장음표시 사용
501쪽
anni MCcccv I. assirmasse , Regem Philippum Ual Iium , Academiae Parisiensis judicio fretum, vehementissimas ad Ioannem XXII. scripsisse litteras, in quibus rogum ipsi intentabat, ni suum revocaret errorem . Sed nullus dubito , quin Petrus de Aialiaco, qui post annos dumtaxat septuaginta ab obiatu Joannis XXII. id dixisse fertur, deceptus sit,pe peram videlicet applicando personae Ioannis XXII. minas, quas Philippus Valesius, Galliarum Rex intentarat Ministro Generali Fratrum Minorum, G raldo dicto, qui sententiam de dilatione Visionis Dei usque ad judicii diem cum plurium offensione publice Parisiis praedicaverat, cumque Philippus Rex ea de re per litteras ad Ioannem XXV directas conquestus fuisset, rescripsit Summus ille Pontifex, di sub juramento negavit, se praefatum Generalem Minorum Parisios misisse, ut sententiam de procrastinatione beatitudinis Sanctorum usque ad supremi iudicii diem in hac Civitate Parisiensi, sicut fama ferebat,praedicaret.Hanc Epistolam Ioannis XXII. ad Philippum, Galliarum Regem, resert
doricus Mynaldus ad annum MCcCxxx I II. Praeter
quamquod, testimonium Petri de Alliato asserentis Ioannem XXII. in errorem impegisse , facili negotio falsi convincitur locupletissimis testimoniis, quae mox laudavimus, ejusdem Pontificis Ioan nis XXII. ejusque successoris Benedicti XII. atque Academiae Parisiensis, quibus addi etiam possunt , testimonia ivistri Ptolomai Lueensis cap.qa. lib. 2 Historiae Ecclesiasticae , saepius ab Odorieo Radinauo ex MS. Vaticano, in Ann ibus Ecclesiasticis laudatae; de Ioannis Uillani cap. I9.lib.xI. Historia Italice scriptae. Qui Authores, cum Ioanni-coaevi
502쪽
suerint, longὰ majorem, quam Petrus de Alliaeo in rebus Historicis sui temporis fidem merentur . Idem judicium ferendum esse censeo de Ioanne Gersonio, Sacrae Facultatis ' Parisiensis Cancellario,
quem Haeresiarcha Joannes Calvinus omnium in Ioannem XXIL mendaciorum suorum testem citat in margine his verbis: Testis Ioannes Gerson,qui tunc vivebat. Qua in re Calvinus non minus ignorantiam, quam malitiam suam prodidit; ignorantiam quidem, dum ait, JoanMm Gersonem eodem tem pore vixisse, quo Ioannes I cI. Ecclesiam regebat, cuna tamen certum sit, Joannem Gersonium longe post obitum Joannis XXII. natum esse . Mortuus quippd est Ioannes XXII. anno MCCCxxx Iv. ut testatur Joannes Viliani libro x i. insoria cap. I9. Ioannes vero Gersonius natus anno MCCCLXI II. ut
videre est apud Trithemium in libro De Viris Illu- Iribus. Qui igitur, amabo, fieri potuit,ut Ioannes Gersonius eodem tempore vixerit,quo Joannes XXII. At hic Anachronismus, etsi gravissimus,posi et Caia etino condonari, nisi ibidem suam malitiam aperte indi caret. Postquam enim audacissimus ille Haeresiarcha infrunito ore asseruit, Joannem XXH. negasse immortalitatem animae, & Philippum Valesium,Galliarum Regem, communionem hujus Summi Pontificis suis subditis interdixisse, aliaqu
non minus insulsa congessit mendacia, citat ad. marginem Danaem Gersonium , ut vadem ac testem omnium mendaciorum,quae in Joannem XXII.virulento calamo scripsit, cum tamen Ioannes Gersonius
nullibi dicat, Dannem XXII. negasse immortalitatem animae, de Philippam Valesium Galliarum Regem interdixtin suisIubditis communioncm Ioan
503쪽
nis XXIL Hoc unum dumtaxat , ut candidd latear, asserit Ioannes Gersonius, videlicet Ioannem XXII. ut Doctorem privatum , propugnasse sententiam, 'de dilatione Visionis Dei usque ad iudicii diem . eamque sententiam a Theologis Parisiensibus fuisse damnatam. Sic enim in Sermone de Festo Paschatis, illud explicans: Hodie mecum eris in Paradiisso , effatur iste Academiae Parisiensis Cancellarius: Propter quod insuper apparet falsitas doctrinae Papa Joannis XXII. qua damnata fuit eumfono buccinarum coram sege Philippo avunculo tuo per Theologos Parisienses, de Visione beata,edi eredidit potius Theologis Parisiensibus, quim Curia. Hoc Joannis Gersonii testimonium hic referre necessarium esse duxi, ut inde facile intelligeres, salso Ioa em Gersonium citari ab Haeresiarcha Calvino tanquam testem omnium mendaciorum, quae ipse de industria suo in cerebro conficta in Joannem XXII. sacrilego oro evomuit. Quamquam tamen, ut obiter dicam , nec ipsimet Joanni Gersonio fides adhibenda sit,non solum quia asserit, sententiam de procrastinatione Visionis Dei usque ad judicii diem fuisse a Theolo- , gis Parisiensibus damnatam cum sono buccinarum,quae profecto circumstantia de censurae Theologorum Parisiensium promulgatione facta camsono buccinarum ab antiquioribus, & coaevis Scriaptoribus omnino reticetur; sed etiam quia Gersonius innuere videtur, Joannem XXIL ex animo pro
pugnasse sententiam de dilatione beatitudinis usque ad supremi judicii diem, cum potius .eSantiquissimis Monumentis, quae iam laudavimuS.& ex disertis coaevorum , ac subinde . Geryonio. natiquiorum Scriptoruni testimoniis haud u A
504쪽
sturd colligi possit, Ioannem XXII. propei disseis
dumtaxat in sententiam de dilatione beatitudinistisque ad iudicii diem , euntque inquirendae ac elucidandae veritatis gratia, quaestionem hanc de Sanctarum Animarum beatifica Visioue in utram qui partem disceptari optasse, eam tamen auctoritate
Pontificia nunquam definiisse , cum illius Pontificiae definitionis nullum in hujus Summi Pontificis, seu dictis, seu factis, signum, aut leviilimum reperiatur vestigium. D. Quaenam in Scholis Saeculis XIII.& XIV. Theologiam docendi obtinuit methodus , & quae potissimum Disciplinae, Artes , ac Scientiae excultae fuerunt ἰM. Quamvis Saeculis XIII. & XIV. studium iuris Canonici & Civilis maxime viguerit, in prO- fessione tamen Theologiae Scholasticae omnis lard litterarum dignitas consistebat, praesertim postquam S. Thomas, Doctor Angelicus , Theologiam Scholassicam egregiis Commentariis, ac Summa sua tripartita plurimum illustrasset, atque Phil
sophiam obsequio fidei mancipasset. Huic quippd
Sanctissimo Praeceptori prima, ac pend una cur νfuit inquirere ac certo nosse, quid Scriptura, quid consensus omnium Sanctorum Patrum de quaquere doceret, ut, eo constituto tanquam immoto fundamento, totam illi Theologiam adstrueret . Hinc Doctoris communis nomen assecutus est, quia, Duce verbo Dei, fugit diverticula, & tritam P trum calcavit viam, a qua ne latum quidem unguem permisit sibi discedere. Omnes Scientias obsequio fidei subjecit, & ex philosophia eas sententias delegit, quae ad fidei mysteria explicandare pro-
505쪽
ECCLESIASTICA. . s& propugnanda conducere possent; verbo dicam. sicut vitae origo & finis est i corde , quod primum Omnium incipit, & ultimum delinit vivere, ita S. Thorna Aquinati scribenti. & docenti fides instar cordis suit, ab una fide & traditione coepit de in fidem desiit. Theologica e doctrina Patrum
irincipiis fidei hausit, in opinionibus vero phil bphicis deligendis, inter hinc inde probabilia
unius fidei defendendae rationem ita habuit, ut .merito Doctoris illius Angelici Scripta appellare possim Christianael eligionis firmamentarium,& quε-cunque docet, sint vel consectaria a fide deducta , vel praesidia fidei & ad illam apparatus . Si vellem ad hujus rei fidem faciendam , quae suppetunt, hic proferre experimenta , decurrendae mihi essent omnes Theologiae partes, quia ubique eamden methodum servavit . Hanc S. Thomae in pertractandis quaestionibus Theologicis methodum , qua ad veritatis discussionem nulla aptior, ad Catholicam fidem defendendam solidior, ad mores probe informandos securior esse potest, qui Saeculis Κι1L& XIV. secuti sunt Theologi , a veritatis tramit nunquam deviarunt. At, proh dolori nonnulli fuerunt Saeculis XIII. de XIV. Theologi, qui divesesam a Sancti Thome methodo viam ineuntes, & in Theologia Philosophos agentes, in varios error Proruperunt, quorum temeritatem , superbiam , insolentiamque repressit Academia Parisiensia, i, cui ostendimus in colloquio tertio . Extiterunt etiam alii Academiae Parisiensis Theologi, qui S cutis XIII. δέ XIV. aflectata ingenii subtilioris f naa, inutilium, & metaphysicarum dissicultatum concertationibus Scholas impleverunt, nodisquo
506쪽
quam temporis iacturam,aut quod multo periculinsus, nec minus frequens malum accidebat , pieta tis fastidium afferebant. De hoc gravissimo , .qui in Theologiam Scholasticam apud Theologos Parisienses irrepserat, abusu, jure ac merito conque ritur-Gerynius, Facultatis Parisiensis Camcellarius, in Epistola, quam Brugis . scripfit ad quemdam Praelatum, in qua, teste uaso Bulaotomo I v. Historia univiestatis Parisiensis haec habet et severende Pater, sub vestra, O Magistrorunis nostrorum correctione in Facultate Theologia videturi esse necessaria reformatio super sequentibus inter catera. Primo, ne tractentur ta communiter doctrina
inutiles sine fructu O soliditate, quoniam per eas, O ctrina ad salutem necessaria O utiles deseruntur , -- sciunt necessaria , quia supervacua didicerunt, inquit Seneca . Secundo, per eas nonsudentes sedum tu , quia scilicet putant, illos principaliter esse Theologos , cui talibus se dant, spreta Biblia, O Sacris Dosior ius . Tertio, per eas seu inutiles doctrinasὶ terminid Sanctis Patribus usitati transmutantur contra illud Augustinis Nobis ad certam segulam loqai fas est Erc. Et non sequitur velocior scientia alicujus. corrutis sqvam per bac oec. inartis , per eas Theologi aD aliis cultatibus irridentur, nam ideὸ appellantur Phari x astici , O dicuntur nihil scire de solida .eritate, in Moralibus Biblia . . Quinto , per eas via eorui' multiplices aperiuntur. uuia enim loquuntur, er An gunt sibi ad placitumterminos , quos alii Doctore Magiuri non intelligunt, nee intelligere curant,dicunt incredirilia in absurdissima, qua ex suis absurdi/ctionibu/ Ocantsequi. .Sexto , per eas Ecclesia in F i
507쪽
des neque intus, neque foris aedificantur. constat, quod dant potius occasiones credendi, quod Deos non sit omnimodὰ simplex, aut unus . Septimὸ , per eas multi ex
Theologis tam activd , quam passivis scandalizantur ,
nam alii vocantur rudes ab aliis, oe alii ὸ contra Curiosi,-Phantastici r Tales nunc currunt propositiones ex talibus doctrinis r infinita sunt durationes in divinis secundum prius σposterius quamvis aterna et Spiritus Sanctus libere , contradictorid, contingenter . .
producitur ex parte principii Oe. Hactenus Ioannes Gersonius, qui doctrinas inutiles, quae his tempori hus in Scholas invectae,germanae Theologiae faciem deturpabant, merito improbat , monetque I be Iogos,ut abstineant a tractandis illis quaestionibus, quae semper litigandi novam videntur subministra .re materiam, easque solum ventilent, quis ad Scripturae Sacrae, Historiar Ecclesiasticae, ac verae Theologiae notitiam conferre, aut fidelibus Christianae pietatis semina instillare positat . Huc enim prO-fecto praecipua Theologorum cura intendi deberet, ut proscriptis, & ab ipsis usque radicibus evulsis ex hominum animis falsis opinionibus, praeser
tim illis, quae lascivienti hominum libidini indul
gent, sanam Theologiam ex Sacris litteris, ex Sanctorum Patrum operibus,atque ex Sacris Ecclesia sanctionibus haustam traderent discipulis, easque si pius in Scholis necessarias disputationes, de exercitationes haberent, quae intelligendi prudentiam acuunt, loquendi celeritatem incitant, artemquω edocent haereticos feriendi, repellendi, & tanquam
machinatione aliqua in omnem partem contor
quendi . Qua in re impense laudo nostri temporis lTheologos, qui, eximia instructi disserendi faculta-Ii te,
508쪽
te, benὀ multa, quae antehac aut conclusa, aut obis' scura erant . variis disputationibus tractata eruerant, dilucide exposuerunt, & ad altiorem sacrarum litterarum peritiam, ad meliorem Sanctorum Patrum doctrinam, quaestiones ad exercenda imgenia , ac diluenda contorta haereticorum sophisemara apprime utiles provide atque sapienter as
D. Cum non solum doctrinam Ecclesiae, sed etiam Leges & Constitutiones Ecclesiasiacas, quibus sancitur Disciplina, callere debeat ClericuS , ne quidquam faciat, quod Patrum possit esse regulis contrarium; magni mea interest, ut hic Di-Wiplinae Ecclesiasticae, quae Saeculis XIII. &XIV. viguit, speciem & formam adumbreS. - . M. Priusquam Singularia quidam attingam Distiplinae Ecclesiasticae Capita, non abs re erit senerales praemittere observationes, spectantes Disciplinam Ecclesiae , quae Saeculis XIII. & XIV. sancita fuit , atque executioni mandata . In primis , observare debes, pluralitatem Beneficiorum Saeculo decimo tertio multis Clericis placuis , cumque abusum frequentibus Decretis & canonibus summorum Pontificum ac Conciliorum damnatum esse, sed cum nihilosecius haec pestis , prae sertim in Galliis, latius grassaretur, Guillelmum Parisiensem Episcopum, per triennium, hoc est ,
ab anno MCCxxxv. usque ad annum MCCXXXVIII.
hanc de Beneficiorum unitate aut pluralitate C.
troversiam iussisse a Theologis. Academiae Porbsiensis disputari,an videlicet salva conscientia posesti Quis plura adire & habere Beneficia i Hanc quaeuiovem diuturno examine discusserunt Thcologi
509쪽
Iogi Parisienses, ac tandem plenis Theologorum i Comitiis , quibus ex Familia Dominicana intere- rant tres, Hugo d Sancto Charo, Theologiae Proses.sor , ac postea S. R. E. Cardinalis, Guerricus i Sancto Quintino,de Gaufridus,quoru suffragiis decretum est, nullum posse, sine legitima causa, pluribus Beneficiis potiri, si ex uno Beneficio annuos redditus ad honestam vitae sustentationem sufficientes
perciperet. Id diserte testatur noster Nomas Cantia pratanus, qui tum temporis Parisiis versabatur', libro I. Apum cap.xx. num.v. ubi hec habet: Volo, inquit, ut quicumque hac legerit, Iciat me anno ab Incarnatione Domini Mccxxxv I I I. fuisse Parisiis,ubi
Venerabilis Guillelmus Parisiensis Episcopus, qui in
Theologia rexerat, conventionem fecit omnium Magia frorum in Capitulo Fratrum Praedicatorum. Proposita ergo quaestione de pluralitate Beneficiorum, furti, O valdὸ longa dissertatione probatum est, duo Beneficia , dummodὸ unum valeret quindecim libras Paria flenses quq Summa tunc temporis in Galliis,ob moneri penuriam ad honestum Clerici victum sitffici Bat) teneri eum salute anima non posse . Verum, inter Scriptores Saeculi XIII. nullus , mea quidem sententia, diligentius excussit, & clarius atque securius hanc de unitate, vel pluralitate Benefici rum Controversiam explanavit, quam S. Thomas, Doctor Angelicus. Qividlibeto et x. inaestione vII. Art. II. ubi primum docet, quod inter actiones de se indifferentes ad bonum & malum locum habere non possit plurium praebendarum, seu cumulat rum Beneficiorum possessio, eum hoc, quod est habere plures Habendas , plurimas in se inordinationes
contineat; utpotὸ quia,non est possibile aliquem in pt I i 1 ribus
510쪽
ribus Ecclesiis deservire , in quibus est praebendatus , cum p abenda videantur esse ordinatae quasi quaedam sipendia Deo ibidem minifrantium. Sequitur etiam diminutio Divini Cultas , dum unus loco plurium instituitur. Sequitur etiam in aliquibus defraudatio Poluntatum Testatorum, qui ad hoc bona Ecclesiis contulerunt , ut certus numerus Deo deservientium ibi esse set. Sequitur etiam in equalitas, dum unus pluribus Beneficiis abundat, alius nee unum habere potes. Secundo , docet S. Thomas, Praebendarum , seu Beneficiorum pluralitatem esse in numero harum actionum, qua absolute consideratae deformitatem, vel inordinationem quamdam important, quae tamen, ali quibus circumstantiis advenientibus,bona liciuntur; Sicut occidere hominem vel percutere , in se deformi- ratem quamdam importat; Sed si addatur, occidere malefaὶ rem propter justitiam , vel percutere delinquentem causa di e lime, non erit peccatum , sed vir- euosam. In numero harum actionum videtur esse, hahere plures praebendas. Quamvis enim aliquas inordi nationes contineat, tamen aliae circumstantia possunt, supervenire, ita honestantes actum, quod praedicta in- Ordinationes totaliter evacuentur; ut puid si si necessitas in pluribus Ecclesiis ejus obsequio,Vpossit plus servire Ecclesia, vel tantumdem, absens quam alius praesens; er si qua alia sunt ejusmodi. Et tunc istis conditionibus superviementibus cum recta intentione non erit peccatum Si vero aliquis, subdit Doctor ille Angelicus , hac intentione plura Beneficia habeat, ut sit ditior , ut lautius vivat, O ut facilius ad Episcopatum perveniat in aliqua Ecclesiar ubi es Praebendatus,non tolluntur praedicta deformitates,sed cluentur, quia cum tali intentione o unum Bene