장음표시 사용
361쪽
ma ac nomine excellant, δε cui s vita a natura. Demborum autem ratis,m genus orationi fusum ais tractum,
in cum lenitate quatam aequabili prouens ,sime hac tu iaciali a teritate,s sinestententiam orensium aculeis prosequendum ea. Harum tot tantaruma rerum videt is nulla espraecepta quae in artibus Rhetorum reperiantur' si eo M silentio multa alia oratorum ostia iacuerunt, cohortationes.conseiatio seraecepta, admonita , qua tractantasunt omnia ilisti tisime: sedlocum Fuum in istis artibus,quae triauaesunt, habent nullum. 7 is in hoc genere. illa quos ea in ita dilua quod oratori plingue sui etiam bratias Uenin duo genera ad dicentam Luerunt, unum e certa definit ue caussa, quales Aunt, quae in litibus,quae in deliberationibus versantur: addat si quis volet,etiam lam attones. iterum, quod appellant omnes ferescriptores, explicat nemo, infinitam genera sine tempore G sine te sona quaestionem. hoc quid quantum sit, quum dicunt.
intel ere mihi no ividentur. Si enim ea oratoris quaecun-
sue res in iteposita sit e ea pessi dicere: aerenJum erit ei,quanta sit pia magnitudo, quae forma terrae. de mathe maticu e musicis rebuι non poterit quin dicat, hoc onere se caepto,recusare. DentPera qui profitetur esse uum,non sesium ae js controuersiis, quae temporibus oeper finis nota- taesunt, hac est,ile omnibus re Assed etiam degenerum infestu quaestioni;us licere nurumpotest esse genus or
nanis quod sit exceptum. .' Sed si iram quoque partem
quaestio um oratori volumus adiungeret,*agam ω bb ram,m late patentem ut de rebus bonis malis, expete δι aut fugiendu, honestis aut turpabus,vtibia aut murib-
362쪽
m nitudine animi,de bberatitate, epietate, e amicitia,Lstile, de oscio, de caeteris virtutibus,contrari si vitiffs ae cendum oratori putemus items de Repub. de imperio,de re. militari, de Issi una ciuitatis,de hominum moribus assumamu eam quo1 partem sedita, *st circunscripta modicis regionibus. Equidem omnia quaepertinent ad Uum ciuium, morem hominum, quae versentur in confluetudine
irae, in ratione Rispub in hac scietate ciuili, insinse .
minum communι,m natura,in moribus, comprehendenda
esse oratoripulosi m/nu paratim de his rebinthiloso phorum more reston eat,at certe ut in ea se pruriterps fit intexere. ' Vim autem ipsis de resus dit ita bivatur, ut, qui iura,qui leges, qui riuitates constituerunt,sicuti G
ne Irauna concertatione τedom. '' Hoc loco ne qua fraLmiratio si tot tantarum , rerum nulla a mepraeceptato nentur,sic tuo *t in caeteris artibus cum tradita uni cuius artis diffici ima,reliqua, quia aut suciliora, aut tanhasint,tradi non necesse esse ut inpictura, quι hominis i e ciem pingereperdiscerit,posse eum cuiussis τὰ Ormae, vel aetatu,etiamsinon didicerit,pingere ,:nes esse periculum, qui leonem aut taurum fingat egregie,ne idem in multis a- by quadrupedibin facere nou possit: neque in omnino ars vlla,m qua omnia,sua illa arte e Pipsunt, a doctore tradantur sed qui primarum oe certarum rerum genera ips dicerunt, reliqua persi non incommosse persequunturFmiliter arbitror in hac fu ratione, siue exercitatione dicenili,qui illam vim adeptussit,ut eorῶ mentes, qui aut δε op.
de ρμου reta aut aedis contra suos,aut pro quibus dia
363쪽
eaccum ad uassatumdipotestate audiant, aυι- arbitriam mouerepost,hunc Ie toto illo genere reuiuarum orationum non Ilus 1μ tum esse quid dicat, quam Abde rum itam cum Deruulem illum fugebat, quemadmodum pellem aut Hydram'gere etiamsi haec nunqua parrit facere didicisset. ' Tum Otulus, Praeclare mihi vide, ris, Gioniis spe a te oculos quid disicere oporteret eum, qui orator e et futurus: quid, etiamsi non digitisset, ex ea quoIdidici et, absumeret: deduxissenim totum hominem in duo tum genera caussarum,caetera innumerabilia exercitationi similitudini reliqui it ideto,ne is su dus bingeneribus Dydra tibisit elia, Hercules autem a-ba opera maiora ne, in ita rebus,quaspraetermittis,relim quantur. Non euim mihi minus operis videtur,sse viuuersis generibus rerum, quam desingulorum causiu, ac multo Otiam maius de natura aeorum,quam de hominum litibus Acere . V Non est ita,inquit curamus. icam enim tibi Catule,non tam doctus,quam id quod est maius expertus. Omnium caeterarum rerum oratio,mihi crede udus esitimini non hebeti, nes inexercitato, nes commumum lite rarum oe politioris humanitatis experti in causarum con
tentionibus magnum es quoiaam opus,ans hau licio an de
humanis operibus longe maximum: in quibusvis oratori
pleruns ab imperatis exitu γictoria iudicatur: γbi adessarmatus assuersarius, qui sit oestrientas, m repede AC, spe is qui rei dominus futurus est, alienus ais ratus,
aut etiam amicus a luestris,m inimicus tibι ea cum auclcendus is est,aut dedocendus aut reprimendus, aut inci tantas, aut omni ratione ad tempus, adcaussam, oratione moderandus: in qu epe beneuolentia a ossium,stilium au
364쪽
tem ad beneuolentiam deducendum est: qui tanquam
machinatione aliqua tum a. ueritatem,tum adremissonem animi, tum asstri litiam, tum H laetitiam est contor quendum. Omnium sententiarum grauitare,omnium *er. borum ponderibus est Utendum. credat oportet actio varia,vehemens,plena animi elena 'irit selena Alinis,llena veritatis. In his operibus si quis illam artem comprehenderit, '' ut tanquam Phidias Mineruaelium ejicerepossit, non sane quemailmodum in clypeo idem ille artifex mi nora illa operascere di silaborabit.
1 de historia & historicis scriptoribus eoncluditur interlocuti me Caesaris & Catuli, quorum praecipuae si int partes in dialogo, n&admirentur quae prius dicta sunt,& incitent ad id quod sequitur, Antonium. 1 Antonius
praecipuum historiae fructum sibi statuit, electationem, cui tamen comes addiatur utilitas ad disceriationeinrerum ouilium, quia saepe orator ex historiis exempla sumit: hune igitur secundum fructum declarat eorum similitudine, quit' Sole deambulantes, colorantur. 3 Haec metaphorica soli litudo parum apti est: licet enim si historia proxima poetis, & quodammodo carmen solutum men inepte dixeris rem quampiam cantu quasi colorari, praesertim quum cantus di color inter s. non cohaereant. 4 Antonius modestiae retinendae gratia latetur se tantum leuiter Graecas literas attigi ii Gidque ipsum declarat a dissimilibus: Philosophos inquit non intelligo, poetas nόnlego propter eorum obscuritatem:at historicos & oratores qui populariter &sacdeae plerunt,interdum legere soleo: Philosophos Antonius non intelligit, & ex omnibus praecipue Stoico quia breuibus S minutis utuntur coniectariis,& ea disputant, quae non probantur in vulgus:& poetas Graecos non attingit,quia vix utuntur simplici de comi mox lingua, sed permiscet pene omnes, communem, Atti inna, Aeolicam ricam Sc Ionicam,unde obscuri fiunt. s Redit ad propositam disputationem,
alistoria requir teloquentiae lumen: Historia nullum habet praeceptum in arte Rhetorica proprium: Ergo non quicquid requirit eloquentiam, proprium habet in arte rhetorica praeceptum. Ad inlustrandam asi uniptionem docet historiae tractandae modum ex persona scribentis, ut ne sit mendax, ne dissimulator & occultator veritatis, ne ullam det
unificationem gratiae,vel odii in istribendo: quas leges dici vix potest, quantum
Graeci neglexerim, Herodotus later mendaciornm, α Thucydides, qui plus Mthenienssus Euere videtur, quam Lacedaemoniis,&caeteri, in quibus libera veritas, & omni assectu vacua non fuit: deinde exponit artificium uialecticui n&rhetoricum,& dialecticum quidem,ut in narrando fradus temporum seruentur, ac primum consilia rei gerendae exponantur, deince res gestae, postremo euentus Jc exitus rerum gestarum: rhetoricum autem, ut stylus historiae si lenis Scriquabilis. 6 Repulit tertium locum inductionis, ubi videtur esse επιωνικομαε in τημα. 7 Quintus locus ducitur ab authoritate eorum, qui materia in
365쪽
ratoris omnem quaest onem posuerunt , di finitam & ins nitam: ubi tamen Antonius videtur excludere ab oratore infin: tam quaestionem, sed ari amento minus contentaneo: quia rhetorica illa quam Antonias putat quinque partissitas contineri, inuentione, dispositione, elocutone, memoria & aci: one, si rectE de scripta esset,instrumentum esset de omnibu5 rebus recte disserendi &dicendi: αornatus orationis, qui oratoris proprius est, ut Cratius primo l bro dixit, & Antonius secundo confimaa uir, tam apte & legitime ad res coelestes S mathen eas ta musicas accommodari debet, & potest, quam ad qliaestiones ciuiles & s renses. 8 Correctio est proximae disputationis: nam Antonius thesim ieiec vat ab oratore, quam nunc eidem concedit, sed ce. tis finibus cn cum lcriptam rerum moralium & politicarum: se Crassiis libro pr mo, Sed Ni 0 si me audierit;
quoniani philosophia est in tres partes distributa, in iraturae obscurita in in eis. rutandi subtil talem, in vitam S mores, duo illa relinqv.imus, atque largiamur inerti .e nostrae: tertium vem quod semper oratoris fuit. nis tenebimus,nihil ratori, in quo magnus cs e posti relinquenius. ' Dissimilitudo est tracta dx theseos inter oratorem &philosonhum,ut ille splendide,& poplesar.ter,& o nate,hic verbobscure,& concisc,& subtiliter de moribus &Repub. loquatur: quo loco videtur Antonius notare Stoicos philosephos ieiunos & exilex, qui communes locos de moribus tractant abhorrentes ab usu publico&serens. io Coi cludit totam disputationeni de geneta demonstra tuo rhetoricis praeceptis non ornando,& ad extremum similitudine illustrat: Quemadmodum in taeteris anatibus, sic in rhetorica de d: iscillimis quibusq; rebus precepta tantum ponenda sunti prorasis declaratur exemplo pictorum: apodossis exemplo polirieti statu rij ex mij,qui diligentia & decore supra caeteros fuit, ut ait Fabius lib. t 2.com p ratio autem est ex paribus: Orator qui didicerit eat illas ciuiles aetere, tam laci thde caeteris rebus disputabit,quam facile Polycletus, postquam simit Herculem, addidit ei exuuium Leonis & Hydram : Herculas enim pro veste nerem Leonis festabat, occiso dc spoliato Leone Nemaeo.Huic etia ripia ores & statu τ.i apponunt Hydram bestiam multorum tapitum in memoriam illius Hydrae , quam interfecit. tr Catulus facit Nouem epilosum Antonianae disputations de ratoris materia, quam artem requirat,& quam no requirat: & adhibet quandatri speciem contradictionis,non tam pugnandi caussa, quam ut ex Antonio semper aliquid eliciam eludit igitur eomparationem illam de Hezcule Polycleti. Argi mentum duplex est: primum a paribus, quod multae theses non tam dissicilem habeant tractationem, quam hypotheses: alterum a minoribus, quod dissiciliussi de diis, q de hominum controuersis ἐκ re. ia Antonius respondet ad a sumentum Catuli per d ssint litudinein: Cxterarum inquin rerum facilis est tractatio, at ciuilium caussarii dictio est omnium dissicillimaui um Moc re ame. pliscatur ex multis circunstantus oratoris, aduersarii & auditoris, quae auget difficultatem forensis &nopularis eloquentie:&allegoria pene rei petua est cx continuatis metaphoris,ubi Antonius reliquas dictiones exercitationi ludicrae, & sorensem dictionem militari pugnae comparat. i3 Similitudo declarat apertriis allegoriam p*ximam,&sumitur a iaculatoribus arietum &balistarum ad quotiendos urbis muros: sc orator in acie serensi vehementius pugnabit,& auditoris animum velut machinam aliquam, in quem volet assectum contorquebit, seu ritatis aut remissionis,tristitiae,aut laeti ci .e,scii t conditio & natura praesentis taursae postulabit. I. Phidias ut ait PlinJ praeter Iouem Olympium, que nem
aemulatur, cit S ex ebore Minervam Athenis quae est in Parthenone astans. αdem Plin. lib.3 . scribit Mineruam Phidiae fuisse 26.cubitorum,in cuius scuto lauerat Amatonum praelium intumescite ambitu parat eiusdem concaua parte deorum Sc zigantum dimicat onem:Phidias item, ut ait Cic.Tusc. i citi clipeo Mineruae speciem sui similem inclusit,cum inscribere non liceret:eam s quis dis luiuet, uniuersuu collocationis speciem sustuluset.Cico Oratore.
366쪽
iN IL DE ORAT' Ir; ' Tum Catulus, Quo im maiora ac mirabilis fecisti,
eo me maior expectatιo tenet, quibusnam rationibus, qui busuepraeceptis ea tanta vis comparetur, non juo mea qui
dem iam intersit sues enim aeto id mea desiderat,m aliud quoddam genus dicens nosecuti sumus,qui nunquam sintentio de manibus iudicum νι quadam orationu exto 1-mω,acpotius placatis eorum animis,tantum 1uantum ipsi patiebantur,accepimus)sediame ista tua nullum aάτμm meum,tantum cognostendistudio a ductus requiro. ' Nee hi opus in Graeco aliquo Actore, qui mihiperuulgati praecepta decantet,quum i e nunquam forum,nunquam ullum iussiciu a*exerit: ut Peripateticias ille δcitur Hormio, quum Hannibal Carthagine expulsu Ephesis ad cntiochum veni sit exuleraque eo, quod eius nomen e
rat magna apud omnes gloria, inuitatus esses ab hossutibis μὴ,ut eum quem dixi si vellet, audireccums i non notiis Hisset, locutus esse dicitur homo copiosius aliquot horis de imperatoris officio, mi omni re militari: tum quum caeteri qui illum audierant, vehementer essent Aelectari, Pri
rebant ab Hannibale quidnam ille ipse de illi philosipho tu
Lcaret. hic Famus,non optime Craece,sed tamen is re re
magu quamFhormio Aeliraret, vississe neminem. Neque me hercule iniuria. Quid enim aut arrogantius,aut loqua-τius feri potuit, quam Hannibali, qui tot annos de imperis eum populo Romano omniumgentium victorei certat , Craecum homincm, qui nunquam hostem, nunquam ca-fra xidisset,nunquam denique minimam partem viliuspublici muneris attigisset praecepta eremilitaritare' ' Me mihi facere omnes is sui de arae dicenApraecipiunt, riden
367쪽
r. uodenim ipsi experti non μnt, id docent caeteros: Ied hoc minus fortaseerrant, quod non te ut Hannibalem, sed
pueros aut adole'ntulos docere conantur 'Erras Luule, inquit Antonius Nam egomet in multos iam Phormiones
incidi Quis enim est istorum Graecorum,qui quenquam noyrum quicquam intelligere arbitretur Ac mihi quidem non ita moles uni facili omnesperpetior oeperfero. Nam
aut aliquid asserunt quodmihi non dist liceat,aut esciunt,
ut me non dissicisse minusporniteat. Dimitto autem eos non
tam contumebose, quamphilosophum istum Hannibal eo ortasseptus habeo etiam negoti . Sed tamen est eorum doctrina quantum ego iudicareposse perridicula . Vi
uidunt enim totam rem in duas partes, in causae controuer
siam, oe in quaestionis. 6aussam appellant rem positam in
septatione, rerum ciar controuersiarquaestionem autem,
rem tam in in ita dubitatione. De causa praecepta dant: δε altera parte ilicendi, mirumsilentium. Denis, quinquefaciunt quasi membra eloquentiae, inuenare quid
dicas,inuentata, distonere,deinde ornare verbulosi memoria mangare, tum ad exrremum agere a ronubare rem
sene non reconditam is enim hoc non sic a fonte viderit, neminem posse apte dicere , nsio quid diceret, oe quibus τerbis quo ordinei diceret, haberet, mea meminissic is haec ego non reprehendo,sante oculosposita esse dico,Heas item quatuor, quisque, iis partes,*el etiam' ptim quoniam aliter ab a*s digeruntur) in quas est ab his
368쪽
INII. DE O R A T. , ,rsnere: nostra confirmare argumentis ac rationibus,dei se contraria refutare. Tum autem aby conclusionem orationis,m qu perorationem collocant abi iubent, antequam peroratur,ornandi aut agendi caussa digres enisti concludere,operorare hac quidem reprehendo sunt enim concinne Iistributa statamen idquoanecessesiuit hominibus expertibus veritati non perite. Quae enim praeceptaprincipiorum oe narrationum esse voluerunt, ea In totis orationibus sunt conseruanda Pom ego mihi beneuolum iussice Milia acervossum, quum .m in curse orationis, quam quum omnia sunt inaudita docilem autem, non quum polliceor me demonstraturumse tum quum do
ceom explano. . tremum*ero, crAro tota actione excia
tandis mentibus iudicum,nonprima denuntiatione escere possumus. Lam vero narrationem quodiabent verisimilem esse, apertam, oe breuem,retae nos admonent Quod haec narrationis magis putant essepropria quam totius orationicvalde mihi videntur errare omninos in hoc omnis es
error,quodex limant artificium esse hoc quoddam non dissimili caeterorum, cui modi de ipse iure ciuili h sterno die
craFω componiposse Iicebat, vigonera rerumprimum eo ponerentur, tu quo vitium ens genus P umpraetermiti
tur: deinde singulorumgenerum partes,iu quo deessealiquampartem,o fuerare, mendosium est: tum verborum
omnium definitione in quibus nes a se quicquam decet, nes redundare. Sed hoc si in iure ciuili ,si etiam inpuruis aut mediocribus rebus Actores assturpessunt, non idem sentio tanta hac in re, tams immensapose feri ' An a tem qui arbitrantur,deducen sunt da eos qui haec ducent: et mora iam ea Elicata oe serZolita assequentur. Sunt enim
369쪽
innumerabiles de his rebus libri, nea ab iti, neque o cur Seg xi aut quid velint, ad ludendumne , an ad pugna n- dum arma sint sumpturi. '' Aliud enim pugna oe acies, alio Ilussus campus noster desuerat: attamen ars ipsa lu- Acra armorum, gladiatori m militipro est aliquid seu
anImus acer, praesens, m acutus idem ala versutus inviactos viros eficit, non Asciliis arte coniuncta.
i Transitus est i proposita oratoris materia,quae arte desiderat, ad artis ipsius explicationem, bi Catulus magna facilitate & attentione expecta ut Anton: us de doctrina serensium quaestionum disputet: primus attentionis locus illustri dire ex d. iii mi Ii fine: Non requiro inquit Catulus) illa praecepta ad aliquem Gsum meum , sed tantum ad Ductum scientiae & cognitionis : aestv m prGbatur dupliciter: pi imum quod senilis mas Catuli genus eloquenti ae non planum, α erectum,& audax,& vehemens requirit, sed pressum potius & mite: & limatum: deinde quod Catulus lene &suaue dicendi genus, non graue& patheticum si
cutus est: nam in eo lumina non vitae solli in atque naturae, sed orationis etiam fuit comitas. Cicero in Bruto. 2 secundus locus deprinxit artes Graecorum, qui de ratione forensis eloquent ae praecipiunt: quum tamen forum nunquam
ait: gerint: Atque haec tota Graecorum extenuatio eo spectatio melius aliquid 5e excellentius expectetur ab Antonio, id est, Cicerone, tui magnum una dc experientiam in caussis ciuilibus adeptus est: Illa igitur Graecorum in ea erra loquacitas irridetur exemplo simili,quod ita pressius concludi potesi:Vt Hannibal ira risit Phormionem Peripateticum,quum in bello nunquam esset erlatus tamen de re in litari apud eum verba facientem : sic irridendi stat Graeci rhetores, qui nunquam soriam & Rempublicam attigerint, tamen doctrinam N artem sores fium caussarum tradere & profiteri audeat: αχυ πιας exornatur facto Phormi 1 is Scapophthegmate Hannibalis in ipsum Phormionem. Pedditio siuili Midinis sequitur, curn aeui quadam correctione: quasi Graeci Rhetores hoc munus inepti sint, quod non doceant doctos homines & expertos, sed pueros indoctos,& adhuc rudes ciuilium caussarum. Antonius respondet ad proximam correctionem,& leuiter illudit Graecorum inertias, qui praecepta sua docti ili morum hominum auribus inculcant de quaestione vi oratoris, te orat one: ubi, animaduertendum haec ipsa recte dici ad seruandum decorum in perloria Ant nil, ini suit irrisor & dissimulator artis rhetoricae, atque ita extenuationem magis esse, quini seriam repreherasonem. s Non reprehendit Aniossius parti tionem quaestionis in is di &di sed posterioris generis praetermissam explicationem: Verumtamen. γι tam iacile exornatur generalibus praeceptia
quinque partium rhetoricae, quam ipsa inaedi c: sed Antonius indicat nul singulam&propria praecepta de singulis generibus quaestionis infinitaei rhe-etoribus tradi,quemaci modum de generibus ciuilium causiarum tradistur: quod
quidem nece iste non fuit. quinetiam in hoc magnus rhetorum fuit error, quod tam minotas & surgulares ciuili uin caussarum praeceptiunculas ni stituerunt. quia omn is quaest io cuiuscunque eneris S modi st, generalibus dialecticae tria uentioni εc dispostionis legibus instrui potest. ia dialecticam rerum Grensum doctrinam facere tam radiculum est,quanas Quas velat earum i erum frammatia eam forensem componere. 6 Eleuat si undo loco quinque artes a quentiae.
370쪽
quia perfaciles sint: reprehendere autem verius poterat conlagonem vi tori Ac dialecticae in his quinque partibus exapseratam: argumentum 1hm de constituendis quinque patri bus rhetoricae, fallax est, & antiquos seselbr, existimantes .caullain, line qua res non est protinus ei se partem rei, euius caussa csset: quod si verum esset, non tantum quinque partes, sed multo plures essent serenus et
quentiae, Qualia nobis depingunt: est enim histor a ad bene dicendum necessiaria ut Crassas heste: no serenione disputau it,de philosopli ia moralis & scientia iuris ciuilis, &reliquae artes. r Neque item reprehenditur ab Antonio diuisio
orationis, sed duarum primarum partium Dis a tanquam parum apte distu dian Otantur: neque enim beneuolenta, doc litas S attentio propriae sunt virtutes exordiorum, sed communes reliquarum pari: um orationis sed tamen eas rhetores attribuunt exordiis, quia hic Prxeipue sunt necessariae , per quas in animum iudicis,ut procedere vltra possimus,admittimur. Fabius cap. l.lib. Neque item probabilitas, perspicuitas,& breuitas propriae sunt narrationis, quia eciani in caeteris partibus orationis conseruantur. 8 Disiputat Antonius per ironicam extenuationen nullii in fieri posse perfectum artificium eloquentiri repetitque e superiore Crasti dialogo dialecticam legem faciendae artis, itemque duas leges dialecticae inuentionis, unam de diuidendo, alteram de definiendo: arsumentum eraeterea est ex diis milibus: ius c: uile,&multae alliae res possunt in artem redigi: eloquentia tota propter ina mensitatem suae materiae non potest: sed hoc polleri us fassum est, quia rei communis & late patentis possunt esse communia, de late patentia praecepta. 9 Antonius statuit, si sit aliqua dicendi ars,eam non esse dii scitem, nec solam eloouetiae sufficere. io Alleporia est ab armis sumpta,ubi ex PuSna & acie forenses oratorum contention i ex ludo & campo ludicrae declamationes intelliguntur.
Hactenus dictum est de materia oratoris, quae vidclicet artem & doctrinam requireret,& quae non: Antonius enim existimat lites & deliberationes, quia dinscitiores sunt,oratoriis & forensibus praeceptrs egere: laudationes vero, quia ex illarum fontibus facile sumuntur,non item: in quo dissentit ab Aristotele, sentitque rhetoricas lego de his tantum rebus ponendas esse, 'uae maioris operis snt,& dissicultatis: qua occasione etiam robur eleuat tritas & communes Grae- eorum arem de diuisione quaestionis in infinitam &finitam, de partibus ora tionis, &partuam singularum propriis Officiis S muneribus: At rhetorica Pr pri vere, distincte detinita, nec Iites, nec deliberationes, nec ullam omnino specialem materiam sibi pmponet, quam Iraeceptis suis instruat, sed generatim de ornatu orationis & eius generibus disserent, sicut snammatica communes lego tradit de puro S emendato genere sermonis, εἰ ad omnem orationem ram n eludem,quam ciuilem pertinet. Nec vero Antoni j ratio probari potest,ut rhet rica tantum de litibus di deliberationibus praecipiat,quia usus earum multo diffeti or si quam caeterarum rerum: hoc enim arsumento specialis grammatica de
oratione lorensi, specialis dialectica de ratione litigandi ta deliberandi describiator i quod quidem fuerit ineptissimum. sunt enim artes gener es. Itaque nec verayaec apta rhetoricae doctrinae materies ell,quam sibi praeponit Antonius. M oratorem politicum inquies instituit,& ad hunc solu in suam 'ολογίαν diri
git: intelligo inquam & idipsum est quod non probo. Quamobrem λquia Di
te tio, Grammatica, ta Rhetorica artes sunt omnium rerum interpretes & ii ternuntiae, quibus recte cotistitutis,&generatim dotariis utimur ad omnium artium & rerum quoque artibus non comprehensarum intelligentiam di explfucationem. Quaero igitur abs te, cur generali rhetorica non contentus, rhetorlaeam scirensem di politicam saetas, grammaticam vero politicam δέ sorensem non lacias nam paribus in causta paria iura valenti