장음표시 사용
281쪽
s 3 3. Dico tertibidi innitas etiam prout significatutu inaburacto, ta codillincta virtualacra perlon renati m. litate, latictilicat formaliter hii ianitatem Cliri isti: non dico , diuinitatem teipia inimcdiate , suae interuentu personalitata, sanctificare , sed mcdiante unione pcrionalitatis cum humanitate polle diuinitatem tormaliter lancti ii care hum
Uatouet. nitatem, i ac cli P. VaZ lucz et lusupra nec Suari. E. zδm negat iit Suar , de videtur demente P trum, quorum verba resert Vaaquca c. s. ad probandum sanctili eationem subitantialem Christi; illi enim semper reserunt sanctitatem istam ad
ingens quidem et i Deussua 'Demue, unctus inu meto homo, dec. eodem modo loquuntur alij Patres,quorum verba dissicile explicant ut de Deitate in concreto, clim semper, aut se te lemi et de illa in abstracto loquantur: nec careret Vicio, qui,d effectus loliut personalitatis Deitati sub volnine Dcitatis tribueretur; sicut si semper dicerent, Dei arem terminare humanitatem, vel
Dcitatem gignere, aut procedure,quod proprium est pellonae in concreto: ergo ci, in semper dicant, Deitatem elle sano itatem, Unctionem,&c.
sentiunt plane non lotam pei sonalitatem, sed etiam Deitatem lanctificare foran aliter. 39. Ratione item Probatur conclutio ; quia licet
-- Deitas non uniatur immediate cum humanita--Π - sed lotum mediate ; hoc tamen sussicit, ut vere deificet humanitatem; Deitas enim sola, de non perionalitas, est senna deificatis humanitatem , sicut sola personalitas est in hoe sensu sot-ma terminans:dei si eare autem formaliter humanitare, eit iplam sancti fieare ergo Deitas q uatc-mis deificat, sanctificat humana nitatem. Maior, de consequentia sunt clarae: minor alitein, quddscilicet deificate sit sermaliter sarictificare, probatur in primis ex modo communi loquedi ian- vara z. chorum Patrum.quos plures resert UaequeZ41. cf qui palsim utuntur exemplo iuria igii iii,ve cxplicent coniunctionem humanitatis, ec diutilitatis. nam sicut ignis ferri operationcs cicitat, ut serrum non solum siccet, edurat; lie diuinita ,qua humanitas desiciatur, cleuat operationes humanas i liiiiii, ut habeant e sicaciam ; idem ergo est deiticari,ac eleuati, seu digni licati humanitatem. Ratione item constat, quia licet diuinitas non uniatur immediate cum humanitate .unitur tamen mediate, de qitide poteritior cli vitio mediata cum Deitate ad lanctificandum naturam, quam vitio immcdiata cum
gratia habituali: plus enim est deificari naturam, quam informari gratia habituali, & plus participat de diuinitate per huiusmo 'coni anchionen , qu .ma per gratiam habitualenuergo deificari so maliter est ianistificari substantialiter. η o. Obiiciunt primΛ,li Deitas sediti aliter sanctifi-
o uti ia eat humanitatem; ergo tota Trinitas, & omnos
tres perloi1 e sanctificant Armaliter humanitatem. Probatur consequentia,quia effectus prou nientes a Deitate tribuuntur toti Trinitati, ut creatio, alia hii iusmodi; ergo si Deitas formaliter salictificat, Parer. Je Spiritus lanctus socinaliter lanctificant humanitatem ratione Deitatis.
Rc pondeo, idum argum untum fieri dς deificatione: nam licet nolis, Deitatim formaliter sanctificare ebcs tamen fateri, Dcitatem formaliter deificate humanitatem Christi: rogo e go, an ideo concedas, totam Trinitatem 1 Oimaliter deificare humanitatem λ an lyater, de Spiritiis lanctus formaliter dei sicent immanitatem Quod dixeris de deificatione, dicam ego de lanctifie tione: sicut ergo Deitas communis deificat sor-
maliter hii inanitatem, Sc tamen non deificat cam
rivaliter lyatur, vel Spiritus 1 anctus; ita licet Deitas scirinalitur ea sanctificet, non ideo sanctificat eam formaliter Pator, vel spiritus sanctus. Ratio autem utriusque est, quia licet deno- η I.
minationes, quae coniluniunt ratione naturae,iribuantur prolito; illae tameia,quae conueniunt
naturae, vel formae prout in alio lupposito,vel in alici flatu, nunquam tribuuntur huic supposito. Sic dicimus, albedinem videri, de album etiam videri albedinem producere species, tu album produccre species i caeterum si laxe eadem albedo esset in alio lubiecto dealbans illud; non diceres , hoc album dealbare formaliter aliud album , eo quod habeat albedinem dealbantem formaliter aliud album: item si haec albedo poneretur etiam Neapoli sine subiecto, & ibi videretur ; non ideo diceres, hoe album videri, quia non competit albedini prout in hoc subiecto. Non ergo sequitur: Deitas formaliter iamstificat humanitatem; ergo Pater sormaliter sancti fieat eam; sicut nec sequitur in praedicato deificandi, ut vidimus. Alioquin,quia Deitas sormaliter deificat Patrem Deitas enim est forma, qua Pater formaliter constituitur in elle Dei) liceret etiam colligere, Spiritum sanctum sormaliter deificare Patrem; quod enim competit Patri ratione Deitatis, est praedicatum absolutum; ergo debet tribui omnibus petionis: sed Deitas est sorma deificans Patrem ; ergo Filius, 3c Spiritus lanctus
deificant Patrem. Vides non valere consequentiam ibi. sic nec in nostro casu; quia licet Deitas sit quae formaliter deificat humanitatem;non tamen prout cst in Patre, vel Spiritu sancto, sed solum prout cst in filio. quod etiam in aliis fornus videre licet; nam si idem calor ponatur in duplici lubiccto, scilicet in aqua,& in oleo M aqua
applicetur manui,dicetur quidem aqua calefacem manum, non tamen dicctur oleum,quod non
est applicatum,calefaccre manum, quia licci habeat in se elim dem calorem ne tamen calor noricalefacit manum, prout in oleo, sed prout iii aqua, ubi habet applicationem necessariam item eadem anima est in manu, de in ecde; de licet sola anima condirrat active per suam substantiam ad iactum lapidis; non tamen dicitur pex proiicere lapidem , sed manus, quia anima non caulat illum motum prout in pede, sed prout in manu. Sic ctiam Deitas cadem est in Patre, de Filio, sed tamen Pater non deificat, vel sanctificat formaliter humanitatem,sed Filius,quia Deitas prout in Filio, de non prout in Patre, habet conditionem neccllariam ad illum efiectum, scilicet subsistentiam Filij, media qua applicat ut
Dices, B. Uirgo dicitur genitrix Cluisti,& 42. Christus dicitur genitus ab illa. 5 persona Christi dieitur filius Virgini , t et ilia pcrionalitas
non sit conditio anteecdens , ut natui a humana
generetur a Virgine,prius enim piloritate naturaesciit
282쪽
Liit geni a B Virgin , quam viai Te tui petionae vci bi ut diximur, a s. Ergo ad lanc, ut petiolia pollit accipere dc ii ominationes, quae conucia italit naturae, non recitatricii r,iluod illa perlonalitas hietit codillo ei iraturae accipiendi tale; denominariones, & per conlequcias poterit Pater, vel Spiritus sinctus dici lanciuicare focinaliter humanitatem Chritti,si natui a Patris, Spiritus lancti eam socinaliter lanctificat,licut Deitas non habeat eaς denonainationes rationupeisonalitatis Patris, Sc Spiritus sancti. Respondeo , non posui lic nos pro regula g ncrati, quod ad hoc ut denominatio partis communicetur alicui supposito , debeat pro aliquo priori praecedere luppostalitas, tanquam conditio illius praedicati ; nam in exemplo posito constat, suppositum dici genitum, licet subiittentia non praecellerit terminans natu iam humanam pro aliquo priori antequam generctur. Regulaveri a nobis posita crat solum quod quando sorma est in duobus subiectis, vel suppositis, tunc praedicata, vel operationes, quas habet prout in uno sislsim, non praedicantur de altero subiecto, vel iuppolito,ut constat ex exemplis adductis. Dereliquis autem praedicatis, an semper commu-eentur subiecto , vel supposito, non potest tradi una regula generalis. Regulariter quide communicant ur,quando sol ma est in unico subiecto, vel supposito. Aliquando tamen non communicamur, quando se; licet est specialis ratio id prohibens , quod contingit Primo, quando per illud Praedicatum non . lam significamus formam cise in illo lubiecto,
sed etiam subiectu habere talem, vel talem conditionem, quam tune non habet. v. g. si albedo unicum haberet subiectum alibi, cadum tamen albedo poneretur hic sine subiecto ; tunc qui videret hie eam albedinem, non diceretur videre illud subieetiam alibi exsistens, quia videre araetem , v. g. non significat tolum videre colorem, qui est in illo pariete, sed etiam significat illum pari clem esse ibi, ubi videtur eius color. Sicut si quantitas Petri absentis poneretur hie sine subiccto , tunc qui hic tangeret illam quantitatem,
non diceret tangere Pu rum. nam tangcre Petrum, est tangere quantitatem , lub quacit Petrus, ibi, ubi tangitur cius quantitas. Seeundo deficit illa communicatio praedicatorum, quando praedicatur de forma aliqua operatio , per quam aliquo modo causatur ipsiam totum, in quo est e tunc enini illa operatio non tribuitur supposito, vel toti, ne videatur cile causa sui ipsius, vi seruetur distinctio inter causam, re effectum. v.g. Christus ut Deus producit efficienter suani humanitate, illa tamen oporatio non Mibuetur Christo, nee dicemus: Christas pro rits DIῖαι; mi istus ere titit Ip. nam licet ill& propcititioncs admittantur cum particula aliqua limitante, ut si dicas , Christitis it Deus o eauit fi dit hominem, c. non tamen simpliciter , & absolute,quia temper debet significati distinctio inter creantem ec creatum,ut Qbseruauit UaLqueZia sis ἀρ
Tertid deficit illa communicatio praedicatorum in iis praedicatis,quae conueniunt alicui sormae, uti parti in gen cre caulae formalis, vel quasi caulae sermalis : haec enim non dicuntur de sup-
polito, vel de toto, v.f. licci anima insormet co
pus, non dicetur homo, vel tot im coin post uni informare tuum corpus. Iccm si haec albedo,qua est in hoc pariete , esset simul in alio pariete , ecilium redderet album , nota dicet crur :lic parius inicit irare , vel redde te album illii in alium Parictum. Ratio autem usi, quia praedicata, quae con vcniunt alicui, ut caulae formati,dicuntur de illo,
quali de aliquo, quod sit pars; vinde non possum competere toti, quod non est pars ; ideo homo non dicitur insor marc, vel animare icipium,quia non eli pars tui ipsius ; ideo etiam hic paries incatu polito non dicetur reddere album alterii in Parietem, quia iii miruna liic paries non est Gr-ma alterius parietis. Dixi autem hoc Ieruari in Pr dicatis, quae competunt alicui, ut caulae sor-
mali , vel quali; quia idem dicendum est de Omnibus praedicatis, in quibus lubiectum signific
turpet modum partis. V.g. coi pus componit hominem , non tamen dicetur homo componeres ei plum. Item quartus gradus intcntionis dicitur componere intonsionem albedinis, dc tam euparies albas ut quatuor non dicitur coponere intensionem albedinis C5stat ergo ex his omnibus
exemplis, iron temper tribui suppolito,vel toti ea praedicata,quae competunt naturae,vel pani. Vnde in nostro etiam caesu dicendum cst, licet Deitas deifieet, vel lanctificet formali ter humanitatem Christi non tamen polle id assit mari de P tre, aut Spiritu sancto, quia nimirum hoc praedicatum non competit Deitati,nisi prout est lolii in in persona fili j ii quare non communicatur aliis iuppositis, in quibus sit etiam eadem natura. Haec omnia cis tendunt, ut appareat non esse q7. bonam illam consequentiam factam in argu- meto, si Deitas formaliter sanctificat liu manitatem Christi; ergo Pater etiam, de Spiritus sanctus e .im formaliter sanctificant, cum habeant ean-dcm Deitatem. Nunc tamen addere polsumus, humanitatem Cluisti aliquo etiam modo sanctificati cx coniunctione mediata , quam habet cum persona Patiis, de Spiritus sanini nam seuedicebamus redemi, si natura hu-naana esset unita hypostatice perso rae Angeli
sancti, iptam citam naturam humanam reddet
dam fore amabiliorem aliquo modo proiiter gra tiam naturae Angelicae, nisi propriis peccatis ua tutae hunianae impediretur illa amabilitas : sic multo magis in nostro casu dicendum videtur,liumanitatem Christi reddi amabilem propter persectiones relativas Patris,& fili j exsistentes in natura diluina , cui ipsa humanitas hypostatice unitur in persona fili j. Nam licet non coniungatur immediate cum personalitate Patris , dc Spiritus sancti, coniungitur tamen mediate cum illis ; de quidum magna dignitas est naturae humanae coniungi saltem mediate cum perlonalitatibus illis Patris,& Spiritus sanctitquare iam illae aliquo modo concurrum ad iligni licandam,5 decorandam mediate eam humanitatem. Obiiciunt secundo: Deitas non unitur imme- 48. diate humanitati; ergo non potest illam latichi- obiectio sificare, quia humanitas in tantum sanctificatur substantialiter, in quantum v nitar, sed unitur seli personalitati immediate; ergo h lola scito nalitate sanctificatur.
Respondeo , immanitatem l .anctificaria per- D Ivituriscinalitate, cui immediate unitur, atque e iam a Deitate. cui unitu e mediate, hic enim citectu et
283쪽
166 De mysterio Incarnationis.
formetiis salicti, potest etiam pro eii ire 1 sorma
inediate unita: sicut etiam deificatur . Deitato solum mediate unita Dices, ergo liaec sanctificatio non prouenit a Deitate immediate , sed tollim mediate , iminedia e vcio , personalitate. Reii ondeo distinguendo.: prouenit a Deltate mediate ; id est, mediante purionalitate ut condiistione neccliaria , conccdo, mediante perlonalitate ut forma , nego. nam licet perlonalitas sit etiam sorma lanctificata est per accidens ad hoc ut Deitas sanctificet formaliter; quamuis enim palonalitas non est et forma salictilicans , adhue Deitas sol maliter sanctificaret mcdiante unione rersonalitatis sicut nunc non usi personalitas iocina dein calie, S tamen Deitas sorinaliter dei-scat humanitatem mediante personalitate, non ut Arma aeis eante, sed vi conditione nec effatia ad hoc, ut Deitas deificet. Exemplum liabemusrn charitate, quae in muliorum lententia est: scir-ina sanctificans .& licet non inhaereat immcdi te in lublilicinia antio ae , sed in voluntate si uxta conmumcna sententi lanctificat itinera animam, & non voluntatem, quae non st capax allius cilcctus sorinalis εἰ sanctificat ergo charitas animam mediante voluntate, non ut forma sanctifieante, sed ut subiecto ipsius charitatis. Item calor iuxta communem sententiam recipitur immediate in quantitate,& mediate in materia prima : disponit tamen materiam ad Mimam non quantitatem, cui immediate ineli, sed materiam,
quam quidem disponit mediate , hoe est, mediante quantitate non ut disposcione, seu ut sorma dii ponente ad ignem, sed ut subiecto caloris. sic erso in praetenti, licet Deitas non uniatur inimiaiate humanitati, sed media personalitate; poteli tamen date hune est echum fornialem san-chineatio iris, ad quum praestandum nec cile est, quod mediet personalitas, no vi forma lancti,sed quali vinculum Deitatis cum humanitate ; nec
oportet omnem sanctitatem prouenire semialiter a fotitia immediate unita, licui nec malce amelle dii positam ad formam ignis, prouenit a cal re immcdiate viait O , iuxta communcin sententiam : nec sanctitas, quam praestat charitas, pr uenit a sorma immediate inhaerente in anima in multorimi sententia , quia sicut materiam essedit positam, est habere in ic mediate calorem, ita humanitatem esse sancterii, cit habere in se m diate diuinitatem. Urgebis;ergo humanitas solum extrinsece sanctificatur a Deitate, deno inci insccia,quia tollimvnitur Deitati deii ominatiue, I per dominationem extrinsecam a perscinalitatc intrinsccc vllita. Respondeo dieendum este de hac significatione sie ut tu ὀixeris de deificatione : P. VaetqueZHP r. vum.14 videtur appcllare hunc cfiectum extrinsecum humanitati: ego libentius vocabo intriti secum mcdiatum I quis cnim unquam dixit , materia esse extrinsece calidam per calorem receptum in quantitate r aut quis dixit, animam extrinsece solum denominare intelligentem perae iam, qui tamen iuxta communem lententiam iccipitur immediate in sola potentia intellectitia distincta ; sicut ergo materia est calida intrinseco , S sicut anima intelligit intrinsece , sed inediata humanitas dei fieatur,& sanctificaturhuriis ccc Per Deitatem formaliter, sed mediate. Obiiciunt tertio ; ergo humamias non sancti- so ficatur per Deitatem physce, sed sollim mora- obiectio eo. liter: consequens auteni est salium, quia iam hi- ιν .las non poteli moraliter prouenire,alioquin posset unus homo sanctificari moraliter per gratiam existentem playsice in alio licimine. P. VnqueZ tbs supra n. 24. docet humanita- s. ritem no sanctificare physice, ted moraliteriquem va Eq, 2. propter hoc acriter reprehendunt Lorca, te alij Loica. recentiores. Sed quaestio cst de vocibus: & quidem melius dicitur, sanctificari physice etiam per Deitatem , ad hoc enim non requiritur unio immediata cum Deitate: sicut etiam deiscatur physice per Deitatem formaliter ; de sicut materia prima disponitur physice per calorem inhaerentem in sola quantitate,iuxta communem sententiam. Ad sanctitatem autem non est necta ria mutatio physica per formam immediate unitam: sicut nec ad pulchritudinc naturalem. nam licet pulchritudo inhaereat immediate in sola quantitate,& mediate in lubstantia: homo tamen
est pulcher physice, de ipsa hominis lubstantia amabilis, 3c propter pulchritudinem sibi media
ita inhaerentem: ita pulchritudo animae denominat cana pulchram . redditque eam amabilem. lices non vi latur immediate, ted solum mediate; physce tamen, & intrinsece. Qui vero vocant hunc efiectum moralem, solum intendunt, diuinitatem habere talem tantamque excellentia, vi licet solum mediate uniatur cum humanitate; caeterum hanc mediatam unionem adeo valere in hominum existimatione, ut opera humanit iis ita digna sint, ac si Deitas immediate uni retur: est igitur illa unio Deitatis, physice loquendo,mediata,moraliter vero immediata: quia tantum valet, ac si citct immediata I caetcrum, absolute loquendo, non est vitio moralis, sed physica, licet mediata. Obiicies quarib, si viaio mediata diuinitatis s I. cum humanitate sufficit, ut Deitas sanctificet obi. formaliter ipsam ; ergo unio etiam mediata cum gratia si mitificante sufficeret: ut si natura humana uniretur hypostatice Angelo sanino ; tunc enim ille homo est et Angelus sanctus, de per consequens humanitas redderetur sancta ex coniunctione mediata cum illa sanctitate Angeli. Respondeo negando sequelam: ratio autem disertiminis colligitur ex dictis sed Kone praecedenti quia nimirum gratia habitualis solum sancti fieat in quantum deificat subiectum, hoc est, qaatenus asteit secum habitus infusos ad operationes diuinas, & ad videndum Deum: hos autem habitus non assert gratia, nis ad idem subiectum, in quo ipsa est, quia ij habitus sunt passiones gratiae; quare non limi, nisi ubi cst gratia: illud ergo solum subiectum deifieatur, & illud solum redditur habile ad videndum Deum , & ad
operationes diuinas,in quo gratia est, Fc Per consequens non sanctificaretur humanitas, proprie lovcndo, propior coniumstionem cum Angelo lanctis, licet aliquantulam persectionem, J sanctificationem minus pcrsectam inde acciperet, ut diximus. At vero diuinitas propter suam excellentiam potest persecte sanctificare,& tedde te habilem ad videndum Deum illam humanitatem , cum qua coniungitur, etiamsi non sit in illa, quia non deificat imitatiue, sed realiter faciendo illam participem diuinitatis. A poste
284쪽
riori autes atur, quia negari non potcst, quM humanitas ratione illius coniunctionis mediatae cum Deitate digna iit maiori amore,quani alia humanita, ratione gratiae liabitualis: ergo ratione illius coniunctionis digna etiam Git ut euellatur ad maloia bona, per conluquens ad meliorem vilionem Dei: ergo illa coniunctio mediata cum Deitate asseri habitus insutos ad videndum Deum ad alias operationes diuinas naturae humanae, non minus, ted magis quam
coniunctio immediata cum gratia habituali. Dices, probari bene quM Deitas mediatevntra aliquo modo etiam lanctificet humanitarem, non tamen quod sanctificet omnino Pe sectu. nam proculdubio magis sancti hcaret Deitas ipsa immediate unita, tunc enim persectius Participaretur; ergo non tam sanctificatur immanitas Christi a Deitate,quam a pcrsonalitate verbi sibi immediate vinia. Respondeo, non minus persecte sanctificari humanitatem a Deitate mediate unita, quam si immediate uniretur, tam bonum enim eli uni ri cum Deitate , mediante perlonalitate Verbi cum Duitate ipsa identificata, quam uniri inam diate cum Deitate, cum illud quod nunc mediat
sit tam bonum, quilis ipse Deitas, inad ut hoe
obiter dicam) non pollumus coci re Deitatem sanctificare media:e naturam humanam , quia ibi includatur sanetificatio , quam immediateriaellat personalitas Ucrbi. Cum enim pelion litas Uerbi sit quali nexus ipse coniungens Deitatem cum humanitate , ex ipso quod intelligas D citatem conia cxam humanitati, intelligis nexum iptum, persectionem , quam humanitas accipit non solum a Deitate , sed etiam ab ipion u, qui est personalitas; non ergo potest di iiii sui laticlificatio,quam habet a Deitatu, a lanctitate, quam habct a I ersonalitate, at lue ideo non poterit dici minus sanctificati a Deitate, quam
ab ipsa peribitalitata'. Putes, quid si per possibile, vel impossibile
natuta ipsa diuina coniungeretur naturae humanae mcdiante supposito creato An ne sanctinc retur ita perfecte humanitas ex coniunctione illa ad Deitatem sicut modo. Respondeo, casum undequaque repugnare, illo tamen impossibili dato, videtur non ita persecte fore sanctificandam humanitatem, cum non uniretur immediate diuinitati, aut alicuit Nisectioni diuinae,led mediate , de quidem n e-diante aliqua persectione limitantc , qualis ellet
subsilientia creata, in qua utraque natura coniun-gcretur. Non nego, illum hominem per communicationem idiomatum dicendum Deum, atque adeo colanc indiuino cultu : caetcrum n msemper, dc in omni casu imaginario arguitur bene ex dignitate sanetificatio aequalis, ut suprasitione premi probauim iis, exemplo illo hominis Angeli, cuius natura humana unita liuo statice Angelo sancto,dignificaretur ab ipso, & coleretur homo ille , licut Angelus ; non tamen sanctificaretur humanitas a lanctitate Angeli, cuius rationem ibi latius reddidimus. Sic ergo in hoe easu ficto homo ille coleretur cultu diuino ; immanitas tamen non lanctificaretur ita perfecte, se ut nunc humanitas Christi, quia modus participandi diuinitatem elici minus perfectus:hunc enim immanitati communicatur diuinitus ni
dia per italitate diuitia, tune communicaretur media perionalitate creata, imperfecta; qui autem dubitat multum conducere ad nobilitatem essectus formalis nobilitatem, vel ignobilitatem modi ,quo forma communicatur: An vero illa humanitas haberet tunc luminam impeccabilitatem , qualem tribui nunc humanitas Christi, negat P. Ragusa stati . g. . agens dei nil cςabilitate Christi, ubi nos etiam aliquid dicemus di p. 26seel. I.
de accidentali per gratiam habitualem postea redibit termo , de non est quaestio, virlim ipsa sanctitas Verbi, qua sormaliter sanctificatur humanitas, sit sanctitas infinita simpliciter, de hocienim nemo dubitat, sed an humanitas reddatur sancta infinite simpliciter: neque item dubitatur, an ex Verbo , de humanitate resultet aliquot concretum infinite sanctum ; certum enim est, illum hominem Christum in concreto elle fi- .nite salictum , siquidem est Deus , sed dubium cst de ipsa humanitate in abstrae o , an sit sancta infinite simpliciter,& absoluta :de qua quaestione antiquiores non videntiu disputaste , sed tamen
aliqui recentiores, ciui cam tetigerunt, acri controucrsa in contrarios opis andi modos deducti sunt. Quidam enim contendunt, humanitatem
sanctificari infinite, quia sanctitas, qua sanctiscatur, non est finita, sed infinita,& communicat se totam ; ergo lanctificat infinite. Alii vero dicunt , non sanctificari s mpliciter infinite, quia humanitas non fit sancta per essentiam, sed pcr Participationem ; ergo non infinito sit
Milii lire quaestio videtur multum liabere de S s. vocibus , de aliquid de re, ideo permittendum erit de re ipsis,quae stit, in quibus utrique conuenire debeant: ut pollea punctuin Controue
si ae sicilius explicetur. Et in primis certum est, Praso sinis humanitatem habere in se sanctitatem ii inpliciter infinitam , in eo saltem sensu, in quo habet in se personalitatem Verbi. nam scut verissinium et , humanitatem habere fetum subsistentiam Verbi , imb Deitatem iesim : ita verum erit, habere sucum infinitam lanctitatem , quae non distinguitura personalitate Verbi, vel di iii-nitate, inali in hoc sensu habet etiam secum im-
incnsitatem, aeteriaitalcm, omnipotentiam, dcc.
licet ipsa non sit immesa,aeterna,omnipotcs,&c. Secundo certum videtur, Eumanitatem Cliti- S 6.sti licet non sit sancta simpliciter infinite, elle ta- su positiomen sanctam infinite in genere sanctificationis participatae ; hoc est, non polle poni creaturam magis sanctam , cum nulla possit poni quae participet excellentiorem sanctitatem , aut cxccl-
lentiori modo, quam humanitas Christi. In lioe ergo goncrc excedit lanctificatio per unionem omnes alias sancti sieationes possibiles. Cum ve-rδ dicimus, hane esse sanctificationem per participationem, non intelligimus, i piam sancti- ratcni socinalem , qua humanitas Chtilii salictificat iit, ha tu suam cntitatem,& suum esse sanctitatis participatum; cam cuim sit increatx.
285쪽
non potest esse entitas per participationem, sed
solutu significamus linmanitatem non est e lati-ctain a te, sed participare luam lanctificationem a Deci : sicut enim participat deificationem , si eat iam participat lanctificationem;& in hoc lensu poicit dici sancta per participationem, non per clientiam. Denique loquendo de Christo in concrcto, videtur cile infinite lanctum, etsi l quatis de Christo ut homine : nam Christus inquam uili homo,licet aliquando reduplicet suprah umanitatem;aliquando tamen rcduplicarc po-S. Thora. test supra suppositum, ut ex doctrina sancti Tho
biliter aliqui ibi. Dim cultas ergo sciliam est de humanitate a stracte sumpta, an se infinite facta In quo duplex
i - potest esse quaestio,altera de re, altera denomine. De re quidem, an immanitas ex coniunctione ad a, ii; thhό verbum taliter sanctificetur gratificetur, ut sancta. mor diuinus talis latuique iit erga ipsam hum nitatem,qualis quantusque est erga diuinitatem,
vel sublistentiam Verbi. Altera est quaestio denomine,an sicut humanitas Christi dicitur habere secum infinitam sanctitatem simpliciter, de . lanistificari formaliter per infinitam lanctitatem Verbi ; ita diei possit sancti fieari infinite. Veniendo ergo ad priorem dissicultatem, quae
Εω. ia p. magis de PQ, mihi omnino placet pars negati- Stare z. ua, quam Omnino supponit Suat in ad ij. 2 2. Ita .reost a. ones. f. ii es,ubi expresse docet,non taplacere Deo humanitatem propter gratiam uni sui Iositionis nis, quam Dcitatem. Pro qua conclusione sup- -- rono primo, Christum in eoncreto amati a Deo
summo amore, quia ut sie ineludit sorinaliter personalitatem Verbi dignam infinito amore; atque ideo Christus etiam ut homo, si non reduplices supra naturam humanam, sed supra luppositum, amatur amore infinito, quia ut sic est obiectum diuinum , de amatur super omnia:
aliud vetb est loqui de ipsa humanitate , qtiae secundum se est aliquid creatum , & finitum, atque ideo secundum se non est digna lumino
Suppono secundδ, ad hoc parum referre, δε- quod totus Cliristus ametur unico indivisibili
actu, vel diuertis ; in quo videntur aduersari, Vim totam ponere tuae lentcntiae . nam licet ille amor sit unus simplex , terminatus ad omnes Christi partes; non tamen ncccile est, aequaliter ad omneς terminari , sed cum debito ordine
charitatis; lieut eodem actu diuis bili diligo Petrum sapientem, quia sapiens est; non tamen e dem modo sertur amor ad Potium, dc ad lapientiam: nam ad Petrum fertur ut ad amicum , dc ideo respectu Petti dicitur inectus amicitiae; ad sapientiam vero non seitait ut ad amicam, sed ut ad bonitatem,& rationem formalem , propter quam diligo Petrum. Item eodem indivisibili a Diactu desidero Petro sanctitatem . non tamen e dem modo amo Petrum,& sanctitatem. nam Petrum diligri ut finem cui seii aflectu beneuoletiae; sanctitas verb est finis γ , de amatur affectu eon cupit centiae. Item affectus,quo Deus diligit creaturam propter ipsum Deum, no sertur aequaliter
ad crcaturam. N ad Deum; sed ille idem est summus amor erga ipsum Deum, minor verbretpe-Crea uIar. Sic ergo de affectu Dei erga Chri
stum dictuin est, lie et sit indiuilibilis, serri ta
men inaequaliter erga humani terreo Ac perso nalitatem. nam petionalitatem diligit lummo amore, de fulHi omnia , humanitatem cro diligit propter pei lonalitatum, minus tamen, quam perlonalitatem , quia non est summum bonum. His ergo luppositis, probatur concluso, quia 6 O. quantumcumque hunianitas Christi uniatur e Uerbo, dic ex hac coniunctione reddatur amabilis , numqu2m tamen Deus amat humanitatem prout condistinguitur a Verbo tantum,quantum
diligit ipsum Verbum .plus enim gaudet Deus demittemia Verbi, quam de existentia illius hum
nitatis, alioquin non est et amor ordinatus, sed inordinatus. Dixi humansearem proin condis me inri a
Verbo,nori prout separatam,quia ut sie no diligeretur ; sed prout coniumstam, distinctam tamen. nam licet ille assectus Dei seratur ad compolitum illud ex Verbo, de humanitate, attingit tamen utramque partem immediate prout inter se diastinguamur, & denominat diuersimode singulas partes, ut dixi; in hac ergo consideratione nequaquam dici potest,affectum Dei erga humani talem secundum se aequaliter tendere, ac tendit in Verbum. Diees; humanitas,ut grata, seu ut sancta, in- 6 i. eludit sanctitatem Verb:. ergo ut lancha diligitur m . sicut Verbum. Respondeo, si reduplices supra sanctitatem nacticis.
formalem, concedo, frumanitatem ut gratam
diliti sicut ipsum Verbum; quia hoc solum sin incat, quod diligitur Verbum: si autem velis,umanitatem iplam, quia grata est, de sancta sanctitate Ueibi, diligi tamen siecundum sitam entitatem, sicut Verbum, nego consequentiam. Urgebis, ergo saltem illud coniunctum tam rast
bonum est , quam Vcrbum, cum includat Verbum; ted qui amat coniunctum, non amat unam partem totum , sed utramque ; ergo quatenus Deus amat coniunctum , amat humanitatem sicut Verbum, ut partem illius coniuncti. Respondeo coniunctum cise tam bonam, Ex εδι- quam Verbum, quia includit Verbum; caeterum amor erga illud totum non sertur aequaliter ad utramque partem, sed magis ad unam, dc minus ad aliam: neque enim sequitur bene,con-iiinctum est tam bonum , quam Verbum. cr-go debet illud totum secundum singulas partes amari se ut Verbum; sed solum sequbitur, ergo secundum aliquid sui debet amari sicut Verbum,
alioquin etia Deus amaret infinite coniunctum, quod reniliat ex Deo, de omnibus creaturis,Quia hoc coniunctum tam bonum est, sicut Deus;ille
zrgo Dei amor erga Cli istum sertur ad illud t tum : sed tamen plus complacendo in una parte illius, quam in alia. & quaM in unione, Zeconiunctione illarum ; plus enim complacet Deu ς in exsistentia Verbi, quam in existcntia Christi, ut est totum revillans, quia ut sie dicitvni non , de cuius existentia mimu gaudet, qtiam de existentia Verbi diuini, quod est extre
Obiiciunt primδ , quia Verbum secundum 62.
se amatur infinite; led Verbum, ut terminans ob octio I non est minus bonum , nec minus amabile 3 emgo affinus erga Verbum etiam ut terminanshun anitatem,cst aequalis, ac urga ipsum Verbum lectin dum se. Respondeo negando minorem in sensu repli- Rosta .ri
286쪽
cato: nam προ- Verbum terna illam humanitatem lit infinite amauile . caederuna vi terini nanuteduplicat supra actualem torminationem , qtiae
est unio creata, haec non est infinite amabilis, plus enim amat Deus Verbum iptino , & plus gaudet de exsilientia Uerbi, quam de co quod
Obiiciunt secundδ, bonitas, qua humanitas ollini. δε- Christi redditur sori liter amabilis, est bonitas Verbi infinita tergo est infinite amabilis. Probatur consequentia, quia bonitas ut octo facit sub
lectu in amabile ut Ocho, amatur Cnim pro mensi ira bonitatis, quam habet , ergo bonitas infinita facit humanitatem amabilem infinite ; communicat enim tu totam humanitati secundum omnes gradus bonitatis, quos habet. Respondeo negando primam conseqtientiam,& ad probationem dico , bonitatem , quae communicatur alicui subiecto, polle dupliciter considerari in ratione tantae bonitatis; primo abs
lute, & in ordine ad se : seeundb relati vh in ordine ad subiectum ; bonum euim ut dixi in Metaphysica in aliud est bonum in se, aliud
est bonum alteri, seu conueniens. Si ergo consideretur bonitas secundum persectionem , quam ui se habet absolute; non tequitur , omne se tectum , cui unitur, reddi tam amabile , quantum ipsa forma in se est amabilis; si vero consideretur bonitas secundo modo, hoe est, relative verum est,ta in amabile cile lubiectum,quantam bima habuerit bonitatis telativae, seu couenientiae in ordine at illud subiectum. Exempli gratia, pulchritudo eadem numero posita in homine, dein lapide, reddit lapidem milius amabilem, quam hominem , quia licet eamdem bonitatem abs lutam habeat utrobique , non tamen eamdem relativam ; melior enim est pulchritudo homini. quam lapidi. Item gratia habitualis posita in anima, in lapide, melior est animae, de ideo reddit
eam magis amabilem,qutin lapidem,licet eademst bonitas abloluta gratiae utrobique. Prouenit aute maior bonitas relativa,& maior conuenientia,vel cx maiori proportione,quam forma habet eum illo subiecto, vel ex meliori modo, quo se com utricat, vel ex aliis capitibus. sic anima ratio. Datis eadem communieatur capiti, & unguibus; magis tamen perficit caput, quam ungues, pr pter persectiorem unionem, quale communicat in ordine ad meliorem operationem,ut dixi misi
s . Hinc ad obiectionem respondeo, sit, sistentiam Verbi, lieet in se sit bonitas infinita, de infinite amabilis, non tamen reddere humanitatem secundum se infinite amabilem,quia iron est tam bona illa subsistentia humanitati, quam ipsi Uembo,tum propter minorem proportionem, quam habet eum humanitate, tum quia non se comis municat tam per se sto modo humanitati, qtiam Verbo , huic enim communicat se per identitatem necessariam, illi vero talum per unionem creatam, δή contingentem: melius autem
est habere illam bonitatem iacccssatili, per identitatem , sicut habet Verbum , quam habere illam per unionem contingentem, prout habet humanitas; ideo licet bonitas illa in se sit infinite amabilis, de licet coniunctum etiam ex humanitate. 8c Verbo sit infinite amabile, qua-
ςnus in eludit Verbum; humanitas tamen non Ioau.de Lingo de Incamna
terminat illum infinitum amorem , sed alium aisectum inferiorem modo cxplicato: Secundo obiicium, quia licet imago secundum te non sit digna adoratione ratione tui; con- obiectis in. iuncta tamen cum exemplari est adorabilis, non ratione cxcellentiae, quam in te habrat, sed ratione exccllent ἰae,quae est in exemplari.ergo licet humanitas secundum se non sit amabilis sicut Deus caeterum coluncta Verbo eam amabilis est, sicut Deus, non ratione propriae bonitatis, sed ratione bonitatis ipsius Verbi, cui coniungitur. Haec obiectio potius est contra ipsos, quaen Diluituν pro ipsis. nam licet imago sit adorabilis ratione
exemplaris; numquam tamen terminat tiari perinsectam adorationem imago se ut exemplar, sed aliam inferiorem , neque imago Christi adoratur latria persecta , quae Deo competit, sed alia latria inferiori, de respectiva, ut docet VII. Syn vlLSynod. dusa.'L1. post epistolam Adriani, ct 3. . s.ct 7. 3c aliis locis adductis a Suarcti ad HI . suam. qui etiareid 1.33.ses. 3. fatetur, Cntisti humanitatem, quando adoratur seorsim I Ue bo, licet adoretur propter excellentiam Verbi sibi unitam, non adorari latria persecta, sed alia inferiori, pro quo offert August. eris 3.de De Os Augustwomini, de Atlaairas oras. Lem a Arianos, P alios , Asianas
ergo si ex adoratione imaginis argumentum esset sumendum . potius debes es' dicere, humanitatem Christi non amari tantum, quantum Verbum : lices ametur propter cxcellentiam Verbi. Sed urgebis adhuc, quia licet imago non ad 66. retur aequali adoratione cum exemplari, nec Infamia. etiam Cluisti humanitas si adoretur latria lupre-ina suorsim, caeterum si adoretur simul cum Verbo quando adoratur totus Christus,tunc eade,&aequalis adoratio lupremae latriae terminatur ad humanitatem, & ad verbum: ut cum communi Theologorum satentur Suaret didia Ab .s Sirarex. feci. r. Sc Vaequea in iis disi. 's. Item quando Vatque
imago coadoratur ianui coniuncta cum ex m-plari, terminat camdem, ἐκ aequalem adoratio-
iem; ergo lices humanitas Christi secundum se
non amCtur quantum Verbum, caeterum ut con
iuncta Verbo, leu vi deificata terminat aequa
Respondeo, in primis quod attinet ad imagi- 67.
nem , supponi salsam . nam quantumuis cum Oeelud in exemplari coniungatur, Jc adoratio terminetur ad illud aggregatum; diuerso tamen modo sertur ad exemplar, Ze imaginent; nam ad exemplar sertur adoratio absoluta, quae est superior; ad imaginem vero adoratio respectiva, quae est in-setior. Deinde quod attinet ad humanitatem Christi, sateor ipsam terminare partialiter se premam latriam , quando adoratur Christus totus,
quia ipsa humanitas cist pars illius suppositi quod
adoratur suprema latria propici summam excellentiam , quam in se habet, & per conlequens humanitas etia eoadoratur eadem latria, ut pars illius suppositi. Caeterum quando amatuT totus Christus ob excellentiam Verbi, quam in eludit, non coamantur aequali ai ctu omnes Christi partes, sed inaequaliter: diuinitas cnim amatur sex per omnia, ex capite hoc Christus etiam
amatur super omnia, humanitas tamen non amatur super omnia. Discrimen verb inter adorationem, amorem nascitur ex iis, quae dixi suppii I . quia sci---
287쪽
a o De mysterio Incarnationis.
licre aqoratio est cultus exterior, qui indivisibilitet exhibetur toti lupi Usto; quando enim cgo ali argo Piaelato,non aluirgo loli antimae, iud toti
Praelato; quare omnia, quae linit in P aelato, participam illum eundem cultum, licet non omnia habeant aequalean titulum . ncque aequaliter ad illum. Amor vero est affectus litterior, qui fertur ad bonum, atque adeo magis ad maius bonum, vel ad ea, quae magiri aut perfectius participant bonitalcm , qtiae inciliet: quare qui amat lyctrinii sapientem propter eius lapientia, rion amat squalitur omnia quae lunt in Petro , sed magis amat cius au in ana , qtiam corpus, magis caput, quam Vngites, lic de aliis. Λimiliter urgo Deus amans Chri lium, non semii aequali ancchii erga omnia,
quae luiu in Cluilio , sed ii Lequali ; magis enim
amat pcrionalitate .u diuinam . qilam naturam humariam. Sic etiam quando Dcus amat homi-ncm villiina , non fertur aequali assectu erga om-
nia, quae iunt in i plo magis cisim amat animam iustam, qu uia cin pu iplius , ciuia iustitia,& Ianctitas magis decorat, eu Persicit animam, quam corpus: cultu, autum quia non est astuchus, luditori oratio exterior , quam cxhibemus, aequaliter fertur ad totum suppositum, quia noli polli imus in ipsa apertione capitis, v. g. diruidere, ita ut tanta sit rejcchii animς,cu minor respectu corporis,
sed tota fit toti homini; sicut tituli ctiam , quibus cum appcllamus, non diuidinaturrinam tituli dominationis, v. g. Illustrissimae . aut excollentiae, cultitudinis, maiestatis, sanctitatis,&c. toti ho- ruini tribuuntur, cum totum hominem alloquamur ; corpus ergo pacticipat illum eundem titulum dominationis, vel maiestatis, qui tribuitur animae. Sic etiam loquentes cum Chiillo, ait quimur totum suppositum, S per consequens tituli honoris tribuuntur toti supposito ; quare hu-' manitas etiam participat eundem honorem, Se cohonoratur cum diuinitate.
69. Dices,quidquid sit de apertione capitis, &
Eufio. liquo cultu exicrno, loquendo tamen de astectu interno honorandi, cur non poterit ille etiam a Lfectus te minari diuisibiliter ad partes iuxta singularum excellentiam cita ut magis feratur in excellentiores, & digniores ,sicut amor eo qu id elia sectus internus statur diuisibiliter , & inaequaliter ad Partes pellonae, quae amatur. Quod si hoc modo suratur. iam non adorabitur aequaliter humanitas c hristi cum diuinitate . nam ad ratio non puniatur sol sim penes actionem, & signum externam , sed potius penes affectum summissicii em internam , cx qua procudit. To. Respondeo in illo interno aflectu polia cosde-pνιc krituri rari dupliccat inaequalitatem, alicram in rc volita , alteram in modo volendi. Prima non datur in eo assectu respectu humatiitatis,& personalitatis,non cnim volumus diuersum cultu,sed omnino eam de utrique , ct ideo dicitur humanitas aequaliter coadorari, hoc cst, participare cumdum Omnino cultum, qui exhibetur perlotiae diurnae. Secunda verbii aequalitas negari non potest, quin detur in illo allectu, non enim vult eodem modo, seu aequaliter ex modo volendi illum cultum humanitati, de peribi alitati. nam person litati illum vult ratione excellentiae, quae
in ip ta nccellario est: humanitati verδ vult illume talium ratione excellentiae personalitatis,& quae ii In necesiarib, sed coiit ingenter competit trumanitati; quare implicite haber Irpnndam eonditionem inclutam non adolandi humanitat cmilla adoratione latriae, si non esset unita personae diuinae, qui modo, adorandi appellatur coador tio, de iduo petionalitas Vcibi dicitur simpliciter adorari, humanitas verb coadorari. Persectius ergo sertur ille astectus internus ad Pe ionalitatem , quim ad naturam humanan : nam lieet humanitas non dicatur adorari solum re spective, sicut adorantur imagines, vel vestes Q leuius Sancti,sed ablolute; hoc tamen est,quia
re vera non sertur ad humanitatem propto excellentiam , quae sit extra illud suppositinii , sed propicr excellentiam , quae ult in iisto supposito; ideo no dicitur adorari re lycetiue, quia rei pectus
est ad aliud, & ubi non est distinctio suppositi,
non dicitur aliud sinpliciter. Re tamen vera non fertur ille affectus tam absolute ad lium anitatem. quam ad personalitate:ad hanc enim fertur propter ipsius excellentia, ad illam verb propter excellentiam non an sed personalitatis. Non ergo fertur aequaliter ex modo tendendi ad viramque. Caeterum dicitur simpliciter adorari aequalit cr, seu coadorari humanitas cum Verbo,litat non dicatur amari aequaliter, quia amor sonat praecise aii uetum N hic cil in aequalis,ut diximus; adoratio vero lonat cultum: & licet affectusc
tendi non feratur aequaliter, eumdem tamen cultum vult utrique. Pensatur ergo in adoratione id,
quod volumus humanitati, & Verbo , licet non aequaliter velimus, & dicitur adoratio aequalis Amor autem, quia est ellentialiter affectus noli pensatur solum ex effectu, sedux modo, quo
coniungitur voluntas eum obiecto amatri, qui
modus proculdiibio eli valde inaequalis; mulibenim magis se coniungit cum perlonalitate increata, quam cum natura humana, quando elicit
actum amoris erga Christum: sicut quando amat medium propter finem, magis, & persectius se coniungit cum fine, quam cum medio, licetvtcumque amet eodem actu indivisibili amoris. His ergo circa priorem quaestionis partem prς- γ Inotatis, quae erat magis de re, an scilieet amor
Dei erga Chrilli humanitatem propter unionem ad Verbum, sit scut amor Dei erga ipsum Verbum ; restat secunda pars, quae est magis de in do loquendi, an dicenda sit immanitas propter unionem ad Uerbum sanctificati simpliciter infiniter in qua etiam magis plueet pars negativa, quia lices in re ipla concedi debeat humanitate ni habere sibi vilitam sanctitatem infinitam; item eoncedi debeat, quod forma, qua humanitas redditur sancta, est simpliciter infinita; exterum iann videtur concedendum humanitatem
ei te lanctam infinite simpliciter, quia per hunc
loquendi modum non solum signincatur infinitas ipsius formae, .d ctiam infinitas in modo participandi illam soritiam . quem modum loquendi expressit Suareet intra disp. 13 3. di stineri
cellam est, quam siliario 11Mur is, quae conuenit illi ut Deo rirone isera agene trionA. ergo similiter s. Nisicinia hiemi itatis per trini umor is longenor est , qu. sanctificatio per esentiam , Iὸν - πι, .u nasunt diu mi Wrse habet. Haec Suarer,&postea longe in serius eadems. A.f. ad priorem dy-
288쪽
72, Et proba ui cx dieiis, quia salictificatio limpliciter infinita est, qua nulla maior pollit cxcogitarimarior autem cst sanctilicatio, qua Dinisse iplo essentialiter sanctificatur,quam illa, qtia Christi liumanitas sanctificatur : tum quia illa reddit Deum sanctum per clientiam, haec non facit humanitatem sanctam per clientiam, sed per participationem : ilia Ieddit naturam diuinam secundum se impeccabilem ; haec non reddit immanitatem secundo se impeccabilem, sed solum prout unitam , & per conlequens non tollit radicalem potentiam ad Peccandum : denique illa reddit Deum dignum amore summo de infinito , haec non reddit humanitatem dignam summo amore, ut vidimus. ergolieet in genere sanctificationis panicipatae, Iru- , inanitas habeat summam sanctificationum , non tamen in omni genere simpliciter, & ablolute 7 3. Obiiciunt primo: sanctitas,qua Deus est lan- Obiecti. νἐ- ctus, S qua humanitas est sancta, est eadem sorinalitur ergo aeque infinite lanctificat utrilinque. I soluitur. Respondeo negando conicque tiam, quia e dem sorma dicet tota communicetur utrique,dat
tamen diuersum cstcetum sormalem uni, quam alteri, ut supra vidimus in anima rationali ; quae diuersitas piovetiit vel ex diuersitate subiecti, vel saltem ex diuerutate unionis, & csi municationis.
Sie sanctitas Uerbi unita lapidi,non sanctificaret naturam lapidis, eo genere sanctitatis, quo humanitatem ; non enim iustificaret, vel natificaret illum, sed solum coniecraret alio diuerio genere sanctitatis: item non redderet naturam lapidis amabilem amore amicitiae, sicut reddit lui-manitatuin, quia nimirum livis non est capax itulorum essectuu formalium. Dcctiam eadem lanctitas unita humanitati, non dat illi effectus,quos dat diuinitati: non enim dat illi elle sanctam pere flentiam, non dat illi cile radicaliter impcccabilem, no dat elle amabilem summo amore,quia humanitas non est capax horum citectuum . &quia non communicatur illi per identitatem si ut diuinitati ; ergo similiter, licet communicetur humanitati lanctitas timplicitor infinita, non
ideo sanctificat eam infinite simplicito , se ut
non reddit eam sanctam per eliciat iam, licet communicetur illi nanctitav per clientia,tam enim est incapax humanitas unius eiicctus, quam alterius.7 . Obiiciunt secudb,humanitaes, quia liabet sit Obi et a s - sistetitiam infinitam Verbi,subsistit in sinite; ergo μην -- habet sanctitate infinita,est infinite iuncta.
Duuisur. Respondeo, in primis antecedens elle ae liti-uocum, & indigete distinctione, si enim totum velis , humanitatem subsistere per subsilentiam infinite persectam in ratione subsistensiae. vel issimum est ; si vero velis , lium anitatem tu sistere persectillimo modo, est salsum , persectiori enim , de meliori incido subsistit natura diuina,quam humana. nam illa subsistit in te, hae esubsistit in alio; illa subsistit per identitatem n
cellariam, haec verbpcrvnionem contingentum in re ergo subsistit infinite o parte modi, sed s lum ex parte formae, qua savisistit ; quare licesseri liciter concedatur,illum hominem esse sui positum simpliciter infinitum, quia ut sie dieit
in recto suppositiuu Verbi; caeterum loquendo de humanitatu in abstracto , illa propolitio , hu-mιv I. rss..hyisit D. ut e , indiget distinctione , de explicatione,ut dictu est. Imo, in rigore loquendo , lixe ctiam propositio , humuitas habet famelitatem ι h. vis. ,cst aequivoca,is: eget distinctione. nam illa propositio videtur significare, qui, dhumanitas participet efiectum formalem sanctitatis infinitae,prour se ; sicut si de lapide, in quo esset gratia lia vittialis,diceres, lapis isse balet
citiam cum Deo,de cluidem in hoc seniu neganda
est; si vero solum significatur, formam illam este in talisubiecto, lices ipsi non det talem effectum
formalem, tunc potest concessi; sed charitatis gratia temper debet distingui Tettid obiiciunt: sanctitas illa est infinita is 7squo; ergo reddit subiectum infinite sanctum is
p M. Item est bonit aes infinita ut FO ; ergo reddit ut finite bonum ut quod. Nego utramque consequentiam, sicut non Resez- . valet: est sanctitas per ellentiam ut quc ergo rcsdit humanitatem sanctam per cilcritiam tr quod.
Ratio autem constat ex dictis, quia scilicet non semper subiectum est capax habendi vi quod illud , quod habet forma to cuo ; sicut natura lapidis non citet ivllati licet haberet sibi unitam hypostasini Uerbi, quae est iustitia ut quo 'i dein aliis mille exemplis.
Diees, hypostasis Uerbi perficit intrinsece hu- 7s.
manitatem , non finite, quia in tantum perficit, E DI Mm.
in quantum dat se ipsam, sed dat illi persectionem
infinitam 3, ergo perficit simpliciter infinite; ergo humanitas redditur infinite persecta. Respondeo, de re ipla satis constare ex dictis; Gectu Litur. in modo autem loquedi debemus usurpare quod magis est cominime di certum ergo est , humanitalcm acciperea et unionem aliquam persectionem, quae in te est simpliciter infinita, nempe subsistentiam Verbi ; certum etiam est, non accipeie illam tam persecto modo, ac est in ipso Deo: hoe ergo supposito, illa propositio, huma- vitar Chri Ri es simpliciter immite pisecta, durissina a cit, quia aequi ualet huic, humanitas cir sti estramperfecti,si ut iis Deus numquam admittitur. quia lices habeat in te perfectionem aliquam infinitam , non tamen est capax illius eniectus formalis, qui ab eadem persectione tribuitur Deo: qui enectus explicatur per hoc quod est cise persectam infinite simpliciter , illa veri, altera propositio, I erbum preficit humanitatem -- inite pliciter, indiget omnino distinctione nam si solum velis, quda humanitas accipit aliquam persectionem, quae in te est infinita, & quia ex
hunianitate de Verbo retultat aliquod compositum infinite persectum,verissimam est. nam coniunctum ex Verbo ,& humanitate tam persectum est, sicut Deus,cum includ xt iplum Deum: si vero velis, humanitatem accipere aliquam perfectionem, cuius possessio sit tam bona humanitati , sicut ipsi Deo,& ex cuius acceptione liti manitas sit tam persecta, sicut Deus; neganda erit propositio, ut supra dixi. Quarto obiiciunt, ergo humanitas Christi po- 77,
tuit erescere in sanctitate,quod enim non sanctificatur infinite, non repugnat imgis, Sc magis sanctificari.
Nego sequelam, quia licet in omni genere Re ito non salictificetur limpliciter in sinite; eae ictum in
289쪽
genete sanctificationis participatae, sanctificatu tinfinite, ut iupra dixi: nec enim pote it in cicatura intelligi melior modus sanctificationis, quam per unionem hypostaticam. Urgebis, opera Christi habebant trifinituin v lorem non soli, ira in aliquo geliere, ted in omni genere, & simpliciter infinit nergo humanitas dignificatur a Verbo iii finite simpliciter, alioquin non erit valor operum infinitus sui plicitur. Respondeo concedendo totum,ex hoc tamen
non sequitur , lanctificari infinite simpliciter, licet dignificetur infinite simpliciter, quia ὀignificari infinite nihil aliud est, qu im dignificari
in ordine ad omne praemium excogitabitu ; ita ut nullum sit praelatum , quod non mereatur condigne quodlibet opus C liristi, & per consequens
non posse dari maiorem valorcin, hoc est,exigent in maius praemium; quod totum habet Cluisti
humanitas a Verbo, propter rationem traditam
dis . 6. Caeterum sanctificatio simpliciter infinita dicitur, taliter sanctificari, ut nihil possit sanctius excogitari ; δc hoe non habet humanitas, quia sanctior eli diuulitas, quam humanitas, ut laepe dixi Quintd obiiciunt, Christus in quantum homo est filius naturalis Dei ; ergo est filius infinitus Dei ; ergo infinite gratu5 Deo quia in tantum est gratus, in quantum filius. Respondeo; vel reduplicas supra filiationem aeternam, qua Verbum procedit a Patre, S de hac non dubium, esse infinitam simpliciter, &constituere Christum formalito gratum infinite, quia ipsa filiatio terminat summum Dei amorem, non tamen facit,quba humanitas si infinite grata, aut sancta ; vel loqueris de alia filiatione temporali , qua humanitas dicitur ab aliquibus filii naturalis Dei ; de hae e non est filiatio simplicitet
infinita, ut docet expresse Suarcet ubi se pra, ubi dicit, filiationem naturalem, quae conuenit Christo ut homini ratione gratiae unionis, esse minus Oeellentem, quam filiationem naruralem , quae conuenit illi ut Deo ratione ςternae generationis. Si ergo eli minus excellens,non est Dinpliciter infinita. An verb in Christo detur hae e duplex filiatio naturalis, an verb sola una, qua Verbum ab aetemo gignitur,dicemus insta disp. 3 I. Ultimb obi ieiunt auctoritatem multorum , &inprimis S. Thoinam in praesenti q.7. ιneorpore, ubi dicit, gratiani unionis esse infinitam,
secunddin quod ipsa persona Verbi est infinita. Respondeo, ibi gratiam unionis sumi pro tela
Uerbi persona, quae titur, ut explicat SuareZ supra chaiam. I 2. in commentario articuli, ideo di
citur infinita & in ereata, quia ipsis persona, quae datur, est infinita, & in cieata. Secundδ asserunt Iide sensum apud VaZqueZ in praesenti , . . s. cscend nn , Christam sobo es es niuiliter μη-
n. Sed hoc quid ad rem Z est enim et sentialiter sanctus in sensu composio unionis,quia ut sc 146ἰo: est peccare, ideo ille homo in concreto ha- et aliquid repugnans essentialiter peccato ; sed numquid ideo humanit aes est essentialiter sancta3Tereth afierut alios, qui hanc Christi sanctitatem appellan infinitam; edij loquuntur de sanctitate inlinita in genere sanctitatis per participatione iri, vel de sanctitate in abstracto pro socina sanctificante, quae est infinita. numquam tamen di-
eur, Cluisti humanitatem esse tam senstam,sicut
ipsum Deum, imb quando ocGrrit haee com p iatio,aperte satentur, cile minus lanctam, ut vidimus expicile ex vurbis Suaret Alij vel biolum dicunt humanitatem accipere infinitam dignitatem a Vcrbo, dc indu prouenire operibus valorem infinitum,quod libenter concedimus; dum tamen non cogamur dicere, humanitatem non elle minus salictam, quisi duitatem.
nis praecedentu. ADduximus, alii duimus argumenta, qui- 8 1.
bus auctores contrariae sentetitiae utuntur;
nunc adducemus alia, quae fieri pollunti cx qu rum solutione magis explicabitur nostra sentetia. Primb ergo obiici potest, si humanitas non Obisai sanctificatur infinite per unionem ad liypostasim ' Verbi diuini;ergo magis sanctificaretur per uni
nem ad omnes diuinas personas, si per pol sibile. vel impol sibile ab illis omnibus simul hypost
Respondeo negando sequelam. tres personalitates diuinae no lunt maior sanctitas, quam singulae; quare illa humanitas no esset tunc unita maiori Ianctitati,quam minc,sed haberet se, sicut si ci de personalitati Verbi uniretur triplici viatone,in quo casu certu videtur,non scire magis sanctaret,sicut nec ellet sanctior anima,cui eade gratia habitualis uniretur triplici etiam unione. Pol- set tamen dici illa humanitas a tribus personis al- sumpta sanctior sottalle extensiue,quatenus immediate participaret plures sanctitates, licet non facientes maiorem sanctitatem, sicut nec faciunt
maiorem persectionem , quam singulae suo im. Seeundd obiici potest,ii personalitas non per- yr.ficit humanitatem infinite , sed finite;ergo magis cibi.ctis si, perficitur humanitas per personalitatem Uersi, gratiam habitualem simul, quia in per solam perlonalitatem, non solum extensile, sed etiam intensue. Neque enim obstat, personalitatem ulte persectiorem gratia habituali, quo minus ex utraque lesiali et maior perfectio intensilia humanitati L nam intellectus etiam est aliquid pei sectius intellectione, & tamen intellectio cum intellectu perficit magis intensiue animam, quam solus intellectus . quia nimirum intellectus non
perficit infinite. Respondeo, eandem dissicultatem proponi 83.
polle cirea visionem beatam , aut alias operationes vitales, & supernaturales, an scilicet anima Cluisti postquam erat unita Verbo, perficeretur intensue per illas operationes,ita ut anima Chrissti unita Verbo, videns Deum,esset magis perfecta intensiue, quam esset eadem anima cum
vnicine hypostatica,t& sne visione beata 3 Quod dictum fuerit ad hoc quaestum, dicetur etiam ad illud , an anima Christi eum unione hypostatica,& cum gratia habituali si magis persecta inten- sue, quam esset cum sala unione hypostatica sine gratia habituali 3 Quidquid ergo de hoc sit,
negandum est, humanitatem Christi magis intensiue sanctifieari per unionem simul, Se gratiam habitualem, quam per unionein sbiam. Ratio est, quia lanctilicari, ut saepe diximiis,est reddi Deo acceptam, & ordinari ex se ad beatitudi-Item supernaturalem & visionem beata iille ergo magic
290쪽
magis lanctificatur Per aliquam formam, qui per
illam ordinatur ex ic ad maiorem beatitudinein, Ze meliorem visionein Dei. Cum igitur per unionem hypostaticam reddatur humanitas accepta, e digna, quantum est ex te, ad quemlibet gradum beatitudinis, nec per gratiam habitualem, qtiae supci additur, possit ordinari ad praestantio-iem gradum beatitudinis, ad quein per unionem hypostaticam non haberet etiam titulum sulfi cientissimum ; consequvias est, qudd per gratiam babitualem, & unione non sanctificaretur magis 1iuel rue,quim pet solam unionem. Sanctificatur quidem magiς cxtensiue I quatenus habet plures titulos, ratione quoru ordinetur ad eundem gradum beati indinis, qui iam erit dubitus magis cxtentiue non tamen ordinatur ad aliquid altilis, aut melius. Vnde sicut plura Christi mei ita non dicuntur habete maiore valorum intenti ue,quam singula, sed totum extentiue, quia licet fundent plures titulos ad praemium, non tamen fundant titulum ad maius praemium ita gratia habitualis cum gratia unionis non sanctificat persectius intentac, qu uri sola gratia unionis, quia solum addit quali repeti ponem materialem noui tituli ad eundem gradum beatitudinis supernaturalis. Dices, si humanitas perficitur magis intensiue Per vesonem , & gratiam habitualem, quam per
unionem lolai ,ergo magis amatur a Deo, Deus enim magis amat quod per istius est; ergo ut ite est mazis lancha, cum sit magis grata Dco. Rei pondeo eodem modo, este magis acceptam Deo extensiue, non intentiue, hoc est, pluribus titulis acceptari a Deo ad idem bonum , non tamen ad maius bonum. Non est autem magis ii
tensiue sanista, nisi ratione illius perfectionis, ob quam est strata, Se accepta Deo, & allicit illum AEd maius bonum ipsi conserendum ; quare sicut non erat magis grata Deo intenti ue per bona opera humanitas Christi, quam sine illis, sic ne eerat magis sancta per glatiam habithialem, nisi
Tertio obiici potest , si Verbiam diuinum non, sanct incat infinite humanitatem , adhuc videtur posse excogitari alius melior modus lancti fieadi,v.f. si idem Verbum communicaretur pei sectiori unione, tuc enim perfectius communicaretur, 3c per consequens persectius sanctificaret. Post et autem virio cllic persectior vel ratione tuae entita. tis praeci sedicet ellet inter cadem exti ema,vel ratione persectioris extremi, ut si Verbum vniret sibi naturam Angelicam,tunc enim virio liabens ordinem ad naturam Angelicam persectior clici, quam haee viaio habens ordine ad natura hominis. Ret pondeo,licet illa unio esset quasi materialiter persectior propter ordinem ad poeiectiorem naturam, vel ex alio capite, non tamen citet persectior formaliter in ordine ad magis sanctificatidam naturam; sicut si gratia habitualls, ut octo, quae est in homine , poneretur in Angelo , tunc unio gratiae cum Angelo esset entitatiue persectior,quam unio eiusde gratiae cum homine, pr ptet cir dinem at melius iubiectu, quem illa unio haberet,non tamen redderet Angelum magis sanctum, quam hominem, quia vicique daret ius ad lumen gloriae,ut cto,U. g. cum aequali aut in lu- .mine gloriae non clic ciet Angelus meliorum visionem Dei, quam homo, ut suppono ex tractatu
de di me Dot. Sic eigo in nostro casu illa unio Verbi cum natura Angeli non daret ius Angeici ad mulius lumen gloriae, vel ad meliore visonem
beatam,quam homini ,ergo non magis sancti se 1 rct, quia lanctificare, ut diximus, eli reddere subicctuin aptum,& ordinare illud radicalitet intrin- Verbum. sece ad beatitudine in aeternam, in tantum enim
gratia habitualis sanctificat, in quatum cit prima
radix intrinseca ordinans hominem ad vitionem Dei,ut suppono ex tractata de gratia. Cum ergoliocinimus no magis exerceret vitio Verbi in natura Angeli quam in natura hominis;conlequens
est, ut illa maior persectio materialiter se haberet in ordine ad melius,aut magis sanctificandum,&haec eadem ratio apelicari potest ad quamlibet aliam unione Verbi,si ex alio capite, atat praecishex sua emitate possibilis est persectior, de hoc enim dubitari posset, an sit possibilis virici inter idem Verbum, dic hanc eandem humanitate Chrim,quae tamen persectior esset ista. Sed quidquid de hoc sit, illa unio non sanctificaret Iersectius,
aut magis,quia non ordinaretur intrinsece humanitas pcr illam unionem ad maiore,aut meliorem visionem Dei, quam nunc per istam unionem,
nulla enim este potest tam petiacta Dei visio possibilis, ad quam humanitas Christi ex vi praesentis
unioniς non esset sessicienter condignc propo
Quarto obiici potest, si Deus non amat infinit E 87. humanitatem Christi propter Verbum diuinum oM.tris
illi unitu;ergo sicut Deus magis amat tres iustos, qn . quam unum, & magis mouetur corum precibus, quam unius ; sic etiam magis amaret Deus tres homine S, quorum humanitates fuissent hypoli tiee unitae diuinis personis, quam unam earum,&magis moueretur earii precibus,quam moueatur
nunc precibus Christi. Nec obstat, si Aeas tres
peribitalitates diuinas non valere plus, necesse aliquid melius,quam singulas earum, atque adeo non fore maius motiuuin ad amorςm diuinum. Hoc, inquam, non satissaeit, quia ad augendum atrior in non requiritur,vdd augeatur in abstr cto bonitas formalis, quae mouet. nam si cadcm numero gratia habitualis poneretur simul in tribus hominibus, illi ellent tres iusti, & Deus magis amaret illos,quam unum solum, S magis moueretur Corum precibus, non minus, quisin si in ipsis darentur tres gratiae habit les diuei .nam reuera essent in concreto tres ivlli, demererentur tres beatitudines, scuti si haberent tres D alias diuersas ; ergo lices tres perlonalitates diuinae non lint aliquid melius, qu1m una, imb licet eadem personalitas Verbi uniretur tribus naturis humanis,adhuc posset reddere illas tres naturas masis amabiles a Deo,quam unam earum.
Relponfleo ex supradiciis, Deus amaret illas 88.
tres naturas humanas matbs extensiuc, no tamen magis intensiue, hoc est videret plures titulos ad suum amorem alliciendum ; non tamen ad maiorem amorem,nempe in ordine ad maius bonum;
nullum enim bonum posset illis velle, ad quod volendum non esset suffieictitissimus, & superabundans etiam titulus in una humanitate hyp staticeat sumpta,in quo est discrimen gratiae viai nis gratiae habitualis: nam ites homines iustos ita ditistit Deus plus quina unum, ut imi cniat in eis titulum ad maiuς bonum illis volendia, quain in unci eorum: inad ii iari posset, ut omnes tres sua merita, suum ius omnino transferrent in