장음표시 사용
461쪽
in Christo ut homine; liabet enim originem viventis a vivente praecise per productionem tuae humanitatis, qua humanitas vivens producitur a Deo etiam viuente; haec autem productio humanitatis non tendit ad sinu litudinem in natura diuina, ut de se constat, nec illas militudo, seu participatio diuinitatis intenditur per productionem linmanitaris, sed habet te concomitaix ter, de materialiter, quod non sussicit ad veram' generationem naturalem. Alioquin Spiritus sanctus esset filius naturalis Dei, quia licet eius productio non tendat sor maliter ad silmilitudinem in natura, adhuc tamen ex vi procestionis procedit vivens 1 vivente , procedit enim volens ; de aliunde habet similitudinem in natura diuina, licςt non ex vi proccssionis qua procedit vivens formaliter pcr amorem. Consequens est ab Iurdum , S conti a Theologos, qui ideo negant filiationem Spiritui Caneto,quia non habet ex vi processionis ed aliunde similitudinem in
I 8. Confirmatur,quia Christus ut homo non soliun non habet similitudinem in natura diuina ex vi originis, qua oritur vivens a vivente, ted neque ex vi unionis hypostaticae , formaliter loquendo, sed sollim materialiter, & concomitanter. nam unio hypostatica iamialiter terminatur ad personalitatem, materialiter veris . 3e concomitanter affert naturam diuinam propter identitatem cum personalitate Verbi; ergo Chri luis ut homo nullo modo habet 1imilitudinem in natura diuina formaliter, de ex vi processionis, sed solum materialiter , ergo non est filius naturalis Dei, sicut nec Spiritus sanctuς est filius, eo quod non accipiat naturam diuinam formaliter, sed concomitanter ratione identitatis cum amor , quem solum accipit sormaliter ex vi processionis.
I9. Seeundo displicet haec sententia, quia hoc non est ponere Christum ut hominem est e fi lium naturalem Dei, sed Christum ut hominem Deum t Sc quidem Suare et aliquid amplius volebat scilicet, Christum etiam ut hominem vile filium iraturalem Dei ; nam Clui-stus etiam, ut homo est sanctus, & haeres bonorum Dei ; ergo Filius : quod algumentum retorqueri potest contra hos auctores, quia Christus seeundum quod includit personalitatem verbi praeci sc , dc humanitatem, sanctus est sanctitate proueniente ex unione ad personalitatem,& , ut sic cst persona coniuncta,&haetes,& habet ius ad gloriam ratione personalitatis ; ergo ut sic est filius non adoptiuus ergo naturalis: sed ut sic. non est similix
Deo in natura. nam ut sic . non includit naturam diuinam , sed persollatitatem ; ergo vel dicendum est , polle habere conceptum haeredis sine conceptu filii , vel ve se ei Iesilium naturalem sine similitudine in na
1o. Ultima sententia est Basilii Legionensis to-
sit, late docet. Christum ut hominem ei te filium turalem Dei ratione solius generationis aeternae, qua procedit a Patre, quae aeterna generatio humanitati unita reddit filium, S per consequens si personalitas Patris, vel Spiritus sancti unirentur, non redderctur homo
ille filius ; nec etiam de facto hunc hominem Christum esse filium Trinitatis, vel tui ipsius,
sed lotius Patris. Pro qua sontentia congcrit innumeros scholasticos quibus addi po
test Magister Curiel tib. 2. controvers. rum,con- Cutiet.
rrouersia 1. J 3c Patrum Astimonia. Haec sciarentia, quod attinet ad rem ipsam, probabilior videtur, licet in nonnulli S ali tua indiscat limitatione , de explicatione , qitant i quenti luctione praestandum crit.
SECTto III. Explicatur , desinaetur LMntia probabilior. Dico primo, Christus in quantum homo 2I.
non est filius natu talis toti is Timitatis. I' In laac conclutione videntur conlcntire an ri- 'quiores Theologi, qui nunquam cle ciuimodi filiatione loqtruci iunt, de expresse cam ciciandunt Ralilius Legionensis ut i 1kpr.i, dc Lorca in praelem id spui. 34. membro Videtur etiam expreisa S. Thoniae infra quaest. 3 1. ubi do- icci, Chiistum non debere dici filium Dei, nisi solum ratione generationis aeternae, secandam quod est filius Patris, de ideo non e ne dicendum filium Spiritus sancti, aut totius Trinitatis. Allegari etiam potest Alexander 3. P.
polle dici filium Spiritus sancti, vel Trinitatis, nisi abusive, sicut Deus dicitur Pater pluuiae.
cens, nullo modo pol se affirmari oppositum. nec concedi, Christum esse filium Trinitatis. Durandus M alij, quos asteri Ba- Dux na
Probatur primo ex Concilio Toletano XI. in consi ione j ei,ubi ex doctrina Augustini di- Sonc Tolcitur Christum Iesuin nullo modo Spiritus fancti filium credi , vel intelligi polle. Probari item potest ex Epistola Adriani. & Concilio Franco tardiensi supra allegatis , ubi ciari Eistbit' ''
professo tractaretur de hoc puncto,& de explicanda filiatione naturali Christi, nunquam a men dicitur filius Trinitatis,vel Spiritus sancti, sed solum Patris, S: ad probandam hanc filia. t mnem ineruntur ea solum loca Scripturae, qxiς probant Christum esse Verbum Dei, S: filium
Patris aeterni, Ec numerantur duae filiationet Christi altera ad Matrem,altera ad Patr m, ne unquam insinuatur tertia filiatio ad Trinitatem: imo ideo dicitur esse filius, quia iam ante unio nem erat filius, nunquam enim nonstarptius sit quiunt, ) quia nunquam non fuit Pater. Clim erisgo tiliatio naturalis Christi colligenda potissime sit ex hoc Coneilio, ubi specialiter explicata
est, consequens videtur non esse concedendam
aliam, nisi quam Concilium probat,& explicat 'nimirum qua Christus dicitur filius naturalis
Deniq; probatur ratione supra facta quia non est filiatio naturalis, nili iandata in generatione naturali sed praeter generationem aeternam non est alia generatio, qua Christus ut homo procedat
462쪽
468 De mysterio Incarnationis.
procedat a Trinitate in similitudinem natu- co sordiensis definiisse Christum in quantum tae ex vi proe essionis ; ergo nec est fundamen- hominem esse filiam naturalem Dei, ita ut hu tum filiationis naturalis respectu totius Tri- manitas sit ratio filiationis, sicut est ratio mo nitatis. riendi, Vel patiendi, sed solum Christum ho- iv Contra hanc coneliisionem obiicitur Adria- minem esse filium ita ut per humanitatem non ex nus in praedicta Epistola, qui vocem illam: mc amiserit illud ilippositum esse filium, ve/- est pisi mem dilectus , in-mιhι bene compla- de illo homine vere dicatur esse filium. Hane non tintnm videtur referre ad Patrem, sed conclusionem expresse tenet Richardus in s. R'ς, ad totam Trinitatem , probat enim ex eo lo- distinuione i .aνι. 1. quaest. I. ubi dicit, Christum eo, Christum non solum secundum diuinita- ideo-filum, qut.t per communi ionem tem , sed etiam secundum humanitatem appcu tum vere dicti uestius I ei, stim Patris. lari filium Dei. nam de eodem dictum est , Hιc uas hac natiaria ripliaraonis illi non conueniat ra- est filius meus ; super quem Spiritus sanctus de- Done hkmanitatis .sed rationes prositi. Eandem stenditi& quidem spiritus sanctus descendit videtur teneria expresse Lorca ubi supra me fro Lotea.
-- -super hominem, ut hominem addit vero Ponti- 4. numero 3 . ubi dicit, illam propositionem esse sex ,hoe etiam insinuari in illo verbo, . vlacui. veram in sensu specificativo propter commu-nam,ssecun ridiuinu.uem dixisset, ne Iuaq:tam nicationcm idiomatum. Iino ipse Suar ea dici. te diceret in quo ha sene complacui, sed tantummo- di Put. 4 9.sectisne i. comesusione ι. σ sectione 3. do: in quo mihi bene pLιcuit. Sed dum dicit, mμ- ωnclusione 3. ingenue fatetur, nihil aliud colligi euι totam simili Trinitatem comprehendιt, quιa sn ex Adriano , de Concilio , nisi praedictum sen- homine Christo tota complacuit Trinit.M. Haec sum specificatiuum,licet ipse censeat, etiam in
Adrianus, ubi videtur totam Trinitatem facere sensu reduplicativo esse verain illam proposi- Patrem Christi .ut hominis , & proselentem illa tioncm. verba Placeti suius meus dilectus. Haec conclusio non potest melius probari, 24. Responge o. non este credibile, Adrianum il- quam ex textu verbis Concilii, quae quia D. .iuri ti verba tribuere toti Trinitati ut loquetui; re- Ionga sunt, sussciet aliqua breuiter itidieare. pugnaret enim Patribus, qui ea verba de solo Et in prilius Concilium insta Epistola ad Dia Patre accipiunt, Vt docet expreise Concilium hopos His ama , columna 3. eodem modo fate-
o ToII. Toletanum primum in regula fidei edita ex tur, Christum esse filium Dei, Sesse Deum; praecepto Leonis primi Item Augustinus, Hi- imo quia est Deus , dicit esse filium t adducit
latius, Cytilliis, Alexander, Gregorius Boeti- enim locum Pauli ad Romanos s. Ex quibus e ut, Cyprianus, adducti a Basilio, et tu sura, christus secundum carnem . qui es siser omnia imo & in eodem Concilio Francosordiens ea Deus benedictus in scida 8, ubi Apostolus lo- verba reseruntur a solam Patrem ; non est quens de Christo secundum carnem dicit, este ergo credibile, Adrianum se iis omnibus op- Deum, Ec statim arguit Concilium , Si verus posuisse, S: intellexisse de omnibus persianis. Deus ,eι iam γ' verus filius si verus sitius . ne- Solum ergo vult Pontifex, verbum complacui quaquam adoptiuus. Ergo Concilium solum reserti ad omnes personas, non quod omnes vult, Christum secundum carnem esse filium. personae dixerint illud ; sed quod Pater,qui lo- se ut a Paulo appellatur verus Deus: eertum estquebatur, dixetit, omnes personas complacu in autem , non appellari verum Deum, nisi per se in Christo, ut homine. Quia enim omnes comiminicationem idiomatum ; ergo nihil personae diuin et complacuerunt in Christo; id eo aliud intendit Concilium in appellatione si ij. Pater dixit, in eo tibi complacuisle. hoc est, Deinde columna sextis . clarius suam mentem sibi in Christo placuisse simul cum aliis perso- explicat. nain adductis testimoniis Patruin .nis diuinis. Imo , ut hoe Obiter dicamus, il- concludit his verbis : Hae restimonM ideo po-lud argumentum desumptum praecise ex ver- ώιmus , ut coζns iis , Deum , Dominumbo complacus, non videtur omnino efficax ad nostra m Iesum ChrVitam tu viraque natua a V
probandum , quod sermo sit de humanitate. β ct unigemtum , ct primogenitam , non adonam in rigore loquendo, etiam in Verbo di- ptiutim , bd magnum Detim. Eeee Concilium uino seeundum personalitatem diuinam com- vult, elIc in utraque natura, hoc est . di iii-plaeent omnes diuinae personae : sed tamen est na , S humana filium ; sed non alio modo,
argumentum probabile,quia, regulariter loque - ac est in utraque tritura magnus Deus; clam do, quando sermo est de amore Patris aeterni ergo in natura humana non sit Deus. Diu spe- ierga Filium aeternum, videtur esse sermo de a- etheatiue , hoe ipsum intendit Concilium de emore notionali,quo produc ut Spiritum sanctu, si latione naturali. Hoc ipsum concludit eο-& ideo liecte ommuniterdicatur,quod ex amoia lumua ultima , his verbis: verum Deum. v re mutuo Patris, S Filii procedit Spiritus san- rumque tuum confiteamur in utraque natura , ἀ-ctus . non solet dici, quoci Spiritus 1 anctus dili- uina solicet. er hAmana. Ecce aequaliter configit filium; quare dum dicitur omnes tres perso- tetur Christum Deum in natura humana, Se sinas complacuisse in filio, satis probabile argu- lium ; ergo neutrum intelligit redii plicatimentum est. quod sermo sit de filio ut homine, ue , sed specificatiue , contra Elipandum,& non ut Deo : praesertim quod nunquam ipse & sequaces , qui negabant de Christo ho- filius dicitur complacere in se ipso,& per eonse- mine dici possie, esse filium naturalem, sed
quens, si complacentia est omnium persona- adoptiuum , contra quos Concilium sem-rum non est de personalitate, sed de humanita- per contendit , eundem esse hominem, δύ2 . Deum, &id coetundem etiam esse hominem, Ag. ... s. ςundo, Valde Verisimile mihi est, ne- α filium naturalem , S per eonsequens non Adrianuin , neque Patres Concilii Fran- adoDtiuum.
463쪽
, Contra hanc conclusiotiem obiicitur aucto-
eiusdem Concilii, & Adriani, qui laepe di-ιμ ιειl. cunt,Christum etiam in quantum hominem cl-ne . se filium naturale ni Dei. ita loquitur Adriatius coluim.'. ubi illa verba, Hic esslικs meus. doccr.
dicta fuisse de Christo secuti dum immanita tem. Idem habetur in libro sacrolyllabo eiusdem Concilij- . ubi ad hoc ponderat
verba Angeli. Dabit ei Domιnus Deus sedem Dauid Patris eius. Ex quibus sic arguit : mundum careem , videlicet David, filius riuus est, non fecundum duuinitatem. Habes t uur , quomodo, de quo Fupra dixerat: quod ex te uasietur Anctum , locabitur ilius Dei, nou adoptiuAs , sed verus , non aliensis , sed proprius , de eo Iubierit. dabit vi Dominus Deus haem DauιI patris eius. Ad hoc etiam lunan. 6. ponderat illa verba Pe .lii, T ι es Christas filius Dei muι. quia non dixit , Tu es filius Deι vitii. fiugeres enim sinquit forsitan more tuo falsa argumentatisne, ut diames . secundum distinitatem eam sitium Dei eonfisus est. Sed quoniam cum addιι amento dixerat : tu es Christus sitius Dei viui , omnium tarra irarum ora fidei sua pugno attriuir. GD- ι namque nomen ab homine, quem assumsit, a . cer i , quia unctus in homine it, dec. Et denique columna ultima concludit , Christum ei leproprium filium , & verum in utraque natura ; ergo non solum ut Deus, sed citam in quantum homo, dicendus est filius naturalis in seniure luplicativo.
18. Ad haee, de similia testimonia respondetur Dissiluitum. Leile ex iupradictis ex mente iplius Adtiani, de Concilii , inprimis saepe negari apud
ipsos , Christum secundum carnem , M secundum humanitatem eisse filium adoptiuum , de uo non est modo controuersia,nunquam tameici, Christum ei te filium naturalem in quitum hominem, sed solum, quod loquentes de Christo homine, etiam ut homine,poisiimus eum appellare filium naturalem Dei, non quidem filium naturalem in quantum hominem ; ad hoc enim adducuntur testimonia supra adducta, quibus Pater,& Petrus loquentes de homine,appellanteum filium Dei, aduersarii enim negabant, Christum ut hominem etiam specificative appellari filium naturalem; contra quos v ent illa testimonia, in quibus cum homine est sermo, rede homine dicitur elle filium naturalem. De sensu autem illo reduplicativo a nostris reccntioribus intento, nec verbum habet ut indicto Concilio. Quando ucro dicunt,Chri luim etiam in natura humana elle filium, non aliua volunt, quam quod voluit Concilium supra adductum, dum dixit , etiam Christum in utraque natura esse filium,de Deum, hoc es , elle candem, qui etiam, dum homo est. est Deus, & filius: quem sensum explicuit ipse Adrianus in sκ.ceps Ia. l. 2. ubi coiitra aduersarios solum contendit, quod per carnis allumptionem non sachus fuerit cxtraneus, aut descrit elle filius, qui ante carnem seinper filius suci at.
19. Dico tertio ; adhuc tamen admittcnda vide αμνιιιιιν- tur illa propositio, qriantum homo uitia. Dei, in aliquo sensu reduplic mi-uci non omnino improprio. In hoc citam conuenit Basilius Leejonensis uri sis, a. ecpiobarib Thom. potust supponen to doctrinarii S. Tito in TI; tri P. Dan. de Lupo de Luc.Dvat.
juest. IC art. I 1.ubi docet, hanc propositionem, Curastus in quianrtim Minoe i Zersona. habere duplicem sensum. Primum. cc duplicando supra naturam, S in hoc lenia cile falsam. Sccundum.
reduplicando supra suppositum, quod includit
homo, de in hoc sensu esse veram. In hoc crgo secundo tensu possiimus etiam dicere,Christum ut hominem esse filium Dei, quia vς homo non solum dicit naturam Eunianam .sed etiam Itypo stasim , quae in Christo est filiario aeterna , eigo Christus ut homo includit filiationem naturalem; ergo ut homo cit filius iratur .ilis in aliquo sensu. Et lieet non debeat simpliciter concedi illa propositio. UZus in quantum homo est Deus , ex doctrina sancti Thoitiae ubi supra artν II. communiter recepta, haec tamen propositio , Osrastus su quantum homo es fisus , melius potest admitti, quia in quantum homo non includit ullo modo Deitatem, sed solam subsistentiam, humanitatem ; idco melius dicitur, v quantum humo es filius . tu Im Deita. Et propter hanc inclιisionem hypoliatis concludit Valentia valentia. di P. ι. . 23. fiunt lo i. polle dici filium in quan- . tum hominem, quia nimirum secundum Hypo statim humanitatis est filius naturalis. Vide quae diximus supra diν 13.Def. 6. ubi sentiri illius propositionis, & eius veritatem latius cxpli
Contra hanc conclusionem Obiici potest. quia Io. licet Christus in quantum homo includat filia- Οἰuctis. tionem, non tamen suisicit hoc, ut concretum resultans praecisξ ex filiatione , humanitate sit filius : nam filiatio aeterna est forma conlii tuens filium eum subiecto proportionat O; qualis est sola natura diuina, non vero natura humana. Quod probari potest ex ipsa definitione
filii, filius enim est, qui oritur vivens a vulcnte in similitudinem naturae, &c. concretum au tem ex personalitate, α natura humana praeci se non cst vivens 1 Duo vivente in similitii ii nem naturae; nam illud concretum ut ne non est Deus: ergo ut sc , non est . simili, in ri
tuta diuina ἱ ergo ut sic non est filius naturaliς Dei sed quatenus includit etiam naturam illiu-nam, quam non includit Christus ullo modo inquantum homo.
Respondeo , filium dupliciter polle accipi, scilicet prout in fieri, vel prout in fanoetae : filius in fieri potest fgnificare tilem, quod genitus ; filius vero in facto esse idem,
quod habens terminum generationis. Quarcite ut in humanis filius denominatur geni S, non a natura humana formaliter , quam accipit, sed a generatione ipsa, quae est via, ita di-ilinus filius denominatur formaliter genitus, non a natura diuina, sed 1 generatione aeterna, qua accipit naturam; & in hoe sensu sie ut a generatione dicitur genitus sie ctiam ab eadem
dici potest filius , quasi in sieci, seu fundamentali et : Sc in in eodem sensu conere tum
ex humanitate & personalitate Uerbi , sicut est genitus, potest dici filius;licet prout sic, non sit
filius in ficto et se, hoc est, non iit, habens natura
diuinam, nisi solum quasi in fieri Ar in via, quod sussieit ad aliquam denominaetionem filii. Ex dictis infero, si persona Patris , vel Spiritiis sancti allii meret humanitatem , tunc il- Iraua.
tu: n hominem non re filium naturalem Dei:
464쪽
quia non procederet Deo per veram, &na
Diees, ille non eli filius adoptiuus ; ergo naturalis. Rc spondeo, eoncesso antecedenti negando consequentiam et neque enim esset adoptiuus, quia non citet persona extranea, neque etiam naturalis, quia non esset per naturalem gene
Instabis . ille homo esset sanctita ratione unioniς, ergo esset haeres, ergo filius. Respondeo, sore sanctum, sore etiam haerede in . sed non filium, latius enim patet hcres, quam situ , Ee licet arguatur bene iuxta Apo- dolum, est filius, ergo haec es ; sed non e contra, est haeres; ergo filius: haereditas quippe sun dari potest in alio iure non proueniente ex filiatione di si eut etiam Spiritus sanctus de Lusto habet ius essentialc ad bona diuina, & non est filius. Sed contrae obiicies adhuc ; quia ideo praecise gratia habitualis iacit filium, quia dat ius adhaereditatem ; thd illa unio daret etiam ius adhaereditatem, ergo faceret filium. Respondeo ircgando maiorem et nam gratia habitualis non ideo praecise est filiatio , quia datius, sed quia dat ius tali modo, nempc per adoptionem. Pro quo aduerte, duplex solum genus filiationis cognosti alterii filiationis naturalis, quae landatur in vera, & propria generarione; alterum filiationis adoptiuae, quae est assumptio personae extraneae ad euia,& gubcrnatione paternam.& ad haereditatem, sicut s estet filius. Ius ergo adhaereditatem, qaod sandatur in generatione naturali vel adoptione arguit filiationeamus autem a3 haereditate, quae in neutra illarum s liationii sun datur, arguet quidem aliam eoniunctione na,& aliquando maiorem, sed non filiatione, quia non est imposiluin nomen 'ad aliud ius, vel coniunctionem significanda. Gratia ergo habitualis non ideo praecise est filiatio, quia dat ius ad haereditate, repcritur enim hoc
ius saepE sine filiatione. sed quia dat ius per an
sumptione in suppositi extranei ad curam paternam, quae est ellentia filiationis adoptiuae. Dices, filiatio naturalis, & adoptiua conue niuiit in ratione filiationis; sed non conueniunt, nisi in hoc iure, quod vitaque habet ad haereditatem; ergo filiatio in communi, adet quate consistit in hoc iure; crgo via suerit ius ad haereditatem erit filiatio. Respondeo filiationem naturalem,& adoptiuam non conuenire uni uoce , sed solum analo-φcu, quatenus adoptiua est imitatio filiationis naturalis, & substituitur loco illius: licet ergo solum conueniant unia ce in illo iure , sed non in filiatione in hac enim conueniunt aequi uocὸ, vel analogice se ut homo pictus. dc virus. Ultimo obiicit Vasquet: quia in praediisto calu
uo Pater assumeret humanitat m, non posset
dici ille homo in quantum hamo esse Pater Uerbi aete ini ; & tamen modo dieitur hic homo inquantum homo esse filius; ergo filiatio aliter
conuenit nunc Christo, quam tunc eonueniret Panernitas, nimirum proptet ius, qliod utrobique eget adhaereditatem.
Nondeo , eodem sensa , quo nune diei-
Nar hie nomo filius propter conarriunicationem l .i m tum , die eretur tunc ille hoemo Pater:
item eo sensi', quo nunc dieitur hic homo m- quantum homo illius, reduplicando supra suppositum, diceretur etiam tunc in quantum homo Pater Verbi . in quo nullum esset in conueniens intellecta semel signifieatione, & sensu illius teduplicationis & haee sussiciant de hieeontrouerita , de qua etiam videri potest Migisset Curiel in controuersiis Theologicis. tibro r. utroum qui etiam fere nobiseum sentit in liae
De praedestinatione Christi. S g c Υ i o I. Mid dicendum sit de hac pro
positione, Christus est praedelli natus. S E C T 1 o II. Vtrum dici positi, Hic tio mo, vel Christus praedellinatus est filii q
S gerio IIL Vtriam Christin, vel eius ha-m v itin dieatur praedestiusta ad gloriam. Resoluuntur etiam alia dubia circa eundem
Ost Christi filiationem , quaeritur
de cius praedestinatione ε, an scili iacet, & quomodo Christus suetit praedestinatus In qua quaestione aliqua possunt esse de re, ερ aliqua de solo modo loquendi. De re enim est , an de quomodo Deus elegerit humanitatem Christi
decreto aeterno ante omnia praeuisa metita ipsus Christi, ver etiam alio tam , quod mou-uum habuerit ad eiusmodi decretum , de pro quo sgno intelligatur, sui sic illud decretum in
Deo r quae omnia late tractata sunt in superici ribus , dum ageremus de causa meritoria, rede motivo Incarnationis. Certum etiam est. Deum ab aeterno habuisse decretum, quo elegathane Christi humanitatem ad unionem c u Vcr-bo, de ad talem , tantumque gradum gratiae , d gloriae, εc ad eximiam dignitatem, de excellentiam, quam habet. Quare in praesenti restat sola controuersia de modo loquendi, an scilieci, Zequomodo Christus dicendus sit praedestitiatu e εcire a quam multa dubitari nosti int, quae singil. latim, de breuiter definienda sunt.
dice dum sit de hac propositione , Christus
eis praedest vim P Rimis ergo dubitatur, an possimus simplici- I.
ter dicere, Christum suisse praedestinatum. Σ σαδε Potest autem duplicem lensum habere illa propositio. Primus est, a Deo fuisse ab aeterno piae finitum, de destinatum Christum, hoc est , quod existeret Christus. Secundus sensius est. Christusuisse a Deo praeordinatum, Ze electum ad finem supernaturalem gratiae .de gloriae. De hoc secun
Ao sensu dicemus inserim se Etione ubi videbimus . an dici possiit hunc hominem se a Christum
465쪽
Christum, ut hominem suis te praedestitiat tum ad stratiam, &gloiiani.
2. Eirea priorem senium negni non potest, ab aeterno fuisse a Deo praennittim , quod Christu : cxiit cret : an vero id lut sciat , ut
simpliciter,& absolute dicamus Christum suisse
praedestinatum Z vidctur, non susticere in rigore loquendo , quia licci verbum , depra destino in sua propria lignificatione commune sit ad omnia , quae a Deo definiuntur, dedecernuntur: iam tamen ex communi Theologorum ulu videtur approprietatem ad significandum solum ordinationem cis cacum alicuius ad aeternam beatitudinem : unde qui
simplicitet, & absolute dicit Perrum, U. g. ellepraedestinatum, significat, illum esse electum cssicaciter ad gloriam , nec susscit ad veriti
candam illam propositioncm in sensit cominit nitet intento, quod Dcus ab aeterno decreuerit. & praefini crit exiliantiam Petri ; alioquin Onines Christiani, imo omnes homines essent praedestinati : non ergo sum citi, quod Iaxus ab aeterno praefiniei it existentiam Christi ut Christus in toto rigore dicatur praedestinatus. Quod videntur significasse Anti- Antis. siodotensis l. 8. D. R4μ i priueipio & Duram d. m Iussi. num. 3. dum dicunt, praedestinationem simpliciter c me ad gratiam , oe gloriam : aliam vero
esse non simpliciter, sed ast aliquid aliud , victim dicitur aliquis praedestinatus ad tale, vel tale ossicium, vel ad talem unde cum aliquis sine addito dicitur praedestii ratus, accipiendum videtur de praedestinatione ad gratiam,& gloriam non depraedestinatione ad exi.
stentiam, vel ad aliquia aliud.
Caeterum Theologi communit cr conce-
mimia dunt illam propositionem , tam ius est y κώ-
Th νδ insuater , Uasque Σ, & alij. Ratio auten vas ex Heli Thoma, quia P. sima. scilicet praedestinatio . propite loquendo est. ist via, pars diuinae prouidentiae , qua Dcus praeordinat ab aeterno , quae per gratiam facienda
sunt in tempore : cum Ergo productio vitro
nis hypostaticae , pei quam resultauit Christus subsistens in duabus naturis, sat per maximam gratiam Dei,consequens est, ut pcr.Ordinationem illius unionis sit praedestinatio, qua Deus ordinauit, & praefiniuit quod existeret Christus. Unde soluitur ratio dubitandi in contrarium adduci a ; quod enim existat Peartus , licet praem dinctus ab aeterno per diuinam provisentiam ; id tamen non pertinet ad gratiam supernaturalem , sed ad prouidentiam naturalem , &.ideo non dicitur , ptvr prie loquendo , Petrus praedestinatus, ex eo quo A prae delinita sit eius existentia : eeuia veto existentia Christi perti eat ad ordinem maxinae supernaturalem , eius praedc finitio
pGtcst diei praedestinatio Christi, ut dictum clic Ois Do ri potest haec ratio ex sentens a probabili rara,&ia is committat, quae docet creationem ipsam hominis r dcstinati munerath.inter c fiuctus praecie stolationis ipsitis A iis
essicaci saliuis ipsius pertinet ad prouiden nsupernaturalem , atque adeo homo quatenus terminat illam acti nem, de illam voluntatem Iaci creantis eum ex tali fine essicacitervolito dicitur discretus, Ze praedestinatus, seu terminans prouidentiam speciale Dei propriam
praedestinatorum ; ergo multo magis volun actionis, qua ponitur in rerum natura Christus
subsistens in duplici natura procedit ex proui-.dentia Dei supernatur si specialissima , & dc-. nomin ibit Chistum praeitcstinatum , seu volt
elim per proludcntiam maxin. pertinentem ad ordinem gratiae.
Hinc obiter insero in hoc primo sensit in D quo possumus dicere , Christus es praede uat ira, hoc est praeordinat uiri est a Dco per prouidentiam ordinis gratiae quod Christus existat; non posse dici, hic homo est praedestinatus, loquendo de illo homine Iesse, hoc est, quod
cxistat hic Itomo , volitum, & definitum est a Deo per prouidentiam ordinis gratiae. Ratio differentiae est, quia quod existat Christus, pertinet quidcm ad ordinem gratiae,cuin sit opus maximum gratiae viaio duplici ς naturae in persona Verbi , de ideo loquendo de existentia Christi, possumus dicere. esse volitam per praedestinationein : at vero quod existat hic homo , sistenilo in ipsa existentia hominis, ut talis est portinet ad ordinera n turae, de ideo sistendo in ipsa non possu- mus dieere , illam esse praedestinatam: possumus tamen si aliquid adiungamus. ut ii dicas hic hinno,ut sublilius in tali persona, vel ut eius. existentia ordinatur ad tale compositum Christi , pertinet ad prouidentiam sepcrnaturalem , Spraedestinationcm , quia iam tunc ex plicatur ordo ad gratiam , sub quo pertinet. productio existentiae humanitatis ad ordinem,&. prouidentiam supernatu leni. Dieet aliquis praedestinatio hi suo conceptu non solum includit, quod obiectum volitum per i piam sit gratia . h. c est, aliquid pertinens ad salutem , de beatitudinem aeternam . sed etiMra , quod sit gratia , hoc est donum gratuito datum ci , qui dicitur ptaedestitiatus nam praedcstinatio ex Augustino definitur communiter praesci latia, praeparnio beneficiorum, quibus certissimε liberantur quicumque libe-
rantur ergo non possumus di cre , Christum .
sinpliciter esse praedestinatum . quia hoc Est dicere , illi esse praeparata a Deo per prouidentiam aeternam beneficia aliqua grxtuita,
indebita ipsi Christo , quod videtur fau
Respondetur , requiri quidem ad rationem praedestinationis, quod sit praeparatio bene. rviastinν fietit ad bo e tamen ut Chistus aecepisse dicatur beneficium , non est necesse quod si indebit una ipsi secundum utramquc natiu am, satis est si si gratuitum , de inde birum natu rae humanae gratuitum enim , de benificium. est, quod postulat in accipiente gratitudi nem ; certum cst autem , Christum potuisse 5: debui illa eratias agere Deo pro donis acceptis, scut de tacto saepό gratias egisse legitur in
Euan elio. Si ergo Christus gratias agebat, beneficia accipere . poterat , dc haec pote- illi I Deo praeparari, quia nimii tum satis
466쪽
De mysterio Incernationis. 472
et ait quod illi ut homini essent gratuita, & indebita. Aduertere tamen oportet, quod licui possumus dicere Christum uiuia a Deo praedestinatum infensu explicato, & aecepisse a Deo benificium existentiae suae humanitati, unitae eum Verbo : non tamen possumus dicere in eodem sensu, de quo nunc agimus, Verbum, ,ut filium Dei sui sic a Deo praedestinatum, vel finitum , quia verbum ρ destino seca illuc regu lam verborum significantium actionem, vel passionem, quae liuent sacere sensum formalem i, quare licui non pollii mus dicere , Deus
et fluit ιn Procucere V erbum , aut facere
- rebiun , sic nec dicimus, praedestinauit Hereum . quia hoc esset dicere praede*ιiuit quodproduceretur . vel quod ea: exelsuum Verbum , quae
omnia in sensu sor mali, quem reddunt, salsa
sunt, sicut suprὶιtitur. 1 3seel. s. prditer simimilem rationem vidimus, non tolle admitti illam propositionem , Verbum, vel filius Dei me is , licci admittatur illa ; Chrbius incepit , qui, scilicet illud verbam incepiι ex Communi usu iacit, ut subicctum propositionis illius supponatur in sensu sor mali: idem autem videtur dicendum, de illo verbo praedestinatus in eo sensu, in quo nunc loquimur, quia praedestinatus ut ut . idem est, ac praedestinatus ut incipiat, vel ut producatur, qui modus loquendi reddit sensum formalem ex parte Seio. Patrem Suare et in praesentistitione pr aliter hoc explicare, & reddere aliam rationem , quia lcilicet praedemnares gnificat actum animae , atque ideo applicat
suum significatum subieeto formalit et sum- pro ἔ unde cum dicitur de stici Dei vide tur illii tribui secundum se, sed lixe raegula
non caret dissiculiate; quare ne iliorem existimo priorem solutionem.
Virum dui posit, hic homo , vesChristus praedcstinatus est filius Dei
Disisutia, C Ecundo principaliter dubitatur de praede-
seMartri4 Istinatione . non ut sic. sed in ordine ad ali-
aliud, & potissimum quaestio est de hae
propositione : his homo praedesinatus est Iditis Dei, an possit in rigore offerti
v...his in Lo ς δ in P aesenti disp. 8s .mem. s. ean tribuit noster VasqueE in praesenti disp.
licuti, conclusione 3. Fundamentum potissimum est, quia ad veritatem illius praepositionis requiritur, quod subiectum praeceda , vel tem- ore , vel saltem natura , saltem in appreensione diuina praedicatum ; cum enim aliquis praedestinatur ad aliud necesse est, quod , qui praedestinatur, concipiatur prius absque eo,ad quod praedestinatur,x rursus ex gratia, & beneficio aeeipiat id, ad quod praedestinati. Sed subiectis in illius propositionis, nempe hemo , aut his homo includit ex parte subiecti personalitatem, non aliam ; ergo personalitatem Christi ergo iam includit ex parte subiecti id, ad quod praedestinatur, quod repugnat, sicut si dic crus, homo praedem ualur, -
Contraria sententia verior est S. Thomae νM . in praesenti, anc. a. & aliorum communiter, S. TLoiti. quos reserunt, de sequuntur Suarer, & Vasque a locis citatis , & alij recentiores Theolo ''gi. Adduci solent pro hac sententia vci ba Pauli ad Roman. i. quae occasionem praebent huic controuersiae , ubi sic ait: Paulus seruus Iesu Chri- , vocatus ostolus , segregasus iuEAangelium Dei , quia ame promiseriti Der Pro pher.υ saos in Scripturis sauciis de suosus e qua factus est es ex semine David secundum carnem: qui tradestinatur est stitis Dei in virtute secundum Sparuum Mnestificationis , ex resurrectione mortuorum Domini nostri Iesu Chrsi. Caeteruum VasqueE AO. 9 . e. I. ingenue fatetur,
ex hoc loco non posse essicaciter probari, ubi
plures affert eius textus interpretationcs, quae
etiam videri possunt apud Corneliam tbι. Et quidem omissis aliis dissicilioribus, duae sunt
satis communes , quae illius argumenti vim Ex N Miso omnem enervant. Prior est, Patrum Graeco--ΑΡ-rum, qui loco illius vocis Praedestinaras legunt deviratus, quod videtur conforme verbo Grae- CD, , quod est definire, & tunc facilius est sensiis totius orationis, scilicet Christum factum ex semine David secundum carnem declaratum esse filium Dei naturalem virtute,&Potentia remittendi peccata per Spriritum san-rificationis, & qua seipsum , & alios mortuos suscitauit. Posterior expositio retenta nostra
vulgata. quae legit Praduianaiar ; illud tamen participium non refert solum ad filium Dei; ieci ad totum, quod sequitur, ita ut sensus
sit , Christum sutile praedestinatum filium
Dei in virture , &e. hoe est , ut esset filius Dei cum potentia , 5c viri ute ad sanctificandas animas ad operanda miracula suscitandos mortuos , &c. quam interpretationem amplectuntur doctistii ni recentiores intcrpretes, utraque autem reddit inessicis argumentum desumptum ex illo ad probandum, huc hominem fuisse praedestinatum filium Dei. Adduci etiam possunt pro hae sententia 'aliqua loea Augustini, quae resert vasque 2 ubi
quit, eo quod Augustinus in illis, & aliis locis fiequenter usurpet concretum pro abstracto , hominem pici humanitate . atque adeo sollim intendat , humanitatem fuisse praedestinatam ad unionem cum Verbo. haec ta-
tamen euasio dissicile poterit applicari ad verba Augustini in libro de prauestinatione San- Augustin.ctorum cap. i s. sic habet. Ea gratia fit ab initio fidei sua homo quicumque Chri stianus , qaiae gratia homo sti ab inιι is suo factus es Chrisus : de ipso Spiratu . ct hic reu.uus est , de quo illa natus est. Vbi non videtur, posse lo-q ii de humanitate sola , illa enim non est Christus i dicit autem, illi homini factam esse gratiam , ut fieret Christus ergo implicite concedit illum hominem praedestinatum suisse in Christum , seu in filium Dei natura - .lem , qui enim in tempore accepit gratiam, ab
467쪽
aeterno praecognitus , & praeordinatus fuit ad illain , quod est esse praedet inarum ad illum fi
Ratione denique . aliis omissis minus e i ficacibus probatur, de simul dii oluit ut sundamentum Durandi supra adductum, quia nimirum Hic ho=no positus m illa propositioine ex
parte subiecti non intelligitur includere personalitatem Verbi diuini. nam, ut saepe diximus insuperioribus dio. 3.& alibi, hic
homo ita concrcto non est hoc suppositum , sed suppositum vage linius naturae humanae , at que ideo variata personalitate maneret idem numero homo , nc ut in diuinis idem numere Deus est Pater cum subsistentia Patris.& filius cum subsistentii filii possiimus ergo considerare ex parte subie sti in illant positione hune numero hominem indissetentem ut sit Christus, Si qui posset existere cum alio supposito , ac per consequens cui ex gratia ad ueniat, esse Christum . atque ideo qui possit praedestinari ad illam gratiam iuxta regulam positam , qudd omnis ille, qui in tempore accipit gratiam. ab aeterno ordinatur , , praedestinatur ad illam: si ergo huic homini fit gratia, quod sit Christus, hic homo praedestinatus est a Deo, ut esset filius Dei, & Christiis. Hac ratione utuntur Suarez , & vasque et locis citatu, lieet Vasque E iuxta sua principia explicet concretum homo , ut signincet directὸ hanc naturam,& de connotato personalitatem vage r scd
quod spectat ad rem praesentem, hoc nihil rescit , cum etiamsi directe lignificet solum suo-I ositum , illud tamen non determinet, sed lo-amnaturam. atque adeo ellet idem homo cum alio supposito terminante hanc caciem naturam. ita Contra hanc tamen rationem multa condis gerit L circa supra citatus .ex quorum solutione -- , eius vis magis explicabitur. Tota autem dinficultas reducitur sere adhoc, quod Deus non concipit res , sicuti nos, sed absque ulla imperfectione , aut confusione, ut sunt i parte rei in se ipsis; te autem ipsa hiimanitas Christi non habet aliud supposmim . nisi diuini uergo licet nos possimus per nostros conceptus, praescindere , dc cognoscere illum hominem non concipiendo determinate personalitatem Verbi, Deus tamen concipiendo illum hominem . semper concipit iplam , ut est a parte rei, scilicet hoc suppositum verbi eum hac humanitate : hoc autem iam ex parte subiecti includit filiationem Dei ergo non potest esse subie- ni, quod a Deo praedestinatur , ut sit filius
Confit matur. quia licet ille modus concipiendi habet et locum in Deo, non tamen deseruii et ad praedestinationem, quae est cognitio non speculatiua,sed practica disponens existen tia in rerum, prout re ipsa fututae sunt ; eum ergo a parte rei non fit conferenda gratia ali cui sub tecto vago. vel praeciso, sed determina in narum resert conceptus ille praecisus , ut dicamus. Dcum praedestinasse hunc hominem, ut est et filius Dei. I 3. Respondetur quidquid si, an Deus habere possit conceptum Vagum peribnalitatis. quem nos explicamus per nomCn homo; concedimus Deum in sua praedestinatione respexisse ad sub
iectum deternuitatum scilicet ad hanc hunM-nitatem, nihilque aliud voluiss e, nisi dare huie humanitati unionem hypostaticam eam pCr nalitate Derbi diuini ; quod potuit velle Deus etiam absque ullo conceptu hominis ex parte s u biecti praedestinationis; sed solius hvm.rmiat s , Ut constat. Caeterum hoc ipsum quod Deus fecit, postumus nos explicarc nobis per has Voc CS, Dein praeaestinauit hunc hominem , υt esset sili is Dei seu his homo praedestinatus est silius I ei. pos sumus enim nos explicate. & dicere por conceptus nostros conlatos, & vagos id , quod Deus voluit,& cognouit per actus idistinctos quando enim Deus creat Petrum, vult hunc hominem determinatum ; possumus tanton nos dic e , quod Deus voluit creare aliquem hominem, &quod Deus secit, quod a parte rei natura Eum Mna existeret in aliquo indiuiduo, quidquid enima parte rei ponitur, fit a Deo, & est voliturn, definitum a Deo iuxta naturam talis effectus: sed a parte rei est verum,quod sit aliquis homo nouus,quod antea non erat; ergo hoc ipsum sactum est, & volitum a Deo. Sic etiam a parte rei iactit m est, quod hic homo existeret filius Dei, quod potuit non esse , etiam cxistente hoc codum homine, ut suppono. nam aliud suppo
situm creatum cum hac eadem humanitaru es
set idem numero homo; ergo factum . & volitum est a Deo, quod hic homo existeret filius 'Dei, alioquin aliquid quod potuit non eme, existeret L patre rei non volitum . nec pos tum a Deo, quod dici non potest i fatendum ergo est, D cum voluist et, & praedestinalle , quoil hic homo esset filius Dei. nam volcias Drus unionem hypostaticam huius humanitatis cum verbo, voluit id, quod nos significamus per
illas alias voces. Fatemur ergo D cum cognoscere res prout sunt 1 parie rei, se8 hoc sufficit ut loquentes nos do eis sem rebus per conce rus nostros civisasos, pomimis dicere illas voidas elie a Deo , ct hoc modo dicimus , hunc hominem cile praedestinatum filium Dei ; ncinenim tribuimus Deo eundem modum concipiendi nostium . nec dicimus , Deum habuille in sua scientia ex parte subiecti aliquod suppositum vagum sed dicimus a Deo esse factum id,quod requiritur ad veritatem nostrae pr positionis,& ut suppositum Uerbi possit praedicari de silpposito huius naturae humanae.
Hinc patet iam ad confirmationem: concc-dimus enim, praedestinationem esse scienti .im practicam ; hanc tamen scientiam practicam Dci possumus nos explicare per nostros conccis plus confusos , sicut quando dicimus, aliquant cathedram destinatam.& volitam esse ab artifice Explicamus cognitionem praehi eam artis eis de tali cathedra per nostriam concCptum con susum .de inde terminatum. Secundo arguit idem auctor, π.2 i .quia licet Deus concederetur, poste praedestinarc aliquem hominem in confuso ad gloriam, non tamen post et aliquod suppositum vage huius humani- dismtatis ad filiationem naturalem Dei, quia homo
I rout esset vibicctum praedestinationis in fiatum Dei , vel excludit a suo conceptu suppositum diuiniim,vel rum excludit illud , sea includit saltem materialiter . &in confuso. Si exeludit illud: ergo illud subiectum non prae-Rkk 3 destinatur.
468쪽
4 4 De mysterio Incarnationis.
destinatur , ut ili filius Dei. nam hoc cisci ilicere,quod luppositum non diuinuiti, ted creatum huius natur e liuinante piaedestinatum cst , ut sit
suppositum diuinum, quod est impostibile. Si
autem non excludit. sed includit illud saltem materialiter, & in confuso, non potest praede stinari. ut sit supposivum diuitium . iam enim in iubiecho prae testinationis includerctur reaaliter, saltem materialiter ,& consua terminus eiusdem praedestinatiotiis.quod repugnat , quia distinctio ibi a rationis, dc secundum conceptus
nostros non sufficit, ut unum praedestinetur, Mordinetur realiter ad aliud.
ita Respondetur, adhoc ut aliquid dicatur prae-- destinari ad aliud , satis est e. si id , qit ponis tur ex parte subiecti, possit idem reperiri absque et i; ad quod praeae limatur; iam enim per praedestinationem acquiris aliquid e cum ergo
hie numero homo posset esse in rerum natura,
absque eo quod citet illius Dei , potest dici
vere . quod praedestinatus cst . ut sit illius Dei. Simile quid inueniri potest in pioductione reali; nam licet per illam debeat aequiri aliquid reale. dici tamen potest , quod hic Deus per generationem acquirit, quod, sit filius , & pertoecssionem quod sit, Spiritiis sanctus, quia ic Deus positus ex parte subiecti dicit suppostum vaguua Iulius naturae diuinae quare idem numero Deus reperitur in lyatre sne filiatione, de in Patre & filio sine spiratione passiua , quod sussieit Vt dicamus hunc D cum per generationcm acquirere esse filium , ergo a fortiori su D sciet eadem ratio, ut dicamus, hunc hominempe Uraedestinationem diuinam Ordinari ad hoc, ut ut Christus.& filius Dei, non enim requiri
tui maior distinctio inter subiectum praedestinatum,& id, ad quod praedestinatur, quam in tet si ibiectum, & id, quod per actionem realem illi acquiritur : ad utramque quippe loquii tionc ni susticit, quod subiectum possit reperiri absque eo quod ponitur ex parte termini, vel
praedicati, Dices, ergo eodem modo poterimuς dicere, a M. hominem praedestinatum csse , ut sit Petrus, quia homo in communi posset etiam reperiri absque eo quod esset Petrus : consequens autem videt ut absurdiim, quia eodem etiam modo possemus dicere, predestinata in esse substantiam in communi, ut sit hae e substratia saluanda .rν. a. m. Respondeo inprimis, aliqui ex aduersariis, licἡt non concedant in rigore, hunc lion in messe praedestinat uiri filium Dei, concedimi tamen in rigore hanc propositionem: nemo fra δε-
sinatas e lims Dei, si Homo supponat suppositione simplici, seu immobiliter. hoc est . pro ra-' tione communi hominis, tune enim verum est,
hominem suille praedesti iratum filium Dei. Ita
concedit lcirca a. u. 4. in quo
non video, quam conse lucrater loquatur ; potest enim contra iesum retorqucri argumentum, quo nostram sentcntiam impugnat, quia .. tune vcl ex parte subiecti homo excludit suppositum diuinum, vel includit illiid falcem materialiter si di eas primum: ergo illud subiectum non est . qu5d praedestinatur, ut iit filius Dei i si
se cundum, ergo iam terminus praedestinationis includitur in subicinc . Mia e sie. Di, es,nc'dς includi, nequc excludi, sed subiectum praescindere , quia est rati commmunis
Sed contra, quia in communi non prae- seindit ab omni ilippolito. nam plus dicit Domo in c5muni,quain humanitas ; ergo includit suppositum, sine suppostlim etiam incommuni abstra tum ab hoc, & illo supposito, siue disiunctum Je in consulo , hoe vel illud suppotitum
quocumque autem modo illud explieucris, id enidici poterit de hoc termino hic homo , quod nos. licet includit,vel seppositum in communi, prae, scindendo ab hoc,& illo suppolito. vel suppositum disiunctum de in confuso, hoe vel illud ; nalicet hic hore a sit terminus singularis ex parte nasurae humanae, sapit tamen rationem termini comunis ex parte suppositi; siclit dici solet de termino illo hic Deiri; qui est lingularis ex parte naturae diti inae, habet tamen aliquam communita tem ex parte personalitatis ; non est ergo , cur concedatur, hominem incommuni praedestinat uni filium Dei & non hunc hominem in particulari.
Similiter retorqueri potest 'illud primum ar- ,
gumentum, quo idem auctor impugnabat nostram lententiam , cx eo quod Deus non concipiat res cum his impersectionibus, atque adeo Deus non poterat habere ex parie subiecti hune hominem, praescindendo ab hoc supposito , ut illum praedestinaret filium Dei. Hoc inquam pariter urget contra ipsi uri, si enim Deus non pi ae scindit sicut nos; ergo non potest ex parte subiecti concipere hominem in com
nauui , ut illum praedestinet in filium Dei: si
ergo hoc non obstante, poIlumus in rigore dicere, hominem incommuni sutile praedestinarum filium Dei , cur non por erimus dicere.
hunc hominem suisse praedestinatum filium
Ab solii te tamen loquendo . existimo . ii Iam loci uitionem de homine iii communi, uel de subsia:uia in communi non esse pro-rtiam , . 'clia licet verum sit , Deo factumelle , quod ratio communis contrah.mir per
Imnc hominem filium Dei. seu quod aliquod
indiuidiim contentum sub illa ratione communi sit filius Dei, praedestinatio ramen signis eat a Techum dilectionis electionis specialis subiecti praedestinati, ratione cuius ille, qui praede uinatur debet specialem gratitudinem
Deo. quando autem Petrus praedciti natur . non diligit Deus speciali affectu totam rationem communem hominis , scd solum Petrum; alioquin eligeret Deus omnes homines ad gloriam ; nec debent Deo specialem gratitudinem omnes propter electionem Petri, nisi illa esset aliquo modo beneficium commune redundans in omnos homines ideo non dicitur homo in communi praedestinatus, ut sit Petru
saluandus. At vero in Christo potest diei hie homo praedestinatus filius Dei, quia iam ponitur ex parte subiecti aliquid capax specialis beneia ruentiae, de dilectioni Dei, quae formalit creem inatur ad naturam humanam,in qua residet
voluntas. per quam potest reddere pratitudinem specialem & ideo in rigore est verum. quod Deus specialiter dilexit hunc homi ire m. 5e hunc hominem debere specialiter gratia Deo pro beneficio unionis hypostaticae, scut
469쪽
de illud beneficium potuisset antea postulare. Si enim praeexstitisset haec linmanitas in proprio supposito , potuisset hic homo petet evnionem laypostaticam suae naturae cum Uerbo, qua Obtenta, & destructa subsistentia propria , posset: dem homo agere gratias Deo pro illo beneficio sibi collato ,&pro sua citatione exaudita; ergo collatio unionis lassicit, ut ditatur Deus specialiter diligete illum hominem , S prae desti
nare illum. Iy. Vnfle obiret insero , non fore idem dicen. ne uena dum, contra personalitas aliqua creata hu
mana per possibile, vel impossibile dimissa natura humana , quam terminabat, inciperet te minare naturam Angelicam; tunc enim non diceretur proprie illa personalitas , vel illa persbna praedestinata a Deo etiam praedestinatione inoidine naturae, ut esset Angelus: nam peribi inlitas secundum se formaliter non terminat affectum amicitiae, aut beneuolentiae diuinae nequc est eapax gratitudinis exhibendae , vel petendi beneficii, haec enim omnia pertinent ad naturam intellectualem; non ergo supponeretur, ex parte subiecti praedestinati aliquid, cui Deus conferret illam gratiam per speetalem affectum beneuolentiae; sicut inuenitur , quando est eadem natura indiuidua ex parte subiecti praede- . stinati , quae eadem natura potest petere sibi illam gratiam,& exaudiri a Deo, & reddere gratias pro beneficio aecepto , ut diximus, inde etiam est, quod neque homo in communi dicatur praedestinatus ut se Petrus, propter easdem rationes, quae in illo etiam militant, ut ex plieatum est. 1 o. Tertio arguit idem Lorca num. 22. contra νι--α. nostram sententiam , quia haec propositio non Draia Lorm conceditur , he o est saltu Dei ergo neque haec debet eo ne edi . his homo pruristianaim est Diu Dei. Probatur consequentia, quia factione id praedestinationem . & c conuerto est necessaria consequentia , quidquid enim
praedestinatur, fit, & quidquid fit praedestinatur; ergo si hic homo prae aestinatus est filius Dei, ehus etiam est filius Dei.
R. .cina . Responfletur , ne pando primam eonsequentiam. Ratio autem gi seri minis est quia, ut vidimus suprὶ disp. hi t. s. ad illam primam
propositionem velifieandam requititur , quod lubiectum praecedat tempore absque illo , quod ponitur acquiri ex parte praedicati : homo autem non praecessit , antequam idem homo inet Deus. At vero ad verificandam se eundam propositionem satis est , quod subiectum potuerit esse a parte rei, asque eo , ad quod praedestinatur, prout de facto potuit et se hic homo, absque eo, quod esset Deus. Vnde ad proba
tionem negatur etia consequentia, quae non est
in legitima forma, deberet enim ita concludi, omne , quod praedestinatur sit: sed praedestin 1- natur hie homo filius Dei ; ergo fit, quod hie homo sit filius Dei r quod quidem est verum.
Alioquin argumentum habet quatuor terminos; nam esse Delum Dum Dei, est nouus terminus,qui non erat in praemissis.
it Ex dictis infertur . idem Alcendum esse de
hae propositone, Christin ut homo . et et ut hic homo praedestinatus est filius Dei. Ita loquitur S. Thomas in praesenti art. 1. 5 alii Theologi
quod idem dieendum est de illa propositione,
Verbum aui filius Dei in gitantie u homo prae
Astinat in est . tit esset sitim Dei. nam illa re- duplicatio facit, quod praedestinatio cadat s lum supra hi inc hominem, & non supra filium Dei. Solii in posset obstare , quia Christus inquantum homo non est filiust Dei; ergo non est praedestinatus in quantum homo ut esset filius Dei.
Respondetur tamen facile , cx S. Thoma. artis. 2. ad secundum . illud in quantum non reis duplicare supra naturam humanam, ut causam,
vel radicem praedestinationis , sed designare solum id , quod in Christo est susceptiuum praedestinationis ; sicut eam dicimus. Chrastio
in quantum homo est albas, non significamus humanitatem exigere albedinem, sed esse iubiectum, quod immediatε afficit albedo, de ratione cuius torum suppositum denominatur
album. In quo sensu non potest dici, quod inquantum homo si filius Dei , quia hae e denominatio prisis competit Christo in quantum Deo. An .ero in aliquo sentu possit etiam
dici Christus in quantum homo est filius Dei. diximus supr a dissu α; . st L s.ct 3 r. mi.
Terti δ dubitatur eonsequenter , an absque tris vllo addito diei possit . Grapin pra Gmnatus Diseislias
efflim Dei. teri a Negant omnes, quos reserunt, & sequuntur Suare et ubi Apri fici. 2. & asque t. diu'. si . num. 13.osequentisin. Et quidem in eo senis , in quo nunc loquimur , scilicet de praedestinatione ad aliud . res est clara, quia Christus vi Christus ineludit suppolitum diuinum , nec potuit ella absque illo; non ergo potuit ex diuina praedestinatione ordinari ad talem filiationem Dei. Loquimur de hoc Christo. nam si sermo esset de Christo ut sie, quatenus est quid commune ad hune Christum . &ad alios possibiles ex aliis tiaturis humanis, quae assumerentura supposito Patris , vel Spiritus sancti, cereum cst, illam rationem comis munem potuisse reperiri absque personalitatefiiij ; sed tamen sie ut non dicimus, hominem in communi praedestinatum, ut sit Petriis, ut supra notauimus , sic nec deberemus dicere, Cnristum ineommuni praedestinariam csse ut esset hic Christus, vel filius naturaliς Dei. Quod autem dicimus de Christo , dieendum est a sortiori de Verbo , aut filio Dei, & negandae propter eandem rationem hae propositiones . Veroum, aut Him Dei praedullinatus est, risits bus Dei.
obiici solet sophisma quoddam vulgareeontra hanc partem , quia scilicet per communicationem idio tum quidquid dieitur de hoc homine , poterit diei de Christo, seu de filio Dei ; ergo si hie homo est praedestinatus filius Dei,Christus etiam , vel filius . Dei praedestinatus est . ut sit filius Dei. Mic enim vi detur et se Syllogismus expositorius. pradestinatus est, ut esset Dein ; hic homo es Chria μου , seu ius Dei; ereo orsus . diei filius Dei
predestimetius est, ut eo et Deus. Respondetur tamen omissi ς aliis solutionibus . quas impugnare non vaeat. 1 communicatione idiomatum excipienda esse il
470쪽
4 6 De mysterio Incarnationis.
1 a prae dicata , quae important aliquam communitatem, & uniuersalitatem : alioqt1in sequerentur multa absurda , verbi gratia, si dicas, hie homo est hie Deus , sed hic Deus est trinus, ergo hu homo est trinus , non valet conse- qucntia, sicut neque inter diuinas Personas, ut si dicas, filius es hie Deus , sed hic Deus en ινι nus , ergo filius est trimus , quia nimirum hic Deus , licet ex parte naturae diuinae sit terminus singulatis ; ex parte tamen personae, quam significat indeterminate , sapit rationem termitu communis e quare sicut non valet consequentia , homo es ammat, animal est Micus ergo homo est equus. quia terminus cona.
munis animal , non distribuitur ; sic neque in praesenti propter eandem rationem. Si militer ergo dicendum est de illo termino, He homo ; si enim eadem humanitas Christi praecessisset cum subsistentia creata , & tunc
peccasset. extitisset idem numero homo , &postemus nunc dicere, hic homo peccauu , non tamen possemus arguere : hie homo peccaιιiι, Vrebiam est hie homo ; ergo Verbum peccauit, ut notauimus supra d sput.uione as sectione 3.
Item, hic homo potuit esse absque subsistentia diuina , ut supra diximus , non tamen possumus arguere ; hic homo es Christus , hic homo potuit ese absque subsistemia diuina. re.. go Christus potuit ese absiue subsistenti.ι Huina. Ratio autem Omnium est , quia hie bο-mo, ex parte s uppositi , quod indetermitiate significat , sapit naturam termini communis, & sequi debet eius leges . atque ex eo defectu non valet consequentia supra posita , nec ille est bonus syllogi sinus expositorius , quia medium illius non est terminus pure singularis ex parto suppositi , nec habet locum communicatio idiomatum, quia illud praedicatum medemnatus tu timem Dei, competit huic homini propter viii uersalitatem , & communitatem ad plura supposita possibilia , quam hic homo liabet, de quam si non hab ret, non posset dici hic immo praedestinatus, ut esset tilius Dei, ut supra expli
Posset etiam argui ex verbis Apostoli supra adductis , qui loquens de Christo diei t. sinistic iter , de absque addito , illum prae- . destinatum esse filium Dei. Sed ex dictis responderi porcst prinio , non diei ibi praede stinaturi filium Dei, scd vel declaratum, vel
certe praedestinatum filium Dei tu virtute, S: in spiritu salictificationis , & iesurrectionis mortuorum iuxta diuersas interpretationes supra relatas. Secundo responderi potest ex S.
stolum non loqui de Christo simpliciter, sed de Christo quatenus homo est. Sic enim ait: De 'sios o qui sactus e t ei ev simine David Iet iussum ear rem , qtis madem ratus esistius Dei in virtvte . dcc. It .i quesipraedestinatus non
tribuit ut Christo simplicitet, sed Christo facio ex semine David secundum carnem, quod est loqui de Christo tornaaliter,ut homo est.
QVarto dubitari solet , utriun dici possit
Christus praedestinatus ad gloriam, & alia dona gratiae Negant aliqui Thomistae, quia praedestinatio debet esse ad id, quod est supremum in praedestinato ; in Christo autem supremum non est gratia habitualis, vel gloria, sed vitio humanitatis cum Verbo ; ergo non debet diei, Christus praedestinatus ad glotiam , vel alia dona accidentalia. Alii communiter concedunt eam loqitutionem,quos reserunt, & sequuntur Suare Ese. f. . re VatqueZ d θ. 92. c. a.
Ego libentius distinguerem inter has propositionum : Chri u es pia estinatus adglo; iam,
hic Mino est praedesinatus Aglornwn priore ira nc-garem in toto rigore loquondo;posteriorc concederem. Hanc sententiam tradidisse videntur' Albertus in dili io.art. . est Alexand.Alen sis 3. p. q. . memb. 2. & alii,quos affert Vasqueaubi DPra . i. n. 3. Ratio autem colligi potest ex
dictis, quit praedestiiratio ad aliquid significat donum aliquod, 5: beneficium gratiae indebita illi,qui dicitur praedestinari ad illud: Christo autem non erant indebita dona gratiae, & gloriae. sed omnino debita ; non ergo dici debet Christus ad illa dona praedestinatus, & idem et it de filio Dei,aut Verbo diuino .cui etiam omnia illa crant maxime debita Loquedo autem de Christo ut homine,possumus dicore, eum suisse prae . destinatum ad haec dona.quia huic ho inini, sorinaliter loquendo, non debebantur,oim potuisset existere hic homo absque illis donis, quin careret aliquo sibi debito, ut saepti diximus. obiicies, quia supti set f. t . diximus posse dici simpliciter Christum prς destinatum, o qtidd ad cam loquutionem sussicit, si beneficium sit indebitum Christo seeundum vnam naturam, -- licet humanam, licet debitum esset naturae diuinae Christi. Vnde quia existentia illius com positi Christi erat indebita humanitati, dici potest Christus praedestinatus ut elici; ergo similitet poterit dici, Christus praedestinatus ad gratiain, S: gloriam, cum haec dona suerint in deluta etiam naturae humanae Christi. Respondeo, cile disclimen inter praedestinastionem ad esse illius subiecti, quod dicitur praedestinatum, & inter praedestinationem, qua subiectum dicitur praedestinari ad aliquid aliud superadditum , quando enim dicimus, aliquem praedestinatum, ut sit,comparamus solum illud subiectum cum se ipso, quatenus potuit manere in esse possibili absque dono existentiae actualis, S: 1aeo concipimus per praecie
stinationem aifferri aliquod nouunt beneficium, scilicet id totum, quod existentia actualis a
fert supta est e possibile: in quo sensu dici potest
Christus praedestinatus ut esset, quia re uir manere Christus in es e possibili, absque et , quod humanita et careret aliquo sibi debito,&id: