장음표시 사용
441쪽
natur intellectualis ; quando autem aliquis dieitur Dominus naturae intellectualis proprie, SI stricte non attenditur soliim, quod possit de illa pro libito disponere, sed etiam quod noli debeatur bdito aequalitas honoris cum Domino , quae carentia, ut diximus, inuoluitur inseruitute propric acccpta caeterum quando loquimur de rebus inanimatis, vel irrationalibus, non explicamus illam carentiam in definitione dominii. quia iam supponitur essentialiter exl arte iubiecti,cum res inanimata, vel irrationais, non sit capax iuris ad honorem, & cultum aequalem , vel inaequalem ideo solum requirimus ad earum domin tu posse de illis pro libito disponere: quando autem loquimur de dominio naturae intellectualis, quae capax est honoris Ze eultus, explicamus illam carentiam,quae non subintelligitur ex parie subiecti. Sed contra arguunt tertio,quia Christus simpliciter, de absolutὰ appellauit Patrem Deum
suum. Ioan. 1 o. Asenosi ad Patrem meum , ct Patrem vestrum, Deum meum, Deum vestrum,& Mathaei 17. Deus meus , Deus meus , ut Quia dereliquisti me. Idem autem est appellare illum Deum suum, & Dominum suum, Deus enim noest Deus alleuius, cuius non sit Dominus, cum utrumque nomen importet respectum creatoris ad creatura . Respondetur , eertum esse ex Adriano Papa
imita Dison, eis. non esse ide appellare Patre Deum tuum, & appellare Domium suum, cum Ponti sex expresse dicat, nunquam Christum Patrem suum Dominum appellasse, nee in ipse etiam passismi articulo, in quo seruilis forma pati
parata erat, tibi omnis humane condii ionis infirmi-Quod quidem verum non es set, si idem esset dicere, Deus meus, Dom1-mus meus. Fatendum ergo est, Deum meum lignifieare solum Deum ut auctorem, & principium primam, S finem ultimum illius humanitatis praescindendo ab illis aliis conditionibus, a quibus Dominus in toto rigore , & proprietate non praescindit. Quando autenu Hilarius ii .de Trinitate tal. 8. dicit, illa verba Ascendo ad Deum meum, dicta esse , Christo secundum formam serui, & ab eo,qui iam seruus erat, & qui Deuiam habebat,sicut alis; loquitur de seruo non in omni rigore sed latius accepto, iuxta ex quae supra a nimis Acta sunt.
Arguunt quarto , qui alieEt ad rationem set ui requireretur earentia communicationis, &aequalitatis eum Domino ; hoc tamen debet intelligi de communicatione, quae constituat veram aequalitatem,qualis non reperitur inter hu-mnitatem Christi, & Deum, quia humanitas non est aequὸ sancta ,neque aequὶ beata cum Deo, ut constat, neque etiam est aeque adorabilis. nam adoratio Christi non terminatur eodem mo AO a4 humanitatem , quo terminatur ad diuinitatem , ad hanc enim terminatur absolutὰ, ad illam vero te spective qui est inserior modus colendi ; ergo non datur persecta communicatio cum aequalitate ἔ minor autem communicatio no impedit seruitutem, ut apparet in hominibus, 3e Angelis sanctis, qui ha bent etiam communicationem in haereditate. At bonis Aiuinis,& tamen sunt serui ; imo ipsamet Mater Dei ad illum gradum dignitatis eue-PIoan. de Lugo de Incarnat.
cta non desinit esse ancilla Dei. Respondetur , aequalitatem, quae impedit sotiumri seruitutem propriam, esse aequalitatem debitam in honore, &sede, ut saepe diximus ; haeeaute inuenitur in Christi humanitate, quae licet seorsim a verbo non adoretur latria persecta;
ouando tamen totus Christus adoratur , eandem omnino latriae adorationem terminat, ut
videbimus infra H put . 34. stetione secunda; ubi constabit non esse diuidendam adorationem, sed eo idem titulos Maiestatis tribui humanitati in Christo ; quae eo unicatio est peculiaris , de ideo de solo Christo homine , dc non de aliis sanctis, nec de beatissima virgine dicitur , quod sedeat ad dexteram Patris, hoc est, participet honorem, Ac gloriam Dei, vi ex. plicat Damascenus supra relatus , declarans
dexteram Patris per unam eandemque adorationem , de honorem, quo humanitas nunc Christi , ab initio autem diuinitas cole
Denique de mente S. Thomae dubitari po- 4.
test,qui aliae Io.art. .adi dicit, misit prohibet Christum disere Patri subiectum vel semuum secundtim humanam naturum. Caeterum iuquest.2 str. L. quoliun D 3.M 3. solum
dixit. posse ahquo modo Christum dici seruum; quare in non videtur egisse deri- ' gore,& proprietate rei, sed desola loquutione, quam admisit, sicut alii Patres supra relati. dc in eodem sensu; quod mirum non est, cum S. Thomas non viderit Epistolam Adriani , nec Concilium Francosordiense,quae si vidisset .credibile est, quod etiam illum modum loquenes ad maiorem cautelam explicasse .
De Sacerdotio Christi, & ossicio Mediatoris. SEcrro I. cr quid sis Sacerdotium in Christo, er cuius naturae misimum rati ne illi comperat' SECTIO II. De meritu Sacer j si, se an pro fiet o etiam obtuleris sacrificium' SEcrio III. diuomodo Christus siu Sace dos in aeternum secundiim ordinem Guelabit sedech. 5xcetio IIII. De onscio insediatoris. AEc duo videntur coniuncta esse , ideo
obiter in praesenta explicata manebit quaestio vigesima sexta liae est de ossicio Mediatoris.
sECTIO I. - ,mquid sit Sacerdotium in Christo, .
o cuius potissimum natura ratione illi competaESVpponimus, Christum suisse verum 8c pr prium Sacerdotem;quod supponitur,& tra-
442쪽
Cone. AIG. ditur in Concilio Alexandrino in I stula au
Cyrillum S: approbata fuit in Concilio Epheim
21. cap. I. ,2:in albus dicitur, Chiis uin ob- . tulisse verum sacrificium , quod quidem probat psim esse sacerdote . na Sacerdos potissi- ὸ constituitur in ordine ad offerendum sacrificium, qui est actas proprius sacvrdotis;& qui . Christi du- dem Christus duplox obtulit sacri licium, a pux DV si terum eruentum in cruce, at exum incrueia tum in Eucharisti cum in caena de primo loqui tur Paulus ad Ephes. s. Trauidis IemGlsum pro
cludit, Chri ira autem assistens Pon1 ex juturorum bonorum ster amplius, σ se sectius Iabernaeuiam non manu actum. Mi est , non huius oratio-πM , nequester sanguinem hircorum, aut titulorum,stdper propriam sanguinem introiuit semel insancta. terna re Lmptione inuenta Et ipse Christust .de eodem sacrificio crucio dixit; c pro eis Cosancti O me sum . id est , Caerificium o Chrysost. sero meipsum, ut exponunt Chrysostomus Ho- . in Dan. de Cyrillus idti l i. in Ioannem ciis. De sacrificio autem Eucharistico loquituride Apostolus I .ad Cor. O. dicuns,non posse cras,A ωρνο qui participatione mensae daemonior uin pollutis uiit, meniae Domini participes scruper ineus elut in altare utrobique intestigens , ut dcclarauit Tridentium ubi supra cap I. vidcatur Bcl-larminus iamo Ieciando libriprim de assa I MH-frio. r. Comia hoc, est communis obiectio, qilia in Obisaia vero sacrificio sacerdos debet hostiam mactare: Christus autem non se mactauit in Cruce ergo non obtulit proprium sacrificium. Sia ιαν. Respondetur breuiter, Saccrdorem debere concurrere aliquo modo ad occisionem hostiae: ad hoc aute no requiritur,quod proprie illa Occidat ; sui scit ea certae morti,& occisioni exponere ; ut si victimam, vel filium Exponat iupcruenturo igni, vel flumini, aut serae. Sic ergo Christus libere se exponens inimicorum furori ab ipsis occidendum , dicitur proprio se ob tulisse Patri, de in eo lentu dixit verissime Ioan .
IO. Nemo to it amanam meam a me, sed ego honam eam. Offerre enim se minus est , quam occidere se , ut constat ex communi loquendi
ia se exposuerunt.& inaniscitarunt quaesierunt que tyrannos , quorum furorem facile pol crant effugere. r
Ouiad ι a. Respondetur facile , eos, nec omnes suisse Saccidotes nec illud suisse sacrificii thoe enim debet esse caeremonia sacra instituta legitime ad signifieandum cultum erga Dcum ut supremum Dominum vitae, S: morsis: martyriu autem non suis ad hoc institutum , nec ipsi pote- . rant licite ad hoe illud instituere , cum in Eeclesi prohibitum sit omne aliud Acrificiu praeter Eucharistram a Christo institutum. Christus vero suit a Patre constitutus S .icerdos ad peragendum, de offerendum sacrificium cruentuin Dices ergo in eodem sensu Martyres obtulerunt sacrificium proprium, cum se permiseruiri occidi maxime si sermo sit de iis qui libein Cruce, atque ideo nihil ibi defuit ad ratio. nem veri sacrificii. Quomodo autem oblatio Lucharistica participet vela in . de propriam rationem sacrincit, in quo requiri videtur vera destructio rei, quae offertur, dicemus in tractatu
Hoc ergo supposito, prima disti cultas est, in A. qua natura conueniat Christo sacerdotium: Ds uiuia an scilicet sit Sacerdos in quantum lacus, vel in quantum homo Ratio dubitandi est, quia licet adlus offerendi sacrificium elicitus sit Ahu Inanitate , valor tamen , dc dignitas ipsus prouenit a natura diuina , vel personalitate Verbi hypostat iee unita ; ergo sicut dicere polsumus, hominem purum non in reri de condigno , in quantum homo est, sed in quantum cst iustus, de gratus Deo ; sic poterit dici, Christum suisse faccrdotem non quatenus h mo erat, scd quatenus Christus , seu quatenus erat Deus. Nam sicut forma, a qua prouenit homini iusto mereri de condigno, est iustitia.& gratia inherens ; sie sorma, per quam Christu: sormaliter constituitur in ratione Sacerdotis , non cst aliqua qualitas, aut character ac
cidentalis impressus, sed persena litas Verbi unita immanitati.
In hoc puncto no potest csse magna dissiculias:
de inprimis certu, videtur non posse admitti illa propositionem, Gristus in quantum Deus es --ruos ; quod ostendi potest retorquend argu mentum factum pro ratione dubitandi. nam licet possit dici, homo in quantum iustus mereotur. ideo est,quia sustus includit hominem, atque adco idem est , ae si dicas in no iustus quod verum cst : nam iustitia , vel gratia uon meretur, ted homo iustus, at vero Deus non includit hominem , Dcitas autem,lieet sit ratio formalis dignificans, non tamen merctur, vel offert sacrificinin , nec potest illud offerre ; ergo reduplicando supra solii in Deum , non potest cile vera illa propo-stio insensu reduplicatilio. sed neque potest esse vera in lentu spectucativo proprio, quia 'deitas non est subiectum, ratione cuius competat denominatio Sacerdotis toti Christo, cum ipsinet deitati non competat tale praedi
Obiici solent verba Cyrilli Hierosolimi- ani , Cateches I i. in ρ, .ncipio , ubi videtur Misa agnoscere Sacerdotium Christi ab aeterno: c ais
cendit et sta senser Suerdotu habuit Ggni ιarem. Caeteruiti ibi solum excludit promotionem factam in tempore post ipsum na- νῶια tum , vel conceptum, co quod semper, hoc est , ab initio conceptionis fuerit simul Sacerdos , & homo. Dissiciliora sunt verba, quae habet cateias io. ame inem , ubi sic ait,
Chrastus est sumn. vi Sacerdos . immuta&le habens Sacerdotium , quod neque a te ore coe ριι . mque successorem Atium habebιt Sacerdotib finem. tumodum de Dominio audisti, nob/s in
Bniaxi disserentibus de eo quod dicituκ r 'cun m ordinem Melchisedech. ex co 'rea successione ampum Sacerdotium . neq-
elicio uiso unctus . sed ante secuti a Patre
443쪽
Vbi videtur ab aeterno agrisscere sacerdotium in Verbo.
νη. seriis e r. id intelligi, non do cxcquutione, sed de praeordinatione diuina. Caeterum in obsensu nihil diccret speetale de Clitillo. nam etiam Aaron, de alii fuerunt ab aeterno praeordinati sacerdotes in decreto Dei. Verisinsilior videtur secunda interpretatio adducta ab eodem Suario , quod non adstruat Cy
rillus aeternitatem iacerdoti j , sed olei , quo
Christus fuit unctus 8, hoc enim ab AElcrno accepit , scilicet naturam diuitiam , licet ex de subiecti capacis non denominaretur Sacer clos,donec habuit naturam humanam capacem illius praedicati . Postumus autem hoc connrinare ex verbis sequentibus eiusdem Cyri
li , in quibus aperte signineat sacerdotium, non si iii se ab aeterno , sic enim immediate
subiungit : idque t.ιnto excellentiuε aliis , quoniam hic mon iuretiirando fae ιιι est Sacerdos. Aliis enim sine iuretantndo fim Sace dotes , alt1 aulem cum iureiurando. Propterea quod dicit: Drauit minus, non petuit erit eum ; su iens erat ad securitatem tantummodo voluisse Patrem, duplicatio autem sicuritatis est hic modus , Sc. Exqiribuς verbis clare constat , non loqui de initiatione saetii ab aetcrno. nam ab aeterno filius nihil accepit per voluntatem Patris, sed per intellectum, & naturalem generationem l ergo loquitur de sacerdotio collato in tempore. quod datam fuit per voluntatem Patris, licet oleum,hoc est, lurini tu data iactit filio ante istula. secundo videtur currum , illam esse optimam loquutionem, Christas , ut Charamis Pseult homo Deus est Sarendos ; quia explicat de subiectum . quod denominatur Sacerdos , de sormam, ratio te cuius constituitur Sacerdos, sicut si die s, Petrus is legitime ordinatus ct habens characterem , est Sacerdos . Denique illa etiam propositio , Christus in qu rutum homo est Sare,
ris , videtur vera in duplici sensu utroque proprio. Prior est sensus specificativus, declarando scilicet per particulam illam, de designando subicctum , cui peculiariter conuenit
niat per se subiecto, conuenit ramen immedia- id soli humanitati; sic etiam praedicatum S ce/-
,licet non conueniat per se homini, conuenit tamen soli homini immediate. Posterior sensus potest esse reduplicativus, reduplicando perparticulam illam, & denotando radicetia,& caciam saltem partialemmam csse Sacerdotem est nosse osterre sacrificium; haee autem potentia incrudit sane humanitatem, quae
est princ ipium saltem partiale illius operationis,& oblationis sacrificii. Quare licui dicitur, Christuς in quantum homo potest: diligete Deum , licet eius potentia compleatur perhibit iura inius uni superadditum; sic a sortiori dicetur , Christus in quamum homo potes offerre serisi um , quia actio illa secundum se fieri potest etiam a non Sacerdote, licet non in ratione cacrificij ; actio vero dilistendi Deum actu supernaturali non potest fieri a sol humani ce : cum ergo collatio sacrifi-
cii putat humanitatem tanquana principium elicitivum. bene potest dici, Christum ut staminein liabere potentiam elicitiuain illius
Dices ergo in eodem sensu poterit dici, S. Christum ut Deum csse Sacerdotem , redupli- Esurum. cando scilicet supra alterum principium partiale illius actionis; cum enim duo lint principia, scille et humanitas, de dignitas sacerdotii, haec
autem fori inliter proueniat a Verbi personalitat c consequens est,quod possimus etiam reduplicare supra hoc alterum comprincipium, Se in eo sensu dicere quδd in quantum Deus cst Sa cerd , seu potest Differre lacritici uiri. Respondetur negando sequelam ; quia licet Miuu et utrumque iit principium partiale diuerso tamen modo: nam humanitas concurrit ad id quod Oblatio sacrificij importat in recto; acet dotia vcro concurrit ad id quod importat in obliquo. Sacrificium quippe . seu oblatio sacrificii est amo mi- vid nistri in actantis, seu destruentis, v.g victimam, per quain actioncm significatur legitime protestatio cultus Din , ut auctoris vitae , & mortis, &c. in qua definitione actio Ministri est, quae importatur in recto, de quae dicitur sacritieitun ; significatio vero legitima cultus diuini. &c. importatur solii ira in Obliqui , ut constat, neque ipsa dieitur sacrificium , sed forma complens actionem illam in ratione sacrificii: Vnde qui producit, aut ponit hanc significationem , seu potestate in significandi. noridicitur Ofierre sacriseium , sed solus ille dicitur offerre, qui producit actionem oblationis , quae 1 signiscatione sit peraddita appellatur oblatio legitima sacrificii, sicut nec gratia dicitur mereri, licet det valorem actui, sed
homo, qui elicit actionem voluntatis, quae a gratia luperaddita denominatur meritori A. Cstin ergo dignitas Verbi non eliciat actionem
oblationis sacrificii. scd solum ponat potestatem legitimam significandi, non dieitur Christus ut Deus offerre sacrificium , sed soli imul homo, sicut ob eandem rationem non dicitur mereri, aut impetrare , vel satis iacere ut
Deus , sed ut homo , vel meliuς ut homo
Secunda disti cultas consequenter esse poteri 9 an sacerdotium Christi, fodinaliter loquendo, proueniat ab unione hypostatica , an vero ' 'quiratur ultra unionem ipsam aliquid aliud ividetur enim requiri ulteritis desigi rationem aliqualis : iram lic)t Christus ut supi einus Princeps Reipublicae Christianae possit designare, ac instituere sacerdotes, & ritum sacrificandi, atque adeo possit seipsum instituere, de designare Sacerdotem; interim tamen dum non desi-gia r se ipsum, non videtur esse Sacerdoς; seuein lege naturali pertineret fortasse ad Principem, vel ad Rempublieam instituere Sacerdotem : Princeps tamen non esset Saceria's, d .
nec seipsum Saeerdotem legitimὸ institueret ergo Christus non fuit Saccrdos praeclad ratio- , ne unionis hypostaticae, sed ratione desisnationis, qua a Deo, vel a se ipso suit designatus
Sacerdos. Hςc tamen ratio non videtur multum urgere, I O.
quia si Christus poterat se designare Sacerdotem quotiescu Muς vellet, & in sacrificia, quae
444쪽
4so De myllerio Incarnationis.
velut, per hoc ipsum videtur, quo A erat Sacerdos,quid enim aliud est esse Sacerdotem, nisi habere potestatem offerendi Sacrificium legitimum 3 ille ergo , qui habebat talem potestatem offerendi . quoties vellet. 1acrificium, eo ipso crat Sacerdos. QMdsi in lege naturali Prine eps posset pro libito se quoties vellet instituere Sacerdotem, & offerre sacrifieium, eo ipso habere videretur potestatem Sacerdotalem, & sorian ea de causa apud aliquas gentes , Principes, & Reges erant eo ipso Sacerdotes, ut ex muliis post alios probat Antonius de Molina Carthusianus tract. i. ae dignitate Sa
Magis tamen posset urgere , quod non videtur ita necessiario connexa ea potestas offerendi secrificium eum unione hypostatica, vino posset aliquo modo separati. nam sicut Deus posset Christo negare potentiam patrandi miracula instituendi Sacramenta gubernandi Ecclesiam,& dominium in Angelos, atque homines; sc potuisset illi negare potestatem offeiendi sa-ci incium. vel instituendi Sacerdotes persevc- ante unione, ergo potestas haec addit aliquid distinctum ab unione, quae sine tali potestate potest perseuerarc. Respondeo, nos posse loqui de potestate radicali,& sundamentali,vel de proxima,& com pleta. Illa prior non videtur eme superaddita v-nioni. nam humanitari unitae Uerbo, sicut debetur connaturaliter aliae excellentiae ,& gratiae; sic debetur potestas gubernandi Ecclesiam, instituendi Sacerdotes,offerendi sacrificia.&c.quare per ipsam unione habet radicaliter haec omnia, seu habet ius ad ea omnia; caeterum quia Deus potest negare, quae unioni videntur esse debita; ideo ita potestas radicalis completa est ultimo, di proxime per designatione in Dei, vel facultatem Christo traditam ad ea qmnia pro libito sa-cienda, quae potestas proxima saltem quoad aliqua videtur sgnificata illis verbis Matth. vltimo:data est mihi omius potest iu in terra: ubi non videtur eo sermo de sola unione hypostatica, sed de potestate aliqua consequente Vnionem.Vtrum vero Sacerdotium consistat in
illa priori potestate fundamentali ,& radicali, an vero debeat egentialiter includere posteriorem potestatem proximam erit quaestio denomine, & facile notamus distinguere in ipso etiam sacerdotio frundamentale, proximum, qua distinctione posita cessat dissicultas argu
Addi solet . Christum non solum fuisse Sacerdotem , sed hostiam, templum & altare, quod ex Patribus probat Vasque t in praesenti dii fui. 8 3. GR. s. Hoc tamcn quoad rationem quidem hostia intelligi debet proprie & in rigore; at ver δ quoad rationem rei'pli. altaris non potest nisi improprie accipi .lmo magis pro- prie eeuk ipsi, in qua Christus suit immolatus,
dicetur altare, de ara prout a sanctis Patribus saepe appellatur; altare enim est illud , super quo vi alma machatur ,& offertur. Templum Vero non est necessarium . quod inueniatur in omni sacrificio, neque enim Abraham oblaturus filium, vel alii Patriarchae antiqui in Tem plo sacrificia offerebant. Si xutem termo sit de laetificio Eucharistico , quod Christus in ecu
na obtulit, altare suit mensa; templum vero
potest appellari coerraculum illud grande stratum , & ornarum , in quo illud primum faci i ficium voluit celebrare.
De effectu scerdoti, Chrest, ct an pro si ipse
etiam obtulerit sacraficium. PRimo principaliter dubitari potest de effectu sacerdotii.& sacrifici j a christo oblati,
an suerit expiatio peccatorum de quo S. Thomas hac quaestione 22. art. 3 dc res cst facilis,
ac certa ; solum habet dissicultatem locus Pauli ad Hebraeo, io. quem affert S. Thomas in argumento secundo . ubi Paulus probat in enficaciam veterum sacrificiorum ad expianda peccata ex eo , quod illa sacrificia saeptiis repetebantur. quod signum erat inessicaciae praecedentis sacris eii: ergo cum in Ecclesia ite Tum ac iterum, S saepὸ offeratur Christus in Missae sacrificio , signum erit, non fuisse ess-cax sacrificium a Christo oblatum ad expiatula
Hoc argumentum directe tendit ad probandum , quod in Missa non detur verum sacrificium propitiatorium pro peccatis , ne iuxta Pauli illationem arguatur inefficacia in erucis sacrificio , atque ideo hoc magis pertinet ad materiam de sacrificio Missae. Oniter tamen, & breuiter, omissilς aliis modis respondendi, qui videri possunt apud Interpretes eiuς loci, 3c apud Vatque E in praesenti Aspiutatione
84. cap. l. Respondeo . Paulum non arguere
inesse ac iam sacrificii praecedentis praecise cx- postione sequentis saetiscij, sed ex tali modo repetitionis, qualis erat in lege v eri, in qua sacrificium subsequens adhibebatur ad me renis dum de nouo id, quod praecedentia sacrifieia
nondum potuerant mereri: at vero sacrificium
Missiae non ponitur ad merendum de novo, sed ad applicandum meritum sacrificii cruenti, quod meruit effectus omnes Sacramentorum,& sacris cicitum subsequentium; de hoc non arguit inesseaciam praecedentis sacrificii. Verba Ρauli sunt, Et omnis quidem Sacerdos scilicet legis antiquae ) maesto est , quotidie ministram. αὐ- sepe osserens hostivi , quae nunquam toffunt avorrepeccata. Hie autem scilicet Christus in unam pro peccatis oferens hoinam in sempiternum seuet in dextera Des , de caetero cx- fecLrns , δεπς ponantur inimici eius Hibeia
iam pedum eius. Ima enim oblatione corinum ma
uit in sempiterniim sanctificatos. Qirasi diceret, Christus post oblationem Crucis, quia in illa fuit meritum suis ciens ad expianda omnia peccata ; iam non amplius nec elle habet de nouo mereri. de ideo sedet, scilicet in gloria extra statum merendi , vel satisfacieiidi; sussicit enim applicare meritum praecedentis oblarionis , ad quam applicationem non est nccesse stare, quia non est meritoria, vel satisi factoria ex se, sed applicatio meriti, Statii factionis praecedentis ; atque adeo potest fieri a sedente , hoe est, a non potente iam mereri, vel satisfacere. At vero Sacerdotes antiqui post quamlibet oblationem praecedete in adhuc stisanr
445쪽
stabant, hoc est , conabantur denuo placate Deum per merita, re satisfactiones aliarum oblationum,quia non habebant valorem sufficiuniatem in oblatione praecedenti, quem posterit applicare per oblationes sequentes absque nouo I s. Inerito,vel satisfactione. Atque in eodem sensu. praemisit initio eiusdem capitis de eisdem antiquis Sacerdotibus: umbram habens lex futurorum bonorum,non imaginem rerum, ters gulos annos ei em inis huius , qui offerunt ιna suemer, nunrimam potes accedentes persectos facere. Atia rutu celsa sent o serra, sdest quod nullam haberent thra conscientiam peccatι cultores semel mundati ,sed in imis commemoratio peccatorum per singuus annos sit, imposissile enim est
sanguine taurorum , hircorum ausim Peccata. Quasi diceret. si illa sacrificia haberent in
te valorem iusticientem ad satisfaciendum p . Peccatis , non oporteret addere alia ad eundem effectum , hoc . enim faciunt Sacerdotes eonscii sibi inessicaciae praecedentis sacrificii, quod neque potest applicari denuo ad
pcccata noua denuo commissa, & ideo oportebat pro nouis peccatis noua adhibere sacrificia cum nouo metito , 8e satisfactione , neque etiam poterant condigne expiare peccata praecedentia , & ideo oportebat denuo nouis oblationibus, novisque meritis, & satisfactionibus petere veniam praecedentium de-μν - lictorum. Hinc ergo optime argui rilr valor
sacrifieii 1 Christo A, lati , cum post illam unam
oblationem non oporteat amplius , nec pro praecedentibus deliciis , neque etiam pro subiequentibus nouum sacrificium adhibere ad merendam veniam , vel ad satis iaciendum pro peccatis ; sed suis elat applicare oblationem praecedentem ; Sc eius meritum , ac satisfactio- . item, quae applicatio fieri potest vel per Sacramenta,vel per oblationem incruendam,qllς non sunt noua merita, vel satis iactiones Christi, sed merae applicationes praecedentium meritoriun, de satis actionum.
i Seeunda dissi eulta: est, utrum Christus par- ulta. ticipauerit effectum sui sacerdotii, de fructum qiά.ώ'sacrificii de quo Sanctus Thomas art. 4. Ratio dubitandi est, quia Christo prosuit ora tio sua, & oblatio corporis sui: nam inprimis
pro se orauit, ut constat ex Paulo Hebraeos s.
ubi postquam dixit, Cluistum esse Sater/otem secundum ordinem Melchisedech , subdit: in diebus carnis Ita, Preces , FVPlicationes ue ad eum , qui possit itam saluum ficere a
morte , eum clamore valido , cr lachr3 mis offerens, exauditur est pro sua reuerenita. Ex quo contextu S. Thomas dicto aνα . ad I. collidit,
orationem illam pertinuisse ad Christi sacerdotium, cam asseratur ab Apostolo ad confirmandum,quod dixerat, Christum esse Sacerdotem. Christo autem profuisse orationem suam constat ex cisdem verbis, quibus dicitur, sui illa exauditumi& quia Christo data fuit clarificatio nominis, quam petiit , dc alia multa. Rursus videtur partieipasse fructum sui faecihesi
cruenti, hoc enim non suit aliud , quam mors: eertum est autem, propter mortem uiam accepisse gloriam corporis, S exaltationem sui nominis; iuxta illud Luc. i 4.Oportebat artinum pa-
videtur Christo non prouenisse e Tectum sui sacerdotis, sed nobis , ut colligitur cx c oiicilio
ι κ quae est i .apud Cyrillum & approbata suit in Concilio Ephesino rom. i. . l . voi habent ut Conta ph. haec verba: Si quis, Christum eii.im pro se ii se obtationem, O non m uno nolis obtu edicit, nerum opus habuit oblatione. Mi peccatum non nouit;
anathema sit. Non ergo Participauit effectum sui sacerdotii.
Variae sunt solutiones. S.Thomas dicto art. . . II. in corpore. dicit, Christum non participat se esse- Solutis s.ctum sui saetificij,quia Saceidos est medius in- rei Deum,& Populum ; ille autem indiget medio, qui per se ipsum accede te ad Deum non potest, quod Christo non conuenit, qui per scirium accedere poterat absque intcruciatu mediatoris.l Iaee responsio dissicultatem habet, quia Sacerdos, quoties agit ut Sacerdos, agit ut medius inter Deum de illos, pro quibus intcrcedit, &ideo Christus non potuit Oiserte pro se sacris cium, quia non poterat agere ut medius intor Deum & se ipsum ;.ergo nec potuit ut Sacerdos orare pro se, quia quando Sacerdos ut Sacerdos Orat, operatur etiam ut medius inter De uinde illos,pro quibus orat;& tamen Christus ut Sacerdos orauit pro se, ut satetur idem S. Doctoc ad secundum; ergo potuit etiam offerre sacrificium pro se ipso. Ideo alii dicunt, mortem, S oblationem I 8. cruentam Christi profuisse quidem ipii Chri- Atiniam risto,ut probat argumentum non tamen admitia
tendam esse simpliciter illam loquutionem, Chrisus obtulit pro se ; sicut neque admittitur haec , Christus mortuus est prose, licet morte sua acquisierit gloriam sui corporis, quia mors pros significat , quod mors assumpta suerit ad eum finem : de ideo licet Christus in multorum sententia morte sua meruerit etiam Angelis gratiam , non dicitur mortuus pro Angelis , quia non assumpsit mortem ad eum fi
nem, nec reuera moreretur, si homines re
dimendi non fuissent. licet polita elestione mortis , voluerit eam pro Angelis etiam appli
cate. Sic insinuat P. Suareae in comment. D io 1M Suaret.
lias articuli quarti , & claruis supra r. seolione 1. ante fecundam conclusionem, SI alii
Hae e responsio non videtur satisfacere, quia I '. licet mori pro aliquo , significet causa in , & Non sinu motivum moriendi, atque adeo non dicatur
Christus mori pro Angelis . vel pro se , quia
non existente nostro peccato , Christus non moreretur hoc tamen non requiritur ad hoc, ut dicatur offerre mortem pro se, vel pro Anselis. Aliud enim est moti pro aliquo, aliud o ferre mortem suam pro atquo. Sic Christus
non est mortuus , ut homines nascerentur, velut pluviam haberemus, ut dixit Augustinus Rutust. sola It stamen natiuitas alicuius vel etiam pluuia petitur de sacho propter Cliristi mortem ,& Christus offert mortem suam, δοῦ appli eat illam pro illo beneficio nobis conferendo Sic ergo lie)t gloria corporis non esset causa. propter quam Christus moriebatur; potuit tamen cifferri mors illa, & applicari pro gloria corpori, obtinenda . atque adeδ licet non sit
446쪽
4sa De mysterio Incarnationis.
mortuus pro se, dici tamen poterit, nilod ob tulit oblitionem mortem pro se. Sicut Parochus facturus sacrum , ut populus audiat Mil
sim in die festo, applieat illam pro aliquo des octo , pro quo non applicaret , nec saceret actum , nisi populi neces litas exigeret , tamen dicitur simpliciter, & absolute offerre s
1o. P. Vasque et di,'. 8 . cap. a. aliter respondet, D in1,a Chri itum quidem orasse pro sede iacto , non V Auu. tamen obtulisse pro se sacrificium, neque parti eis asse fructum sui sacrificij secundum .rationem faetificii, secundum rationem meriti, Mboni operis, atque ideo non participalle propriuc flectum sui. sacerdotii ; Sacrisicium enim ut acriticiu solum prodest iis pro quibus Oficrtur, quod pendet ex intentione offerentis. Christo igitur pro fuit sua mors per modum meriti, sicut alia bona opera, non tamen ut lac tinctum, quia non habuit intentionem cam pro se offerendi , sed solum pt nobis. Porro , Christum non obtulisse pro se , probat, quia saerificium vel offertur ut propitiatorium ad placandum
Deum ossensum:& hoc modo non potuit certe Christus pro se offerre,ut constat, cum non potuerit placare pro se Deum, quem offendere nopoterat. Vel offertur ad obtinendum, & impetrandum aliquid a Deo; & tune etiam implieitὸ offertur ad placandum Deum offensum, ne peccata nostra impediant illud beneficium, quod desideramus; quare nee hoe modo potuit Christus pro se offerte. Vel denique offertur in gratiarum actionem pro beneficiis acceptis r Bequidem licet Deus potuerit praecipere Christo, ut hoe modo offerret vitam suam in gratiarum actionem, id tamen absque sundamento diceretur , cum nemo unquam neque ex propria deuotione , neque ex Dei praecepto tale sacrifi-eiuiri obtulerit, quo vitam suam in gratiarum actionem profuderit, nec verbum ad hoc carnem assiimpsit, ut morte sua humanitas gratias ageret Deo, sed potius,ut pro nobis se offerret. Vnde Concilium Alexandrinum inseri uniuersaliter . Christum non obtulisse pro se sacrificium, ex eo quod non habuit peccatum, supponens, nempe ut notum, non obrulisse silua pro
se in gratiarum actionem. Et ipse Christus quoties ae hae oblatione loquebatur, non ad aliud
eam reserebat, nisi ad nos et ut Ioari. II.
snmsico animam meam i, hoc est, sacrifieo me ipsum, ' Hae e est sententia P. Vasquis in qua aliquavis ista dissicilia. Primum est, quia licet Christu,
Di assumeret mortem ad finem floriae sui νο-βπι- corporis . sed propter redemptionem nostra,quo eessante non suisset pxssius; potuit tamen mortem, quam ad eum finem affumebat applicare etiam, de offerre pro gloria sui eorporis ut diximus, vel ad agendas gratias Deo pro be. neficiis; non ergo arguitur bene quod de iacto non obtulerit Christus mortem in gratiarum actionem, ex eo quod assumpsit eatnem passibilem ad redemptionem nostram. ὀι 'ἐε. Meundo , qudd saetificium oblatum ue inpetrandum aliquid , eo ipso debeat ea e ad placandum Deum , ne peccata impediant illi id veneficium supponicii r quidem a P. Vasque et . sed non asseti ut illiquid ad id riobandum : &aliunde videtur esse contra sensum omnium, qui admittunt quδd in statu innocentiae pomtuissent esse sacrificia, non solum in gratiarum actionem , sed citam ad impetranda Woua benesse , cum tamen tune illa sacrificia non offertentur ad placandum Deum offensunt. Pinuit ergo Christus offerre illud sacris- civim ad obtinendam gloriam sui corporis, absque eo, quod offerret ad placandum Deum
a se Oiseii sunt. Tertio non video , cur de facto non potuerit Christus referre suam mortem in fi- ὸ - .nem gloriae corporis acquirendae. Poter.it enim orare pro illa gloria obtinerula, ut con stat ; poterat etiam ieiunare , 5 alia pia opera. 'de poenalia sacere in eundem finem : Omne enim medium aptum potest honeste . & laudabiliter referri ad suum finem honestum , ii ergo eiusmodi opera erant media ad obtinen- .dam gloriam corporis , poterant a Christo laudabiliter ad eum finem reserti. Cum igitur oblatio saetitie ij, Ee mors esset medium obtinendi gloriam corporis . vi constat. dc aduersarii fatentur , cnr nou poterat Christus illam mortem referre ad eum sinem , sicut poterat velle ieiunium , & alia opera Hoc autem ipsum videtur suisse offere sacrificium ad impetrandam floriam corporis , aut debet explicari, quid delit ad hanc propositionem veriti candam.
Quarto , quia quidquid sit de oblatione
cruenta erueis, 3c mortis, quam non est credibile in gratiarum actionem fuisse iniunctam, quia nunquam Deus alicui imposuit tale genus Saetificij in gratiarum actionem : id tamen non effet incredi Sile de sacrifieio incruento Eucharistico, quod Christus obtulit
in caena de quo non apparet, cur non fuerit a
Christo oblatum in gratiarum actionem pro beneficiis acceptis a Patre. Quod si offerre in gratiarum actionem lassicit, ut dicatur os- ferre prole . iam crit verum simpliciter , &absolute , quod Christus obtulit oblationem eorporis & sanguinis sui non solum pro nobis, sed etiam pro se ipso quod tamen Vaz-ques non videtur velit admittere.
Ego quidem 't ab hoe ultimo incipiam 24.
existimo inprimis, licet Christus obtulit let sa- ι tu
erificium siue incruentum in coena, siue cruentum in cruce in gratiarum actionem pro
beneficiis in se colatis, non ideo dicendi
eme , quod obtulerit pro se simpliciter , dc absolute , quod a simili probari potest , quia
nos possumus de lactis offerte sacrifieium in actionem gratiarum pro beneficiis tollatis a Deo in Beatissimam Virginem Dei param, vel in aliquem Sanctum & tamen in rigore &proprie loquendo , nemo dicet , se offerre Saetificium , dc celebrare Sacrum pro Beata Virgine. vel pro tali, vel tali Sancto. si re, im apud aliquem ex Patribus antiquis ille loquendi modus reperitur , vel intelligendus est in sensu latiori , vol certe accipiunt illam Pic positionem pro in alia significatione , si ratenus significat idem quoa tico alterius , quas dicant , offerri a nobis hoe Sacrificium pro S. Francisco. id est, loco ipsuς, qui si posse r.
447쪽
acceptis. Si autem particula pro accipiatur in sua communi lieniscatione , qua signincat in fauorem, vel tutelam alicuius, non dicimuς, proprid offerre pro B. Virgine, vel pro Angelis quatenus offerimus in gratiarum actionem pro beneficiis 1 Deo illis collatis 1 hoe enim non est tam in bonum referentis gratias,icu illius, pro quo gratias agimus, quam ipsius benefactoris , ut ita dicaria in cui gratiae agun-rzir; ergo lieet Chri ilus obtulisset sacrifieium in gratiarum ac icinem pro beneficiis sibi collatatis noli ideo diceretur in rigore obtulisse pro se sacrificium. Addo ulterius, nec qui offert sacrificium ad impetrandum a Deo gloriam extrinsecam alicuius beati , dicetur in rigore offerre saetificium pro illo. Si aliquis enim verbi gratia,of rat sacrum pro obtinenda canoni Eatione alicuius beati, vel pro augenda deuotione populi versiis illum, non dicetur in rigore celebrare, vel offerre saetificium pro illo . imis cum modum loquendi omnes iideles auersabuntur, ut minus dignum statu beatit iidinis, quia videtur importare impersectionem,de indigentiam aliquam , qua beati indigeant nostra ope, dc a xilio ad euadendam aliquam miseriam, v ci vitandum aliquod periculum : qui sensus verborum illorum non potest melius probari, quam ex communi modo concipiendi fidelium, qui illum modum loquendi nunquam usurpant; de licet communiter dicant, Missas offerri pro vivis, atque desunt his, ut dicitur etiam in sorma. qua
Sacerdotes ordinantum,nunquam tamen dicunt, offerri pro sanctis. 3c beatiς sed in eorunν commemorationem , de honore. Nam sicut de Martyribus dicitur . qiioil iniuriam taeit Martyri qui orat pro Martyre, sic de quolibet saltithodici potest, iniuriam fieri illi ab eo, qui pro ipso
Caeteriim diis cultas specialix est de Christo viatore, in quo stini patiebatur hi oculdubio
poenalitates, dc miserias, atque adco ex hoc.capite non videtur, quod repugnaret illi offerre sacrificium pro se ad obtinendam gloriam corporis,qua liberaretur ab illis miseriis, & doloribus,quos patiebatur. Quare probabilior modus explicandi rem bane videtur ille, quc ni supra ex S. Thoma retulimus, quod scilicet Christus non dicatur Obtulisse pro s. sacrificium, quia Sacerdos . vi Sacerdos dicitur Minister publicus, seu medius inter Deum , a id quem debet intercedere populum , pro quo intcrcedit. Unde apud Paulum in ilia Epistola Mi Hebraeos e p. s.
percitu. Et in illa Epistola supra citata Concilii Alexandrini ad Nestorium approbata in Concilio Ephesino, & Calchedonensi ponderatur in
illo capitulo io. Christuma Paulo Hebraeos; . appellatum fuisse Apostolu, & Pontificem consessionis nostrae, eo quod obtulerit, de sae, cauerit pro nobis:ubi pro eodem vispatur,vo ires, de Pomisi v ; cerum cst aut cm, Apollotumulem esse, ac Musum, seu Lexatum , vel μκ-cium. Nuncius autem, seu lcgatus semper est pro alio . qui non ita commode , de facile
potest per se aecedere, Christius ergo qui speris votcrat melliis de facilius accedere ad Deu quam per quenilibet nuncium, , non indigebat Sacerdote , qui pro ipso loqueretur, de
operaretur. Quando ergo offerebat, ut Sacerdos , quidem pro aliis interuentu Sacerdotis in ligebant, non vero agebat ut Sacerdos pro se , quia hoc indicaret imperseetioncm in ipso , qui indigeret interuentu alicuius mediatoris. Nee obstat, quod alii Sacerdotes osserant, EI ut Sacerdotes sunt, non solum pro aliis, sed etiam pro se ipsis: hoc, inquam non obstat, quia in illis etiam postlimius considerare dupli mpcrsonam; alteram priuatam , secundum quam quia peccator est . & miseriis obnoxios, ac in nrmitate circumdatus, indiget patrocinio, de interuentu superiori: alteram vero publicam, quatenus auctoritate publica sungitur ossicio legati, de Sacerdotis, qua aiactoritatc utens, interuenit etiam pro seipso,qui ut priuatus est indiget tali intercessione : sic enim summus Porriti x vi homo priuatus indiget indulgentiis. dc pratiis, quas ipsiemet,ut Ponti sex. Jc homo pu-ulicus sibi concedit. In Christo autem non pos inus distinet uere illam duplicem personam; quia quom ocio cumque consideretur, mmquam potest praescindere ab auctoritate illa, qua prae- . stat dignitatem & valorem,suis sacrificiis: non enim habet auctoritatem illam superaddita per gratiam nouam, de fauorem. sed manantem ab intrinseco, de ideo non potest considerari ut indigens se ipso, secundum superiorem auctoritatem , vr intercedat pro se, Sc offerat tanquam nuncius , de legatus I nunquam ergo potuit considerari ut Sacerdos respectu sui ipsius. Solum obstare videtur huic responsioni id, quod supra obiiciebamus ex Paulo .ed Hebreos eu . s. qui orationem, qua Christus orauit pro se, videtur apponere in exemplum exeret tu sui sacerdotij ; atque ideo videtur supponere ipsum ut Sacerdotem orasse pro scipso: ratio at tem a nobis adducta videtur aeque procedere de oblatione sacrificii de oratione sacerdotali; in utraque enim Sacerdos agit ut nuncius pro aliis vel in neutra. Haec dissicultas ut verum sateor Deit mihi valde probabilem expositionem.quam ex Chry- Chrysost. stomo sequitur noster Benedictus Iustinia- Iusti nus in illa verba Pauli ad s. nolens ea
intelligi de oratione, qua Christus in horto pro se orauit, sed de ea , qua in cruce , hoc est, in ipsa sacrificii oblatione orauit pro h minibus, dum pro illis sacrificium eruentum offerret. Nam proposto sacerdotis Christi minus apte probaret illud Paulus ex oratione nu da quae non est actus proprius Sacerdotis sed potius loqui videtur de oblatione facta eum clamore valido, de lachrymis pro nobis effusis. Quid autem signifie et Paulus , dum ingerit orationem factam ad Deum, qui Christum poterat saluum sacere dies s linquit
carnissiae preces.supplicationesque ad Deum possit illum salaam facere a morte , cum clamore valido ,eiacis mis oferens exauditus est pro Dareus emta. Sensus videtur hic cise i Christumio tempore mortalitatis suae obtulisse cum
448쪽
precibus validis . non quidem petendo pro se, licet Deus sacile illum poterat a morte liberare , dc ab ipso exoratus proculdubio liberalset sed pr' nobis quorum pericula multo magis eum sollicitabant , quam propria, de ideo multiplicauit ore ces , & pro sua reuerentia exauditus o otinuit nobis peccato
rum veniam ; quare subdit effectum, pro quo exauditus est r n*mim si s est omnibus obtemperamibus causa salutis aeterne, appellatus a Dra Poutifex iuxta ordinem Mele Men. Hune sensum , ut dixi , agnouit Chrysostomus in illis verbis, dum totum illum clamorem, & lachr mas dicit, ex nostrae salutis desiderio promanasse , inquit quoniam nihil aliud facit , nisi quod miram de
nobiι illum habere asserit, ct excellentiam Hra ratω eius ostendit Si ergo ex excellenti erga nos charitate or.iba , non pro se orabat, nec
pro morte superanda, sed potius pro nobis, δάpro venia obtinenssa nostrorum delictorum; in quo propriδ exercebat Sacerdotis munus hostiam osserendo pro populi peccatis, quod proprium Pontificis munus cise praemii erat Paulus, & in cuius exemplum subiecit Christum clamorem , & lachrymas offerentem, ut delicet pro peccatis populi, ut se Pontificem. csse ostenderet. Ex summa ergo sanctitate , &impectabilitate Christi bene insertur in Concilio Alexandrino v βpra, ipsum non potui Dse pro se offerre saetificium, quia hoc argue rei imperfectionem in ipso . quod scilicet propter infirmitatem peeeati saltem possibilem indigeret aliquo mediatore , per quem accederet ad placandum, vel conciliandum Deum, quod per se sp in sacere non posset. Non itaque nego, Christum pro se saepe orasse, id enime ertissimum est,cum in horto,& in crince pro se orauerit,& alibi saepe , sed negamus.quod, in rigore loquendo , exercuerit officium Sacerdotis orando pro se; hoc enim sermaliter est Orare ex auctoritate publica pro aliquo , qui per se ipsum non potest cum tanta auctoriis
late ad Deum ace edere , ut constat ex supraflictis.
sECTIO III. smodo Christin sit Sacerris sicundum ordinem Melchisedech.
1. in ima disseultas est, an & quomodo Cliri-D Distiri X stus sit Sacerdos in aeterniam, prout appella
proma. tur in Psalm. 2o9. in illis verbis, Tu es Sacerdos in aternum secundism ordinem Melchisedech. νυ Mum Uariis modis explicari solet haec aeternitas a renitus SAE Sacerdotii. Primo, ut sit aeternum, quoad effectum, quia gratia , & gloria quam suo sacrificio
obtinui manent in aeternum. Hic modiis deelaiat quidem aliquam perpetuitatem in sensu minus proprio . non tamen in sensu proprio, nec perpetuitatem propriam Sacerdotii Christi .nam saeerdotes etiam leuitici, de alii in lege naturae potuerunt Obtinere ,& sortasse de secto obtinuerunt saltem de congruo subs sacrifieiis sibi, vel altis aliqua beneficia spiri alia, quae maneant in aeternum , & tamen eoru Sacerdotium non dicitur aeternum; neque pnim dicitur aliquis manere Rex , aut Imperator , quamHuperseueiant effectus ab illius potestate positi, quando regnabat, vel imperabat, sed tune dicitur manere Rex , quando potest exercere munera Regis. Secundo alij explicant perpetuitatem hanc 3 . ex eo, quod Chri thus etiam nunc , de usque ad mundi finem exercet os scium Sacerdotis. Disc-rens per Ministros ros sacrifieium Eucharilliae, in quo Christus solus est principalis offerens, alii vero sunt ministri offerentes nomine Christi ; ad quam perpetuitatem videtur alludere
Concilium Tridentinum. 1elsone 21. . dum C ne T M. dicit, Christussacerdotem secundum ordinem Meia Hii esse se in aeternum eoustitutum declarans , corpus, sanguinem suum subjeciebus panis,stvius
Deo Patri obititit , ac sub earundem rerum fmbos. Apo stolis , quos tunc noui Testamevra Sacerdotes conjiuuebat,ut sumerent, tradidit, cr ei em. eorumque tu Sacerdoιio successoribus, ut oJerrent, praecepit per haec verba : Hoc ficite in meam com memorationem. Vbi perpetuitatem Sacerdotii
Christi probare videtur Concilium, ex eo,quod Sacrificium istud instituit in sui commemorationem in perpetuum offerendum. Porro aeternitas in sacris litteris saepe intelligitur de duratione perpetua usque ad finem mundi ; sicut
temporalia E contra dicuntur, ea, quae ante finem temporum finem habent. P. Vatque E in praesenti 8 s. c. I. ct 2. 3I. hunc mossum dicendi late impugnat, & probat Vasqum. Sacerdotium Christi appelliari aeternum aerer nitate sumpta in sensu proprio absque ullo prorsus fina non pro curatione usque ad tinem mundi ; quod ex Patribus , quorum verba re-
scri , conuincere conatur. Quomodo autem
haec aeternitas competat Sacerdotio Christi,explicat ipse ex perpetuitate unionis hypostaticae. eum enim Christus non sit Sacerdos per consecrationem, aut qualitatem accidentalem, sed per unionem substantialem humanitatis cum verbo diuino, qua unione unctiis dicitur,d. Christus; unctus, inquam, non . solium in Regem , sed etiam in Sacerdotem ; hinc est, Sa. cerdotium tD diu duraturum . suam diu manebit unctio, quae nullum finem habebit, ut
Contra hunc dicendi modum adhuc ad hominem argui potest,quia ipse VasqueZ ibi,u. r . fatet hir, Sacerdotium Euangelicum non manere, nisi quandiu esse potest eius ministerium, quia solum quadam accidentaria participatione competit. Ex hoc autem arguere possiimus, quia in Sacerdote Euangclico manet charactem.& manebit in aeternum etiam post diem iudicii, ut suppono ; ergo si potest manere chara ister Sacerdotalis, absque eo , quod denominet sacerdotem , eo quod non possit iam esse ministerium illius Sacerdorii ; poterit etiam manere umstio substantialis proueniens xbunione hypostatica , absque eo quod denominet Sacerdotem, eo quod non possit iam esse ministerium illius Sacerdotii. Quod enim sit vitistio substantialis , vel qualitas accii n- talis , parum videtur referre. Utraque enim sussicit ad denominandum Sacerdotem. quare si qualitas aecidentalis non dat hanc de nominationem nisi pro eo tempore , qtio po- 'Iest Glli ZEC Dy Ogle
449쪽
Iudicii. auChloelius. Lotruus.
test esse ministerium . idem dici poterit de unctione sit bstantiali ; denominare scilicet Sacerdotem pro eo ibium tempore quo potest exerceri sacerdotium, postea vero manebit quidem
unctio, non tamen dicetur actu Sacerdos . sed suisse Sacerdos, i ut manente charactere non
dicitur per se Sacerdos ae ii de praesenti, sed
de praeterito , ex eo quod nunc non possitram amplias exercere miniiterium Sacerdoti . Ego inprimis existimo, neque ex verbis Psalmi supra adductis, tu es sacerdos tu aeternum,
neque ex verbis Pauli in Epistola ad Hebraeos, neque ex Patribus tu ilicienter colligi , Christum dicendum este Sacerdotem etiam potest diem iudici j : nam in Scriptura verba illa maerontim, saepe intelliguntiar, ut supra dictu est. de duratione perpetua usque ad finem mundi, atque ideo in eo sensu explicam verba illa communiter Interpretes; vide Cornelium in eum locum Pauli ; Lorim: in m illud Psalmi
tiores, imo de duratiotie Perpetua secundum prox sentem rerum itatum id ibi et uitelligi, ut constat ex is . Exodi : Iegitimum Iempue umeru A.ι ou , ch IAmui eius post eum. & c. I l .de obseriniuia Sabbati . dicitur. P.i him est Fem Litermim inter me , signumque
Lerpetuum. Quae phratis passim requiritur in Exodo leuitico . libro Numer. Loquendo de praeceptis, pactis durationis semper in statu illius legis. Adde quod ex ipsis verbis Pauli posset aliquis arguere , sermonem eisu de hoe
solo genere perpetuitatis Isc enim ait c. . I' res et i sum Sacerdotes he udum I conuod morte prohibe,entur fer manere : his . tuum eo quod maneat in Hertium , sempite reum habet
tacerdotuim. Vnde G Faluare in perpetuum potes ocredentes per semetissum .id Deum semper vitiens. uerre lavdmu pro nobis. Vbi ex sacerdotio scimpiterno inscrt perpetuum osticiu interpel-l Midi pro accedentibus, scilicet per fidem, ite
enim legendum ci , ac Iemesi tu .icce cris , Ut
ex Bibliis minus correctis legit P. Vas' hie et cor. tum cit autem, quo A illud ossicium non durabit post diem iudicii ergo perpetuitas illa non de bet intelligi de arcinitate abi que omni prorsus
suae. Denique Patrcs , luortim verba affert VatqueZ tuo ea ite Primo . eodem modo pollent
intelligi, dum ex immortalitate Christi collis ut perpetuitatem eius t acerdotii sequitur enim bc ne ex eo quod Chri ibis sit immortalis , quodno indigeat lucccisore in faccrdiatio, atque adeo classiceidotium lit perpetuum, hoc crit, absque succeilbre, de durans quadiu fac cidotium futurum sit, unde si post diem iudieij non sit futilium ullum sacerdotium, eo quod in illo stadii cellare debeant omnia sacerdotalia ministeria, non sequitur ex immortalitate Christi , dura tio eius facerdotii post diem iudici j. Patres ve ro, quos adducit, c. r. liquid probant , solii mrro Ut per unionem hypostaticam, Christi iliabore vicatonem sacerdotalem; cum hoc tamen pollet stare , quod non citet Sacerdos post hem iudicii. scutcnim perseuerante cha iactere nos non crimus Sacerdotes tunc ut fatetur ipse Vasque t sc perseuerante vitiatione sacerdotali in Christo pollut non reticuerare
denominario Sacerdotis, ut supra diximus . Huie autem explicationi non parum fauet Tridentinum cap. i. dicens, Christum declarasse se constitutum Sacerdotem in aeternum se- 'cundum ordinem Melchiside ch ; dum sacrificium Eucharisti cum in Ecclesia per Sacerdotum ministerium offerendum instituit ; eam enim oblatio huius iacrifieij non si iturata ost diem iudicii, non videtur ex hoe sacrificio probari aeternitas sacerdotii post diem iudieii, sed talis aeternitas, qualis erat in ipsos acriticio osserendo , scilicet usque ad diem iudicii. Aduerto obiter circa illa verba Pauli supra, ι .adducta non colligi praecise perpetuitatem Sa-Α Me tm . cci dotis Christi ex eius immortalitate, nec desectibilitatem sacerdotii leuitici ex morte eo tum Sacerdotum. Sed iuxta subiectam materiam. Nam licet Sacerdos leuiticus post mortem resurgeret gloriosus in caelo, non cli et amplius Sacerdos, quia nimirum potestas sacerdotalis dabatur illis solum in or line ad tempus huius vitae mortalis; sicut nec Papa si nostmortem resurget glorioius in coelo, uiset ad vicPapa. nam potestas Pontificalis datur illi ibi timin ordine ad hanc vitam mortalem: unde vcrum
est . quod illi Sacerdotes indigeb vit succcssbre co quod morte prohiberentur permancrc, quianinitru vorte adueniente expirabat Oxum potestas quae data suerat ibi sim ad tempus huius vitae. At vero C in ilius manens in aeternum non indiget succc libre, quia eius potestas sacerdotalis illud Murm unione hyros latica, atque adeo quandiu est Cliostus, manet talis potet laes, abique te tanti dum tamen duret tempus capax exercitii sacerdotalis: post diem vero iudicii, si non est futurum tale exercitium, non indigebit succcubre , qui iam ciset inutilis, S otiosus: bene ergo arguit Paulus ciuitam
di perpetuitatem , hoc est non indigentiam succe tibiis . ex Christi immortalitate . quod gemis perpetuitatis explicuit optime textus iraecus, uni pro I puerno s crdotio ponitur. απ , αβ ατι- quod significat idem quod inconiu-nicabile, vel carens iii ccestione; quod i tu pertinebat ad intentum Pauli probantis excellentiam lacerdotii Christi supra Leviticum ex lioecapite , quod illi Sacerdotes propter potestatis limitationem indigerent luccc libre ; Christus autem successbrem non habeat, nee illo indigeat : quia ipse post mortem adhuc potest applicare de nouo sacrificium cruentum a se antea oblatum , & D sterre per Saccrdotes sacrin cium incruentum , quo applicctur fruehus cruciati; cum tamen Sacerdotes antiqui non
possent post mortem, etia in si gloriosi resurge rent. applicare sacrificia antea a se oblata, nee ad hunc finem alia saerificia applicatoria o
Addo tamen ulterises posse diei de facto, - cerdotium Christi mansurum in aeternum, ietiam post diem iudicii: quia adhuc manebit potestas in Ordine ad aliquos actus sacerdotales nimirum ad oladiim, eo scilicci modo orationis, quo supra diximus dio. 17. seci. . poste orare Christum in coelo in vel ad applicandum de nouo fructum sacrificii,cruentia te antea oblati. F ., cor ita pie, id denominationem Sacerdoti qllhu i re
450쪽
4 6 De mysterio Incernationis.
requiri potestat Em permaiiere ad hoc ad actio ianem sacerdotalem nune , vel postea exercendam: unde Saeerdotes lavitici. vel etiam euangelici post mortem , licet retineat charaeterem, non die entur esse adhuc Sacerdotes, vel Epi Dcceti,aut summi Pontifices,ssed fuisse; quia n5 ha, bene amplis potestatem ad exercendas actiones sacerdotales,Episcopales,& Pontificales Sic
etiam Chesstus, si post diem iudicii non posset
exercere vllam actione sacerdotalem, no deno- an inaretur amplius sacerdos: neque obstat quod Vasque et videtur obiicere dicens, Sacerdotem etiam diei. dum dormit, licet tunc non offerat: hoe enim verum est, quia adhuc habet potestatem offerendi postea: sicut licet non daretur nobis potestas, nisi ad offerendum semel in anno,adhue post oblatu hoc anno sacrifieiuni maneret denominati Sacerdotis,quia maneret potestas habitualis in ordine ad annos sequentes: secus tamε ess et si curetur potestas solum ad hoc anno offerendit,luc enim transacto hoc anno,non diceremur amplius actu Sacerdotes, sed solum suisse ; maneremus quippe perinde, ac si nunc Deus: auferret ab aliquo omnino potestate ni lacerdotalem, qui certe iam non diceretur Sacerdos : sicut si sacerdotium esset aliquid ab hominibus reuocabile. 3c de facto reuocaret tir, non diceretur ille amplius Sacerdos . eo quod licet habuisset potestatem , non haberet amplius eam adactionem suturam. Similiter ergo si Christus maneret absque ulla prorsus potestate ad actionem sacerdotalem exercendam, on diceretur amplius else Sacerdos, sed solum suisse. De facto tamen possumus dicere, etiam post diem iudiei j Christum suturum Sacerdotem.
uia licet tunc non sit amplius oblaturus sacricium, neque per se,neque per alios ministros; po erit tamen exercere actiones sacerdotales,&quae oriantur 1 potestate sacerdotali: poterit enim adhue Christus orare tanquam minister publicust, orare sinquam eo genere orationis supra explicatora terit applicare de nouo sacrificium antea a se oblatum pro aliquo beneficio nobis impetrando. Nam licut B. virgo poterit tunc petere a Deo aliquid pro se, vel pro aliquo beato in ordine ad eius gloriam accidentalem, V .g. reuelationem nouam, & mani statione alicuius minister ij, vel peculiarem aliquem hono rem, L ad eum finem poterit ostendere ubera,
quibus silitum lactavit; sic Christus ipse poterit
. idem petere S ad eum finem ostendere vulnera sua, & wplicare oblationem in cruce factam corporis sui quae applicatio oriatur ex potcilate sacerdotali adhuc perseuerante : poterit ergo denominari adhuc Sacerdos in ordine ad actiones sacerdotales adhuc possibiles.st Dices, Sacerdos non est, nisi possit ostet- sacrificium, quae est propria actio Sacerdotis ; si ergo Christus post diem iudicii, non
potest amplius offerre sacriscium nec per se, nec per ministros , non poterit amplius denominari Sacerdos simpliciter . & absolu- e . licet possit exercere illas alias actio
m NMt r. Respqndeo . non dici Sacerdotem, nisi i data est potestas Offercndi sacrifieium 1 ea tamen Potestate semel habit , durat de minatio Sacerdotis, quandiu potest , vel osse r- te sacrificium de nouo , vel salem consumare , vel applicare sacrificium inceptum, vel
oblatum. Nam si s ut supra fingebamuὶ fieret aliquis Sacerdos ad unteum . sacrifi Si una semel celebrandum , ille quidem appellaretur , Sacerdos , quandiu circa illo saetificium aliquid potetat operari. nam quidquid operaretur circa illud , operaretur non quidem ut laicus , sed ut Sacerdos. Cum ergo
Christus etiam post diem iudicij possit adhuc ex potestare antea aceepta. re sibi debi. ta applicare iteriim , & iterum sacrificium a se oblatum , quae applicatio est actio sacerdotalis , de quasi completiva sacrificii sal
rem quo ad applicationem, consequen vi- dctur , quod possit ad liue appellari Sacerdos, eo quod potestas sacerdotalis nondum expirauerit . atque adeo, ut vitia, δέ perma. nens possit adhuc tribuere suam denomina
Dices iterum, Tridentinum illo caper o - β' Foms 11. afirmat Christum declarasse se Sacerdotem aeternum, dum instituit sacrificium Eucharisti cunn ergo supponit, quὁd non esset am-lias taeeidos, si post sacrificium crucis non haeret aliud saetificium,quod per se vel per suos
in inistros Offerret. Respondeo,nequaquam id sequi.neque eam
consequentia a Tridentino supponi, sed solum aliam, nempe, quod si Christus adhue saetifi-
pium offert, de semper offert, semper manet Sacerdos, nam Sacerdos solus offert sacrificium, atque adeo ex institutione noui sacrifieij quod semper offerret, declarauit, se semper mane.
re Sacerdotςm non tamen 1 equere uru con
tra illum iam non esse Sacerdotem s sacrificium nouum non offerret, neque hoc asseruit Tridentinum i potuit enim appellari adhu a sacerdos propter potestatem sacerdotalem semel habitam, de adhuc permanen emin ordine ad aliquas actiones sacerdotales pertinentes ad idem sacrificium , ut dictum est. 4. Seeunda dissicultas est, quare Christus in ei Ddem verbis Pratim to V. dieatur Sacerdos se- seeundum ordinem Melchis dech: de quo puncto agit S. Thomasariis. ,. de interpretes communiter. Sed quia res haec facilis est, &pertinet
magis ad Scripturae sacrae interpretes.
Breuit et dicendum est Melchide El, fuisse in suo sicerdotio figuram sacerdotii Christi
in multis circumstamus, quarum pIur senu merat, M ponderat Paulus Apostolus ad mb.
.7. scilicet in nomine, quia Amosedechidem LVI est, quod Rex iustitia. Secundo in ossicio, qui suit Rex salem , id est pacis. Tettit, quit in
Scriptura cst sine patre , & matre, hoc est, non fit mentio eius patris , vel matris: Christus autem, ut Deus, caruit Matre, ut homo vero caritit Patre. Quarto , quia in eadem Scriptura inducitur eius sacerdotium sine initio , aut fine , quatenus neutrum narratur.
Quinto, quia suit innui Rex, & Sacerdos summus; sacerdos inquam non solum Gentilium, sed etiam Iudaeorum , eum obtulerit sacrificium etiam pro Abrahamo , seu e Christus
sui; virorumque sacerdos. Sexto,quia in sacerdotio non narratur, habuid c site celibrem ultimi sciu