장음표시 사용
731쪽
Diuitiae graudes hominisunt vix re parce
dequo animo, nec enim unquam eII penuria rami. Σ1 Hactenus disputatum est contra auaros &quae itiiosos homines t deinceps contra sumptuosos agitur:& questio tractatur comparate, uter ditior si an qui diuitiis abundat,sed immoderate sumptuosus ethan quis medicialter quidem diues est, sed tamen frugi Sparcus: lui locus explicatur ab adiunctis personarum: Is cui superat aliqui d, diuitior eis, quam is cui deest: ta qui nihil GSe quam sui eget: Frugi homini semper aliquid superati sumptuosis autem deest: Quare vir frugi diuitior est, quam tu inpiuolus, quantum uIS locuples annuis reditibus. Assumptio praecedit, praepositio sequitur. 2r M. Manlius,quem Cicero induxit in libris de Republ.cum Aser cano Laelio lo uentem, aediculas habuit in Carinis. qui locus Roniae suit elegantibus aedisciis ornatus in morem Carinarum compositis: de quo Virgilius,
g mauo, foro, G lautis mugire carinis.
Item landum habuit in Labicano,quem l cum Plin.cap.s.lib. 3. in prima regi ne Italiae situm esse scribit, non Procul ab afro Latino & Hern co. 2 Iterat Sto.cam definitionem ciuitis,&exornat primum a dimini ilibus: D uitiae non sunt in aestimatione cent us,led in moderata ratione
Deinde a comparatione minorum cum maioribus: Prata S areae magni aestiatiantur, quia possessiones sunt quasi certaedi stabiles: Quanto magis est aestimanda virtus, quae nullis fortunae iniuriis obnoxia estpis Concludit Mnκομ quod soli sapientes sint diuites, & omnes improbi pauperes repetitis ad extremum Stoicis definitionibus diuitum & Pauperum, quae sumuntur ab eisicientibus cauilis diuitiarum & Paupertatis.
732쪽
telis Ethicum librum PRAEFAT 1o,
batam tibi, Cardinatis amplisitine, proponimus, ho-i miraeatitudinem ab Aristotele descriptam : qua, si
'ς ius si Aristotele tradi nihil potest sin falsa, verendam est. ne summi boni spe-
733쪽
mus sit futurus: atque adeo homini Christiano magnae non solum temeritatis,sed impietatis culpa verenda est, si quis a tali philosopho Christianae veritatis praesidium ullum petendum existi inet. Sed haec suis locis melius a nobis disputabutur. Quare ad Aristotelem de bea. titudine hominis philosophantem veniamus.
COMACHUM, DE B E Α titudine hominis,
AvDOMARO TALA Eo explicatus. Cap.L-' Imnis ars,omnisq, doctrina, Omnis actio, pariter m deliberatis,ad aliquod bonum referri*idetur. ' Itaque praeclare veteres bonum Loiebant, quo referuntur omnia. Enes autem inter se hoc ipso discrepant,quod at stat actiones, at praeter has opera quaedam.' LAc quarum rerumpraeter actiones al, furesium, in his ver uapte natu sunt actionibuου excellentior . Τ Ckm ero multaesint actiones,m artes,m silentiae, multisiunt Gliam Lue, nec me icinasiquidemsianitas, artis sabri candarum natuum nauis istiplinae militaris victoriaetrurintiae gomsicae G semibaris opes. uae autem artes liqua nafacultate continentur xt equestri disi sina ars facienssorum faenorum, catera quae circa infrumenta equorum vesantur, haec ipsa equestris disiiplina militarui omnis exercitatio imgeratoris artes facultate, itemialia alys in his omnibus fines earum quae principatum te
734쪽
nent, subiectarum G inferiorum rerum finibus uni anteponendi illorum quippe caussa etiam hi expetuntur. Ac nihil interest an actiones ipse sintsues actionum, an altussqVidpiam, quemadmodum in commemoratis artibus G
Cum hoc libro duntavat propositum esset Aristoteli hominis scelicitatem definire, idque totum definitione non sollim clara & perspicua, sed illustri& in
gnisca fieri potui 1set, Aristoteles argutius S callidius multo quam verius & s cilius quaestionem hanc&disputationem multis rebus minimε necessariis onerauit, quas intelligentiae memoriaeque caussa tres in partes diuidemus, Proc mium, Reprehensionem,& Confirmatronem. Prooemium quatuor quaestiones habet, Sitne aliquod summum hominis bonum. Cuius doctrinae sit. Quar tione docendum. Quis eius doctrinae idoneus auditor. Prima quaestio generali sumini finis definitione confirmatur: syllogi simus connexus est primus: Si quis est summus rerum expetendarum finis, propter quem Cetera omnia expetantur, in eo summum est hominis bonum: Aliquis autem est summus rerum expetendarum finis:
Quare summum est aliquod hominis bonum. I Connexae propositionis ratio praecedit, natura&distinctione finium ampliscata. Omnibus, inquit Aristoteles, hominibus qui consilio, iudicio, voluntaterem quampiam suscipiunt & essiciunt, bonum aliquod propositum est: ut Me dico procuratio sanitatis, Philosopho inquisitio sapientiae, Oratori actio cauit
rum ciuilium Mistorico historia,Poetae carmen: Sc ut ad leuiores artes veniamu sartori vestis tutori calceus,textori tela,aegricolae naesti . 2 Itaque veteres non
inepte Bonum & Finem una & eadem definitione includebant, quasi utriusque una esset notio, idemq; bonum diceretur esse quod snix, cuius gratia quidq; fit. idque ex Philebo Platonis sumptum videri potest,ubi Socrates sinem proprie bonum censet appellandum. Quod, inqui tale est, eius caussa fiat, quoJ sempex ad aliud resertur, id in ratione boni collocatur: quod verb alterius caussa fit, in aliam tortem,vir optime, reducendum videtur. 3 Finium autem diuisio hienianta & imperfecta est: nsi enim finis omnis aut est,actio aut
id est, opus, est : sed tertium genus longὸ praestantissimum in hac distributione
desideratur: Θεωρίαν dic id est,contemptat: onem,quam ab Aristotele de indu stria praetermissam esse arbitror,ut hac reticentia,& velut instructis cuniculis p stea facilius ad oppugnandam sententiam Platonis ingrederetur,qui beatam hominis vitam id Idea posuit, & in Philebo vitam in contemplatione positam omnium diuinissimam Sc persectilii matri esse docuit. Esse autem finem aliquem 2εωρ-κὸν Quintilianus in arti una diuisione docet, quas ex triplici fine distin sui cognitionis actionis,& operis: & Aristoteles ipse in topicis cum agit de ornatu, sintili artium diuisione utitur. Quinetram in his ethicis libris M licitatem hominis non in actione tantum, sed etiam in contemplatione postea statuet. Itaque Aristotelis testimonio tertium snem θεωρηπκομ ad explendam partitionein apponere debemus. Recte autem praecipit opus esse melius actione,clim operis mulsi actio suscipitur: semper enim in cauilis principem locum finis obtinet: ut domus aedificatione melior,& messis agricultura,& tela textura, & vinum racematione. s Fines deinde inter se dupliciter distinguuntur: priina distinctio est naturae di rationis,quo sua cuique & propria tribuitur: ut enim artes, sic
735쪽
adicium sines inter se discrepant: sed exempla ouae hic adhibentur, minus idonea
sunt: non enim finis medicinae est sanitas, sed adhibere ea quae valent ad sananiadum,ut si em sit adeptus medicus,etiam fi non sanarit.Neq; cnim ut in Topicis cap.1.lib.i. aio vel orator omnibus modis veritiadere talet, vel medicus sanare, sed si nil ut praeterini serit eorum qii. x adit beri possint, tum denique & peritum eum &are: ficem iudicamus. Et Quintil.cap.r7.lib.2. Tendit quidem, at ad viactoriam, qui dicit, sed cum bene dixit, etiamsi non vincat, id quod arte continetur,ei secit: nam & gubernator vult salua naue in portum periten re: si talite tempestate suerit abreptus, non ideo minus erit gubemator, dicetque illud notum, Dum clauum rectum teneam: & medicus aegri sanitatem petit: si tamen aut v letudinis vi, aut intemperantia aegri, alioue quo casu summa non contigit, dum ipse omnia secundum rationem socerit,medicinae fine non exeieci. Nec te militaris finis est victoria, sed iacere Omnia quae ad vincendum pertinent. Idemque de diuiti Sopibus in prudentia iamiliari iudicandum esὶ potest enim idem primus esse paterfamilias, de pauperrimus. 6 Secunda finium distinctio verantur in contentione dignatatis,eaq; magnam lucem ad propositionem proximi syllogismi afferet: nani il demonstratum fuerit in finibus veluti in scalis certos esse gradus,ut alij in seriore alii superiores sint,& superiores semper inferioribus elie meliores perspicuum erit omnibus,si quis summus strerum expetendarum sinis, supra quem animo & voluntate altius ascendere non postis, hunc ipsum ptimum este, & perfectissimuna, in quo vita hominis beata versetur. Quanto rem primi capitis disputatio ad hanc conclusionem perducta est ut clim animus hominis in rebus expetendis semper aliquem finem & bonum spectet:fines autem varii multiplicesq; sint,atque ita inter se affecti, ut a superioribus inferiores dignitate vincantur, nemo dubitare possit, quin fuminus rerum expetendarum
finis, idem optimus&persectissi naus sit. His itaque iactis sundamentis ad pri
mae quaeitionis explicationem veniamus.
Capb. ' si quis es ultimus extremusque rerum agengarum fuis, quem propterse, caeter apropter ipsi m expeten aducimus, neque omnia propter aliudoptamus sic enim resserperet in immensum, inanis van que nonrata esset appetitis constat istum esset in rerum expetendarum extremum, si mmumq bonum: ' cuius cognitio perceptisi mognam commoditatem adesitam oe mores recte conformandos continet Pt tanquam sagittari proposito nobis signo certius ad id quod opus est, contendamus: ' quae quum ita
sint, diligentia nobis adb:benda eu, Pt ipsum si mmum bo num, quid tandem sit ad quo enoscientiae acultat uepertineat ummatim complectamur. J Eiνeroscientia, qtaae reliquis imperat, maximet praestat,subiecta Σ-deris eten, cuiusmodi est L na ciuilis: ' haec enim, quae
736쪽
antisint xtiles Tei V m quas quis e ciuium Liscere de
beat, quatenus, instituit: ais etiam clari mas nobiliss-mMs tasi sinas ut eloquentiam, artem militarem, lamestica cientiam, huius legibus imperies ibiectas 'vid mus. ' Quod si reliquis artibus velat a ministris utitur, quarum vis omnis actione cernituti sanctis legibus γ institutis quae sunt illis facienIa,probibeis contraria, hae r GLA doctrina ciuilis certolae coclusa definitas, reliquarum sciplinam nes amplexabitur, ut in illosummum perfectumque hominis bonum consituendum esse , videatur. uamuis enim Milem sit ratio eorum, quae tum In singulos esuestum iu υniuersam Rempubl. consteruntur, at vis. tameu caussam scipere , eam 1 summo consilio oesu istueri, maius quiddam perfectiars est: optandum enim nobis est, ut etiam δε uno ouis Hue bene mereamur at vero
genti Huitatibusi multis considere si epraestantius ἀ-
Homine; ignari,&dialecticae&sententiae quae tractabatur,librsi hune in certa& propria membra non diu:serunt ted imperitorum coquorum more discerpserunt. Superiore enim capite non plena sententia, sed illustriatio duntaxat proxi naae propositionis continetur: cuiusmodi ignoratione hoc opus 'lerisq; in Iocis diuulsum ac dissipatum est: quas tamen eapitum sectiones ideo secuti sumus, non quia probaremus, sed ne impontis hominibus usitatam rationem lectionis . huius periurbare videremur. Primus hic syllogismus ad leges artis concluditur& ex partibus veris componitur. i Propositio perspicua est: inter enim Philosopho & Christianos conuenit, beatam hominis vitam omnium rerum maxime esse peredam. 2 Et assumitio quae proxima parenthesi continetur nihilominus aperta Sc probata omni us est , quod exploratum sit omnibus in rebus expetendis aliquid esse extremum,in quo mens holaina is conquiescat, nec ultra idipsum appetitu & voluntate longius progredi possit. Hoc igitur ab Aristotele sundamerum recte positum est,quo talictatem hominis in summo ac tremo bonorum fine constituitised ea rura nequaquam similia sunt, ut in examine totius dis utationis apparebit. Nam cum ad explicationem & constitutionem summi boni descendit, tam proces aberrat ab eo quod inquri quam qui maxime.Quem tamen Philosophum miserandum rudicemus licet, qui in tanta caecitate caligine temporum veritatis lumen secutus non sit. At Christianos quosdam homines quis hoc tempore serat, qui Aristotelis doctrinam salsam praesertim, & Christianae religioni r pugnantem, tam sancte, tantque religiose venerantur, eam non minusquam iactos,& spiritu dei dictatos libros approbent Itaq; in animaduertendis huius
737쪽
Aristoteleae disputation is erroribus, non tam mihi certamen erit eum Aristot Ie, nis cli .n aut aperte veritatem Christianain oppugnare, aut Platonem mal time calumniari videbitur, quam cum huiusmodi hominibus, qui noni festis 5-mam Aristotelis impietate vel aperte defendere,vel distinctiunculis quasi praesti iis quibusdam praetexere, gloriolii in &praeciarum esse ducunt. Nam si Aristo
:les hoc tempore a mortuis excitaretur,eaque opinione, quam de Deo Sc Christo habemus,i inbueretur, confest. ni decreta sua tolleret, Penitusque damnaret,
quae inepti quidam Christiani stultissime probant, &pemnac.lsime sequuntur.3 Ueruria ne segnes tardiue simus ad percipiendam moralem de beata vita philosophiam, Aristoteles in ipso statim sui operis , estibulo nos inuitat,&quantum prosit like ad bene & beate vivendum,ostendit sinulitudine lumpta a sagittarus,qualis sere est apud Persum Satyra 3.
Eu aliquid quὸ tendis, tir tu qua dirigis arcum f. an P sit queris coruos totas lutos
Securus quo pes cadat, ars ex tempore vinis Cicero quoque hanc disciplinam utilem docet, quod peream eertius & facilius
ib. - Π- homines ad beatam. vitam perueniant. Summum bonum,a: si iῖnoretur,uiuedi rationem ignorare necesse est, ex quo tantus error consequitur, ut 'uem in pomtum se recipiant; scire non possint: cognitis autem rerum finibus cum intelligitur quid sit, & bonorum extremum , malorum, inuenta vitae via est, confO
matioque omnium officiorum. 4 Atque haec de prima hu: iis prooemii quaestione,quam sequitur deinceps secunda, Cuius doctrinae sit explicare summum bonum,quae ex adiunctorii loco declararatur: Syllogismius connexus eli primus: Si doctrinae ciuilis reliquarum amum Princeps est, eius munus erit explicare quid sit summum bonum: i Ciuilis autem doctri na rei: quis artibus S disciplinis praeest
- . Huius igiturna unus erit explicare summum bonum.
s Complexio primo loco adhibetu Assumptio secundo, Propositio postr mo. Sed hic Aristotelis syllogi simus parum distincte rem propostam concludit:
nam alios nobis ethicos, alios politicos libros describit, :&in septimo pol .lico, clini ethicie doctrinae summam quandam repetit, ait eam doctrinam in Politicis alienam est e, dc alieno loco tractari,ut Aristotelis iudicio duae disciplinae videantur, pol trinðica,&praeceptis distinctae . Interpretes tamen ciuilis sacultatis nomine, disciplinam moralem putant intelligi: 'u;aut Granimaticae est praecipere de loquendo: Dialecticae de dii terendo: sic ethicae artis de beate vivendo a dcerte tota Aristotelis politica doctrina nihil aliud, quam usum N exercitationem ethicae contine de curtate rue ciuibus, deque ciuitati Hir rectoribus: id est,desesio .
Ia,dediscipulis, deque magistris beata vitae: sed hoc Aristoteles parum perspicuEdixit: itaque locus hic sic intella gendus est, quasi diceret Aristoteles, Uti iammatici est praecipere de grammatica,& rhetoris de rhetorica: sic politici de ethica:
qui aut illi sitiat exercitatores artum suarum,sic politici morum ataq; ciuilem sacultatem exteras artibus imperare, sic Gmnis intellige, quasi diceretur reliquorum artium hominibus a ciuili iacultate beate vivendi leges tradi. 6 Propo stionis connexae Aristoteles rationem aliquam reddere conatu quae quidem vera est sed ad rem parsi ricit. Non enim sequitur,Si iuuare Rempublicam maius quiduam de periectius sit, quam singulos, ut doctrina ciuilis beatae vitae leges &praecepta contineat di praescribat. Hactenus de duabus primis exordii partibus: deinceps Christianos admori tos velim,vi Aristotelex authoritatis opinione remota, simpliciter quid ab Aristotele dicetur mecum ipsi ciligenter dc attente considerent, dc ntelligant quot & quanti lapsus sint in reliqua parte dili utatiori is, Ecquam temere & inconsiuerate non sollam contra alios, Ied etiam Pro seipso dehem honuitis vita dilicrat.
738쪽
3 haec quae a nobis in lituitur is summo bono situ Cap 3-tatis,quoniam ciuitu est,in hu rebus versatur ' cui satu abunde cvises factum fueris,si quatenus rei natura feret,
explicabitur: non enim in omni arte O insitutione, a
curata explicatiouis diligentia, Imalai Aubtilita postulanda est quemadmodum nec in his rebus quae opificum maniabus minstrumetis tractantur.' Atqui res honestae iustas de quibus scientia ciuitu dii utat, tantam habent varietatem, tantumi errorem hominibus adserunt, ut legibus Ginstitutu hominum valere,no natura in Ῥis2a constare *Ldeantur. ' Saepe etiam opinio de bonis nos intacit in errorem, quod ex his multa incommoda detrimentas nasiuntur. Alios enim diuitiarum copia, alios vires imae corporis peruerterunt. ' Quamobrem si quis desumma beatae vitae disserere velit,is hoc tantummodo requirat,vtquacunares inciderit, quae sit ratione explicania, eam non exqui Ita qua ampubtilitate,seoummatim cursimί declaret: Gyside rebus quae requenter accidunt,ei dicen um sit Milegenus orationu, aes, non constans ,sed Ἐreuna probabile a sequatur. Eadem ratio valere debet in omnibus rebus quae oratione tractantur ' est enim hominis bene O liberal ter instituti eatenus in singulis rebus, quae ad docendum repositaesunt,accuratum genus orationis lagitare,quoad rerum natura ferre possit.Simili namque ducuntur errore qui mathematicum verisimilibus argumetu distulantemprobant, qui ab oratore necessarias consanitisprobationes requirunt. ' inquiquam quisque rem nouit de ea bene
iudicat eius satu idoneus iudex arbiter est.2 singulisitas rebus nectiestatue qui fuerit insingulis diligenter exercitatur: ars in jumma de omnibus, qui fontes omnium re-
739쪽
G4 A V D. T A L. E X P L I C. rum scientia cognitione complexur sit: quae causta eneor ad audiendam percisten lams doctrinam ciuolim non fit aptis atque accommotatus iuuenis, quippe qui abhorreat ab his ossici s quae ad institutionem humanae , tae, moram I, 'ectant, de quibus haec nostra omnis habetur oratio. Lam vero cum impetu quo am animi perturbatione feratur, non ratione γ iudicio utatur , rustra inutiliter sise ad eam disiciplina audiendam ω cognoscendam comparabit propterea quo thuius artis lais macus m imperfectus est, nisivirtutis actio cognitione, contemplationem j stquatur. Nihil autem interest, ansit aetate iuuenis, an iuuenili temeritate ducatur in olentia, non enim in aetate , via
tium inest , sia in perturbatione vitae ais rationis. Itaque
huiusmodi genus hominum nudam silidam ais expressam
Ῥtilitatem ex cognitione ciuilis Actrinaepercipiet quemaLmodum nec impotetes, suisῖis cupiditatibus'voluptatiabus obtemperant i hu, qui vagos G inconstantes appeti tus animi rationi obegentes essecerint, doctrina beatae vitae admodum frugifera utilis erit. Ac de auditore quissem,
O qua ratione inredigi debeat, G quid nobis bis libris tractandumsit,hactenu praefatum,primoi loco dictumsit.
Hoc tertio praefationis capite tertiam quaestionem de genere docendi expe di . Ac ne quis ab eo certas & tanquam ex oraculo aed:tas sententias de beata viata ta virtutibus requirat, videtur Academicam Prudentiam retinere ,&tactam ignorationis suae significationem dare voluisse. 3 Dieani, ait, de mor bu , non exquisia quadam subtilitate ac veritate rati sol vide
, complecti, at vere iudicare vix positamus. tanta licitanum xanta': disi militudo, ut quod aliis bonu, idem altis malunt esse videaturi nee tantum ansulorum hominum priuatim, sed etiam singulorum populorum publich varios &diuersos mores esse constit.Continentiam enim Lacedaemonii probant, ruam Sybaritae repudiant.Ita' , cima probabilia tantam sint.quae se uimur, probabili oratione utendum nobis est. Syllogisimus simplex Et primi g ncri , hoc modo: Res,de 'lu:bus agitur probabiles tantum sunt: Oratio
740쪽
oratio similis debet esse rebus,de qubus agitur: Satis est igitur si limbibilis suerit orario. et Assumptio praecedit,de qua Plato in Timaeo, Quoniam,ait,in omni orat ne cum his rebus de quibus agitur, naturalis quaedam & sermana debet esse cognatio,cum de restab: li& immutabili disputat, oratio talis sit, qualis sit illa,quae neq; redarpui,neq; conuinci potest:clim aute ingressa est essecta di imitata quodam simulacra, bene agi putat,siverisimilitudincinconsequatur. 3 Altera pars syllo usini iampridem explosam & damnatam sentenam Pyrrhonis attingit, qui censebat nihil esse suapte natura horrum aut matum, sed vel legibus,vel consu tudine honianum, hoci et illud tale videri: quod omnino sessu in est: nec enim si in vitiis S π:nionibus hominum multae sunt tenebrae,xariiq; errores, ideo non constans & ceria quaedam beatae vitae & virtutis natura est, quam veteres philosophi humana opinione & cogitat one non comprchenderunt:nec Christiani ho imines suo ingenio,:ed diu: no consilio&monitu freti ad illius in uel ligationem Ricrentiam peruenerunt. 4 Alter error inquit Ari stoteles in bonis est, et ali uando urdeantur obesse homin. bus: quo argumento Stoici diu tiasta contino a corporis a bonis relic. unt: divitiae enim nutrimenta sunt libidinum & flanimorum:& robur detrimentum attulit Miloni Crotoniatae,qui clim arborem cis cerpere vellet ab eadem interceptus & intertritus interiit. s Complexio verbest. Quare cum ni hal sit in quaestione, quae est dei ta & moribus, certa veritate definitum & exploratum ed omnis vitae degendae rat o opinionibus hominum Ninit tutis teneatur, satis erit nob:s pingui,quod aiunt, Minerua de so licitate Ecvii tutum generibus philosophari. 6 I elabitur autem denuo ad ratione II ximi lj llogisini de ratione docendi: quam similitudine oratorum & niathematicorum illustrat . quo in loco oratores causidicos appellat, qui aut apud iudices, aut apud Dr. Hor . ut apud populum caussas dicunt, quales nostris temporibus
in foro Advocatos appellamus: qui tamen pace Philosophi dixerim & possunt
aliquando,& nonnunquam sident xii necessariis rationibus: quemadmodum ex Ciceronis &Demostlaenis orationibus apparet.Itaq; vulgaris & scholastica magis quam vera est opinio: quam Aristoteles in Rhetoricis suis, cum a veteribus accepisset,anipli scauit, di posteris in luc re,sicut in aliis, erradi occasonem praebuit. Quarta quae ilio sequitur de auditore philosophiae moralis, quia sit idoneus,& quis non siti unde duo sillogis ini existunt:prinuis sciQuam quisque rem nouit, se ea bene iudicata Vir bonus longo vis vitae peritus mores nouit: Quare vir bonus de moribus recte iudicabit. Secundus au enasci
8 Qui ignarus vitae eupiditatibus suis obsequitur, is non est idoneus
auditori Iuuenis expers ossiciorum cupiditates sequituri Iuuenis ig:tur non est idoneus auditor. Sed tamen hoc fgumentum male ad iuuenem accommodatur, aliud ue est xeni nolle & dijudicare, aliud utiliter audire & distare: necaries traduntur doctis tapcritis, sed :ndotas: &inuenta est medicina aegrorum caussa: philos phia autem est medicina animorum. Itaque praeclare Cicero Tuscul. r. Qui vero, inquit, probari potest, ut sbi animus mederi non possit, cum ipse medicinam corpor :s animus inuenerit3 cumque ad corporum sanationem,multum ipsa corpora & natura valeant, nec omnes qui se curari passi sunt, contrai uia ediam conualet casu, antini autem qui sanari voluerint, praecepticii ue sapientium parumr:nt, Iane x Ita dub ratione sanentur, est profecti, antini medicina philosophia. cuius auxarum non ut in morbis corporis petendum est stiri , nimbiisque o Chus Q robusque, ut iaosmetipsi nob a meden possimus,elaborandum est. idoue