장음표시 사용
231쪽
- . Dices, natura de se habebat incommunica-λ-a .g bilitatem ibi xim radicalem , quatenus cxigcbati . propriam iubsistentiam , per quam acciperet ilicommunicabilitatem sormalem , & proximam, quam de se nondum habebat, neutra autem cst essentialis. Sicut corpus substantiale de se ante quantitatem habet impenc trabilitatem solita radicalem , quatenus exigit quantitatem , a qua accipiat impcnetrabilitatem proximam,& sormalem. Eu . Dur. Scd contra ex ipso exemplo quantitatis arguere pol sumus; corpus enim de se ante quantitatem non habet impenetrabilitatem proximam; hine est quod ablata quantitare, absque nouo miraculo, quodlibet corpus quantum P terit cum illo penetrari propriis viribus,quia de se non habet impedimentum proximum Vnetrationis. At vero natura humana ita habet de te incommunicabilitatem , ut non solum sit mi-
raculum, quod careat propria subsistentia, sed
etiam erit miraculum, quod icrminetur aliena subsistentia, quia de te petit non terminari, nisi per propria; crgo de se habebat proxima in communicabilitatem respcchu alieni suppositi. Dices iterum, ei sectum formalem propriae subfistentiat non esse, quod dct naturae maio-rcm incommunicabilitatem, quam de se habebat , sed solum, quod iaciat illam non indigere iam alieno supposito,ut sustenteturmam de se indigebat aliquo supposito , vel proprio, vel alieno, ut sustentaretur adu niente amem propria subs stentia, sinetatur natura per ipsam;& non indiget alia subsistentia, cui innitatur. Respondeo ideo dixi, non facile afferri pollexationem conuincentem, hanc repugnantiam
essentiale mi, sed tamen supposita doctrina fidei, & quod de facto in Cnristo non ira anserit subiistentia creata propria humanitatis, colligi probabiliter effectum formalem subsistentiae propriae non esse 1blum illum . quod scilicet natura non indigeat aliena, sed quod non posisit ullo modo communicari alieno supposito;
alioquin non satis apparci, cur non potuerit manere ibi subsistentia propria, ut dicebamus; de videtur, quod sicut accidens per carentiam subsistentii non est ens suum , sed entis ens id est, alterius; sic o contra natura substantialis completa per propriam subsistentiam habeat esse ens suum ', cile autum ens suum videtur afferre secum nece stario , quod non sit alienum , quod enim meum est simpliciter, & absolute non est alienum; si ergo natura subsistens in se est ens sui ipsius, non est ens alterius
Haec enim videntur aliquam implicitam contradictionem inuoluere. Obiiciunt tamen moderni contra hanc rationcm , quia etiam quando natura terminatur per sensistentiam Verbi , non minils est per th, quam quando terminatur per propriamenam subsistentia Verbi dat humanitati, quod daret illi propria subsistentia, facit enim illam subsistere substantialiter; ergo non implicateontradictionem,terminari humanitatem utraque subsistentia, non enim implicat contradi ctionem esse per se per propriam subsistentiam,& per alienam. Haec tamen obiectio proeedit ex falso sunda mento , non distinguente inter effectium propriae, & alienae subsistentiae. Qnai e cum insuperioribus dica uni sit, naturam non accipere ab alietia subsistentia ei te per se,sed esse in alio, facile respondetur in praesenti negando ante
Dil scilius obiicinit contrapositam conclu- γγ.sionem, quia nuitura diuina subsistens per subsistentiam Patris, verbi gratia, adhuc potest
simul subsistere per subsistentiam filii, & Spiritus sancti; crgo non repugnat, eandem naturam
si iblistere simul per plures subiis entias; crgo. nec implicabit contradictionem subsistere simul per propriam & alienam subsistentiam, nam cur hoc magis repugnabit quam subsistere per plures proprias Huic obieetioni plures redduntur solutio- nes, quas refert, & impugnat Suareae ubi δε-pra aerea sectione i. Ex iis tamen quae diximus sectione 4. facile dilibluetur reddendo diserimen inter i subsistentiam propriam , & alienam : subsistentia enim propria tribuit naturae subsistere per se , & in te ; quare non implicat
contradictionem , candem naturam, quae subsistit semel per subsistentiana propriam . subsistere iterum, ac iterum per alias subsistentias proprias, nam totum hoc erit sublittere per se, S: in se per plures subsistentias. At vero subsistentia aliena ne it rem subiistere , non in se , sed in alio: Cum autem implicet contra dictionem , aliquid subsistere , seu sistere in
se,& in alio rePugnat etiam, i rminari eandem naturam per subsistentiam propriam, & alienam; hoc enim esset naturam sistere in te,& non sistere in se,cum progrediatur ulterius ad componendum cum illo. Hinc in sero primo, non repugnare depo- TIrentia absoluta eandem naturam creatam subsistere simul per duplicem subsistentiam propriam : quidquid dicat P. Vasque E disia dis ut Var prus . Num. s. cui hoc valde mirabile videtur, non
solum dictu, sed etiam cogitatu. Imis addit ipse, non solum lilia ut, sed nec etiam suce essiue possie eandem naturam subsistere duplici subsistentia propria, quia cum haec natura Petri, verbi gratia, ex se non possit naturaliter habere plures subsistentias, non est de se indifferens ad plures; ergo non sunt possibiles plures subiistentiae. propriae illius naturae : quomodo enim eriint postibiles, quas ipsa non potest habere 3 ergo sicut ipsa natura de se unicam stibsistentiam postulat, ita unica erit posti. bilis,& per eonsequens lieEt illa natura millies a sumeretur, & dimitteretur I Uerbo; toties recuperaret eadem propriam subsistentiam, quam prius habebaP. Veram hoc argumentum, si aliquid probat , probat etiam, non politi animam rationalem , si semel anni hiletur, reproduci per aliam numero actionem , quam per illam, qua prius
producta fuerat, si illa erat actio permanens, quia ipsa anima ex natura sua non potest terminare plures actiones simul item non posse canindem numero formam equi corruptam reproduci,&reuniri materiae per aliam unicinem dili inctam a priori,ob eandem rationem. 8c alia similias quae nullus concedit. Quare respondendum erit , licui natura de se.non possit naturaliter habere plures subsistentias; esse tame possibiles plures
232쪽
plures modos subsistendi eiusdem naturae, non artenta potenria ipsius naturae, cui unica sub silentia sufficiebat, sed attenta omnis tentia Dei , cui non repugnat producere saepe illam naturam cum diuersa numero subnstentia, vel in prima productione dare illi aliam subsistentiam propriam , de non hanc , sicut potest eam reproducere per diuersam etiam nudi
- s. in scro secundo , non solum repugnare etiar is naturae subsistentiam propriam, &alie- . nam in eodem loco sed etiam in diuersi ι; quod immerito negauit P. Suaret ubisFra, D siectione i. in fine. Ratio autem sumitur ex iis,quae dixi in ah. PInsicorum . ubi docui, formas, quae repugnant essentialiter eidem subiecto in eodem loco, repugnare etiam in diuersis, quia haee repugnantia non est ratione loci,sed ratione stibiecti,quod semper manet unum,& idem, licet in diuertis locis. M. Dubitabis tamen secundi, pro complemenia D - ro huius quaestionis, utriim possit eadem natu-- n. ra humana Christi subsistere simul per subsistentiam trium diuinarum personarum 3 quod sub aliis terminis solet disputari, utrum cadem humanitas possit assumi a tribus diuinis personis Communis est sententia Theologorum, an, quam docuit D. Thomas in praesenti
artis. 6. quem sequvnxur ultra alios P.Saato. Suared , di fur. I 3. 'tione 1. de Vasquee
ut. 19. quia licet subsistere in se, & subsistere in alio implicet contradictione in , nulla tamen est contradictio in eo, quod eadem natura subsistat dupliei, vel triplici subsistentia
t s. quidem non parum propendeo inop - -- partem negativam, pro qua ineruntur Scorus, Ricardus, Albertus, Paludatius, & An - , quem licet interpretari conentur D. Rie,id. Thomas, de alii , non tamen possunt omni- Alberi. no in suam sentcntiam trahere. Omissis au
tem aliis rationibus, quae mihi non sunt adeo essicaces ratio potest desumi ex sit pragictis, quia licet subsistentia aliena non ita terminet naturam, ut faciat illam per se subiis entem : facit tamen illam stibiistentem in tali
supposito alieno ; scut subsistentia propria
Git naturam sistentem in se. . Nam sensistentia Uerbi, v. g. ita terminat naturam humanam Christi , ut faciat illam subsiste te in Verbo ; item si personalitas Angeli posset terminare naturam humanam Pctri , faceret illam subsistere in supposito Angelico. Subsistere autem humanitatem in Verbi supposito, vel Angelico, insistere . de terminari humanita tem , non quidem in se , sed in illo supposito alieno ; ergo non posset simul terminari ab alio supposito. Probatur consequentia, quia sicut repugnat terminari in se, & in alio, ut supra di m est , sc etiam repugnat terminari in supposito Uerbi, de terminari in alio supposito Spiritus sancti ; terminari enim est sistere ibi,& non progredi ulteritu. ergo si terminatur in hoc lupposito Verbi, non potest terminari in alio supposito Spiritus sancti i,
quia asteri secum in terminis vitritalem con it adictionem.
82- Dices, cadem natura diuina subsistit per sub
sistentiam trium Personarum ἔ ergo poterit etiam eadem humana, atura subsistere per easdem tres subsistentias. R sponduo. negando consequentiam. Ratio Occis iτην. autem discriminis est quod natura diuina subsistit per tres subsistentias propriaς: subsistere autem per propriam subsistentiam, non est naturam sistere , seu terminari in tali supposito, sed sistere in se ipsa, ut supra dictum est: imo hic est potissimus effectus propriae subsistentiae, quod natura existat per se, seu sistat in se ipsa ε, quare eum non tepugnet, quod eadem natura sistat in se ipsa per triplicem s- stentiam svi ita dicam non repugnat habere tres subsistentias proprias. At vero qNU-do natura subsistit per Habsistentiam alienam, non sistit in se , sed in alieno supposito qua re cum repugnet, naturam sistere in tali supposito alieno , de adhue progredi ulteritus adsistendum in alio suppolito; consequens est, Vr retugnet, quod natura humana , quae semel subsistit in supposito verbi, subsistatvlterius in supposito Patris , vel Spiritus sancti. Est ergo mihi satis verisimilis haec pars, solumque retardor ob auctoritatem Sancti
Thomae. Posscinus tamen S. Thomae opponere Anselmum, quem nobis aufferre volunt Ad uersari j.
SECTIO VII. Ex cantur aliae di uisates circa naturam
ΡRima dissicultas est, in subsistentia simo. 83.
dus, vel res absoluta Quidam recentiorcs ecnaciter defendunt, es prima. . se distinctania natura realiter, tanquam rem are. P. Suareet in Metaph sea ubi supraι, Iarat . docet. esse modum naturae, quam sentcn tiam defendit etiam P. Visque et in propivi di p. Vasq. 3 1. cap. 6 de est communis apud nostros,& milii etiam videtur probabilior. Primὁ , quiasubm
stentia Petra v. '. est, quae terminat partes
ut sistant in hoe supposito. & non sint in alio composito, neque in alio supposito ergo non estenritas absoluta, quia si esset absoluta, potuisset eadem subsistentia quae nunc est Petri, esse sub-s stentia Pauli quod quidem videtur absurdum, quia si hoe esset potuisset etiam subsistentia lapidis seci subsistenti, hominis, atque adeo illa,
quae nunc non est personalitas,potuisset eadem esse personalitas, omnis enim subsistentia humana est personalitiis,&ὰ contra illa, quae nunc cst personalitas in homine,potuisset connaturaliter esse subsistentia lapidis, de per consequens nouesse personalitas, quod videtur omnino falsum. nam personalitas intrinsece est personali .Fatendum crgo est, subsistentiam hominis secundum se esse alligatam ad naturam humanam, de non este indi etentem ad alias naturas: hoc
autem concesso, non apparet, cur non dicamus,
subsistentiam Petri de se esse alligatam ad naturain Petri quia sicut subsistentia humana icr- minat naturam humanam,ut sistat in se; sic sub-sstentia Petri habet terminare naturam Petri, ut stat in se, ergo non est indifferens ad terminandam quamlibet naturam. Aa 1 Con
233쪽
116 De mysterio Incarnationis.
Confirmari potest exemplo accillentis, cuius esse eit cise in alio : illiici autem per quod haec albedo, verbi gratia, est in alio, scilicet inhaerentia actualis, non est indifferes,ut faciat quodlibet accidens esse in quolibet subiecto; ted est determinata, ut saeiar hanc albedinem esse in hoc subiecto: ergo perseitas,qua natura substantialis est per se, habet eandem determinationem , ita ut haec Perseitas sit ad hoc ut liaec natura sit in hoc supposito, & non in alio. Secundo probari hoc potest ex diuerso effectu formali, quoen diximus prouenire a subsistentia propria, & aliena ; 11 enim subsilientia propria dat naturae subsistere in se . & iubsistentia aliena dat sistere in alio , ergo haec subsistentia propria Petri intrinsece habet esse subsistentiam propriam illius t alioquin non posset illi dare hunc effectum formalem sub-ystendi in se : sicut subsistentia Verbi, quia
non est subsistentia propria humanitatis , licet illi uniatur, non facit illam subsistentem in se , sed in alio. Sie ergo si iubsistentia haec non est intrinsece propria Petri , non
dabit illi hunc effectum formalem subsistentis subsistentia propria, seu subsistentis in se, quia si haec eadem sui stet subsistentia Pauli,
prout esse potuit , iam esset aliena respecta Petri, atque adeo si uniretur simul Petro, natura Petri non subsisteret subsistentia propria; ergo nee modo subsistit subsistentia propria.
nam eadem forma unita eidem naturae Petri,
non potest dare nune diuersum effectum sormalem ; nisi fortasse dicas, hune esse stium foris
inalem subsistentis in se, seu subsistentia propria , non esse adaequale intrinsecum, postiuum, sed includere negationem aliquam, scilicet, quod illa subsistentia ita sit de facto unita
huic naturae Petri, ut non fuerit unita naturae
Pauli, vel alterius: hoe autem iam est et incidere ex parto in sententiam Scoti,& dicere, quod homo saltem partialiter subsistit per negationem aliquam. Melius ergo est ponere in hac subs stentia hoe nraedicatum positiuum intrinse cum, quo ipsa de se si subsistentia propria huius hummitatis , qua haec humanitas iubsistat in se , de qua partes huius naturae subsistant partialiter in eadem natura. Data autem hae alligatione , qua hae e subsistentia alligata sit ad hane naturam, & alliget partes huius naturae ad sistendum in hoc supposto, nihil videtur illi deesse, ut sit modus, licui actio, &vnio : quia sicut haec actio est alligata ad hoc princip1um, de ad hunc terminum, & alligat hunc terminiim cum hoc principio ; de sieuthaec unio alligat hoc extremum ad illud, Acideo dictuitur esse entitate; modales ; sicut etiam propter eandem rationem relatio prae indieamentalis Paternitatis, vel smilitudinis ponitur entitas modalis, de non forma realis ab iis, qui era relationes dicunt. esse aliquid medium condistinctum Isundamento,de termino sic die endum videtur de subsistentia , clim eo dem modo non sit entitas absoluta , sed alligata ad n nc naturam; de alligans partes huius naturae ad sistendum in hoc supposito , ut vi
ι-a..is, Primo, quia de ratione entitatis, prout distinguitur contra ςntitatem realem, est, quod si determinatio umus rei ad aliam. Sic unio determinat unum extremum ad aliud, Obi determinat subiectum ad hunc locii, duratio ad hoc tempus, actio determinat causam ad hunc effectum, de sic de aliis.subsistentia autem non determinat naturam ad aliud; ad quid enim i ergo iubsistentia non est modus, sed res.
Respondeo primo,obiectionem procedere ex
principio omnino voluntarie conficio: quis enim tibi peruiasit, est cmiam communem ciuitatismodalis in hoc consist cre Sane ubicatio non determinat in rigore,& proprie loquendo subiectum ad aliud, nam,ut dixi in .Pinsicorum, inode terminat ad locum realem: spatium aute imaginarium non est aliquid, cum solum deseruiat ad explicandum nostrum imperfectum modum concipiendi. Melius ergo diceres, modum este illam entitatem, quae licet distinguatura subiecto,non tamen potest ess e nee intelligi sine eo, quod actu communicet suum essectum forma
lem subiecto.Qtine licet subsistentia non sit determinatio naturae ad aliud ; adhuc tamen ostmodus, quia non potest intelligi subsistere hominis, sine eo,qiad intelligatur homo subsistensa parte rei.Deinde adde ex dictis subsistentiam
determinare partes naturae ad sistendum in hae natura, & naturam totam ad sistendum in hoc supposito ita ut non communicetur alteri, quod
iussicit ad hoc, ut sit modus.
Obiiciunt secundo, quia humanitas Christi gr. subsistit per subsistentiam Verbi, quae non est obisi. μmodalis, sed realis; ergo neque humanita, Pe. tri subsistit per subsstentiain modalem. Prob tur consequentia, quia subsistentia modalis diaeit in persectionem modi, quae non posset suppleri a Verbo.
Respondetur tamen negaudo consequen- R--riam N ad probationem dicimus, subsistentiam Verbi praestare humanitati Christi, quidquid praestaret propria subsistentia, ablatis imperse-ὸtionibus. Quare sicut potuit verbum supplere
subsistentiam creatam Iine eo, quod est et forma humanitatis, quamuis subsistetia creata sit etiam
forma; sic etiam potuit supplere subsistentiam si
ne eo,quod modificaret humanitatem quia non
suit necesse, quod subiret desectus subsistentiae creatae ad hoc quod ipsam suppleret. Secunda disti cultas est, utrum possit diuini- 88.
rus, persona, vel suppositum creatum terminare Disaevi aliam naturam serua
Cone edunt aliqui, quos refert Vasque t in praesenti dissut . 1 f. p. t. num. I. quos sequuntur aliqui recentiores,praesertim ex iis, qui cc sent, subs stentiam non esse modum , icit rem; nam sicut non implicat contradictionem, cantdem albedinem poni in duplici subiecto , cur
repugnabit ponere eandem subsistentiam in duplici natura
Communis tamen sententia negat, quam do. e et Vasque E Gι 6pra. Suarea ἐν ur. 34. δώ- suar . taphysicae , ione 4. numero 37. & fere omnes communiter: licet non omnes conueniant in reddenda ratione. Vasque E postquam alioru rationes impugnauit, istam assignat; quia nimirum si aliena subsistentia posset diuinitus termina Pe alienam naturam , sequeretur, ipsain subtastentia ex se habere capacitate, &Perfectionem sufficienteln
234쪽
ad praestandum talem effriam alie- nine, eita enim postea illum effectum
praestaret sermaliter per si in enti-α non per aliquid supccadditum;c-- sequens est,ut in sua entitate praecotineatur talis estinus. Ex hoci autem rursus sequitur, subsistentiam alienam habere virtutem naturalem ad terminandam alienam naturam , quia Omnis potentia postulat naturaliter reduci in aetiim, rgo si haberet ex sua propria natura vixtutem subsistentia Angeli, v. g. ad terminandamnaru-ram hominis, postularet naturaliter illam ter
Uerum laaec ratio multum probat ,& habet instantiam in ipsa unione humanitatis ad verbum . nam lic Et humanitas habeat capacitatem ad illam unionem, & licet Verbum in sua entitate intrinseca habeat virtutem sufficienteni ad terminandam hypostatice naturam humanam,noti sequitur ex hoc, postillati hane uni nem naturaliter ab humanitate , neque a Verbo ; fle licet anima possit recipere gratiam, vel . habitus supernaturales, non tamen postillat n . turaliter illam receptionem. Nec potest sunficiens ratio discriminis reddi. iam Ad rationem ergo contrariam facile potest ream ει ι-- responderi,distinguendo: omnis potentia natu- visuri ratis pollulat naturaliter reduci ad actum, concedo : Omnis potentia obedientialis,nego. Iis autem est potentia , quam haberet subsistentia ad terminandam sic nam naturam , quia tota illa potentia esset cum ordine ad Deum, operantem supernaturaliter , dc miraciliosa unientem naturam alienam eum illa subsistentia. 9o. . Alii ergo rationem reddunt ex eo, quod subsistentia creata sit modus modus autem
- potest vesti per unionem distinctam sed
seipso essentialiter; ergo nulla subsistentia creata potest terminare alienam naturis . Probatur conseqirentia, quia c- aliena natura non potest vesti seipsa essentialiter cum possit ab ea parari: sed neque potest per unionem distinctam; ergo nullo modo. Auum M. Sed neque hae e ratio concludit ; sacile enim respondetur, modum non posse uniri per unionem distinctam cum re, cuius est modus; bene tamen cum aliis rebus. QMd sane omnes debent concedere : nam illa pars subsistentiae, quae est in . manu, unitur cum alia parte subsistentiae,quae est in brachio, & lieEt veraque sit
modus,uniuntur tamen per unionem continua
tiuam distinctam ; quia possunt mutuo abinuicem separari. Cur ergo similiter non posset subsistentia Angeli uniti naturae humanae per unionem distinctam. cit. ' Melior, &efficacior videtur ratio, quam in M. θύ simus reEMUkpra, petita ex eodem prin-Ν-- raria. cipio, quae potest hoc modo expiscari , quod omnis subsistentia creata pst modus, ut probauimus; modus intem Don potest communicare suum proprium effectum sot malem, nisi illi solum rei, cutio est modus. Quod turn ex inductione omnium modorumtum ex ipsa ratio ne eonstat ; actio enim , qua producitur Petrus,
non potest diuinitus esse productio Pauli ; item
unio,qua unitur mea materiacumea sorinamon
potest esse viaio alterius hominis,& sic de aliis.
Ratio autem est clar quia te a essentia modi est actuale exercitium commun tionis 'sit asius; actio erum, qua fit Petrus . est ipsum fieria aliterrit cumumpli eat autem contradimo-
hem quo fieri Petri sis fieri pauit,licet unis tur eum ipso Paulo; quia illa actio non est se l. ut sic illius hominis cui .nita suerit, sed est fieri Petri .Sic ero similiter subsistentia G abrielis est ipsum subsistere Gabrielis, seu est ipsit messe per se Gabrielem; ergo non potest per illain subsistere Michael; quia esse per se Gabrielem non est esse per se ut sic, sed esse per Gabrielem I ergo
etiamsi uniatui cum Michaele, non faciet illum subsistentem, magis,quam si uniretur Michaeli albedo;qiuod in inione ubi, & aliis modis iacile comperies. Dices subsistentia Verbi diuini etiam est mo- 92. dus 'naturae diuinae , & tamen unitur humanitati, ipsamque reddit subsistentem; erso subsistentia etiam creata,quantumuis sit modus,pot rit terminare alienam naturam. Respondetur, subsistentia Verbi non esse mo- E-tituridum, sed rem,& lieEt sit subsistentia Dei,esse t men subsistentiam infinitam in ratione subsistentiae. Subsistentia autem infinit eo ipso quod
si infinita, habet posse terminare quamcumque naturam potentem subsistere , quia non competit subustentiae creatae. Quare Thomas in s.Thom.
merito dixit propriissimum esse
personae diuinae assumere naturam creatam,
propter ipsius ins nitatem. Tertia difficultas est, utrum possit de potentia 9 3.
absoluta conseruari natura completa, humani- D eianistas, . g. absque omni prorsus subustentia propria, Mni
vel alienar P. Suareata p. 34. Metapissicines. 6.n. as Osequentibus, negat, pro quo affert D. Tho- ti
lam adducit contradictionem.qui non possit -- cile disseses, totam enim vim facit in aliquibus exemplis aliorum modorum. Paeimum est ex fi-. gura hiNelitae sit modus, non tamen potest abesset qua oritate, nec de potentia absoluta Dei. Responaetan ' tamen, etiam quantitatem Posse
esse sine sim siritali, si ad punctum reditatur.
Secundum exemplum est de ubi, sinu quo non potest esse aliqua res. Respondetur,in v bicatio, ne esse peculiarem repugnantiam, quia sequere-tar, rem esse distantem ab aliis , 3e non esse distantem ,δα .de quo in A. P0 securum;hoc autem
non procedit in subsistentia. Tertio probat,quia substantia vci debet existere per se, vel in alio; nec datur medium. crgo vel eum subsistentia propria,vel aliena.Respondetur, humanitatem tunc extituram per se ne- ,
gatiue, idest, non cum alio: non tamen persepositiuὸ.Hine oritur quarta dissicultas, Utrum conna ovituraliter saltem loquendo debeatur modus p stiuus subsistentiae iis omnibus,quae existunt per se. ut quantitati in Eucharistia 3 item materiae primae. si existeret ab omni sorma separata, vel formae equi. si esset separat 1 a materia Probabilior videtur pus Uirmativa, in qua conueniunt SuareΣ,& Varveet, Uterque im- Iem in teram ὐualeet partem ille disp. sc. siti. x .eonclusione 2. iste disp. Vasciare. 94. c. 2. Ratio desumitur ex proportione ad
substatutam coiinpletam ; hule enim ideo datur subsistentia, quia existit ped se, sistitque, seu A a 3 termi
235쪽
118 De mysterio Incarnationis.
terminatur in se: ergo ex stuppositione, quδ quantitas exivat per se, & sistat, seu terminetur in se ipsa eonnaturalius est, quM illi detur modus aliquis politivus, per quem in te sistat, si eurdatur iuhustentiae comuletae r quod idem de materia . vel forma separata dicendum vi
Aduerte tamen , hune modum positiuum, per quem subsistit quantitas in Eucharistia, non esse substantialem, sed accidentalem: tum quia in Eucharistia non agnoscunt Do istores aliam substantiam, praeter subst1ntiam Christi. Tum quia ille modus nulla ratione spectat ad conceptum compositi substantialis, nec participat eoruceptum communem substantiae, quem explicuimus supra,vi consideranti patebit. 9S. Quinta dissicultas est, vitii in subsistentia sit Dit' tim principium requisitum ad Operationes naturae . - subsistentis. ii . Potest autem procedere quaestio in duplici sensu. Primo,utrum subsistentia sit principium
adaeqλι tum, vel inadaequatum immediath influens in operationes Secundo. Utrum sit sal tem conditio praecequisita ex parte naturae ad operandum. In primo sensu assirmant nonnulli. quos ta-suatex. nomine refert Suare E Astaphvica secL .num. . subsistentiam esse principium inadaequale influens in operationes. Vera tamen de communis sententia negat,quam docet idem Suale Eo num. 6. Et probatur breuiter. Primo ex operationibus humanis Christi Domini , quae adaequale procedebant ab eius natura
humana , & nullo modo I bsistentia. nam subsistentiam propriam non habebat , subsistentia autem Uerbi nonihabebat peculiarem influxum essectivum in illas operationes, quia multa persona diuina operatur aliquid ad extra
quod non operentur etiam aliae personae : Operationes enim Trinitatis ad extra sunt ecim munes omnibus personis iuxta commune Theologoru axioma; ergo persona verbi non inquebat per suam subsistentiam essicienter in operationes humanas Christi ; ergo in aliis ectam hominibus natura est principium adaequatum ope
Secundis probatur 1 priori, quia subsistentia
est ultimus terminus naturae completae , per quem natura vitimo terminatur, & sistit in seipsa; ergo praesupponitur iam natura completa; ergo cum omni requisito ex parte principii ad
operandum; ergo non consti Tuitur potens operari formaliter per subsistentiam. Die es, sebsistentia diuina Patris iuxta probabilem Theologorum sententiam complet naturam diuinam in ratione principii sorma- Iis saltem generandi; ergo subsistentia etiam ereata potest complere principium sormale. Operancli. ιωώων. Respondeo, nepando consequentiam.Ratio
discriminis est, quod natura diuina, prout praescindit a personalitate Patris, non distinguitur realiter a persona filii ;quue ut sic non potest esse principium generandi filium ; prineipium enim , & principiatum debent distingui rea liter. Quare oportuit constitui in ratione principii per aliquid distinctum a filio , nempe
per personalitatem: quae ratio in natura creata non procedit I imo nec in ipsa lixtura ditii. na respectu operationum ad extra, nec respectu productionis Spiritus sancti, & ideo no eristituitur in ratione principii ad huiusmodi ope , irationes per personalitates. Quare ex ipsis diuinis personalitatibus non leuiter retorquetur arsumentum pro nostra conclusione ; quia nec ipsae diuinae personalitates influunt e meienter in operationes ad extra, sed sola diuina natura: ergo multo minus concedi debet hic influxus subsistentiae creatae qui est modus valde imperfectus. Hinc in sero, subsistentiam multo minus efIeprincipium passuum adaequatum,vel in adaequa tum ad recipiendum . quae recipiuntur in natura. Probatur exemplo Christi Domini, in cuius natura humana recipiantur adaequatu accidentia, haec enim non possunt subiectari in Verbo licet suppositum denominetur pati,scutis: agere.
Restat ergo quaestio in secundo sensu,in quo 97.
mat. subsistentiam esse conditionem praerequisitam per se ex parte naturae ad operandum. Addit tamen nώm. is. Si per possibile, vel impossibile conseruaretur natura absque ulla sub- pram sistentia propria, vel aliena posse quidem naturam illam operari , deberique illi concursum generalem ad suas operationes, quia ipsa natura in se habet totam virtutem requisitam ex parte principii ad operandum. Hanc doctrinam Fixncisci Suare E posset aliquis iudicare csse minus consequentem; quiali eEt subsistentia in eius sentcntia non exigatur ut principium,exigitur tamen, ut conditio requisita ex parte principit: ablata autem conditione requisita ad operandum, non potest principium connaturaliter operari : sicut licet calor
non sit principium socinale ad recipiendam for-niam ignis,sed sol iam dispositio; si tamen aufer, retur ealor subiecto proculdubio hon posset sine nouo miraculo introduei sorma ignis; ergo lseniliter ablata omni subsistentia quae per te est lconditio ad operandum, non posset natura sine nouo miraculo operari.
Ideo alii existimant, subsistentiam non esse 98.
conditionem antecedenter prae requisitam ad operandu ex parte principi j sed quae solum con- comitanter se habeat ad oeetationes, quod late docet Vas que 2 intrassentiaiyst. 1 I. . . Et primo vaeqnex. probari videtur aci homine cotra ipsum Suare Z, saura. quia illa prioritas,qua ponit in subsistetia respectu operationu,vel est,prioritas causalitatis , vel dignitatis.De prioritate dignitatis n5 est serino. De hae cnim facile concedemus, nobiliore esse subsistentiam, quam operationes. Sermo ergo Est de prioritate causalitatis, qua subsistentia antecedat vicoditio prae requisita ex parte principij, ut operetur. De hac ergo prioritate probatur,no reperiri quia illa deberet fundati in eo quod natura indigeret subsistentia ad operandum: Ex
hoc autem sequeretiir, ablata suos stentia, non posse naturam operari, ut supr1 probatum est, ergo cum ipse Suareet concedat, ablata subsistentia ; polle naturam operari, fine nouo miraculo , consequens est , ut nullam debeat admittere prioritatem in subsistentia respectu opeia rationis
236쪽
Ab solii te vero probatur, quia nulla adducitur ratii convcnicias ad poncndum talem cirdinem prioritatis inter subsistentiainin Perationes Maliunde incrcdibile , videtur lito a si Poncretur anima sine omni subsistentia. non posset intelligere,vel onerari, cum habeat principium suis- ciens ad tales operationes. Conticinatur , quia potest materia exercere causalitatem materiai cm respectu plurium accidentium, imo respectit is sus formae subitantia lis. pritis natura, quam lubsistat in composito , ergo neque erit neccssaria sublittentia antecedenter ad operandum eissicienter.Consequentia Probatur,quia multo magis videri poterat exigi ad sustentationem, quam ad effectionent: non
enim videtur posse aliquid iustentare alia in se, quin prius intelligatur in se iubiistens, vel inni-rens alicui. Antecedens vero constat, quia materia prima prius naturae , quam recipiat formam substantiale, sustentat accideria S dispositiones, ut diximus in I. Ph Uicorum, & prius natura, qua adueniat subsistentia recipit ipsam sormam substantiate; subsistentia enim oritur a toto ccimpo - sito,ut diximus; ergo antecedenter ad subsistentiam exercet materia cautalitatem materialem.
1 oo. Adhuc tamen probabiliorem existimo pricite priri s ML sententi in , quκ communis est; probari tamen,ia solet aliquibus argumentis minus emcacibus. tire. Primo quia sorma accidentalis prius natura intelligitur inhaerens subiecto, quam operetur ergo substantia prius natura intelligitur existens per se,quain operetur. Probatur consequentia, quia sicut se habet in accidenti inhaerentia, lic se habet in substantia perseitas. Sed responderi potest, negando conse queri tiam. Ratio discriminis est,quὰd accidens dependet per inhaerentiam a subiecto a priori; inhaerentia enim vel eli causalitas miterialis, vel coniuncta est cum causalitate : quare prius est, accidens inhaerere, quam operari: at vero sub stantia non dependet a subsistentia a priori, nee ab alio per subsistentiam.
tot Secundo, probari solet, quia natura diuina prius intelligitur subsistens per tres personali
rates, quam operetur ad extra, etiamsi operarc-tur ab aeterno ; ergo etiam natura creata prius, debet intelligi lubsistens, quam operans. Sed responderi potest, distinguendo antecedens natura diuina intelligitur prior in esse personae ordine causalitatis, negor ordine necessitatis, concedo. Est enim quaedam priorit aes, qua antecedunt ea, quae sunt necessaria ad ea, quae sunt contingentia r & haec reperitur inter subsistentias diuinas, S operationes ad extra, o t. tamen Prioritas causalitatis. Tertio probari solet. quia operationes non tribuuntur naturae secundi lim se, sed supposito: iuxta commune Philosophorum, & Theologorum aXioma, tiones Iunisuppostorum; quo ii ratione & auctoritate late confirmat Suare Z.s Opra a num. t O. ergo subsistentia non se habet concomitanter, sed antecedenter ad operatio-
nes: alioquin actiones tribui possent soli etiami naturae, vaetque et ivi ivra lute probat , actio-l nes non magis tribui possie supposito, quam na-ν turae. & naturum ipsam operari , non solum PtAtist ε. q. q, sed vi , Nec oppositum habere landa mentum in Aristo t. qui nunquam dixit actiones
este supponio runt, sed artiones fersiri circi si quia non producit ut aniliis, vel homi, in communi, sed Petruς, vel Paulus. Caetenim quidquid sit ite hoc, sacile potest responderi. ideo actiones tribui magis supposito,qia in na'
turet,quia natura consideratur ad modum partis:
pars autem licet sit principium adaequatum,non dicitur operari ut φιod sed ut quo, quia eo ipso quod sit pars, est illud quo aliud operatur. Ex hoe aute non potest colligi, subsistentia praerequiri antecedenter ait operationem: nam etiam
passiones sunt suppositor uin, & tribuuntur suppositis, sicut actiones , & tamen vidimus, incommuni sententia non prae requiri subsil etitiam ad omnes paIsones. nam maturia antecedenter ad sormam . Ad ad sulis stentiam sustentat accidentia communia, &dispositiones a ei dentales, & tamen non dicitur materia calida, sed lignum calidum , vel ignis calidus, quia licEt materia sit adaequatum principium materiale caloris, est tamen pars; cuius operatione debent tribui supposito, quoad denominationem. Confirmatur solutio, quia scut suppositum dicitur est e,quod operatur, & non na- , tura ira etiam suppositum est, quod dieitur fieri . vel creari r x tamen creatio non terminatur immediate ad subsistentiam, nec orae supponit illa; subsistet ita enim subsequitur ad natu ram iam creata, ut infra videbimus ; ergo ex eo quod suppositum dicatur operari, non potest colligi stibsistentiam antecedere ad operati me. Unica restat.ratio quam supradisi . s. ecl. 1. ad- Io3. duximus. ad probandam hanc prioritatem subsistentiae , qui 1 scilicet subsistentia pertinet ad complementum intrinsecum subii stetitiae operantis . cum autem operatio sequatur modum
essendi , expectari debet prius, quod principium constituatur, S comple Mur in tuo modo essendi antequam operctur, quam rationem ibilate' explicuimus. & probauimus exemplo ant-- mae rationsis. Haec autem ratio solum procedit in ordine ad operationes , non in ordinoe ad emanationem passionum , quae non dicitur operatio, sed emanatio, & multo minus in or- .dine ad receptionem qualitatum , quia Iecipere non est opera ruper quod patet ad confirmationem supra adductam. In casu autem, quo natura existeret absque omni prorsus subsistentia, posset quidem operari, quia subsilientia, quando est , ideo praecedit operationem , quia tune complet modum essendi principii operantis: quando autem subsistentia non esset, tunc modus essendi operantis esset diuersus, & ille solus
deberet tunc praecedere operationem ', sicut quando anima rationalis est in corpore, uniocius cum corpore debet praecedere omnem operationem; quando vero est est extra corpus,
solum debet praecedere operationem negatio unionis, pcr quod patet ad rationem pro contraria sentetitia adductam. Sexta diis euitas est de causis subsilentiae. io . De hoe talia en breuiter diei potest, quod de niDiativi causa aliarum pallionum diximus iit primo Γπω. sicorum . nam si aliae passiones fiunt immediate a generante , de subsistentia etiam dicendum erit, fieri immediate ab illo agente, λquo producitur natura. Si vero dixeris,alias passiones fieri ab essentia immediate per naturalem
237쪽
11o ' De mysterio Incarnationis.
Iose manationem , idem dicendum crit de subsistentia.
Dices, subsit .emiam non posse fici i ab essentia, quia sic se hactet subs stent in te: pectu nataliae sebstantillis, sicut se habet in haecentia respectu aecidentis : inhaerentia autem non fit ab acei denti, sed ab eo .qui producit ipsit ni accidcs; ergo nec sit bs stetia fit abessentia, sed 1 generate. Respondeo, rationem discriminis esse; qiuid inhaerentia non est rosterior ad accidens; non enim potest in aliquo priori naturae existere acciden S,antequam inhaereat subiecto;quia in illo priori non dFenderet a subiecto ideo accidens non potest esse causa suae inh. aerenti P. At vero natura potest esse prior, qIi,na lubustentia, ideo potest esse causa illiu . Dices secundo. ergo humanitas Christi est in statu violento , cum priuetur propria subsistentia ad quam producendam habet propriam virtutem activam.
Respondeo, etiamsi non fieret subsistentia a natura,procederet idem argumentum, qui i natura ad minus habet potetiam passiuam ad propriam subsistentiam : contra potentiam autem passivam dari etiam potest violentia, ut diximusru inruatu devolaviarto, di inuoluntario. Respon- actur ergo negando sequelam . Cur autom non
sit ille stitus violentus diximus suprὶ.Hine dissbluitur alia quaestio. Utrum subsistentia,& natura nant eadem actione an dupliciti ea na .ra saltem partiali Hi enim dicas, subsistentiam fieriis immediate a natura,certum est, non fieri eadem, qua hi natura, quia nariara fit per ... dis actionem ortum a generante , quae actio nonplici saltem oritur ab ipsa natura .Imo tunc valde pio babili-
ηrtiati. ter diceretur, subsistentia non fieri a natura peractionem distinctam, sed se ipsa essentialiter nec oppostrum posset essicaciter probari, ot ostendit
Si verὁ di cxs,siibsistentiam fieri a generante, dicendum adhuc est , non seri eadem , sed duplici actione distincta. Primo quia Inimanitas Christi dependetaDeo, sciui aliae humanitates,& peractionem omnino similem , & tamen illa
actio non terminatur ad subsistentiam creatam; ergo actiones,qui biiς fiunt natura,& subsistentia, separabiles sunt & per eonsequenς distincti. Secundo, quia natura prius producitur, quam subsistentia, est enim causa materialis ipsius subsistentiae; ergo prior est amo terminata ad naturam,qiiam ad subsistentiam; ergo distinguuntur illae actiones. Conficinatur,quia actio,qua fit subsistentia , lieEt non procedat 1 natura ingenere eauis escientis,proccdit tamen in genere . causae materialis non enim distinguitur 1 cautalitate materiali,qua subsistentia pendct a natura iuxta ea, quae de distinctione actionis,&passionis diximus, in 1. - , erro illa non est actio, qua fit ipsa natura: actio eniin, quae tendit ad naturam,non potest consequi .nec procederea natura quae per ipsam producitur. Dices primo, tarma accidentalis, & eius inhaerentia, seu unio, fiunt per eandem actionem; ergo natura, & subsistentia debent fieri eademiclione. Respondeo, admi antecedenti, negando consequentia.quia accides sortasse non est cauAsa materialis suae unioniς,ideo non oportet ac-
eidens antecedere producta ad suam unionem; at vero natura debet esse causa materialis suaesii bsistentiae , ideo debet praesupponi iam producta per aliam actionem , antequam producatur iubsistentia.
Dices secima is, creatio naturae non termina- ει--δε--tur praecise ad naturam , sed ad naturam subsistentem; creatio enim est rei subsilientis. ergo rerminatur illa adhio et t. un ad subsistentiam. Rei pondeo, illam actionem formaliter termi- Ε--αν. nati ad solam naturam, dicitur tamcnterminari
ad rei ubsistentem consequutiud idest,ad talem naturam, ad quam consequitur subsistentia, li .cet non lκ'i' illam primam a stionem sor malitet. Di causa materiali subustentiae breuiter Α-cendum est esse ipsam naturam,quia cum subs- stentia sit modus substantialis, necesse est,quod dependeat a subiecto,non est autem aliud subiectum, nisi ipsa natura, a quo possit sustentari. Nec contra hoc occurrit aliquid.quod non pos-λ
st facile ex supradictis dissolui.
De termino assumptionis ex parte
as steris Vbio in Christo sint ι res natarESE C T. II. Vtrum verbώ assum eriι homisse S g c T. III. VI msi verbum assumerer plures humanitates. Fι metus homo,vel ures'
π Raemittenuis prius ea, quae facilia sunt, de magis pertinent ad controuersistas, Qui postea ad id, quod dissicilius est, veniamus.
Uriem naturam humanam Verbum assum' serit,ubi, an in Chriμμι tres naturae. P Rima conclusio st,Verbum assumpsisse votaram animam rationalem. Hςe est de fide de-
fili ita in Symbolo Athanasii,ubi dicitur,Christus
6 cr humana ca=mesius ens. Ite in Concit. Toletano XI. in consessione fidei,& in Carthaginensi IV. c. I. Sc a Damaso Papa in profestione fidei Catholicae ad Paulinum Episcopii Thes Ialoiu- censem,qua refert Theodoretus, lib. s. historia c. o. ct i I. Et habetur inter decreta Damasi t. tom. Concia. quam veritatem definiuit Damasus, teste Hieronymo id additameto ad Chronicon Eusebii anno 3 ' V. in Concilio R omano Ire de finitur a Leone I. ij pos Palewuos. Et in Concilio Coo stanti
nodo generali .ael. r.in Epistola Sophronii, stati. 8. in edicto Imperatoris Constantini Pogonati. Probatur pri inὁ, ex Scriptura, Matth. 26. Tri
Nunc anima mea turbata ψ. Quae verba & sit ni lia non possunt intelligi de Verbo ipso quia voluntas Verbi non potest tristari, nec turbari, nec Verbum
Constat. V. ynodus P obatur ex Scriptura
238쪽
V et bum dimissu ni furta Christo in morte, sed anima rationalis.Ita nec possiunt intelligi de anima sensitiva. irairi serino eli de tristitia rationali. Item sermo est de anima immortali, quae post
in Ortcm manebat iterum relumenda; ex ideo Lac. 2 s . eadem anima appellatur spiritus, A manus tuas romu Dido intrat.ιm Denique constat ex illis omnibus locis,in quibus Christus dicitur homo; certum enim est, non polle esse naturam hominis, quae non constEt ex corpore,&anima rationali, quae est sorina hominis. Alias rationes . & congruentias vide apud auctores, qui eas congerunt,Suarer praelertim in praesentiri p. i Vasquc a dyp. 7 . t. Contra hanc fidei veritatem errarunt Arrius, ' dicens , Verbum non assumpsisse animam, sed ipsum suisse loco animae ut reserui Epiphanius . haeres Gy. c. 49. N alij. Huc errorem sequutus est Apollinarius, teste eodem Epiphanio haerest γ .Postea vero conuictus locis scripturae dixit astumptam fulsi eanimam, sed sine mente,ut resert Augustinus thi Iupra heresis s.& alij quos affert VasqueZ νbi supra, na. Vtrum autem per mentem intellexerit gradum
substantialem animae, qu uenus rationalis est, an vero iacultatem, seu operationem intellectualem, dubium est. Hoc tamen secundum placet eidem Uasqueet,quia late id probat. Hyp. 38. c. 2. Denique eundem errorem sequuti sunt Timotheus, & Di meritae, ut ait Prateolus verbo D-rara. Horum omnium sundamenta leuissima sunt, quae nulla indigent solutione,& videri possunt apud praedictos auctores. Secunda conclusio, Verbum assumpsit verum corpus humanum. est etiam de fide contenta in eodem symbolo Athai sit,contra Marcione in , de Lucanum quendam, qui dixerunt, Verbum non assumpsisse veru corpus, scd phantasticum,& apparens, quἴ errorem seqmiti sunt Mamchaei, Prodianitae, Priscillianus, & alij quos congerit vasqueZH p. 3 6.c. i .conclusio definita est in Concilio Ephes can. 2.er s .in Toletano I. in festionesdei, S: Hispalensi Π. . in Bracharensi ι . . in Latcran. sub Innoca II., a Leo ne Papa Apist. 9 . ad Turibium. Colligitur ex Scriptura. Ioan . I. Verbum caro
ossa non habet laxi me viri is haere; S: alibi fe-pe.Ratione item trobatur,quia alioquin no el- set verus homo Christus; si vcro corpore care
verat.ιs non es;est autem veritas Christus, non igι- tur Phanti isa fuit corpus Christi. Tertia concluso ae fide etiam est , Verbum assumpsisse corpus terrenum, ex Virgine. Hς eest contra alios haereticos,diccntes, Verbum al- sumpsist e corpus , non terrenum sed eae teste, nec natum ex Virgine, sed per illam transscium. Hi fuerunt Valentinus,de Gnostici, quorum errorem nunc renouare dicuntur Anabaptistae. Damnat ut antem in Concilio Calcedonensi U. inres sione et x. in Concilio Carthag. IV .c. I
in Epist. i. Eutychiani Papae ad Episcopos Boetieae, ex colligitur ex eisdem Scripturae locis. Ioan . l.Verbum carofactum est. Luc. I. cuiae ex te nascetur. Et aliis quibus constat, Christum sutile ex stirpe Adae & aliorum hominum
e. Dan.de Lugo de Incarnan quod quidem esse non potuit, nisi ratione corporis ex illis desumptis. Obiiciunt haeretici illud ex 1 .ad Cor. t s. Pri- Obiecta a Naismus homo ex terra terrenus secundus eer. de ueri sis. Sed certe ibi Paulus etiam imitatores Christi appellat coelestes. Dicitur autem Christias coeleuis. Primo ratione diuinitatis,& 1 up-
dianum. Secundδ dicitur c estis , quia non suit g conceptus opera viri, sed vi mite Spiritus Sancti ut explicat S.Thomas Tertio dicitur coelestis, quia coelestem vitam duxit, id est, impcccabilem. Ita Te mill Ibiae carne Christ/ c. 8.dcineum D m. Quarto denique dieitur e estis propter beatitudinem quam 1 principio habuit in anima. Pro qua explicatione Suare et in praesenti asteri Chrysostomum, Augustinu,& TertulliamIm. Quarta coirclusio, Verbum non sulum assumpsit materiam,& formam, seu Veria corpus, Catulissio de animam rationalem , sed has partes unitas. 41 rra. Haec est contra sententiam quandam relatam a Magistro in 3.d Z.s quam ipse non damira di- centem, Verbum assumpsist e illas paertes, non tamen unitas. Hanc sententiam Suare Z in praesentidi 8. i 1β. . . dicit,esse haeresim contra id,quod definit ut in Concilio Ephesino can. Ia de Concilio Calcedonensiari. i. α' s. &in VI. synodo art. it. in Epistola Sophronii, Tari. I 3. 4. I-eet, verbum allumpsi se carnem animatam anima rationali. nam caro animata est caro unita animae. Unde S Thonias Iu rit s. a a r. i . ait, Ol
posit uiri esse liae reticum, de idem probat latius . ura a tentes c. 7.Et quidem illa sententia da-pliciter potest intelligi. Primo, quod neget om-
omnem veram unionem inter corpus, & anima
Christi.& in hoc sensit. est planξ haeretica propter Concilia adducta,& quia sequeretur Christum non esse hominem . nam homo est constas ex corpore dc anima unitis Sequitur etia Christum non esse mortuum n ni mors est separatio animae a corpore, quae autem separatio potuit esse, ubi nulla erat unio Hinc st, nec postea vere resurrexi illa , quia rς surrectio est te unitio illarum partium. Secundus tamen sensus illi res sententiae po- 7. tuit cise , negare unioncm immedicatam interarum am, S corpus Christi: qualis cst in nobis, eo ouod sufficeret ad rationem hominis,utramque
illam partem unitam esse hypostatic E eidcin supposito verbi 1, quod quia habet corpus, de ani mam rationalem, dicitur habere humanitatem,& est e verus homo. Quod si obiicias ex hoc se sequi, Christum fuisse verum hominem in triduo mortis. nam tunc etiam anima, corpus
unita erant Verbo,concedit sequelatu Magister ιn a. dicens, tunc Deum fuisse hominem; mortuum quidem, sed verum hominem Et quidem in hoc sensu videtur erronea illa doctrina, ut indicat S. Thomasso art. . licet ibi conetur Magistrum a censura liberare, prop qudiuersum sensum, quem intendebat Scarcu cranegari non potest,per mortem suisse corruptam naturam hominis,ac per consequens, non mansisse hominem in illo triduo quia alioquin Christus non et set veru mortuus. Fatedum ergo est, partes humanitatis, non minus fuisse unitas in-
239쪽
111 De mysterio Incarnationis.
uicem in Christo, quam in nobiςi& quidem per unionem dii ieriam ab ipso Verbo ; quin si Verbum est illud, quod unitur ad componendam humanitatem, sequitur,Verbum non allumesi Dis naturam humanam, in tigore loquendo: sicut enim in rigore non dicitur affumpsime hominem sed humanitatem, quia homo includit subsistentiam; id autem.quod assumitur, condistinguit ut adaequale ab assumente ; sic non posset dici an sumpsisse humanitatem,sed partes humanitatis. nam humanitas in ea sententia ineludere debet subsistentiam Uerbi , per quam uniuntur illae partes, ad lioe, ut ex Utraque fiat aliquod compositum. unde ulterius fieret, unionem Uerbi non solum ordinari ad constituendam persona,
sed etiam ad constitue iam naturam humanam, siquidem per illam unionem constaretur naturae in ratione naturae humanae, quod dici non potest,ut vidimus supra, ιθ. 9. An vero unio etiam
ipsa inter materiam , de formam Christo fuerit immediate assiumpta,& unita hypostati eὸ supposito diuino 3 diximus. dsp.praceae ui. Restat dubium de modo loquendi, an pol tus -- δε sit dici Christum eonstare ex tribus naturis,vel m..ia ι.εM. substantiis, scilicet anima corpore: & diuinita-μ te 3 Circa quem loquendi modum suit aliqua controuersa inter Benedictum secundum cum Beato Iuliano Episcopo Toletano , de Patribus Concilii Toletani XI. S: XU. qui illo modo loquebantur; Benedictus autem desiderauit de illa loquutione rationem reddi , vel explicari, quam hystoriam lare rescri Vasque Z.dst. 7. c. 2.
π έ. Et quidem displicuit etiam ille loquendi piui; is ' modus Damasceno 3 Displicia it etia Aquilei. Paulino Aquileinensi in libro Sacros labo. colum. s. qui est in Concilio Franeo sordienti. in Epist.
- prsiopos re si ora. Probant autem primo quia in compositione alicuius habenda est tantum ratio proximarum partium, non rem . aru: vnde dicimus domum constare calce, lateribus,& lignis,non verδ dicimus, constare ex icrra,&aqua, licet lateres ipsi ex his etiam constent: ergo nec debemus dicere , Chri thim constare ex tribus substantiis, sed ex duabus, quarum una scilieet humanitas constat etiam ex duabus,nempe, anima,& corpore. Alioquin si numerandae essent partes remotae,possemus dicere,Christum conia stare ex sex substantiis, scilicet diuinitate inima, de quatuor elementis, ex quibus conflatur
y P. Ioannes Mariana Ei 6.historia rerum Hil -M ian niae. i S. excusat Patres Concilii Tolerant . eo quod ipsi aetepetim substantiam pro natura in quo sensu verum dicebant, quasi dixissent sal
sum , si substantiam pro supposito, seu hypostasi
accepissent. Hoc tamen longe distat ab illoriim mente , o bene obseruauit Vasique Z. do. 7. n. II. tum quia ipsi dicebant, Christum constare duabus naturis, de tribus substantiis ; non ergo excusantur,quia substantiam pro natura accipe rent: tum etiam, quia si Benedictus reprobaret- illam loquutionem eo quod substantia hyposta sim significaret, non contenderet, duas, & non tres substantias in Christo esse , cum nec duae etiam hypostases in Christo reperiantur. io. Illi ergo Patres Toletani cum Iuliano ideo dicebant, in Christo esse tres substantias , diuinitarem,animam,& earnem, quia hune loquε di
dorus lib. de differentiis c. b. Nos inquit i duabus subsutimus substant tu, amma vides et, 2 Corpo-m:ille ex tribus, Verbi,sentima, est corporis. lc consentit Bernardus strin. 3. de vigilia natiuitatis, Bernata cr attende inquit quia sicut in istas uiarι αι- nitate Trinitas-in Personis,unitas insib unita, ii.t in ista peciali commixtione. T initas est iniis ius. ιs,inyebona tas. Et lib. s Acconsideratiione ad Eugenium in medio : imer omnia
qua recte unum dicuntur,arcem Ienet setas 21 ui
tatis,qua tres Persena νnasub ita sunt sicundo Leo ea precessit, rua tres substantia vn.Dn Chri persenabum Et infitidico in Christo Verbura , rnimam. ct carnem sine confusione ossentiarum , t m esse
persenam & statim decuit,ut quomodo ibi tres Persona unia essentia ta hic conue.uentissime quac c-- intriet.ttet res essentMsint una fer o . Sic otia loquitur Gelasius. lib. de duabuε natum,circa finem, GrIaset.& Innocentius .lib. .de mysterio altaris c. I i. Iιλnocent. P. VatqueZ n ID. I I. adu riit, Patres illos D.
Toletanos sicut etia postea socios Eli pandi in Vatque . Concilio Francosordsensi, cauta dixi me esse in Christo dum naturas,& tres substatias, quia substantia latias patere videtur,quam na Pura,& id couna natura humana no dicitur constare ex duabus naturis, sed ex duabus substantiis, de Patres proxime adducti solium dicunt, Christum eo n- stare ex tribus substantiis ἔ & non ex tribus naturis. Denique n. Is . notat Damascenum ii
opponi Patribus Toletanis. quia ipse num iram negauit in Christo tres substantias, sed tres naturaς , cam utatur nomine Graeco , quod significat naturam. Hoc tamen discrimen non video quantum
ponderi , aut fundamenti habeat: nam licet ει pilus dieatur, Christum constare ex tribus substantiis, sepd tamen apud Patres homo dicitur constare non solum ex duabus substantiis, sed etiam ex duabus naturis, vel estentiis Sici qui s Maiimastur S. Maximus Eut=chetem, relatus apud Euthymium in Pano a P. h. tit. I s. g. ιn Slincta Trmitate, cuius verba adduximus supra, disp. v.
essensiarum. Etenim emnunus D homo , tam G pus Aliam anima habet essentiam. ipse etia Damasi. Da malim.
cenus apud eunde Euthyminem ibi. g. g. p ι-- homines ubi siepe ait hominem binas naturas ineludere, in duabus naturis c5sistere, anima,& corpus no nosse esse unius naturae. Verba aure Damasceni adduximus supra loco citato : ubi etia addit imus verba Gelasij in libro A duabo naturis. in quo saepe repetit humanam naturam ex duabus naturis constare. Imis idem Gelasi,1 ibi paulo post medium expresse ait nullum ellegi scrimen inter naturam,& substatiam. Sic enim loquitur aduersus Eutychetem. Vms iam ferat,
deis nari eos vocabula promere nat:ιrarsi, cum v i-que nulla ressit, qua non propriam possis Lisere=bstantiam :substantia vero uultist, quae vom naturadietur.Frustra ergo illi socii Elipandi conee tes tres si ibstantias in Christo negabant tres nais turas in ipso : & quidem ratio supra addui ha ex Damasceno eodem modo probat de tribus lubstantii I, Z Dy Q, OSI
240쪽
stantiis, sicut de tribus naturis, ut fatetur ipleVatqueet izon. 3 s. quia scilicet non debet numerari partes remotae sed prox inrae. Sicut ergo loquutio illa de tribus substantiis in Christo sustineri poterat, sic etiam posset de tribus naturis. I 2. Ad argumentum veris Damasceni responde-Auu-nisi ri posset, licet frequenter dii illio ,-enumeratiommasceri soleat inter membra immediata iuxta regu -ος Summulistarum, atque ideo deberet dici, Cliristum constare ex duabus naturis integris, quarum una nepe humana,constat ex aliis duabus naturis partialibus: aliquando tamen clarita-tatis gratia solere simul numerari partes immediatas, At mediatas.Sic loquendo de ipso Christo diei solet Verbum assumpsisse humanitatem
veram,constantem ex anima,carne,&sanguine; quae enumeratio non est de solis partibus immedixtis; tunc enim sufficeret dicere , humanitalcm constantem ex corpore, de anima, sed est de partibus etiam mediatis nempe carne,& lan guine, quae componunt corpus humanum inte- Naziaura grum. Sic loquitur Nazianzenus in tractatu deside Nicrena, quae nunc est oratio so. dc refertur in actis Liberis e. s . quae habetur in I. tomo Conciliorum, his verbis : Non Deum mutatum, sed Deum permanentem, di hominem natu, non putati re sed vere, non aereum, sed corporeum, non phantasti cum .sed carneum, ossa, sangmransn- sum, cr animam habente Sic ergo poterit etiam
diei in Christo esse tres substantias,seu naturaS, scilicet diuinitatem, animam, de corpus, declarando singillatim naturas , in quas diuiditur etiam natura humana. Imo ipsi Logici, qui serupulosius obseruant regulas diuisionum , solent aliquando in hoc dispensare : sic enim diuiduntens in decem praedcamenta, substantiam, quantitatem,qualitatem, relationem, dcc: cum tamen immediata diuisio videretur entis in substantia, de accidens,& rursus accidentis in alia inferiora. Si liter in linea praedicamentali diuidunt animal in homine, equum, leonem,&c. sim tamen
immediat deberet diuidi in rationale . quod est
. . homo,& in irrationale , quod iterum diuidit ut in terrestre, volatile, aquatilc,& rursu terrestre in equum, leonem,&e. Illud vero quod adduce. batur de elemetis, propter qtia: posset lio mo diei costate ex quinque naturis, sacile reiicitur,nc-gando clemeta manere sormaliter in mixto iuxta veriorem sententiam Philosophoriim.
i. Aliud argumentum seri solet quia si in Christo esset tres naturae,c stent etiam tres operationes, scilicet operatio diuina Neratio spiritualis,Zc operatio corporea, P. Vasque En. I 3. indicat non esse in conuenien et in iis tribus operationibus admittedis . Addit tamen illas tres operationes non desere distribui singulis tribus natariiς. nam operatio corporea, quae est in hominc non procedit ὶ solo corpore, sed ἱ corpore animato. Caeterem, negandu non est,esse magis frequentem,& usitatam loquutionem, qua Christus dicitur eonstans ex duabus substantii , seu natu-. ris; atque aduo magis retinenta,quia una natura' . magis videtur significare naturam completam: quare per tres naturas videretur sigruseari tres naturae completae: praesertim clim una ex illis
tribus sit completa, scilicet diuina ; quare licet, loquendo de homine, possit abditque aequi uoca. tione diei quod constat ex duabilis naturis,utraque crani est incompleta: loquedo tamen
de Christo 3c die endo haberi tres naturas, maior octasio aequi uocationis, exim una earum sit completa, cum qua vidercntur aequiparari alit duae quae iaciunt cum illa numerum ternarium ; dicere enim in Christo esse tres naturas, vitain diuinam, aliam animae,aliam corporis, vi detur significare,naturam animae esse altera una,
sicut diuinam, quod est salsum eum haec sit una integraulla vero una dimidia, seu inc5pleta. Vn. de, loquendo de duobus eorporibus humanis integris ci uno capite alterius hominis, non dicemus, illa esse tria coq)ora, quia licEt caput eiussit corpus in aliqua propria significatione; per illa tamen conluctionem iudicaremus , esse tria corpora in eadem acceptione corporis: sic ergo per illam loquutionem de tribus naturis significari videretur est e tres naturas in eadem acceptione naturae,quod est salsum cum una fit Da tura completa,& aliae naturae incompletae.
s E C T I O II. Virum Verbum assumpserit hominem' DVbitari solet inter Theologos, an possit in
rigore dici Persona diuina assiimpst homi- . i.
e. i 7.& irridet Sholasticos Theologos, co quod illam loquutionem no admittant, cum apud Patres Graecos, S: Latinos frequentissima sit. Et quidem negari non potest, in Cocillis,N Patribus eam loquutionem frequenter reperiri. Sic
enim loquuntur in Concilio Alexindrino in Epistola ad Nestoriuin, quae est et C. inter Epistolas Cyrilli,approbata in Cocilio Ephesii Io, Item
Fraco sordiensi in Epist. - impos Hi pauM,δc Adrianus in eodem Concilio in Epistola ad eosdem Disio's. Augustinus M. de praedesinatione '
cit, non posse concedi, ssumpsise hunc hominem,quia hic homo significat naturam cum pr. prietatibus indiuiduis, quae pertinent ad personam; vae quidem differentia non videtur Omnino lolida. nam sicut datur hii manitas incoln-muni & homo in comuni datur etiam haec humanitas indiuidua , de qua potest dici assumpta esse a Verbo cum suis proprietatibus indiuidualibus. Adduci etiam solent illa verba Ambrosii,
de Augustini in Hymno. Te Deum Laudiamus, Tia au liberandum suscepturus hominem non horrui ti II inis uterum. Sed ibi magis videtur esse sermo fortasse de homine lapso,quem Christus liberandum suscepit , quὶm de humanitate, quam Vcrbum assumpsit, illam enim non liberauit,nec redemit,cum nunquam fuisset in captiuitate,vel debito peccati. Theologi tamen Scholastici cum S. Thoma I s. et bi illam loquutioncm in rigore no usur- Ne'at Sc.Q-I .andam dicunt,quia homo in rigore non est so-a humanitas, sed suppositum habens naturam Humanam : Verbum autem non assumpsit hu-B b a manita