장음표시 사용
331쪽
I N I. D E O R A T. Urrct, qVam quo causarum necessitaspostularet: maius quiddam videbam, quum censiebam oratorem ,praesint in nostra Republica, nullius ornamenta expertem esse oportere. '' Tu autem quoniam exiguis quibus a laibui totum oratoris munus circumdedisti, hoc facilius nobis expo
nes ea, quae abs te is ossi 'spraeceptui oratoris quae palunt:
sed, opinor,secundum hunc diem Jatu enim muba a nobis ho edi sunt. Nunc γ Scaevola, quoniam in Tustulanum ire constituit paulum requiset tam si calor angat:
O nos i , quoniam id temporis est, valetudini demus ope rum. Placuit sic omnibus. Tum Scaevola, Sane, inquit e, lem non constitu se in musiculanum me hodie venturum esse Laelio: libenter audirem ntonium. Et quum exu
geret, simul arridens, Nes enim, inquit tam mihi molestus fuit, quo ius nostrum ciuileperuein quam iucundus,quod
3 Quartum contradicti oriri caput est de historia , & antiqu tatis scientia, quam quidem non negat Antonius oratori prodesse, sed quum opus erit, ab historicis poste peti d c t. 2 Quintum eaput de var a dc mult plici exercitati nis ratione, ut lectonis, scripton:s, auditoris, disputation declainationis Guiter reprehenditur,quod adole centes in his studi s diu us immorari non pos sint. 3 Sextumdcvltimum cepersectione oratoris illustrata fuerant a c rasso simili tui line Roscii histrionis, citiam Antonius nunc euertit per dissimilitudinem: Antonius orator raucus in soro toleratur: Aesopus histrio si raucus esset nscena non toleraretur. Cicero in Bruto de Antonio sic ait, Vox permanens erat in Antonio, erum subrauca natura sed hoc v t iam huic uni in bonum conuertebat: habebat enim flexibile quiddam in quaesitonilius, aptumque cum adsdem faciendam, tum ad nusericordiam coin mouendam. s Hactenus Antonius reprehendit definitionem oratoris a Cratio descripti, velut multis r hus alienis superuacuam: & redundantem scientia politica, philosophia, iuris prudentia,&historia: tandem concludit definitionem mediocris oratoris,quam initio disputationis suae conseruerat, Sc exemplo Demosthenis illustrat, cubvehementius adolescente ρ eloquentiae studium incitet. Illud autem quod in Ciasii & Antonii disj utatione monuimus, ad extreinum etiam nobis repetendum eli, oratoris no tui definiri in hoc dialogo actorem cuilium causarum, qui nil his rebus Scoribus ad agendum sit instructus, non autem unius artis hom nem,qui praece H ,,&ratione, & propria quadam facultate distinctus stac. teri sitsularibus . cipii A. 6 Plutarchus describ t Demos saetaein. quum propter stantiam lini uisc angustias spiritus in Pyraeum secessisse a Thraso Eurioin o 'ene ad Remp.: eum alum luille:ruriusq; quum a Dopulo irrideretur,
hortatu Satyri histrion. s in Pronuntiandis versibus Eur pidis & Sophoclis, ita
332쪽
se cicercuisse, ut non prior Demosthenessed alter videretur: eundemque aedificaste Pheseri in ocum quendam iubtei raneum,in quein quotidie descendens
selium & motum corporis fin eret, vocemque exerceret: nonnunquam et a
duos aut tres menses domi inclusum deci amitati e abrasa parte capitis,ut sibi d mo exeundi facultatem Pnvriperet. 7 Haec distinctio rhetoricae Musa tar.s artibus verissima est, quia aliud est in aliqua arte aliquem aliarum rerum usum esse necessarium aliua artis ipsius esse proprium. Atque hoc argumento non tantum Antonius Crassum, sed quiuis ipsum Antonium refellere Possiit,qui nona:- ne unius artis rhetoricae dialecticam inuentionis & dispositionis artem eonsu-derit. 8 Finis est dialogi, ubi ex audientiu assensione di putatio excellentium oratorii commendatur. 9 Cicero per c rassum indicat Antonium εἰρωνι eo locutum esse,vel potius Academicorum more, qui de rebus propositis in vivat que partem disputant, quae Antonii εἰρώνεια secundo oratorio dialogo magis i telligitur, ubi Antonius sententiam crassi de oratore disputat. io Transitus significatur ad πιχολογίαν,id est hetoritae artis explicationem. tonius Eniri ab adolescentibus rogatus fuerat, non ut Crassum refelleret, sed ut de praeceptis
Rhetoricis diceret: itaque Antoniani muneris partes renouantur a Crasso,ut i terra se praeparet Antonius ad proximi diei disputationem de praeceptis artis. Rhetoricae. ii Cicero lib. .ag Atticum rationum reddit cur Scaeuolaedi Ices
sum absoluto primo dialogo finxerit: reci .nquit id e quod in Politia deus ille
noster Plato, cum in Pe raeum Socrates .enisset aia Cephalum locupletem des stiuum senem, quoal primus ille ierino haberetur, auest in disputando lenor deinde clim ipse quoque commodissime locutus esset, ad rem diuinam dicit levelle discedere,neque postea reuertituri credo Platonem vix putasse satis cons mini sore, si hom .nem id aetat: s in tam longo sermone diutius retinuisset: multo ego satius hoc m h cauendum putaui in Scie uola,qui erat de aetate & valetudine ea, qua tu eise meministi, &his honoribus, ut vix satis decor u videretur,eum plures dies esse in Crassi Tusculano: & erat prii mi diei sermo non alienus a Sca: uolae studiis: reliqui libri πιηλογίαν habent,ut scis: hu:c ioculatoria disputasi ni senem illum,ut noras,interesse s me nolui.
In M. T. Ciceronis Idrum primo de Onutore taurum Talai explicationum Finis
333쪽
Cardinatim illustrissimum. l Vperiore Dialogo Carole tharinge Cardinalis ma-- gna eloquentia tractatus de ornatus est politicus orali torseu actor ciuilimn caussa rui perseetus Se eloquens,l a Craisso, mediocris &disertus ab Antonio: elh enim Cu ceronis oratio verborum vel proprietate, vel modificatione, vel conformatione plane singularis: nec tamen iam accuratδlogicis definiendi legibus distinctus &definitus est.Reliquis duobus libris oratoria & forensis vivinosa describitur, quam Antonius Se Crassus sic partiuntur inter se, ut ille de inuentione, dispositione&memoria, hic de elocutione 3e actione dieturus sit. Quae partitio non solum dialecticam, cuius tres primae partes propriae sunt, a Rhetorica dii turguit.cui proprid lubiiciuntur elocutio 3e actio, sed etiam decorθ & apte viriq; personae seu in inunus attribuit, ut Antonius tres diale licas virtutes inponat, quia in eo plus fuit prudentiae: Crassus duas rhetoricas virtutes, quia plus habuit eloquentiae. Atque.Vt r tio secundi dialui constet. Cicero primum caussam scriptionis praefatur, deinde exponit confressus hominu, qui in hoc Dialogo loquun- tu r: tum vero M. Antonius princeps huius sermonis, exordio ab eloquentiae laudibus magnificὰ suinpto, de materia oratoris, dς natura, de de prima institutione dicere incipit. Materiam oratoris,quae artem& praecepta requirit, in duobus generibus caussarum conlii tui t, lite 3c deliberatione. Naturam oratoris excellentis si inam quaerit, quae optimos quOR; 5e excellentissimos oratores,primum in schola sibi ad imitandum proponat: deinde cum se satis diu multum qi in dicendo& scribendo exercuerit, in forum veniat,& caussam a se delatam penitus cognoscat atqi meditetur. Cum igitur serensibus caussis agendis atque truct dis tres artes prudentiae maximὸ inserviant, inuentio,
334쪽
Δspositio.&: memoria, ob id c loquentiae sorensis 5: popularis partes
cssiciuntur, Sc a Cicerone deinceps explicantur: de quod ad decorum doctrinae attinet. dantur Antonio partes docendae inuentionis, quia peracutus homo fuit, & valde subtilis ad inueniendum quid quaque de re dici post ei. Cicero in Bruto, Omnia inquit)in mentem veniebant Antonio. Cuin ii tripertita sit in rhetorum scholis inuetio, una ad docendum. altera ad inouendum, tertia ad delectandum, de duabus quidem primis disserit Antonius, quia in utraque plurimum valuerit: tertiam vero, quae est in iocis & facetiis, non attingit: quia ad iocanduin ininus habilis.& aptus fuerit, Se in Iul Caesarem reiicit hominem illis temporibus facetissimum. Cic. in Brato, Festiuitate ait
&facetiis C. Iulius Luch frater, & superioribus suis 3e aequalibus omnibus praestitit, oratorque fuit minime ille quidem vehemens, sed
nemo Vnqua in urbanitate . nemo lepore, nemo suavitate conditior:
sunt eius aliquot orationes ex quibus sicut ex eiusdem tragoediis, lenitas eius sine neruis perspici potest. Finito sermone de iocis, M. Amtonius dispositionis artem in generibus causarum docendam suscipit, nec indecord: suit enim prudens Se eximius in agendis caussis collocator rerum Se argumetorum. Cic. in Bruto, Omnia sua quae ii loco ubi plurimum proficere & valere possen t,ut ab Imperatore, equites, pedites leuis armaturae: sic ab illo in maxinad opportunis partibus orationis collocabantur: Postremo tradit Antonius artem qu que memoriae, quia memoriam excellentem habuerit. Cic. in Bruto,
Erat summa memoria, nulla meditationis suspicio, imparatus semper aggredi ad dicendum videbatur, sed ita semper erat paratus, ut iudices illo dicente viderentur non satis parati ad cauenduin fuisse-Quamobrem in his tribus ingeni j de prudentiae disciplinis tradendis & explicandis, ita ratio personarum habita est, ut Marcus Ant nius fidei &i notus Caius Iulius facetiarum locos apte Se conuenienter exponat: idemque Marcus Antonius de arte diri ostionis Semmmoriae disputet. Quae cum leges, Cardinalis illustrii si me, in his nobi lissimis & doctissimis viris laetaberis, ea te recognoscere, quae natura imprimis & ingenio aut hore: deinde etiam magna doctrinae diligentia & exercitatione consecutus es: Dicerem enim quantum sit ac men ingenij tui, non solum in consilio, sed etiam gratia: imo etiam cum res postulat, vehementia, quantum in ordine iudicium, quanta
infinitarum rerum memoria, nisi te virtutis tuae tacita meditatione .
quam publica praedicatione frui malle certo scirem. Quare secundi Dialogi secundas etiam explicationes nostras quaeso accipe, vel potius in tuo nomine harum rerum cupidis & studiosis communicari permitte ac
335쪽
SecunduS.' Ina nobis pueris, Quinte rater,si m moria tenes, opinio fuit, c. rasum non plinattigisse, doctrinae, quam quantum primata, illapuerili institutione potuisset:
arcum autem Motonium omnino omna eruitionis expertem at Egnam uisse: eranti multi,qui quanquam ita se rem habere non arbitrarentur, ta
men quo facilius nos incenses studio Acendi, a victrina δε terrerent, libenter V quo Ixi, de illis oratoribu praedic rent: visi homisci non ineruilitisumma essenum lentiam
ais incredibilem eloruenisam consecuti, inanis omnis no
fler esse labor, o stultum in nobis erudien is patris nostri optimi ac pruilentis mi viri studium videretur. ' Quos
tum,utpueri,resutare domesticis testibus,patre, C Aculeone propinquo no Iro, -Cicerone patruo solebamus, quod de cras pater, cubo,quόcum erat nostra , ma tertera quem bras in dilexit ex omnibus plurimum, patruus, qui cunn Antonio in filiciamprofectus una decesso rati multa nobis δε , eius studio doctrina saepe narrauit: - cuminos cu consebrinis nostras . Aculeoni l s Crea disceremus,quae 5rasso placerent, ab js Actoribus, quibus ille uteretur,erudiremur,etiam illud aepe integerimus quum
336쪽
tur doctoribus nostru ea ponere in percunctando, eas i. Isim omni in sermone tractare, ut nihilesse ei nouum.mmi
inauditum videretur. ' De Antonio vero quanqua Ape ex humani 'mo homine patruo nostro acceperamus,
quemadmodum ille vel thenis. vel no a se doctissmo rum hominumsermonibus dedidisset: tamen ine a obscentulus, qua tum illius ineuntis aetatu meae patiebatur Iudor, multa ex eo saepe quaesiuimon erit proficio tibi,quo cr.bo,
hoc nouum nam iam tum ex me audiebas )mihi istum ex
multu vari'sistermonibus, nullius rei, quae quidem esset injs artibus de quibin aliquidexistimare posem,rudem aut ignarum esse visum. ' Sed siuit hoc in viros eorum,ut orassus non tam existimari vellet non δάicisse, quam ista desticere, m nostrorum hominum tu omni genere prudentiam cyraecis anteferre tomus autem probabiliorem hocpο- Iulo orationemfore censebat suam i omnino didicisse nun f amputaretur: ais itast uter1 grauiorem fore ,si alter contemnere,alternenosse quidem Craecos videretur. Quorum confibum quate fuerit, nihil ane ad hoc tempus illud autem HI Luius institutae striptionis.ac te oras nemianem eloquentia non modo sine uicendi doctrina, sed ne sine
omni quidem apiemi orere unquam praeflere potuisse Etenim caeni aes re artes sti per se tu ntur si in ta bene dιcere autem quod. iis cienterWperite G Mnate dicere, non habet de vitam aliquam regionem, cuius termmusepta teneatur. Omnia quaecunon bommum disceptationum cadereposunt, benesnt ei dicenda, qui hoc sepos e
Irofitetur aut eloquentiae nome relinquendum est. y Vuare equidem O in ιιoarativitat , m i 2 Craecia, oua
337쪽
ile dicendi siue flumma rerum omnium scientia fuisse
reor: talem vero existere eloquentiam,quat uerit in Grasis ntonio, non cognitu rebus omnιbus quae ad tantam pruilentiam pertinerent,tantamissiceussi copiam, quanta
in ilia fuit, nonpotuisse confirmo. ' Quo etiam feci liben trus, vi rum sermonem, quem illi quonaeam interstile his rebus habuissent, mandarem litem: vel ut illata opinu quaesime uiset, tolleretur alterum non docti mum,al terumplane indoctu uise: Ἐe ut ea quae existimarem a summu oratoribus de eloquentia diuinitus esse dicta, custodirem literv si xn modo assequi complectis potuissem: vel me hercule etiam ut Lugem eorum iamprope senescentcm, quantum Copossem, ab obbuione hominum, ais a silentio
vindicarem. 'Nam si ex scripti, cognosti in i)uo psimis 'timinin hoc fortasse mihi , epulassem laἶurandum sid
quum alter Uo multum quod quidem extaret, Ugsium
adolesiens, alter nihil admodum fripti rebquisit: Abiri
hoc a me tantis hominum ingenipputaui , ut quum etiamnunc tuam illorum memoriam teneremus vanc immorta
,m redderem, sipossiem. Quod hoc etiam V aggre Aor maiore adprobandum, qώia non de SerI' Cassa, aut C. Carbonis eloquentia scribo aliquid, in quo liceat mih utere si quid velim nullius memoria iam re fessent se edo haec js cognoscenda, qui eos i s, de quibus loquor se a
dierunt: ut duos semmos Ἐiros, i s qui neutrum Aurum viderint, eorum quibus ambo illi oratores cogniti sint, visorum mpraesentium memoria ise commendemus. ' Nee vero te, charisime frater atq optime, netoricis nunc quia bustiam libris, quos tu agri reputas, i equor Ἐt crudam: quia imma porcsi oratione aut Fubtilius, aut ornatius
338쪽
sp quoniamsiue iudicis, soles dicere siue, ' ut in pater eloquentiae dese secrates' fit i ludore a dicendo timiditate ingenua quadam refugi ii siue, ut ipsi iis carisoles, unumputasti satis esse non mousi in *na familiata
Metorem pene in tota ciuitate. non tamen arbitror tibi hos libros in eo fore genere, quod meritos pler Grum, qui de dicessi ratisne distularunt,ieiunitate bonarum artium,
pos t iliari. '' 'Nihil enim mihi quidem videtur in cir i monystermone 6'praeteritum,quod qui qua ummis in nys,acerrimis iuhs, optima doctrinae naximo ν-
su cognosti ac percipi potuisse arbitraretur. quod tu facillia
me poteris iudicare, qui fruIentiam rationem , aecedi perte inum, im autem per nos percipere voluisi. Sed quo citius hoc quod μ' mus , mn mediocre munus conficer ρο mus,omissa nostra adhortation ad eorum quospropo sumus sermonem Hlutationems, νeniamM.
. a sitiit suturae disputationis distincta prooemia Primum strabitur ad laudem Crasti &Antonii: Secundum ad apparatum dialogi:Tertium eth M.Antonii aggredientis ad dicendum de eloquentiae doctrina. In illo primo Cicero occu rit opinioni hominum de Crassis& Antonio vulgo habitis indoctis:&prolepsin ad hunc modum concludit: Si Crassus& Antonius sine artium scientia summi oratores suerunt, non est ad eloquentiam coni quenda: n necellaria artium c qniti Sei Crassus & Antonius sine artium scientia summi oratores fuerunt: Non igitur necessaria est ad eloquentiam consequendam artium c gnitio. Assumptio praeced q&publico hominum testimonio consi matur. 1 Eleuat publicam opinionem de Crast o& Antonio domesticis authoritatrbus eorum, qui illita familiares fuerunti Cicero parer,& C.Aculeo de Crasti, & I . Cicero P truus de Antonii eruditione sc dactrina multa nobis narrarunt: Errant igitur, qui illos putat indoctos&imperitos suisse. et Altera de Crassi eruditione probatio sumitur ex elu; ipsius factis: Crassus optimE Graece loquebatur, c tum doctoribus artium praeci edisserebat: itaque non parum doctu, S eruditus erat. Crassus. Aaiungit ad L.Ciceron , patrui testimonium tuam ipsius senten tiam: Antonius mihi visus est ex multis eius sermonibus nihil nescire: Non igitur suit rudis & expers bonarum liter uin icut vulgo existimabatur. 3 c rassusει Antonius materiam huais false de seopinionis praebueruntiCrassiis vid xi volebat Graecorum scitolas & artes negligere, Antonius nescire. Crassus libro primo de Oratore,Quod mihi nunc vos, inquit, tanquam alicui Graeculo Oti
339쪽
si. & loquaci,& fortasse doecto & erudito qu stiunculani,de quam eo arbitratu loquar ponitis λ quando enim me ista curaste, aut cogitasse arbitramini, non lem per irrisisse potius istorum hominum impudentiam, qui quum in ichola assedisient, ex ina 'na hominum Deqnent a dicere iuberent, si quis quid qiuaereret'Antonius hoc libro h Vcrum inqui ex me audies Catule: semper ego existini aut iucundiorem S probab l: orem huic populo oratorem sore, qui Primum quam minimam artificii alicuius, deinde qui nullam Graecarum rerii significationem daret. 6 Probat in Crasso & Antonio sumina fuisse liberalium artium doctrinam,quia sumina fuit in his eloquen in . Syllogismus simplex est primi generis:
Omnis excellens orator multis di magnis artibus est instru ctus: ratius S Autonius summi fuerunt Oratores:
Uterque igitur sapienS,& magnis artibus instructu, fuit. Propositio illustratui dissi nilitudine eloquentiae & reliquarum artium. Creterqartes seipsae tuentur singulae,ut Grammaticus altis suae facultate recte sin bere αI oqui potest: orator vero Rhetori cae artis facultate non est contentus, sed alus artibus indiset: quae Ciceronis opinio de politico homine minus absurda suerit, sed tamen inepta: quia quamuis tali homini non rhetorica sollim, sed omnes a res essent necessaria amen tam inepte vir politicus compararetur caeterarum artium hominibus, quam si animal velut species aliqua cum homine, leon equo, caeterisque specialibus animalium formas compararetur: talis enim orato quem Cicero fingit, non est unius artis homo, sed omnium artium. Verum s vis eiam dixi omnes artesdi debent, praeceptis distinguItur & sacultatibus, eloquentia tam suis finibus elocutionis & pronuntiationis contenta evit,quam caeterae arte, suis partabias, eX quibus constant,&abioluuntur fingulae. 7 Asumptio Scomplexio smul sunt, di declarantur argumento similitudinis: Italia & Grecia multos homines disertos sine summa rerum scientia habuit, ac perfectos,quales Crastus & Antonius fuerunt, sine lumnia rerum scientia non habuit. 8 D scendit ad commemorandas caulsas huius institutae simptionis,quarum duae priniae licet fingantur, apte tamen,& ad dignitatem dialopi decoia finguntur: neq; enim suit tanta in Crassi, & Antonio doctrina, quanta mbuitur: neque talis vi quam de Oratore ab illis sermo est habitus,&tamen ad scitonis gratiam & dignitatem inultum interest, ut tales su .sse dicantur. Tertia vero ratissa magnam habet spirificationem cuiusdam pietatis erga Crassum & Antonium, & hute dialogo maxime conuenit: multo enim sapientius&modestius sarit, dum alienis
pol bnis laudem suam,&mi proprie debitam tribuir, quam s horum dialog rum doctrinam & elegantiam fibi arrogaret. 9 Confirmatio proximae tertiae rationis,& i, lopii in us connexus hoc modo, Si Crassus a. Antonius multa scripsissent,de his omnibus non esset mihi lcribendum: Sed non multa sciti serunt, quae quidem extent: Quare de ingeniis eorum mihi scr bendum putaui. Antonius libellum de Oratore adolescentulus immaturo & iudicio & stylo seriupsit: c nassus orat onem , nam pro Lacinia vimine: alteram de colonia Narbonens, tertiam pro lege Serint i quartam pro Caepione. Lege Ciceronem in Bruto. io Postremum arxumentum suscepti opem tractatura dissimilibus: Non scribo de isnotis hom rubus,5 a nostra memoria procul remotis:vt de eloque tia I Sergii Ga bae,qui fuit grandis pene tragicus Oratori aut C. Carbonas,quisuit oriator canorus, di volubilas,& satas acer, atque idem vehemens, S ualde dulta cis, di perfacetus, S in multis iudiciis catasque cognitus, ut scriptum est in Bruto: sed scribo de hominibus doetissimis & eloquentis sinis, quos aetas nostra nouit, L cclebrauit. II Extenuat nuncupationem operis: primum e tenuationis argumentum est ex remot one finis: Non scribo, ut te erudiam. S
cundum ex dissimilibus: Quamuis eloquentiae forensis studium contemplem,
340쪽
non tamen hunc sermocem quem instituo,propicr eos qui hic loquuntur,aspernabere. Q Cicero in Orio poesim,i n negotio in litiam secutus est,caussarum ciuilum a tor& patronus esse noluit, cuius rei tres causiae commemorantur perd sunctionem,uei iudicium,vcl metus,vel Oratorii in urbe frequentia. ii Is crates pater eloquentiae, qui in Graecia Plurimos genuit Oratores, primusque insiluit mollioribus verbas & numeris explere sententias, multa quidem in tio ludicrae exercitationis Aratia scripsit, sed forum Scaustas nunquam attigit, ut de se ipso testis est in orat one de permutatione facultatum: Caussas eiusce rei duas ipse reddit in Panathenaico: anfirmitatem vocis S timiditatem naturae. πω δε φυσγρ εας ατος πώξεις αρρω πιγμ, υ μαλακυωτὰ ν ησαν τ
becilliorem &molliorem,quainst opus,addicendtina etiam neque facilem, neque ubi uis commodam: ram enim his duabu5 rebus, quae apud vos maximum pondus habent,indigeo idonea voce & audacia,quam haud scio,an quisquam lius ciuium. 13 Haec suturi sernionis laus ad taceronis ineenium, S studium,&doctrinam, S usum telareda est: sed decore in alienis perionis velatur:vt enim de seipso praedicare deforme est, sic veras S proprias laudes pers nis alieni, ascribere,ingenuum est di praedicab: le,& laudandum.
' Postero igitur ille quam ista erant acta vora fere secunda, quum etiam tum in lecta Crassus esset, apud eum Sul
pitiinpederet, Antonius autem inambularet cum fiotta in porticu, repente eo QTatulussenex cum Club at, ex nit. quod ubi augiuit , Gmmotus crassius surrexit: omnessa irati, maiorem aliquam esse causam eorum aduentus
, Iusticati t. Qui quum inter se, ut inorum usus ferebat,
amici me consala sint, Quid νos tandem 6 assus' nun qui nam,inquit novi' 'NihIl ne, inquit cotulus. etenim
mi es e ludos ed*el tu nos ineptos licet, inquit, γel molesosputes quum ad me in Tusculanum, inquit, beri es erivenisset Caeser de Tuscula βο , dixit mihi a se Scaeuotim
hinc euntem esse conuentum,ex quo mira quadam se audisse dicebat te, ' quem ego toties omni ratione tentans ad
di lutandum elicere nonpotuissem,permulta ge eloquetia cum Antonio Aserui se tanquam insichola prope a lpaetarum consuetudinem di*ut stri ' stas stater exorauit meipsum non quidem astudio audiens nimis abhorren