explicatione; S. Thomae vide apud vasquea Laom. merinis tu Partem dist. II 4. 4 in fresiluiatis. 32. cap. s.
A, Verbum asiamnent immediale et Iouem materia cum forma.
6o. π oe est quaerere,an unio materiae cum for--n si M. Lama terminet in nobis immediate subsiste. tiam h Suppono,Verbum assumpsisse immedia-ic omnes partes humanitatis; correram quia humanitas non solum includit partes,sed unionem substantialem partium inter se dubitatur. um imipsa etiam viaio,v.g. materiae cum forma suerit sua ς unita immediate Verbo. P, Suareae do. 1 . enses. s. g.secundo modo, licet non satis clare, re tamen ipsa concedere videtur, unionem ipsam materiae, dc formae, assumi immediate a Uerbo, quia alioquin non esset assumpta tota humanitas , sed seliis partes humanitaris. Humanitas enim supra ipsas partes addit unione artium; ergo ut assui natur humanitas, dubet auiami partes, ut inter se unitae: quam sententiam sequunt ut etiam alii recentiores exi eodem iandam ci
to. Haec dissicultas pendet,ve dixi ex principio phylosophico : nam si in aliis hominibus rub-
taentia propria terminat immediate non so- Idm partes . rei licet materiam, de sotniam , sed etiam ipsam unionem, consequenter dicem mest , Verbum assumpsisse immediate unionem,
quia subsistentia Verbi succedit loco propitiae
subsistenriae, & ideo ea omnia debuit Verbum sibi immediatὸ unire, quae deberciat imm diatuterminari per subsistentiam naturalem. Si veris in nobis solae partes compositi torminantur immediate per subsistentiam naturalem ; idem
etiam in Christo dicendum est. Neque enim necesse esset, unionem insam assumi imincdiatu, ut tota humanitas subsisteret in Verbo. Sie ut in sententia Thomistarum albedo,& alia accidentia dicuntur est e in toto composito, licet nemo dicat , subiectari albedinem in unione materiae' eum sol ma,sed solum in materia,& tarma, quia unio non est capax albedinis, ita etiam si Verbum assumpsit partes humanitatis quae solae sunt capaces sudsistentiae , vere dicetur totalium a.
nitas subsistere in Verbo. cI. Caeterum mihi valde verissimile est , subsistentiam naturalem in nobis terminare immediat ε materiam , sormam . & unionem etiam utriusque : non ita ut singulae habeant propriam
subsistentim, sed quod unica, de sun pux sui3
sistentia totius immediatε terminci illa trsa: nam licet unio sit modus dependens a subiectos, est taminxnssabstan tale ; 8c sicut forma equi,
licδt sit dependens a subiecto; terminariis tameimmediate per subsistentiam equi,ita unio 1 ubia stantialis quae aeque pertinet intrini id ad essentiam equi, vel hominis, terminari debct pcr subsistentiam totius , de in hoc maxime dissert e nil substantiale ab accidentali, quod omne substantiale, eo ipso sit ens per se, ici est, exigens terminare taltem partialiter modum aliquem existendi per se, qui modus non debexur acciden
Huiciniato ptimδ, Uerbum debuisse assi- 61. mere immediate non solum parces humanitatis, Iliaci. Mi sed unionem ipsarum partium,quia debuit sup- m plere munus subsistentiae naturalit circa illud compositum. Quare sicut humanitas exigebat unam subsistentiam simplicem, qua subsisterent partes,&vnio; sic Verbum vnie aliinplici ultim-ptione,de unione δebuit assumere naides humanitatis, dc unionem partium inter se. Insero seeundo , non solum viaioncm materiae cum forma, sed etiam unicii, em unius par- . tis substantialis integrantis cum aliis quae appcllatur unio continuativa, debui s. assit mi imme-
diate a Verbo, quia tam siubstantialis est laxe Vnio, quain unio materiae cum forma ; ergo tam debet in nobis termi hali per subsisteti
iami a Verbo immediate propter raticinc ira suis pra positam.
ς. Sed contra hoc io surgit difficultas ; quia cunio inter materiam & formam terminatur ina
mediat E per iubsistentiam, eo quod hi modusiabstantialis, de pertinens intrii sche ad c c ulli tutionem hominis; ergo etiam unio hypostat 1
ea debuit subiistere fabe partialiter in Christo,
qdia etiam est modus substantialis, A pcrtinen intrinsece ad constitutionem illius homini v. limis sine illa unione non intelligitur homo , sed humanitas. Consequens autem videt ut dissiciae inam peto, perquam subsissentiam sussistit vitio hypostatica An pet subsistentiam Verbi , ara
Die es, subsistere per subsistentiam Verbi, uis .ialis tamen non uni turper aliam unionem, sed per scipsam quia se ipsa essentialiter est unici naturae . cum V cibo, & per consequens non indiget alia
uniatur immediate cum Verbo; non tamen se
test subsistere per subsistet mam Verbi; quia nopotest accipere a subsistentia Verbi quod habet essentialiter a se ipsa; habet autem illa unio ensentialiter per se ipsam sistere in illo supposito
Verbi, cum ex sua ostentia sit modus alligans
humanitate ad sistundisi in illo supposito; ergo se ut subsistentia naturalis se ipsa subsistit. qui Τse ipse habet esse in illo supposito , ita unici ny postatica se ipsa formaliter subsistit in illo ecim potito , quia se ipsa formaliter habet non nosse egredi extra illud compositum, qui est effectus sol malis subsistentiae, ut supra supposuimus.
Confirmatur, quia actio,v. g. qua fit ubicario
Petri non est in Ioeo per aliquid distinctum, sed
sic ipsa essentialiter ; cum enim per suam ensentiam sit affixa hute spatio , per suam ensentiam habet esse hic, non potest id accipere ab alia torma : ita unio hypostati ea per suam
229쪽
suam essentiam habet esse in hoc supposito Verbi; ergo non accipit hoc subsistentia verbi, sed ieipia formalitet id habet. Si verb proptet haec dicas, illam unionem seipsa essentisits subsistere in illo supposito ; ex
omnia substantialia , quae tum in Christo, subsistere totaliter per subsistentiam Verbi. Tvnio illa hypostatica pertinet intrante cc ad con stitutionem Christi, ut supra vidimus; & tamen illa unio non lubsistit sot maliter per'ubli n- v j ἐ-o et se ipsam , ergo ii
tiam verbi. Coetersim totum illuJ suppositum Chrisu non subsistit adaequar per subsilientiam Verbi, sed saltem partialiter subiistit per aliquam subsistentiam creatam scilicet per unionem,quq est subsistentia respectu sin ipsius ergo ibi non est solum suppositum Verbi, ted suppoliis Verbi, &alia tabsistentia pittialis, quae est unici,
quae omnia videntur absurda.' Alit et ergo responde ci-d difficultarem , n
Rando, unionem hypostaticam subsistere eri
Dartialiter quando enim dicImus, omnem entItatem , vel modum lubstantia em repertum m
homine, subsistere, debet intelligi de encitate, vel modo substantiali, tenente sera parte naturae prout condistinguitur 1 subsistentia natura
enim est, quae sub stiti subsistentia vero non subsistit propriῖ loquendo; nam suristere per propriam isti ζ sistentiam est
2ixi, seu verminati in se, quod soli naturae complerae Aebetur, & ideo sola natura completa est, qu e subsistit: nomine autem natam completae
intelligo naturam,quae potest per se set arata e sere ὶ quia illa sola habet tale complementum,tatione uius debeatur illi ipla subsit J entia non subsilit, sed est sistentia actualis.& terminatio, qua natura c'mpleta formaliter sit it in se. Quod foratori dicendum est de uni ne hypostatica, quae eum natura, & ideo nullo nindo subsimi, nec per se ipsam formaliter , nec praVerbi. Q d si unio materiet eum serma subsistit saltem ocii aliter, ideo est , quia illa unio habet
se ex parte naturae, seu constituit intrinsecὸ ira tur1ῶ completam , non potest autem natura completa subsistere,quin omnes eius partes lubsistant partialiter, quia sunt partes Illius naturae subsistentis. At vetδ lubsistentia , vel unio hypostatica non constituunt intrinsece naturam, sed supponunt naturam in se completam,& exI- gentem subsistentiam, qua sistat in se; ideo Vnio 1 nter parte naturae subsistit partialiter per subsistentiam totius, non vero unlo hypostatica.
Dices, humanitas Christi per subsistentiam Verbi non sistit in se, sed potius in alio, nempe
in Verbo tergo licit unio hypostatica non sit capri sistendi in se,quia non est natura complet potest tamen accipere a Verbo hoc . si stete in alio. sicut subsistit humauitas Christi. Respondeo negando consequentiam , quia humanitas in tantum potest P '. , Υ '. illum effectum formalem subsistendi in alio, inquantum ipsa humanitas de se erat capax bubiistentiae propriae , per quam subineret in se, Verbum enim supplet in humanitate defectum prorui subsistantiae, euius erat capra, quia erat natura compicta. Unio autem hypostati ea, clim de se non sit capax subsistentiae propriae , qx
subsistat in se , quia non est natura completa, nee pars naturae completae, non potest accipcre, Verbo subsistere in alio sicut nec accli Emis. Christi subsistunt per subsistentiam Verbi, quia . ipsa accidentia de se non exigunt saltem iraturaliter subsistentiam propriam, qua subsistet entin se ipsis: ergo multo mutus sublistit.per subsilientiam unio hypostatica , quae nec de potentia absoluta poterat subsistere in senet subsistetiam propriaem; haec enim solum debetur naturaliter iis rebus, quae naturaliter possimi enuper se ; & solum datur diuinitus iis rebus, quae diuinitus existunt per sese P r x , ετ Hinc infero,quomodo sit intelligedum quod supra diximus,& communiter diei solet, scilicet omnem substantiam esse ens per sic hoc est, esse e iis,quod exigit modum subsistentiae, quo existat positiuὰ per se.Debet enim intelligi cum proportione ; scilicet omnem substantiam esse ens per se vi auod, vel H quo mam omnis sub stantia vel est natura , vel est subiistetitia. Si est natura , exigit modum positiuum , quo iubilitat per se de in se,& quo eius partes partialiter sub sistant, ut partes naturae subsistentis. Si vero sit subsistentia, ad quam etiam pertinet umo subsistentiae habet esse ret se H quo, seu elle id quo natura est per se , de subsistit. Quod autem dicimus de unione hypostatica , dicendum etiam est de unionibus continuatiuis ipsarum partium subsilientiae inter se . aam illae etiani uniones sunt modi subflantiales , non tamen subiistunt, quia non se habent ex parte lxiturae , quae sola
est subsistens , sed ex parie subsistericiae, quae non subsistit, ut dictum est.
Vtraim, o quomodo psit eadem natura μουν re per plures subsistent s.
ΡRimis dubitatum, utriim natura humaria, .g. Q. retenta propria personalitate , potuerit hv- postatich assumi 1 Verbo, ut subsisteret per sumsistentiam Uerbi 3 de quo late Vasque E an pra- semi disp. 3 3.& Suare et in pro M 3 -. l . P.Masci
Conuenitant autem omnes, aut fere omnes in parte negativa, exceptis paucis modernis, ad cuius probationcm plures adduntur rationes,
quas refert, di impugnat Suareet ubi sipra. Et quidem difficilE affertur ratio essicax ad probandum ,repugnare etiam de potentia absoluta a tamia Verbo naturam retenta propria subsistentia. Potest tamen aliqualis probatio defu- mi Primo , posteriori, quia ex eo solum colli- .gunt Concilia, S: Patres in Christo Domino non esse propriam nersonalitatem creatam , quia eius humanitas suit assiti mpta a Ucrbo ergo sentiunt, non potuisse assumi retenta propria per
Dices, Concilia ex eo colligere defectum sq. propriae personalitatis creatae in Christo, quialieet propri .i personalitas creata non et tu et cum aliena, in ordine ad p untiam abi tutam
repugnat tamen con naturaliter; quare clim non
sint praesumenda miracula sine necessitate , hinc est,ut ex praesentia alienae subsistentiae, potueris
230쪽
bene Eeclesia eo lagere absentiam propriae subsistentiae in hirnianitate Christi. Se i contra, quia tantiim ,& fortasse maius
I ait achillim est, auferre a natura substantiali completa propriam lubsulentiam , quam conseruate propitim subiistentiam cum aliena: nam sicut datur per te repugnantia solum naturalis , Sc non essentialis iniec duas illis subsistentias ; sic repugnat etiam naturaliter,
SP multo magi mancte naturam completam
sime propria subsistentia, quae est pallio cicon naturaliter debita. Cur ergo magis dicendum est , ausi erri propriam subsistentiam. ne subsistat
miraculose eadem natura per duplieem subsistentiam,& non potius manere propriam subsistentiam, ne maneat natura sine passione sibi connaturaliter debita. Dices , licet utraque sit sollim repugnantia naturalis, mastis tamen repugnare , quod
natura iubsistat cluplici subsistentia , quam quod priuetur propria subsistentia , sicut in
Eucharistia dicimus aufferri dependentiam accidentium a substantia panis, cx eo, quod incipiant eadem accidentia conseruari miraculose a corpore Christi , quia licet accidentibus repugnet, non conseruari a subiecto sibi connaturali magis tamen repugnat illis conseruari a duplici causa adaequata. Quare supposito quod conseruant tur a corpore Christi , ex suppositione primi miraculi conmtui alius est, quod tollatur dependentia, quam habebant a proprio subiecto , quia naturλ maximopere abnorret superflua. Sic etiam licet Tepugnet naturae carere propria subsistentia ex
suppositione tamen primi miraculi, qubdiubsistat per alienam subsistentiam colinaturalius est, quod careat propria subsistentia,quia illa iam esset superflua. Sed contra. quia i sed dependentia accidentium a substantia panis in Eucharistia tollitur ut superstua propter dcpcndentiam nouam , quam habent a corpore Christi, quia nimirum totum illud , quod possene habere accidentia ex vi illius dependentiae , habent etiam ex vi alterius , quia per quamlibet illarum producuntur sufficienter extra causas, & ponuntur adaequatὸ cum suo cile a parte ixi: Caeterum super posteriorem dependentiam non accipcrent, quod per priorem non tolleretur prior connaturalis per posteriorem praeternaturalem. Sicut licEt corpus Christi in eodem Sacramento Eucharistiae accipiat praesentiam , seu ubicationem supernaturalem, non amittit praesentiam naturalem, quam habet in coelo , vel quam habebat in coena ei quia praesentia naturalis cum extensione partium est passio debita connaturaliter corpori quanto , & dat effectum formalem diuersum ab illo , quem dat praesentia supernaturali S, ponens totum in toto, & totum in qualibet irat- te totius. Sic ergo in nostro casu, si natura
humana Christi acciperet a subs stentia Verabi illud ipsum , quod accipcret a propria subsilentia. facile ad miti crem per unionem ad Verbum aufierri , vel impediri connaturaliter propriam subfistentiam. Absolute tamen id non sequitur, si illa solum sit repugnantia naturalis, quia a propria subsistentia habet
rura est per se, seu sistere ili se ipsa, ut vidimus sectione pi aecedentili subsistentia autem aliena non liabet hoc. sed iubsistere in alto,seu te inari, & sistere in alio supposito : quae duo simi
valde diuersa, quare per aduentum sccundi, non debuit connaturaliter austurri primum ut superfluum.
Dices iteraim, a Conciliis, Patribus eoi- 72. ligi negationem personalitatis crearae in Christo non praecise ex eo, quod subsistat per subsistentiam Uerbi , sed ex eo, quod Scripturae loquuntur de Christo homine, & Deo, tanquam de una , eademque persbna , & non de duabus; tribuunt enim quae sunt Dei, homini,& quae sunt hominiς, Deo ; dum dicunt, Deor
do deducitur non esse in Christo duas personas distinistas , sed unicam ; ergo non sunt duae personalitates: alioquin si essἡm duae personalitates . essent duae personae , & per consequens unaquaeque retineret sibi, quae essent
Sed contra, quia ex hoc ipso modo loquendi Scripturae colligimus, non potuit sc manere Ram νω. subsistentiam propriam cum aliena, si enim non mansit, ut ex Scriptura colligitur ; crso conna
turalius Crat , non manere eum subsistentia
aliena , ne fingamus miracula plura r vidimus autem . non fore id eonnaturalius, si solum esset repugnantia connaturalitatis , Sc non essentialis 3 ergo ex ipso modo loquendi Seripturae colligi potest haec repugnantia essentialis. Unde potest colligi ratio aliqua a prioriero eadem conclusione . quia scilicet effectus ior malis propriae subsistentiae non est alias,
quam reddere matcriam per se existentem, de in ipsa terminatam, ut vidimus, quia nullus alius potest excogitari e fluctus , quem tribuat : non autem dat subsistenria naturae hoc
solum, quod est esse per se in acta primo , seu
peterC cilc per se; hoc enim iam habet ipsa natura substantialis completa de se, & ante subsistentiam, quia quaelibet natura completa eo ipso i quoa st completa, petit esse per se,
imo ideo postulat propriam subsistentiam, quia de se postulat esse per se ; ergo propria iub-
sistentia non dat formaliter naturae, quod petat esse per se , sed quod sit actu per se : ergo implicat contradictionem, naturam habeo re propriam subsistentiam , di non estu actu per se: repugnat enim tarmam esse in subiecto, quin communicet illi suum effectum formalem , ergo repugnat,naturam habere propriam subsistentiam.& alienam, probatur consequCntia, quia tunc esset per se , & esset in alio ; qui
sunt termini virtualiter contradicentes ut Tipsis pater. 4od explicari potest ex supradictis ex
differentia inter substantiam , de accidens. nam sicut accidens est ens in alio , sic natura substantialis est enς oer te; scilicet per seipsam petens esse per se, & rursus per subsistentiam, seu personalitatem aecipiens id, quod de se cxigebat; ergo subsistentia propria affert
aliquam incommunicabilitat cm maiorem, seu nouam supra eain , quam natura iam de su