장음표시 사용
321쪽
dio Ap ΡEM. AD DISSERT.ratione depromptum , quo probent, si vi unionis hypostaticae saltem aliqua Attributa Divina vere,& re ipsa naturae assumptae cona, municantur, inde non sequi aliquas pariter eiusdem naturae assumptae proprietates de Natura Divina praedicari posse. Dicent proprietatibus naturae humanae sibi re ipsa com municatis Divinam naturam.destructum iri.
Fatemur, sed si fieri posset naturam humanam sibi re ipsa communicatis , de in se rece piis quibusdam Attributis Divinis in Divianitatem non converti , quidni Divinitas posset quasdam humanitatis proprietates in se ut in subiecto inhaesionis recipere, quin in humanam naturam mutaretur λ Par utrobique proprietates humanae naturae Divinitati repugnant,quam proprietates Naturae Divinae repugnant humanitati: er go &c. Dices I. Christus, ut homo, sedet ad dexteram I'atris: atqui dextera Patris est ubique ergo Christus ut homo est ubique . Dist. mai. Christus, iit homo, sed et ad de xteram Patris ratione suppositi, & personae,
concedo majorem ζ ratione naturae humanae
praecise , nego. Sedere ad dexteram Patris aqualitatem honoris significat: cum ergo Chri ilus,ut homo, dicitur ad dexteram Patris fedens, sensus est,personam quae Christi humanitatem habet, esse aequalem Patri, quod
siquidem illa Persona ipsum est Verbum Divinum . Sed sensus non est
322쪽
DA HugatisI NEsTORIAN. 2Inaturam humanam Chrilli esse Divinitati aequalem. Id tam impium , quam ablurdum foret. Jam vero persona habens humanitatem Chrilli , cum sit Patri aequalis , ubique consistat necesse est , sed nihil probat de humanitate alsumpta idem esse statuendum . Immo ex Scripturis , & ex ratione evidentissimum est,hanc naturam non posse esse immensam .
Dices II. Quae uniuntur intime , eorum unum non poteli esse sine alio i atqui Natura humana,& persona Verbi in Christo uniuntur intime ; ergo ubicumque eit Verbum , ibi. humana Chritu natura esse debet. Distinguo mai. quae intime uniuntur localiter , S adaequate , eorum unum non potest existere alicubi , quin de ibidem aliud exi. stat, concedo: quae uniuntur persena liter rea scilicet unione , quae nihil habeat cum unione locali commune, nego. Itaque na tura humana non unitur Verbo localiter , &adaequate, itaui tantum pateat, quantum; Deus diffunditur, S ipsi , si ita loqui fas est, commensuretur. Quippe in commensuratione , & spatii eiusdem communione unio hypostatica nequaquam considit. Quemad-mqdum igitur in hypothesi Philolisphorum
qui animam humanam toto corpore diffusam pOΠunt , Oculus v. g. etsi exigua tantum sit corporis pars, toti animae coniungitur, ita Persona Verbi immensa cum natura humana
alicubi solum existente uniri potest; aut sal
323쪽
a a APPEN. AD DISSERT.tem non demonstraveris, Verbum eiusmodi naturam hocce modo sibi non posse hypostatice coniungere. Adde, Verbi Divini immensitatem in eo esse positam, quod totum ubique , &insin. gulis loci partibus sine divisione idem existati proindeque , etsi ad unionis hypostvticae rationem formalem id pertineret, nempe humanam Christi naturam aliquo esse in loco , in quo Verbum totum esset praesens, non inde sequeretur,hanc non posse hypostatice toti Verbo uniri , quin eius immensitate donaretur e quippe cum, quocumque in loco existat Christi humanitas , ibi totum Verbum substantia sua necessario praesens existat. Dices III. Juxta fidem Catholicam Christus homo est ubique; ergo dcc. Distiant.Christus homo est ubique ut Deus, concedo : Christus homo reduplicative ut homo, id est, quantum ad naturam humanam, nego. Neque enim Deus, inquit S. Ambrosius lib. a. de Fide cap. 8. n. ω. de loco
ad locum transit , qui ubique semper es . homo, est qui vadit, ipse qui venit. Denique o alibi diciti Surgite,eamus. In eo erogo vadit , O venit , quod est eommune nobiscum. Et S. Fulgentius lib. a. ad Trasi- mundum cap. 17. 21nus idemque secundum humanam substantiam absens Caelo, eum esset tu Terra, O derelinquens terram cum ascendisset in Calum; fecundum Disinam vero, imamevamqnrlubstantiam nee Calum dimittens,
324쪽
Da HARgsI NE ITORIAM. eum de calo descendit , nec Terram deserens cum ascendit in Catum . Similia . habent Rufinus In Symbolum , S. Augustin us Tractari tu 78. Iu Ioav. S. Gregorius Ma gnus Homilia 29. vigilius lib. I. contra Eu0 cbem σγ. . . . . . . .
φ. . . . . . . st st . . . . . . st o. . . . . . . . st . . . . . . - . st . . . . o Φ. . . .
325쪽
De uno ex Trinitate passo . Diuturniori schisinate, quo orientalis
Ecclesia ab Apostolica Romana Sede seiuncta fuerat, Hornitidae Pontificis Maximi opera , ac Iustini Imperatoris pietate composito, veteres potius discordias desiisse. quam pacem coepisse , nova rursus suborta controversia monstravit. Illa quidem in angulo Scythiae Europeae apud Tomos a paucis Monae his excitata , Orientem , simulque Occidentem, ac Meridiem uno veluti momento instar incendii pervagata , per quin. que fere lustraorthodoxos varias in partes distraxit. Damnato in Synodo Ephesina Nestorio, Theodosius Imperator impios eiusdem Libros igne absumendos, emitso edicto, decrevit, it aut, inquiens, nemo in Religionis disputatione ali quam supradicti nomi
nis mentionem faciat L. 66. de Haeret. Cod.Τheodos. Ast Nestorianae Haereseos sectatores, quo damnatae a Synodo doctrinae maiorem aliunde auctoritatem adiicerent, id consilii coeperunt , ut eamdem a Theodoro
Episeopo Mopi vestiae Cilicia dudum tra.ditam publicarent Nam Theodoretus in
ore famae toto passim oriente versabatur,
quippe qui decem millium voluminum scri- ptor
326쪽
Dg IJ ERgSI NgsroRIAN. 2sptor laudaretur, ac quindecim praesertim Libros contra Ap pollinarium exarasset, in
quibus universa Nestorii ipsius quondani discipuli doctrina tradebatur. Hac fraude
Nelioriani usi sunt , ut recens deiecta haer sis subma ni nominis umbra vires resum ret , ac sub Theodori larva incautis illud ret. Verum orthodoxi Episcopi, ac Abbates maioris Armeniae, quo praesentissimo malo statim currerent , syllabum errorum eκ Theodori libris colligentes; eosdem S .Proclo Patriarchae Constantinopolitano da mnandos per Legatos obtulere . Proclus Ct:. etici nomine tenus Episcopus , omnium primus , tum sedente in Regia Urbe Neitorio, incelebri ibidem Ecclesia contra ipsius a versus Deiparam voces Eallicum cecinerat in elegantissima , quae extat homilia . Erant duo veluti fulmina belli contra Nest rium, Cyrillus Alexandriae, & Proclus Co stantinopoli . Hic ergo legens delata sibi capitula , eadem uti Nestoriana peste infecta damnavit, datis ea de re litteris , tum ad Armenos, tum ad Ioannem Patriarcham Antiochiae ; utrique scripto subiiciens anathemata contra singulas Theodori propositiones. Proclus in sua Epistesa ad Armenos, ut scribit Liberatus Diaconus cap. IO. Brevia. P6suit ad interimendas Vestorianorum versssias qui duas in Christo inducunt Personas, unum de Trinitate ivearnatum . Sententia Procli, interprete Dionysio Exiguo,in haec verba
327쪽
α6 APPEN. ADDIs SERT.concipitur. Nee enim dicentes Filiam pa=sum, ratione Deitatis eum passum sentimus, sed confitentes Dei verbum unum ex Trinit te incarnatum . tribuimus intelligendi mat
riam iis, qui fideliter sciscitantur , eur incarnari dignatus sit. Idem in Epiit ad Joan.
Antiochenum ait: Dicentes autem iterum
passibilem Deum , idest , Christum , confitemur eum non eo passum, quod erat ; sed, quod factum est, ides , propria carne , Oita praedicautes nullo modo fallimur, quoniam quidem O unum ex Trinitate secundum raranem erucifixum fatemur, σ Divinitatem passibilem minime blasphemamus. Ex hactenus laudati S. Procli testimoniis duae istae propositiones ab eodem contra Theodori, ac Nestorii Sectatores statutae colliguntur: Pvus de Trinitate est incarnatus,& altera: Daus de Trinitate erucifixus est carne ; de quibus thaesibus Catholici postea
accerrime tecum invicem disputarunt. Eutychiani vero Nestorianam haeresin impugnantes, quodam veluti pugnae furore abrepti, in extremos Errores deciderunt, dum in mysterio Incarnationis Dominicae utrique ea dogmata renovarunt, quae dudum Ecclesia in Sabellio, atque Ario , in arca no Trinitatis exponendo, damnaUerat. Etenim Neliorius ex duplici natura Christo in exiliente, duas quoque in eodem personas obtruderat. Ex adverso Eutyches ex Mitate Personae in Christo , unam quoque Da
328쪽
Da Η ERasi NEsTORIAN. 2 turam commentus est. Equidem Eatychiani in Synodo Chalcedonensi proscripti, quo damnatae haeresi Fidem facerent, binas propositiones a SS. Patribus contra Nestorianositatutas , magno apud Sectarios plausiu Catholicis obiectabant. Prior erat mutuata ex S.Cyrilli Libris i una Dei Verbi nathra incam Alteram ex Proeli Epistolis desiimpserant. Dnus ἡ Trinitate est passus . De hoe Proeli pronuntiato iuxta susceptum argu .
mentum sermonem tantum initituam. Petrus Fullo Eutychianus,qui Antiochenam Sedem invaserat, cum unicam eamque Divinam in Christo Naturam adstruere eamdem quoque passam fuisse affirmabat, ea se tradere testatus, quae magni in universa Ecclesia nominis Proclus paulo ante docuerat. Ita homo vafer,
S perditus sub pulchriori larva haeresis turpi-etudinem occultare tentabat . Nam S. Patriam
elia haec diserte in Epistola ad Armenios seris bit: Nee enim dicenter Filium passum, ratione Deis lis eum elum sentimus t divina siquidem natura nullam prorsus rccipit passo. nem 3 sed confitentes Deum verbum unum ex Trinitate inearnatum Oe. Ubi docet, ideo Verbum hominem factum , ut qui Deus nulli poterat passioni subiectus esse, homo factus passionem subiret. Idem autem Fullo, quo suam cunctis haeresim instillaret, sacro hymno Trisagii: Sanctus Deus , SancIus fortis , Sanctus immortalis appendicem insuruiti qui passus es pro nobis, sperans se B a terain
329쪽
:8 ' A ppa N. A D D II s E di T. leratae adiectionis cantilena Clerum , ac Poepulum ad impiae blasphemiae professionem
compellere. Cum vero passim argBeretur, quod Triniintem,quae eo hymno invocabatur, pallam mentiretur,noVoerrore priorem commutans, Trisagium sbii Verbo Deo cani autumavit,qui solus passus est pro nobis,ac proinde non tota Trinitas; sed unus ἡ Trinitate passus saepius ab eodem pro concione dicebatur. Horum tellis est idem, qui supremus Ecclesiae iudex sententiam contra eumdem Fulis lonem pronuntiavit Felix III. haec illimet exprobrans Epist. 3. At vero tu in Ecclesia ausus es dicere,quod unus increata atque individuae Trinitatis passionem subiit: O per hoc
consubsantialem quoque sollere niteris, ac Deum subjicere numero . Etenim cum in Christo uno ex Trinitate unicam naturam Divinam statueret, consubstantialem Dei Naturam negabat, unaque tres Deos impie
inducebat; siquidem Fullo dicebat r Pnum de Trinitate passionem pro nobis pertulisse in
substantia Deitatis, teste eodem Felice DPist. s. ad Zenonem Augustum. Nam substantia passibilis non est idem cum iubstantia intrinsece impassibili; unde eum substantia, seu natura Filii, iuxta Fullonem, esset passibilis. natura vero Patris, ac Spiritus Sancti impassibilis , una eademque natura esse nequibant , ac proinde Divinae Per nae non poterant dici consubstantiales , sed distinctae natiam, atque adeo plures Deos
330쪽
Da HAERgsi NEsTORIAM. inducentes iuxta Fullonis errorem . Haec est origo celeberrimae controversiae circa Orthodoxiam propositionis de uno ex Trinitate para , de qua nunc disceptamus , & circa quam quatuor animadvertimus notatu digna , & tenenda.
Primum est duplicem olim fuisse Catholicis de Sententia S. Procli admittenda , aut
reiicienda concertationem. Prior, imperantibus Zenone , ac deinde Anallasio, mota est adversus Haereticos, praedictum nempe Fullonem Sedis Antiochenae invasorem , & alios Eutychianos Theopasthitas , qui in Sententia S. Procli nomen carnis qua passus est Christus, S aliud quodcumque naturarum in Christo diversitatem indicans, consulto resecantes, idcirco profitebantur unum de Trinitate passium, ut significarent Naturam Divinam , qua putabant humanitatem Chri ili esse ab rptam, & consumptam , dolores passionis sustinuisse . Ii
igitur vocem unus in mutilata Sententia S. Procli sumebant essentialiter, vel saltet propositionem hanc, unus de Trinitate passus est, propugnabant reduplicative , nolebantque ea enuntiari subiectum duplex, aliud denominationis, nempe persona Verbi, cui tribuitur passio propter naturam humanam,
quam hypostatice assumpsit & in qua sola dolores passionis recepti iunt, aliud inhaesio- .nis , nempe humanitas qua Christus p ssus est, quamque unitione facta superstitem non