장음표시 사용
241쪽
Σ14 De mysterio Incarnationis.
minitatem subsistentem,vel suppositum habens
humanitatem assάmpsit ergo humanitatem, non hominem. Id enim, quod assumitur,praesupponitur ante assumptiopcm: homo autemno praesupponitur ante unionem, sed humanitas. Patres vero antiqui illam loquutionem usumarui liberius , quia nomen homo magis indisserens tune erat ad significandam naturam humanam in abstracto, vel in concreto , vix enim apud auctores antiquiores reperies vocem humanuaι uusurpatam in ea signincatione , quam nunc habet apud Theologos, & Philosophos , led potius significabat eruditionem, & idem quod
apud Graecos a cs .is, ut notauit A. Gelliusi s. Sicut ergo si nunc Uerbum assumerer naturam aquae, citrere nulS, Verbum allum-pssse hypostatice aquam. eo quod non habemus duo nomina diuersa ad lignificandum abstractum, vel concrctum aquae , sic tunc dicebant, Verbum assimpii ilia homine; quia vox homo eras tunc indissei ens ad significandum concreta,vel abstractum, sicut nuc vox aqua .Si autem esseptduae voces in via, Aqua ad significandum concretum, Sc Aqurat M ad significandam naturam aquae in abstracto,non posset iam dici,Verbum assumpsit aquam, sed allumpsit aqueitatem.Sie ergo postquam iam usus introduxit vocem humaniti ad loquendum de natura in abstracto,& reseruauit vocem homo ad loquendum de natura in cocreto, no possumus in rigore dicere, hominemued humanitarem. Sicut etiam olim vox h postasi indifferens etat ad significadam naturam, vel subsistentiam, & ideo S.Hieronymus recusabat tres hypostas es in Trinitate concedere. Postea vero cx usu, Sc consensit applicata est vox haec ad solam subsistentiam significandam , vel silppositum,unde iam non li ceret dicere in Deo esse unam solam hyposta sim, quia istud non intelligeretur iam ae una natura, sed de una persona. i i obiiciet tamen aliquis, posse adhuc in rigore Obisai . dici, hominem sui Ise aisumptum a Verbo, quia denominationes . ivt communiter dicitiir siunt suppositoria, & quae praedicata competiit humanitati , tribuutur toti iupposito in concrcto; Sic dicimus hominem genitum, & conceptum ex Beata Virgine, licet sola humanitas terminauerit generationem humanam pro signo priori ante unionem eum supposto verbi ergo eodem modo poterimus dicer c, hominem assumptum a Verbo, licet sola humanitas terminauerit immediate assiimptione , de unione hypostaticam. R. iiiij. Respondetur,licer alia praedicata humanitatis tribuantur supposito, Z homini in concreto; hoc tamen non posse; debent enim ab illa communi regula excipi ea predicata , quae tribuuntur, de copetunt humanitati, ut parti c5ditanistae a supposito, seu subsistetia v. g. ii die imus, linmanitate uniri subsistetiae,componere cum subsistetia h minem,condistingui adaequatὸ a subsistet uia&c.nsi poterimus dicere, hominem uniri subsistentiae, componere cum subsistcntia hominem, c5- distingui adaequale a subsistentia, &c. quia illae praedicationes sunt de humanitate, quatcnus est aliquid cotulistinctuin a subsistenti M&exclussut subsistentiam. Sic etiam dicendum est de illo praedicato, es agau. Dia a Verbo; expli- eat enim aliquid conueniens humanitati, ut est pus condistincta a subsistentia,& exeludens ipsam, unde illud praedicatum non potest tribui toti supposito in concreto sumpto.Hac etiam ratione ex calore inhaerente materiae dieitur homo calidus , non tamen dicetur homo disponi ad recipientam formam hominis ex dispontione,qua materia ultimδ disponitur ad formae humanae receptionem,quia lite denomitiatiosta competit materiae, ut parti condistinctae , &excludenti alteram compartem, ad quam recipiendam disponitur. Obiiei posset adhuc,quia licEt humanitas sola unita siti filio Dei,adhuc dicitur hie homo praedestinatus, ut esset filius Dei ; ergo eodem modo posset dici, hic homo assumitur a filio
Dei, licet humanitas assumatur. Huic obiectioni faciemus satis infra v. Remini in agentes de praedestinatione Christi, ne repetamus in utroque loco eandem solutionem. Cae
tera , quae ad hoc dubium spectant, videri possunt apud pr. ira AE p. s.
SECTIO III. Vuumsi VerbMnassumeret plures humanirates, esset unus homo Aplures pRAtio dubitandi desumitur ex disserentia ID
inter nomina sustantiu & adiectiva, quam Dubi visi eradunt Theologi cum S.Thoma, Q art. nam ad unitatem,vel pluralitate termini adie sui, attenditur unitas, vel pluralitas subiecti habεtis formam; ideo duo subiecta,
quae haberent eandem albedinem, essent duo alba, at vero unitas,vel pluralitas in si1bstantivis desumitur ex unitate,vel pluralitate formae habitae ; ideo tres personae habentes eandem Deitatem non sunt tres Dii, sed unus Deus, ex hoc
autem videtur fieri,etiam h contra unam pers nam habentem tres humanitates esse tres homines; quod cum aliis concedit Vasquez.2. tom. in 'um I p.rio. Is s.c. 4. propter hoc argumentum. Contrariam sententiam docuit S.Tbomas. in praesentiq. Qt. . retractans priorem sentetiam, quam docuerat in 3.ZI. ,2.an. .Suarer . I . --.& communiter omnes Theolosi reccn-sca . tiores,quam existimo omnino vetam; probatur
enim emcaeissimo argumento aposteriori . Otasi una persona cum tribus naturis constituereteres homines ; ergo eum duabus animal ita ibus duo animalia; ergo cum duabus iraturis 'iuentibus constitueret duos viventes. Consequens est salsiim nam in Christo est una persona eum Mu bus naturis viventibus,3c non sint diw viue res
alioquin si sunt duo iergo signaro uno pq u-mus dicere, hoc vivens nempe Deus n6.eu illud vivens, stilicet homo; nam ubi sunt divi , Ne potest unum de alio negari; ergo dicendum egi, Christit non esse duos viventes, sed unum,Vt ais ei tui in Symbolo Athanasi, qui licet crhomo non duo tame ed edit Chri pus i nec
Rei pondeo Vasque a zbi fit pra c. 6. I 8. tinctio,& pluralitas ast crat negatione unius RA' Resans turae de alia, non tame impedire quod praedicetur in cocreto, nam i xpe praedicatur mutuo,.quς
alioquin disting tur. Haec tamcn solutio nullo modo satisfacit,quia lice .albedo&dulcedo m- f 'ter se distin uint, praedicetur mutvq.i c cce . to quando vicis, a una es dulce nunquaein ramo
242쪽
praedicantiir sub iis nominibus,tub quibus distinguuntur,neq, et ii praedicatur humanitas de Deitate,vel e contra, sed Deus de homine, qui non distinguuntur. Alioquinti Deus, de homo ellem duo , necesse esset, unum non esse alium; si vero unus est alius; ergo unus est idem cum alio; ergo non est non idem , seu disti lictus ; hi enim omnes sunt termini aequipollentes. Dissicile tamen est reddere rationem a priori; huius communis lententis. Suare et dicit, unitate naturae tussicere ad unitate concreti, licet sint plura suppositamon tamen sussicere e contra, pluralitatem iotu riaturae ad pluralitate concreti in uno supposito,quia ad pluralitate plus requiritur, quam ad unitate, scilicet pluralitas utriusq; partis, uae in cocreto includitur . nam si in aliqua parteatur unitas,iam non datur negatio unitatis; ergo
nec distinctio,quae est negatio unitatis simpliciter& Lbsolui . Sed cotta hoc est,quod in terminis adiecti uis, licet sorma sit una; dicuntur tamen duo in cocreto sinpliciter,& absolute. si sint duo subiecta; sie enim aicimus, duo esse visa, cognita,vel amata, licet viso cognitio vel amor non sint duo i, ergo e contra in substantivis sufficeret pluralitas sormae ad pluralitatem simpliciter concretorum.
Dicunt alit,concretum accidentale solium sup- . ponere pro subiecto directe; ideo multiplicatis subiectis, multiplicari concretum: at vero cocre tum substantiale supponere pro utroque, scilicet pro supposito, &natura; ideo non multiplicari concretum,nisi Utrumque multiplicetur. Sed contrὶ primo, si concretu iubstantiu u supponit directe pro utroque ergo D us in concreto non posset praedicari de homine sicut haec non est Vera praedicatio, personalitas, de natura diuina est personalitas,& natura humana; ergo homo in cOcreto non signifieat directe personalitatem,& na turam. Praetcrea demus utrumq; directe signinca. ri; ergo multiplieatariatum,nsi est unus homo simpliciteri sicut unita una materia prima cu duplici anima rationali, non resultaret unus homo siniplicite sed unus cum diinidio; nee posset praedicari
concretum resultans ex miteria,& una anima de concreto ex eadem materia, & alia anima ; ergo
non restiliat unica humanitas simplieiter , i lic Et utraque pars spnificetur directe in humanitate. Ratio ergo a priori destimenda videtur ex co, quis diu eocretis etiam substa; iuis, licEt importetur utraq; pars, sed tamen in recto solii importa-rut sirpponti im; natura vetis non in recto, sed in obliquo, quod de his nominibus persena de Hyν
Dum communiter concedunt,negat tamen aliquide nominibus naturς,ut homo Deus,dcc Ceta: rtim
ex illis arguitur bene ad ista;na si significatum rectum utriusq; non esset ide, non possent inuicem
praedicari hiae homo,st Iraec 'so Φ. de e corra; omnis enim praedicatio vera.requirit identitate, inter re-
personat terminans hanc h uitatem est hae humani AE terminata arsonassitate.*ita rectu subiecti n5 est rectu praedicati; ergo rectum qiuod im-psrtat persona, eli rectu,quoci importat homo, de eco tra ergo si persona importat in recto persona- Iitatem, seu suppositu, de in obliquo nauatam, id edicendum est de homine in eoncreto. AIiciquin si homo fgnificaret in recto. u. humanitatem subsistente,sicut dicimus, est homo, lici posset, Verbia est humani nemo C cede.
ret Unde etia constat, hominem non significare ii recto utrumq;,per ualitatem,& iratura: alioquii sicut dicimus, Dissum estiomo, dicere etiam pons cimas , Herbum est tersuittit. ta , er . tataria humana , quod constat esse sali uiri ; ergo homo solum dicit in recto suppositum. Quod aperte docet S.
Thomas infra g. 7.art. .inco Fore , &alibi saepe. Ex hoc autem fit, multiplicata natura non mulci
plicari homines , quia non multiplicatur significatum rectum hominis, nempe personalitas. Contra hanc doctrina est vulca sed grauis dissicultas ex mysterio Trinitatiς, quia si significatum rectum concreti substantiui est solum suppolitu; ergo multiplicato supposito, multielicatur etiam
terminus coocretus; ergo in Deo sicut tres personae, de tria supposita, erunt tres Dii, quia multiplicatur rectum huius nominis Deus, licui rectum huius nominis persona. Ideo aliqui recentiores dicunt, in creatis ta homino,quam persona ex subsistentia creata significare in recto natura, de in obliquo sublistentiam.
luia natura est quae subsistit; subsistentia vero est bima,1 qua dicitur subsistens: ideo multiplicata
natura multiplicari homines N personas, licet e taset una subsistentia creata, cu multis natutiv. Per sonam verδ, quae resultat ex subsistentia incleata,& natura creata dicunt, significare in recto subsistentiam, quia non est forma, sed potitis naturacoparatur per modum formae respectu personalitatis; ideo Petrus non est personalitas terminans naturam,sed potitis natura subsistes:atverta Christus e contra non est natura humana subsilies,sed potius persona terminans humanitatem. Hinc inserunt primo, si tres personae diuinae assumerent eande humanitate fore tres homines, quia essentites Personae diuinae habentes humanitate: e c5 traverδ si tres personalitates creatae ter minaret candem humanitate, fore unum hormn m. & Unam miseria quia rapersona, quὶm homo ligniticaret in Lecto natura. Inserunt secundo in Diuinis esse
tres personas,quia perfna in Deo significat in re-ctci subsistentia,quae nci est sorica sed aliquid per se stas, sicut natura, & ideo potest in recto significari. Notame lunt tres Dii quia Deu, no significat in recto persona, sed natura, ideo est unus Deus quia est una natura terminata per tres subsistetias . Haec sententia displicet primo, quia ia in homo non diceretur univoce, sed valde aequi uocE , de Christo & de nobis. na homo in Christo est personalitas terminans naturain, in nobis vero est humanitas subsistens; est ergo Christus aequivoce homo, vel dicendum est verobiq; habere hominem eandem significationem. Displicet secundo quia si homoe in nobis est liumanitas subsisten ;erso ubi tuqtie est humanitas subsistes est homo; sed humanitas illa subsistens est vere in Christo Domino ; ergo illa humanitas ut sic subsistens est homoe, sed humanitas illa subsistens non est Uerbum; ergo aliquis homo est in Christo, qui non sit Verbu. Quod est omnino falsiim; ergo nec in nobis homo est humanitas subsistens, sed supposituterminans humanitate i nam licti humanitas no lstra.& non subsistentia sit quae siti, sistit; homo tamen non est natura , quae subsistit, ut suppomine aduersarij ; alioquin etiam in Christo hummitaς verὸ subsistens esset vere homo. Deniq; displicet, quia voluntarie sepponit , pers otia non significare eodem modo in Deci.& in nobis, imo potius voces ex humanis desumptae int ad loquendum de
243쪽
diuinis, se elusa distinctione reali inter naturam, resuppositnm , quare si in Deo persona dicit in recto personalitatem, in nobis etiam habebitidem tignificatum. In hae igitur dissicultate quae tota est de modo loquendi, retinendus est communis modus,&fatendum, ex tribus naturis cum eadem persona litate resultare etiam unicum hominem; non tameret ultare plures homines,vel Deos ex unica natu
ra cu pluribus personis,quia licEt persona. & homo dicant in recto solam subsistentiam terminantem naturam; & lic Et plures personalitates cum una natura sint plures personae, non tamen plures homines quia termini stibstantivi vi, homo Dem.&c. significant explicite naturam,-valde implicit .& con se suppositum, de ideo termini unitatis &determinationis appositi determinant, ψel designant naturam, non personam; quare hic homo,uo
significat hoe suppontum habens aliquam humanitate,seg potius E contra suppositum in confuso
habens hine humanitatem;& per consequens Uariati subsistentia manet hie idem homo li maneat suppositum cum eadem lavi manitate, quia manet totum id quod signifieat hie homo ,ut sater Sua
hae perfna, quia significat explicite personalitate, eam ctia determinat,& signineat idem, quod hic subsistentia habens aliquam naria ram rationalem; i itur tam homo, quam persona, significat in recto personalitatem; alioquin non possent mutuo praedicari; sed diuerso modo nam homo significat lubsistentiam in confuso, & naturam determinate: at verbi signis eat subsistentiam determinat , & naturam in confuso. Ex quo sit, tres personas esse unum Deum ; quia his Deus , est subsistentia terminans hanc deitatem, in quo conceptu coue niunt omnino tres personae, quia quaelibet est aliqua subsistentia terminans hanc deitatem; ergo in esse Dei non distinguum ur : at hacpersmr, est haee subsistentia terminans aliquam naturam: in quo differunt tres personae, quia haec non est illa subsistentia, sed alia. Terminus; ergo unitatis, vel determinationis additus concreto naturae de te mitrat naturam, licet significatam in obliquo; ditus vero personae determinat personalitatem. Die es prim5:Concreta adiectiva,ut album,dulce, &e. signiscant etiam implicite subiectum; explicite veris,& formaliter forma, & tamen hoc albuno est aliquod subiectu eum haeelbedine, sed potius hoc subiectu eu aliqua albe uine ; ergo similiter licet homo, significet explicite humanitatem, non ideo hie homo. erit aliquod suppositum 1 cum hae humanitate, sed potius E contra hoc supposi-rum cum aliqua humanitate quia sippos tum significatur in recto , sicut subiectum albedinis. Respondetur negando:consequentiam; ratio vero discriminis praeeipue iumenda est ex modo diuerso,quo utimur terminis stibstanti uis. & adiectivis. Funda inentu vel 5 sortasse suit,quod termini adiectivi lieet significent formaliter sorma, sed fgni fiant eam per inodum accidentis, & habiti a subiecto: eum autem accides sit ens an alio. seu adueniens alteri; iam suppotiit subiectu quas hoc aliquid constatutum , quod possit, S det eat des gnati, Si determinari per signum illi appositu, ideo li hοι positu cu λμο , determinat subiectum albedinis, quia ipsum si biectu significatur, vi cns constitutum,& per se,cui albedo aduenit: at vero terminiis substantivus ut fimo,non significat hu-
manitatem,ut habitam, seu ut aduenientem alteri
sed substantiue, id est, ut constituentem primari Oillud ens, & ut primariam essentiam illius; ideo quando humanitas significatur formaliter, & cxplicitὸ per terminum substantivum,determinatio cadit supra humanitatem formaliter , & explicuo significatam, non supra subsistentiam , quae noli signifieatur, ut sibi ectum habens humanitatem,
sed ut terminus cana terminans.
Dices secundo,crgo signum etiam multitudinis eadit supra solam naturam, sicut sigmim determi- nans cadit supra illam; ergo unum suppositii cum ia. multis naturis humanis costituet plures ho1nines; sicut enim hic homo significat aliquod suppositu huius naturae humanae,se per plures homines significabitur aliquod suppositu pluriu humanitatu. Resinondetur, negando sequelam. Ratio discri- εὐν ii , minis desumitur ex supradictis, & ex regula illa generali, quod in omni propositione amrmativa vera requiritur identitas adaequata inter rectum subie isti & rectu praedicati: in propositione verbnegativa vera requiritur distinctio inter rectum subiecti, & rectum praedicati. Ex hac enim regula insertur,Patrem,& filium esse eundo Deum; non possumus vere dicerer hie Deus, qui est Pater, essitius,seu es hie Dras,qui est filius;quia hic Deus licet significet suppositum in recto,no tamen determinat subiectum, sed naturam: suppositum autesignificat indeterminald, de quasi rationem comunem; quare sicut quando animal sumitur in comuni potest dici,animal est homo,ct esequm,Sc hominem,& equum non distingui in ratione animalis rse mei nnus ane Deus est Pater,s filius, hoc est/F-psuu in comuni huius natura ιικina est Pater, cruit eu Pater,erfilius non disserunt in ratisne comu nisuppositi huitis naturae diurnae, quae ratio Comnuius,& indeterminata suppositi significatur solii in recto quando dicitur In Deus; quia semper relinquitur suppositu sine determinatione; cum tota illa determinatio assciat solam natura: hac ergo de eausa vera est illa propositio assirmativa, quia ni-inim rectum subiecti non distinguitur . realiter a recto praedicati . nam suppositu naturae diuinae m-
determinate sumptu, & suppost A filii non differunt realiter, sed tanqua ratio comunis, S patticularis .Ex eade etiam regula insertur,illam alia pro positionem fore salsam, in qua dicerentur plures hominex unu suppositu terminans plures naturas
humanas. Na si plures licitanes essent post ei unus negari verEde nio, & possemus dicere, his iam no i homo.Hoc aut ε est salsum,quia tectu sub Τiecti non distinguitur' iaealitera tecto praedicati; nam his homo in tecto solu dicit suppositum huius.'
humanitatis in comuni, seu in determitiare acceptu suppositu autem in comunes seu inde terni sinat bacceptu huius humanitatis, fio distinguit αρ lealiter ad eode supposto, lices sit terminus alterid Jhumanitatis; go 1lla propositioii egettium hi hii qmm est Pleiamo non potest esse vera propter solis pluralitatem naturarum in eodem supposto Dices tertiis. Haec propositio est vela, Aliquis homo non Iedon, liectumas holmo sed mi, qMahinii rum v caram est; illum, qui cu erit, itoli esse hom&ξ lsedentem ; ergo similiter haee erit vera, biemus 'non es Patre Probatur conseqneiit , qvia hic est vena, si quod sun ossum ἡκius deitat, non estpse te ergo si hie Deus solum signifieat aliquod supposies tum in confuso huius deitatis . haec etiam erit vera, his Deus non est niter.
244쪽
γε Maa Dur. Respotu eo retorquendo arni mentum; nam si in recto jesI ntiam ἱ ergo non dicitii ruere Iaio Isteus ti e est salis,ese sentia Ieu de I. is gener. v ergo hic Deus non est in recto natur.t,led si ippositi irri habens deitatem,ut 1 Themas dixit S. Thomas ι . t . q. Ad argumentum ergo aliqui conc duris illam esse veram. Deus non Valem ' senera ;quod astirmat etiam Valentia 2. quaest. luestu cf. ad tertiam quaestionem, si Deus
inniatur pro cntitate absoluta identificante sibi relationes ; quia de entitate absoluta non potest dici, quod generet. Caeterum S.Thomas, & alii communiter dicunr, illam estb salsam: ratio ratem
est, quia licet lite Deus significet suppositu huiuς
deitatis, &licEt natura sit recininus singularis; caeterum ratione 1 uppositi sapit,ut diximus, naturam termini communis, sicut homo; cum autem sit
aliquod suppositi uri duitatis generans,& Parer; non potest umpliciter negari,quod suppositu deitatis sit Ρater; quia propositiones indefinitae negatiuae tirata communem loquendi modum faciunt sensum vinuersalem, ut notauit bene idem Valentia via; υ;quare haec etiam indefinita est salia , homo non conrnaxit peccatum originala ; licet Christus illud non contraxerit, quia videtur uniuersaliter negare de omni homine ; ita illa , h,e Deus non est Pater. aequi ualet in communi modo loquendi liuic:nnirumsuppositum huius miratιsgenerat, vel est Pater, est falsum, ideo simpliciter prolata est falsa.Negamus ergo, sensum illiu propositionis; bis Deus non est Nier, este illii , aliquodHπομum huius deitatu nou est Pate1; nam in illo termino hiemin; suppoti uno significatui in particulari etia ditiunctim,sed in csi muni,& ratione huius suppositionis comunis no potest de illo negarisipliciter quod habet in aliquo particulari.
17. Urgebis , haec estvcra, hic Deus est ινinus sed Boosia. haec non est Vera, aliquodsuppositum deitatis est ιν nu: ergo his Deus in recto no significat suppositu, sed natu es, cui copcti teste trinam in Pelionis. Nuλια Rc spondeo, nomen Deus habere dupliec sup
sitionem ut dixi alteram deterniniatam, seu lingularem. ratione naturet singulta is alteram cominu
nem ratione suppositi, quia sicuti omo significat naturam comulta iri pluribus hominibus, ita Deus significare potest rationem luppoliti cona iamnem tribus suppositis; S sicut homo , quando lupponit simple iter, seu in communi dicitur vero ullis multa indiuidua, ita Deus cum eadem suppositione communi ex parte suppositi dicitur vere esse tria supposita seu esse trinum licci de singulis suppositis in particuliui non dicatur vere,quisdsint trinitas; sicut de homine in communi dicimuς verEeta plura lupposta humana; licet de singulis suppositis humanis id non assirmetur.Caeterum sicut homo supponens suppositione omnino singulari cx parte suppositi,& naturae non diometur vere ei Ieplura supposita; ita hiemus si non sumeretur cum
aliqua suppositione simplici,& communi ex parte suppositi non diceretur verὸ esse plura supposita. Disteriim tamen hic homo,&bis Deus; quod cumhςc natura humana non habeat plura supposita; possumus simpliciter dicere;hie hom,non est plura Ium io; quia hic homo n5 potest sipponere eOmmuniter ex parte suppositi: non tamen possumus simpliciter dicere hic Deus non estplura IVFoua, quia haec indefinita significaret no dari plura supposita in Deo . quibus est et communis ratio supposit diuini ; sicut eriam haec indefinita negativa
simpliciter & absolute esset filsa, munsal no. habeιjk9 Iehiaresspecies an n ilii; qilia licci aliquod animal in particulari illas non habeat iled tanti nilla negativa videtur excludere species ab animali qualibet consideratione. Dices quarto, si hic homo non determinat ii ibit stentiain, sed solam naturam,icquitur, quis dii ali ' Euasi, uaν. quis homo heri peccauit , & li Odie rClinquaturia. eius humanitas sinc vlla prorsus stubsistentia, pos sumus adhuc hodie dicerc, hic homopeccauit. nam
hodie possumus dicere ,sanos lium hulaes humani
ratis peccauit; consequens autem vidctur omnino fallum . nam hodie non existit homo, sed humanitas; quomodo possismus dicere, hic homo stac ruit' tunc enim videmur designare homine existente.
Respondetur negando sequelam .nam licet inlud pronomen hic non determinet lubsistuli. m, sed naruram, sianificat ramen naturam subsistentem quare sensus illius propositionis est iste: p positum huires humanitatιssubsistentis peccau: Gquii bus verbis non determinatur sibsistentia, sed tamen consignificatur presens aliqua subsistentia. Ex hoc autem sensu colligitur, si humanitas heri in uno supposto peccauit, & hodie ainissa illa subsistentia acceperit aliam, adhuc esse veram illam propositione ni . hic homo Peccauit quia Verum est,quod stippositum huius naturae nunc subsistentis peccauit. Si antem hodie maneat narura,
sine ulla prorsit; subsistentia , time crit falca,quia sipnificat, humanitatem hodie esse subsistem ,
cum hodie non subsistat, nec constititat aliquem homine. De hoc ite tu dicemus infra s*.26.RA. 3. Obiicies ultimo .Ponainus tres personas crcatas enm vria humanitate, si tunc essent idem hominergo omnes tres personae emcnt ide inter se Co- 29.
sequens cit absurdum , quia repugnat esse idem, Obiectis quae alioquin distinguuntur; sequela vero probatur,quia haec persona est hic homo,& illa persona est etiam hic idem homo ; ergo haec persona est
illa. nam quae sunt eade 'ni tertio, sunt eadem inter se; ergo dicendum est,personalitatem creatam non importati in re isto per nomina substantiva, sed solam naturam. Rcipondetur,negando sequetiam.nam licEt lucessent tres personae, unus homo, non esset UnapCPsona alia,quia non identificantur cum aliquo ter- Re rituritio eodem determinato, sed cum eodem disiuncto. Sicut non valet haec consequentia,Petrus est
aliquis homo, Paulus est aliquis homo; ergo Petrus est Paulus, quia licet praedicatum sit idem. non est tamen determinatu, sed disiunctum. Sic etiam quando dicis, haec persona est hic homo, idem valet ac si dicas , haec persona est suppostuhuius humanitatis, & illa etiam suppositum huius humanitatis; ex quo no sequitur, hanc personam esse illam, sed esse suppositum huius humanitatis. Omnes ergo personae essent idem homo, id est,
essent suppositum eiusdem humanitatis, non tamen essent idem inter se. Et hae esuiliciant de hacconrrouersia, in qua quia res captiosa est, cautὸ loquendum esto
Devmoxe hqrisasis diuina εα anguine Christi.
S E c T I. Referutur diariae sete iacirca Christi sanguine. Src Tio II. Prima conclusis contra Durandum
de unione Verbi cum auguine Christi.
245쪽
S re Ti ol M. Staiuntur Ara duae con lusiones. SEeΥ o I U Soluuntur argumenta contra doctri nam fraciae Nem. S E C TI V. Due resipia conclusiones stat Πιntur. S s c et i o v I. Decisio aliorum dubitarum pro complemento husas mater . S c Tio VII. De censura alιar am sementiarum,
quid sentiendum. SEc Ti o V III. Devmone Herbi cum aliis humoribus, 'Isis,unouibus, di accidentibus. Ex haec plures complectitur quaestiones,&quidem aliqua, non parum controuercaS, praesertim inter Theologos Saecrorum ordinum Dominicanae & Francileanae familiae, qui de hoc argumento saepe coram summis Pontificibus acriter disputarunt.Ideo acaratius res examinanda erit, ut quid certaim, quid frobabilius in hoc puncto sit, clarius colligere possimus.
SECTIO I. Reseruntur visenteὰtra circa Christi
ΡRima sententia, seu error esse potest eorum, qui negarunt in Christo verum sanguinem,ij
scilicet,qui negarunt verum corpus, concedentes solum corpus phantasticum,uel saltem negantes. u11se corpus terrestre,dicentes, suisse corpus cce Ieste diuersum a nostro ; quorum errores retulimus , & impugnauimus supra: il tamen nihil peculiare de sanguine dicunt. Securasso loco numerati nossunt alii haerellai
Caluinistae, oui temerari. aut i dixerunt, sanguitie a Christo enulum euanuisse & omnino corruptii fuisse. Ita otiander Caluinista, unde Germanus Bauanus probare contendit, non esse in Eucharistia realiter Christi sanguinem , ut pote iampridecorruptum,ut resert Federicas de salis in resutatione libelli inseripti, Asserato exsacra Scriptura, s c. aduersus Epistola Vologetica D.Seosteriorem terra. R. A viserum rebι Des Hiceitor reiiciedus est ex illis,quae Theologi afferunt cum S.Tho. infra I .a. g ad probandum, Christi corpus mortuum non fuisse corruprum, exta enim argumenta probant incorruptionem sanguinis cum de tota humanitate , quae resurrexit, intelligamur verba Psal. is Non dabis sanctum tuum isdere corrupIum. Hic erso h et reticoru deliriis omissis, tertio loco succedit sententia Durandi iis Io. 1. I. qui docuit, sanguinem non fuisse unitum subsistentiae Verbi immediate,sed solu remoti ,quatenus erat
in humanitatς Christi,quq assumpta erat proxime, S immediate a Verbo:vnde sequitur, sanguinem retinuit se suam propriam subsistentia creatam,pet qua immediate subsisteret. Hanc sententiam se- qirutus etiam est Gabi teliqui licet iis Iupplemeis ad 4 d. 4.q. I addiderat, se id sol udisputatiue,& non assertiuὰ dixisse: sed tamenis l. s monone,abnquc vlla limitatione eam amplectitur. Afferri etia
let Abules ς ρ. tradox. χ.c. o. Sed UaZqu inpra entidio. ι ,. n. O.& Suare EZim. Is sera. 6.aductetunt, eum non negare unione Verbi cusanguisne,quando erat intra corpus, sed cum sanguine separato in triduo mortis Christi. Hanc tamen explicatione reiicit Fianci . Coulius Theologus Mediolan. Collegit Ambrosiani
in suo tractatu de Ia uine o risti Db. 2. c. I. assir mans Abulensem in uniuersum negasse unionem Verbi cu se aguine, sicut Dutandus negauit,quod
probat ex verbis Abulensis c. o in hunc modum loquentis: Tirtium.quod ιn consecrato calice es nunc, P erbum dicitur;sed hoc in ido Iriduo m sanguiue consecrato no esset .quia sanguis Herbo iniim no es quod clarius declarat, dices: A im in assumptione humanae iura HI erbum uniuit sibi V erbu principales par-
relle partes humanae naturae minus princiPales .ficust humores,er pilos . Haec tamen verba potius ostendunt, Abulense in non negasse unionem fansuini,
dum crat intra corpus,quia sui notauit VatqueZ eode modo Abulensis dixit, Verbum non assumpsi si Mitectὰ humanitate, sed solas paries, corpus, de anima: at vero h umanitatem cosequenter, quia directὰ ea solu assumpsit, quae no dim sit in triduo; humanitate autem dimisit illo triduo. quo etiam sensu dicere potuit, sanguinem non fuisse astum pium directe,sed consequenter, quia existimauit in triduo non mansisse unitum Verbo. Idem Collius ibi, cst lib. s. c. a. tribuit eandem sententiam Cardinati Sancti Petri ad Vincula in suo tractatu desin uine Christi veritare G.ubi Verobum non principiliter assumpsime,sed verius co- assumpsiste sanguinem pura . Sed neq; de eo auctore id probat verba adducta. Fuit autem is Cardinalis frater Franciscus de Ruliere Franciscan familiae vicarius,postea Cardinalis.& cidem Summus Pontifex Sixtus IV,quidum haec controuersia traistaretur coram Pio II. eum tractatum scripsit; quem quide manuscriptu conseruat Bibliotheea nostri Romani Collegij dc quidem in ipso clare constat negasse solum unicinem sanguinis eum verbo in triduo. Sie enim dicit: Tertia veritas es ista. Ersia Christi sanguine rua- diu fuit eim corpora unitus,deitainparata non fuerit, ab eo tamen effuse diuinitatem fuisses aratam , f
siones trima quarum hae os,quod edicet Deιtas unita fuit Gristisanguini eius corpori actu et nito. 2 a con-rius, satis paterepotest ex his, qMa seuperius dicta sur. Tradit enim R. Damascenus,ut superaus fuit a gazu, quod ea,qua fuerunt in humanitate Christa assumpta, 'ame assumptionem illum non fuerunt proprio supposito suppositata sed in coceptionesuerat as/mpta, t in assismptione concepta igitur Chri sanguucti eius corpore assumptus fuit in tali corpore coniunctus Huinitati eu sunsuatus diuino funosito,ita quod nunqua
fuit dare tempus,in quo existens sn corpo=e Christi,non
esset Verbo diuino postatice unitus. Haec ibi ex quibus clare colligitur,posuisse unione proxime inter Verbum,& sanguine, quando erat in corpore,cuprobet ex Damasceno,n5 suime in illa humanitate aliquid suppositatu proprio supposito; si enim sanguis non suiffethypostatice unitus Verbo, retinuisset proculdubio proprium suppositum, quo
Nec obstat quod dicat, Verbu non principaliter assumpsisse, sed consumpssse sanguinem; nam hunc loquedi modu iam lati explicii erat in superioribus,dicens, a principaliter assupta fuisse,quς secudum intentione Dei primario intendebatur, qualis erat natura humana: illa vero,quae ad hunc. finem ordinabatur, licitassumpta secundarici,seu coassumpta in quoriam numero ponit partes corporis Christ imo ipse υ corpus,& anima quia lige etiam assumpta dicit elle proptet humanitate co-pletam,& in hoc etiam sensu dicit,sanguinem notuisse assun ptu, sed coassiumptum,quia secundum se non intendebatur,sed propter natura humana
246쪽
nec Origus 3 sectau se poterat personari, quia pers ona non est, ritu quae onstat natura intellectuali: vii 'e ncc corpus ipsum,quois lecundu se non po-idit peii nari, dicitur alsumptilin, sed coassumptu. Itaque non video, tuo sundamento Cardinalis ille s ossit pro ea sentcntia adduci,quς negat unionein singuini existenti in corpore Christi. Qii arta ergo sententia docet, languinem suisse quide unitum Verbo hypostatice proxime, S im inediate, quando erat intra corpus suisse tamen a Verbi, separatum,statim ac exivit c corpore, atq; ideo triduo illo ante resurrcctione caruire unione hypostatica .Hanc docuit Franciscus de Matro nisis i. Et ide habet in aliquibus ex suisse rinonibus, teste Cardinali S. Petti iupt1 adducto, scilicet in uno qui incipit, Atimoriam fecit in alio, qui incipit, Domine probasti me, & in alio, qui incipit, ite simere. Ricardus etiam in ι .d. 2.2 ad .Eande in publica concione docuit Concionator qtiida Barcinone ut resert Syl-
tenet Abulentis supra citatus & Cardinalis S. Pctii proxime citatu , qui alios plures conatur pro illa adducere,sed absq; sundamento Affert etiam censuram Scholae Parisiensis, quam dixit approbasse hanc sententiam, condemna me VP.Mit,mued de hac censura nullo modo constat, nec ipse eam probat aliter, quam ex fama communi.
Quinta sententia dili ingue duplice sanguinem;
alterum nutrimentalem, alterum vitale in .Nutrimentalem appellant i inguinem queda in ex cibo,& potu factum, nec adhuc perfectum,iu bcne coctum, sed impuru,δ vitae expertem, qui animalis non est pars nec pertinet ad veritatem naturae:&hunc diciat, nec in corpore, nec extra corpiis sutile ὶ Verbo diuino hypollatice assumptum. vitalem vero sanguinem dicunt,sanguinem perfectu,anima informatum qui pars est animalis,& hunc dicut unituni fuisse Verbo diuino .Haec eth sentetia Gaietani infra q. s ac T. 2.in res onyione ad 3. iu senei ius quaesionis. Pro hac sententia affertur et a Sit uester ubi suprirq.ista 3 i-Sed hic partim conuenit cum Caietano, partim dissert. Astignat qui de ille duplicem etiam sanguinem, alteriura Verbo uni tu, althrum non uni iuuio tamen concedit diuersitate substantialem inter illos, sed solum accidentale,ut constat ex illa tr. 31.5 cx ubi nec unum ab altero discernit per vitalem formam, imo tanquam problema relinquit an sanguis aui-
metis, vel non: cum tamen Caietanus alteri vitam tribuat,alteri neget.
Sexta sententia tribui potest Gregorio de Valentia in praesenti Asb. t s puncto I .ad tertium argumentum, qui ita docet, omnem fragirinem viii- tum Verbo, ut etiam nunc illae particulae sanguinis quae in spinis, sudatio, de alibi apparent, rori-neant unionem cum diuina hypostari,atquc adeo debeant adorari cultu utriae. Septima sententia docet, sanguinem in triduo etia in mortis Christi fuisse Verbo hypostatice unitum , non tamen totuin o minit,b sanguinem, sed illum solum, qui a Christo resurgente i callu mendus erat illas vero partes tangitini quae non erant re assumendae, sed interris relinquendae, itatim post effusionem separatas etiam sui me a Persona Uerbi diuini. Hanc sequit ut Francucuς Collius supra citatus. h. s. p. quam tribuit Maiori Di . Sed hic auitor loquitur solum de sanguine nutrimentali, de quo dici r posse dici,
quod in instanti mortis suerit dimissuI a V cibo.
quia non erat rca illim Oulus, vul certe retentu insuisse 1 Uerbo ustiue ad instans resurrectionis. dc tunc di illum, cui parti magis adhaeret. Hoc uini placita Doctorum in hoc puncto: nunc ianvito stram sententiam cxplicemus.
Prima conclusio conIra Durandum de unisue Vυ
Contra sententias sectione praecedenti addit -ctas statu cinus etiam aliquot conclusi nuΝ.- ου . Prima sit contra Durandum, Verbum diuiniim proxime, de immediat E assumpsit sanguinem , si- Dε ν τώ - cut alsuinptit carnem. Hςc est communis iam cina nium Theolosorum,qut i afferunt, & sequuntur Suare et,& VatqueZ in praelianti, nec cit, qui con- P.Suater. tiarium iam doceat, licet de censura oppostae Vas ii ci. sententiae sit controuersia. Uideatur S. Thi, mas. b. Tuo
as. Albertus Magnus i. aetatu desacri
vivis O ra,ri,S c.& alii cosnnui niter. Probant hoc multi ex illis telliinoniis, quibus redemptio nostra trilauitur sanguini Christi, qui dicitur emundare, dcalbare, sanctifieare nos, S c. Sed ut notat Vasque E Cia in aliis , haec testimonia non multum urgenti, quia a i h me cficaciam satis c siet unio h .nanitatis effundentis,& offercnti i an . . iunem cum verbo diuinci ; iam enim illa actio hibet et valorem infinitum; unde eode modo tribue .etur rcdemptio nostra sudor lachrymis .ellemosynae Christi,licet liqc non est ent unita hypi ita ico Ucrbo. Sicut e contra parum iuuatvnio ibi a xnguinis oblati cum Verbo ad vallirε infinitum m .i 4d sit unio naturae offeremtis neque enim id itio tiguinis Christi a Sacerdote facta. in Mala habui ualore infinitum axia vcriore sua.
tes uia iὶ2 Obtatio,qua B Virgo sua. Filiu in te-plo ob ulir. hal uit valore infinitum aut suis cierε ad l ditionc nostra, licet res oblata osset valoris intimii. quae t cili et valor moralis debet at redi ex dis iii .l et Oderentis,& meretis, qui cu est et Christia, pari ris, e fuit os .inguinis haberet infinitum Val. i c m. licat languis non esset unitus Verbo.
MeliuI probatur primo ex verbis Clemctis VI. y
cibus, ubi de sanguine Christi sic ait: quem tu a r.e m , excrucu irra res immolatus,non guttam fing: inis modicam , Iameu propter unionem ad Verbia pro redemptione totius humani genera fusciebat sed velut quo.&am profluuium nostitur est disse. ubi verba illa. Propter Putouem au Verbum. non possitat reserti ad unione humanitatis ut aliqui explicatὶ eu Verbo, eii non sit sermo de humanitate,sed de sanguine, quare debent intelligi de unione tanguinis cum Verbo alioquin sεsus esset deterior; diceret enim, Christus immolatus non sqlam guttam sanguinis effudit in cruce, quae tamen sola suisceret propter unionem ipsius Christi eum Verbo.Qui lenius nom est admittendus, neque enim Christus dicitur vivius cu verbo sed natura humana Christi. Die es,neque illum altu senium cste bonum, cumsundet valorem sanguinis Christi in unione ipsit is
247쪽
ia1rguinis cum Verbo, eontra id , quod proximὰ probauimus valorem debere delumi non ex Linguini sed ex offerentis,& effundentis dignitate. E MNuur. Respondetur, in hac materia probari bene va-Iorem ex unione ipsius sanguinis; Vitur enim de Valore non cui ulcuque oblationis, sed effusionis: curtum autem est,si sanguis qui effunditur, habet unionem cu n Verboaimilem unionem esse inter Verbum de initura humanam; quae illum sanguineci dit. atque adeo sanguine illum effusum e se i finiti valoris, quia finguis effusu, includit est ullonem,cuius valor arguitur, ex eo quod tanguis ille sit verbo diain ν unitus. Io. Secundo pollinat adduci ad line i p. um loquutio- P . tur 9- ne ς Patrum,& C Inciliora, quibus dicitur, Verbui sanguine. Si e loquitur Cyrillus Alex.
e Iccii quς interpretatio & Epistola recitata,& approbata est iu Concit. Ephesino tam . i. c. I L. & In
Chalced . . t. 1 4 rura. Habetiar etiam eade inter-
Conc A ea. pictatio in Epithola Concit. Alex.quae est to. apud Curillum approbata in Concit. Ephesino,& Chil-ce lanenti. Eodem modo loquitur idem Cyrillus
lite Aneo aedium Deum nominem esse factum Pr pter carnis,& saguinis assumptione II in so
rum .vbi dicit Deum hominem natum non ph uitasticum, sed carneum. ossa, sanguinem, sensum, Π yaod re animi labentem,de in Synodo. V l. a l. 8. longEante mediu actionis in consessione M.tchar ij Αrchiepiscopi Antiochiae, sic dicitur. Sicut factus est
quod erat Deus. Quae consisso ex ea parte no sui treprobata, licet reiecta fuerit,quatenus in Christo ponebat unam tantu voluntatem, & operatione. Acceperunt autem Omnes hunc loquendi modura Paulo ad Hebr. 2. in illis verbis, quia elio Pueri communicauerunt ea , ct ipse similli re Paraicipauit m em N a quod Apostolus dixit parrι
pare, Patres explicueruis umere nam carni, &corpori, nullo alio modo participauit, nisi affu-
mendo caruem,& corpus,ut constat.
Dicet aliquis, haec omnia probare quidem sanguinem aliquo inodo assumprum a Vetbo,no tamen,quod luerit asti impius ad unione immediatam, scd qi thim susscit, ut dicatur sanguis Christi, At Verbi diuim,ad quod sussicit unio mediata, assii mendo naturam , cuius erat ille sanguis. Sic enim dicit ut etiam Verbu assumpsisse operationes, A arcidentia humana. non quit hypostasis Uerbi immediate uniatur illis sed quia unitur natur et humanς cuius sui operationcs .vcl accidetia. Sed contra , quia accidentia non possunt alio modo assumi,nisii mediatd , atque ideo quado dicuntur simplici: crassiimpta, intelligi debet eo modo,qa Possant. At vero quado substantia ali
qua dicitur hypostatice ausipta, debet intelligi de
assumptione,cuius capax est natura substantialis. Alioquin cibus,& veltis diceretur assumi,eo quod sunt in illa.natura quae assumi ut quod Pame nomo concedet, Uerbrun assumpsiise simpliciter cibum qui erat in stomac bo Christi, vel vestes qui .
bus cooperiebatur. Ratio autem videtur esse, quiano potest dici assumi hypostatice ab alio id ,quod retinet adhuc suam propria subsistentiam, S hyllo statim nam ex terminis repugnat, vel essentia
iter,uel saltu ex natura rei, quod aliquid subsiste, in se , subsistat in alio me e subsistentia verbi sa cit aliquid subsistere , niti loco alterius subii stetitiae creatae quam suppleat. Si ergo sanguis retinet suam propria subsistcntiam, perquam immediate terminatur, non potust dici, quod subsistit subsistentia Uerbi, vel quod assumatur hypostatice a Verbo. Accidentia autem Christi dicuntur assumia verbo,licet no vniatur ipsi immediatu quia accidentia non retinet propriam subsistentiam,sed perdunt eam subsistentiam creatam, quam deberent habete, scilicet subsistentiam creatam huma nitatis,per quam suo modo deberent subsistere, atque ideo Verbum supplet totum , quod subsistentia creata deberet tribuere iis accidentibus. Tertio principaliter probari potest conclusio ita ratione,& quidem aliqui probat ex eo, quδd fan- a rabatis guis informetur eadem anima rationali in homine,& vivat. Haec tamen ratio supponit principiuPhilosophi eum incertum,& sortesse minus veru Alij probant ex sei gulari priuilegio incorruptionis, quod h.ibuit sanauis Christi, cuius ratio alia reddi non potest,niti unio sanguinis cum Verbo.& indicari videtur ab Apostolo Petro c. l. E fisi. r. in illis verbis, Non co16'Uribus auro, orar nto, sed pretiososυgAine agni immaculati redemptι estu; ubi eorruptibilibus rebus opponitur sanguis pretiosus Christi. Haec tamen ratio parum habet mo menti; quia incorruptibilitas potuit suffetentet prouenire illi sanguini ex unione mediata, quam habuerat cum Uerbo: sicut de caro, dc sanguis B.
Virginis non vidit corruptionem propter connexionem magis remotam,quam natura illa habuerat cum Christo,quem genuit, quanto magis deberetur incorruptio sanguini ipsius Christi, licEt unio immediata abesset. Melius ergo probatur ex eo, quδd sanguis est 1 pars humanitatis assiimplet a verbo: qui aut eamu- MA... ρ--
mit naturam,assumit omnes eius partes,cum to- - Mτω-
tum nihil sit aliud quam partes omnes simul sum
prae; ergo verbu assumens immediare,& verὸ ω- tutam humana debuit assumere immediate sanguinem,qui est pars naturae humanae 'O enim ἀ-1umpsit naturam humanam inadaequate , sed to- ritam ad equatὰ, iuxta illud Damasceni lib. 3. fidei
orthodoxae c. 6.omni humana naturae υnitam die mus omnem diuinitatis subditamiam; de postea totum enim me totus assummu totus toti unitus es.
Restat probanda illa maior, qudd scilieet sanguis sit pars humanae naturae. Sod quide primo
probati potest ex Aristotele lib. 3. de historia anim. u. tium e. 2.ubi agens de partibus animal tu similaribus, primo loco proponit sanguinem ; ide reperit
lib. 2.de partibus e. r.σlib. .m sicorum textu I l .cti x. aliquas dicito partes esse animalium animae exl artes: quem modum loquendi obseruarunt Phi-osophi alij & Medici, quos Effer Suareae 1πρυ- femi se l.6. in 3. conclusione, & Damascenus de Dec. I 2. in media,2 an b, i. ensentiarum ubi ait
248쪽
animalium eorpora ex qttatuor humoribus consistere,& in illos Noeu ex Probari potest secudi, ea lem maior efficaciter ex doctrina Tmletani. e. - e. . ubi cle finitur, in sacramento Eucharistiae cile qui dem tarpm sub specie, sanguine ubspecie anu mmamque
- I ub utr-Me υι naiuratis ιmus connexionu , ct conis commiramia, qua partes Christi Domini, qui iam ex
mortuis resurrexit, Ion amPlim moraturus interse co
pulamur In quibus verbis aperte dicitur sanguis pars Claristi Domini, imo meo quod sit pars,prODatur, quod debeat poni nunc in Eucharistia subi pecie panis per concomitantiam propter coniunctionem naturalem,quam partes habent inter se , ratione cuius ubi est una pars, nempe corpus, debet esse altera nempe sanguis: sicut E cotra propter eandem rationem definitur eorpus else sub speciebu&vini, quia ubi est sanguis, debet esse altera comi ars,nempe corpus: non potest ergo dubitari quod sanguis sit pars humanitatis; u enim est pars Christi,& non est pars subsistetiae,aut naturae diuinae, ut collat,debet esse pars naturae humariae, quia Christus in eludit solum suppositum
diuinum,&utramque natiaram diuinam,&hum
na. Si ergo sanguis est vere pars Christi & humanae naturae, oportet illum subsiste te per hyposta sim Verbi, omia enim,quae subsistunt in Cnristo, subsistunt per hypostatim Verbi & nullo modo
per subsistentiam creatam. II. Terti Irobari potest eade maior ex eo , quod τι His ex νε Christus sit vere,& proprie filius B. Virginis . nam rationem filiationis requiritur origo viventis a vivente, principio coniuncto, hoc est, ita ut substantia generatis maneat in genito: hinc enim est, se me in planta esse proculdubio parte pomi, atq; ideo arboris;Vnde si verbum assumeret hypostatich naturam arboris, vel pomi ,sicut assumpsit naturam humanam, assumptisset etiam semen existes intra pomum nominus, quλm corticem,mcdulla,
& reliqua; idem ergo dicedum videtur de semine humano,quod eode modo se habet ad homine, sicut seme pomi ad pomu, de semen tritici ad tritieu. Cum igitur Christus ex sanguine purissimo B. Virginis carnem assiim erit, satendum erit, anguinem illum partem sui ilia intrinsecam suae Matris siquidem ratione illius Christus dicitur verus filius suae Matris,& filius etiam Dauid ,atq, de eius semine: praesertim cum .semen ipsum no si aliud quam sanguis magis digestus,qui propter maior cdigestionem alium colorem accepit. Alioquin si sanguis non esset pars humanae naturae, non esset Christus genitus 1 sua Matre, tanquam ex principio coniuncto, sed extrinseco, sicut generantur
Vermes,Vel allia viventia ex corporibus humanis.
6. Quarto probari potest eade maior quia si san-r in i guis no esset pars corporis humani, non apparet, cur in Christo resurgente ,& in aliis corporibus beatis debuerit, & debeat resurgere tia sanguis una cum earne beata Si enim sanguis sit solum ad nutriendas partes corporis non geheret ad eu fine poni in corpore beato, in quo nutritionis opus omnino cessat; quare sicut cibus no ponitur in ston acho Beati,licet cibus&chilus requiratur ad aliis mentu sanguinis se nec deberet poni saguis, licet si alimen tu carnis.Neq; etia poni debet ad reple-das venas, sicut nec ponitur in intestiuis corporis Beati ad ea replenda illud corpus, quo in hac vita mortali replebantur. Nec denique debet poni, eo quod saguis necessarius si ad tauedas alias partes; na aeretia necessiarius est in hac vita ad refrigerandum cor,ad quod assidua respiratione trahitiit;&tame in coelo non est pone ς aer ad eum et diu in corporib. beatis quippe quς propter impalii bilitate non patientur ab extrinscco agente contrario neq; indigebunt his tametis aut iem gerativis. Si ergo' ponitur, & reparatur sanguis in corpore beato, sicut de facto redditus suit Christi corpori. ideo est,qnia pertinet ad naturae integri ate, multo magis quam pili, barba, & alia ciusmodi, quae
tamen in corpore resurgent C restituuntur. Ait uersus hanc conclu1ionem obiicitur primo I . Aristot.1.depara ibus .rnιmalium c. o. Ubiclicis san-- Prima ob /guine non esse parte ani in alium; ergo Verbii assu--cou minens sola natura hominis, hoc est animalis ratio si natiς,no debuit assumere immediate sanguitiem. Respondetur de mente Aristotelis satis costare,qni locis sit pra adductis saepe dixit, sanguine esse parte animisistimo in eodem libro secundo nunc
adducto. c. 2. rvprincipio, sanguinem numerat inter partes similares humidas, postea vero, c. I .cum dicit, tanguinem non esse parte animalium, debet intelligi in sensu formali, icilicet non esse partem viuuatis,prout vivens est,cum iu se sanguis non sit animatus.Cum hoc tamen constat,ipiam esse partem animalis coplete sumpti, prout comprehendit partes viventes, S non viventes; na scut ex variis
membris fit animal intellectuale; licet non in omnibus membris intelligat. t pes quippe no intelligit sic ex parte non vivete, & aliis partibus vive-tibus fit unii composituin vitiens licet non in singulis partibus uiuat Adde, dum Aristoteleς dicit,
sanguinem non esse parte animalium poste intelli ei li animalium adiective,hoc est,non esse ex par. tibus animalibus, seu animatis . nam vox Latina indifferens est ad utru q; sensum, S: vox etia Graeca , aliquando sumitur adiective non solum apud Poetas, sed etiam apud historicos. Secundo obiicitur, S.Thomas infra .. . t .art. s. I 8. ct s. dicens, dari sanguinem nutrimen- ΟἴData μὰ tale,qui non est pars actualis naturae, sed in potetia, seu in via,prout etia loquitur I p. q. iis ara. i. ad 3. N Respondetur S. Thom .in aliis multis locis ap- Di αν. pellare sanguinem nomine partis Sic enim loqui
a. quae unc. 3. Possiint aute haec loca in concordia adduci ex doctrina eiusde S. Thomae in illaquestiuncula s. ad 3 ubi exemplo elemotorum quae simul sunt partes huius uniuersi,& sunt in potentia ad corpora mixta.declarat,quomodo sanguis, &alii humores simul sint partes animilis , & in potentia, seu in via ad iacina per clam membroru . Sic enis it: Ad lenium duendum qu a sicut se ut
elementa in via generationis re Pectu corporu mixto rum qui sunt eorum materia. non aut eua, nod semper sint in transu udo in corpore mixto, ita etia immores se habentia membra, propter hoc sicuti elemeia in partibns iniues habent formas deteramnaιas, ratione quarum suκt de perfectione υmuers sicut corpora mιxta tria est humores sint de perfectione eorporis humani sicut O alie partes , nee elementa habent ita perfectau form .is. scut mixta. Haec S. Thomas , qui inxta hunc sensum aliquando negat, sanguine cli partem actu, scilicet mcmbroru, S: Corporis secudum partes persectas, quae habent sormam stabile& vltimis intenta in ordine ad persectionem speciei. Sic enim illa q. I i .art. . dixit, sanguinem R. Uirginis, ex quo calo Christi formata est,nci sui Dia actu paricin , scilicet carniς , S corporis Virginis , de quo loquebatur, 3: in ordine ad quod sanguis erat solum pars in potentia, atque adeo C c 1 potuit
249쪽
Σ32 De mysterio Incarnationis.
potuit accipi sine di nutione corporis virginis, quod fieri no posset de aliis partib. perfectis quae semel perditae restaurari n5posi unt,ut dixerat ilia i i mi .ubi ideo dicit,sanguine nondu perue nilia ad suscipienda natura spcciei ; scit . ad forma
ultimam, uabile,ad quam adhuc est in via,& inpotentia. Deniq; in eo de sensu in ira quodlibeto s. vHIVO.dicit,non tota sanguine esse de veritateriaturae, sed alique quia scilicet n5 totus requiritur ut homo sit integer.& completus, sicut requiriturpes,vel manus, atq; adeo non totus sanguis requiritur ad veritatu naturae in resurrectione hominis. Tertio obiicitur, quia Uerbu assumpsit una solam naturam humanam unius specieiri anguis autem non est eiusdem speciei cum aliis partibus hominis,quae clim sint animatae, & viventes, differunt genere a non vivente, quale est sanguis. Respodetur, Verba assi,mpsisse una natura non
simplicε, S: partiale, sed totale,& compositam ex pluribus partialibus, in quibus no est inconuenies reperiri aliqua partem,quae non sit vivens,& quae differat specie partiali,vel etia genere ab aliis partibus . na ex earu parti uin diuertitate potest resultarc unu composita in specie atoma copleta, sicut ex materia etia. δ: forma genere diuellis resultatvnu copos tu physi eum in specie infima copleta Quarto obiicitur,quia sunsistetia Verbi liapplet solii in Christo pro subsistetia humana; haec autein nobis no terminat sanguine, Si alios humores;
quippe qui subsistunt per alia propria subsistentia,
quae n6 est personalitas, nec humana I ergo nec in Christo sanguis subsistit per subsistentiam verbi. Respodetur similiter subsistentia humanam in nobis no esse simplice,sed composta ex subsisteria, qua subsistit copositu ex materia,& anima ratis nati. dc ex altera subsisteria partiali qua subsistit compositu ex materia,& forma sanguinis quae vitaq; subsistetia custat subsistentia humanam integra, loco cuius subrogatur in Christo subsistentia verbi.dicitur aute sublistentia humana pcrsonalitas .non quidε per ordine ad singulas partes, sed in ordine ad tos naturam humana completam,q aescut dicitur naetura intellectualis,licet no sint intellectuales singulae partes illius natur . na mare ita prima no est intellectualis . nec sanguis est intellectualis se tota subsistetiadicitur personalitas, id est, subsistetia naturς intellectualis, licti no sint personalitas singulae partes illius subsistentiae, sed pars personalitatis .sicut reuera subsistetia languinis no est personalitas, sed pars personalitatis.Vetabu aute supiet pro personalitate creata,& pro tingulis eiuς partibus licet hς no sint personalitates. Quinto obiicitur, quia si V et bu assumpsit immediat E sanguinem , assumpsit etiam immediat Ephlegma,& alios humores; ex quo fit, quod dum Christus Dominus cxpuebat in terram phlegma, expuebat aliquid coniunctum hypostatice Verbo diuino,quod videtur omnino abiurdum. Respodet , concessa prima sequela, negado se-
cuda quia phlegma illudi si quado expuebatur Merat verus num or corporis humani constitutivus,
sed excrementu quoddam ex humoribus generatum .Quod si velis veru phlegma potuisse aliqua-do expui, de illo dicendu erit, sicut de gutta aliqua sanguinis quae ex naribus potuisset aliquado fluere vel de particula carnis,quq aliquo casu potui iaset a Christi corpore separari; quae omnia, si in vitς discursu separarentur, videntur eo ipso unionem hypostaticam amissura, eum iam non essent,nec suturae ampliu4 essent partes illius humanit tis. Sexto obiicit Cardinalis S. Petri in suo iraef. ex Lactantio in tib de hominu vilisis,ubi ait, sanguine se habere ad anima, sicut oleu ad lumen, cuius est pabulum sed oleu nullo modo est actu pars luminis; igitur nec sanguis est pars corporis animati. Respondetur, Lactantiu inerre illud exempluolei ad probandu solum,quod sanguis non sit ipsa
apima nec vita formalis corporis viventis, prout
aliqui volebant,sicut oleu non est ipsum lume, sed abulum luminis:caetetu sicut oleum, licet non sit,ars luminis,est pars lampadis ardetis;sic sanguis,icet non sit vita formalis, sed pabulum, &alimetum proximum illius, est tamen pars illius fabricae, seu lampadis complete lumptae. in qua accenditur,& arciet lumen vitale animae viventis. Dices,s sanguis est alimetu ultima, ergono est eiusde natur et ca sito,quia iuxta Philosophos ali- metu debet esse diuersu ab alito, ut sequatur actio. Respodetur,co cedendo, Nuine no esse eius- de naturae cu membris,quae iplo tanguine alui uti
differt enim specie partiali ab illis, imo &genere,
ut diximus; cu hoc tamen stat, ex sanguine, &ex membris posse eonfl ui una naturam integra constantem ex illis naturis inter se diuersis. Septimo obiicit ide Cardinalis,quia sanguis nec est pars estentialis hominis,nec etia integralis; ergo no est pars. Antecedes probat,quia partes lirie-srales omnes sunt animatae partes vero essentiales lunt illae,sine quibus homo no potest cosistere pro aliquo initanti vel paruo tepore, t cor, caput,&c. sanguis autem non est eiusmodi. nam infans,cum Irimum animatur,nullum habet sanguinem, quia anguis fit medio henate: hepat autem non generat sanguinem , nisi apponatur illi ab extrinseco aliqna inmetiat, ergo pro aliquo tempore existet homo animius absque sanguine. Resp6detur, sanguinu esse ver parte essentiale, quia licet absq llo possit homo aliquo in stati, aut breuissimo tepore vivere ullud tame est adeo breue, ut pro nihilo reputetur. na etia caput abscissui corpore vicit absq; corde breuissimo aliquo tepore,& tamen cor dicitur pars essentialis: infans aute simul ac vivit,incipit acquirere sanguine alique,qui licet modicissimus sit,susticit tamen ad illud tenuissimum corpusculum fouendum. Octauo obiici potest,quia sanguis est humor Iiquidus,atq; adeo nou potest habere unione continuationis cum iecore , & aliis partibus solidis corporis humani: ubi autem non intercedit unio, non sunt partes, sed duo entia completa , & totalia , ex quibus non resultat unum ens per se, sed
Respondetur non e D sanguine parte, ita ut per vera unionem physica superaddita uniatur eu aliis partibus ad c onendum unum ens per illa rigo- rosam uni tuo Mathematica; esse tamen parte phvsicam. quatenus cu aliis partibus coniungitur ad componendum unu totum physicum cuius omnes partes sub ordinatur eide animet in ordine ad operationes naturae humanae quod susticit,ut sit pars, 3c entitas partialis; atq: adeo,ut posito corpore sub speciebus panis in Eucharistia debeat panisaguis Per eo comitantia,& econtra posito sanguine sub speciebus vini .debeat poni corpus per concomitantia propter naturalem conexionc,quam partes habent inter se,ut dixit Tridentinu. Na sicut anima ponitur simul cu corpore propter Vnione physica, quae intercedit, eo quod unio omnis si vinculti alligans extrema,& trahens Vnum cum alio,
250쪽
εe eeontra propter uniopε minus rigorosa, sed ta- proximatione localem utriusq; extremi,s nequχle, quae sume it ad trahendu unum extremum ad non dicitur actu eo poni aliquod totum ex utraq, loeu,ubi est aliud : quia sicut anima ratione unio- parte. Quare licet unio inter materia,& sorma, Mnis modalis interuenientis exigit intima praesen- vnio etia continuatiua inter partes substatiae, de- 'tia cum corpore .ubicumq; illud e contra; sic heat esse modus aliquis substantialis,quia totum, sanguis,v. g. ex natura sua petit coniunctione etia quod resultat, est aliquod ens per se, omnino,&locale cum carne protier ordine intrinsecum,que alequale substantiale: c5iunctio tamen inter car-
habet ad componendu simul cum came integra ne,& sanguine non debet esse omnino subitati 1- homine. In quo differt multu haec coniani iocat- Iis,sed includit, aliquid accidentale ; quia totum, nis tu sanguinea coniunctione unius lapidis cum quod ex utraq; parte resultat; licet sit ens pin se alio quanao fit aceruus lapidu. nam ibi unus lapis physice; Sc latius loquendo, non est tame unu ens non petit, nec ordinatur ex natura sua aia illa con- per se metaphysice,& adaequatε poni bile in prae- iunctione , & ideo dicitur coniungi omnino per dicamelo substatiae: quado enim dicimus homineaceidens, & coponere unum ens per accidens:at costitui in pridieamento substatic intelligitur de veto caro ex natura sua ordinatur ad hoc,& exi- homine, prout est copositu ex ateria prima, &git no esse sine sanguine, dc sanguis exigit no sine anima rationali,prout c5sideratur a logicis, prout carne,& ideo h e colochio non est per accidens, sic aute missiu prorsus ines uest accidens: at vero sed per se scilicet orta ab exigentia utriusque ex- homo integer, prout consideratur 1 Physieo , de tremi, ex quo etiam fit, ut coniunctio prior unius prout constat ex came, de sanguine, necesse est,
Iapidis cum alio non sufficiat ad hoc , ut repli- quod includat aliquod accidens, atq; adeo prout cato uno ex illis lapidibus diuinitus in alio lo- sic no ponitur ad quate in pr dicamero subitatis.co, ponatur etiam alius lapis, cum quo hic con- Dices adhuc,ergo salte sanguis prout includes L . iungitur: coniunctio Fero posterior carnis tu san- illam praesentiam accidentalem, erit veru,&rigOguine susticiat ad hoc, ut costar in Eucharistia; eo rose unitus carni , quia prout includit illam prae-gium. -d coniungatur ut partes eiusde compostri hu- sentiam, iam denominatur componens in actu semani exigentes sese inuicem propter incomple- cundo; item prout sic praesens, exigit replicari ubi- mentum intrinsecum, quod singulae lixbent. cumque replicetur caro , ut constat in Eucharia. Dices,quid ergo deest, ut dicamus intercedere sita; ergo prout sic praesens est vere , ω proprie
suo-s. veram Vnione rigorosa inter carnem,&sanguine unitus rigorosa unione.
Si enim unio vera est, quς ita colungit,& csi nectit Respondetur,nec etiam per illa praesentiam co- ubi d. r. duo extrema, ut una secum ferat aberum,& haec pleri persecta unionem;tum, quia, ut supra ilixi, quidem coniunctio datur inter carnem, M san- uniorigo osa conectit eu aliquo extremo cle ter-guinem; ergo Veia,& rigorose uniuntur. minato: sanguis aute non habet connexionem cum Auis Respondeo illac ni ctione deficere a pro- aliqua parte corporis deiconinata.Tum etia, quia prietate rigorosae unionis in duobus Primum est, unio propria,& rigorosa ita facit unum ex utroq; qubd vera Vnio coiungit una extremu alteri de- extremo, ut perficiat intrinsece aliquod ex cxtre- terminato, de non in consuis: quod etia apparet in miς ; tendit enim ad complendum intrinsece id , unione e5sinuaticia, quae non coiungit hanc parte qκod erat intrinsece incompletu. Sanguis autem, alteri in eos o sed huic determinate,quae post ip- v. g. aut caro non perficitur intrinsece per uuione sa immediate sequitur. At verδ sanguis cx natura hanc, quia supra entitate extremorum addit sola sua non coiungitur huic parti determinatae carnis praetentiam, seu ubi catione utriusq,:illa aute ubi- eu enim fiuidus sit, & nune tangat hanc partem eatio si consideretur sola quae est in sanguine , nocarnis nucillam; non petit meis coniungi imme- couectit sanguine cu carne, quia diuinitus posset
diate Eute, tua illi, sed solii este intra corpus; im4 ein sanguis ibi cum ea ubitationς ablata carne,
nec petit determinato esse intra hoc coimus,&c. &tunc non esset unitus eu carne; debet ergo coisti, supposita sentet ix probabili, quod effectus no eari unio haec ex utraque ubi catione simul car- exigant per sua indiuiduatione hanc causa magis, nis,& sanguinis, illud autem, quod addit ubi casio quini illam ε, non apparet, cur hic sanguis,qui est carnis supra ubicationem sanguinis, non perficit
in Petro non potuisset esse ide in Paulo,& copo- sanguine, cu nullo modo assiciat,aut respiciat in nece cu eius carne naturam humanam integram . trinseci, sanguine; ergo de primo ad ultima san. Hinc aute sequitur secundu discrimen,per quod guis non perficitur intrinsece per hanc unionem haec eoiunctio differtirigorosa unione,quia unio ut unio est. od idem argumentu fieri potest de propria,& rigorosa talis est,ut no possit esse,quin carne: neutra ergo pars unitur intrinsece alte tiextrema sint actu unita. At vero coiumstio,quam comparti,&per conlequens no intercedit vera,&caro,& languis habet inter se,si consideremus to- rigo rosa unio ; haec enim semper se tenet intrinis ex entitatem extremotu, non est talis; quia poster secὶ ex parte utriusque extremi, vel saltem excute diuinitus conseruare corpus uiuuabsq; san- parte unius ex illis ut constat inductione in om-guine,& sanguis etia separatus in alio loco,& tuc nibus compositis rigorosis, & Dersectis. ω non die eretur eomponere simul humanitate licet Vrgebis adhuc, non videri Hiis cientem illam , p. haberent illum orcine intrinsecu. & exigentiam impropria unionem quam ponimus inter carnem, mutui alterius eo artis; ergo tota illa ordinatio, de languine ad hoc ,ut replicata carne debeat etiade exigentia intrinseca non est unio in actu secu- replicari sanguis propter illa impropriam conitin - do,sta solii quasi in actu primo misens alia con- chione Namsi penetraretur unus homo cu altero. iunctione actualem. ratione cuius dicantur com- Petrus, v. g. cii Paulo in eo se omnino spatio tunc ponere in actu secundo, quae coniunctio actualis' anguis Petri haberet eundem coniunctione cum
addit approximatione localem, qua sanguis est ii oenis Pauli, qua habet eum venis Petri; virisquetra venas & ideo dicitur componere hanc humx- enim venis esset localiter praesens, dc aequὸ indi-nitate.Vnde ulterius colliges, hanc unionem car- stans,& tamen sanguis Petri no esset sanguis Paanis est Anguine. in risore loquendo,includere ali- li,nee coroneret cum carne Pauli naturam Pauli,
quid accidentale,scilicet ipsam indistant: a,seu ap- nec etiali eato Pauli replicaretur diuinitus alibi,