장음표시 사용
301쪽
per manus impassionem Episcoporum Spiritum ranctum pos Baptismum aeeipe
debent, ut plene Chrisiani inveniantur. Ex multis sane veterum testimonii*compertum habemus, quoties citra urgentem necessitatem solenniter bap'ti Eabantur catechumeni , morem suille , ut statim 1 Baptismo sonfirmarentur per impositionem manus ab Episcopo; & si binde Sacramento Eucharistiae communicarent , etiam infantes ii si recens baptizati, ut ex
S. Cypriano liquet in libro de l apsis.
IX. Qua ver δ aetate conveniens sit baptizatos confirmati, praestat audire , & sequi monitum Catechismi Romani lic docentis : Iliail etiam observandum es, omnibus quidem post Baptismum Confirmationis Sacramentum pose adminisrari sed minus tamen expedire hoc fera antequam pueri rationis usum habuerint.Quare se duodecimus annus expectandus non videatur, inque ad jeptimum disserre hoc Sacramentum maxime convenit. Catechismo astipulatur ratio, quia facile contingit ut plerumque infantes, quin etiam ipsi eorum parentes suscepti hujus Sacramenti recordationem nullam habeant post aliquot annorum decursum, nutentque inter duo pericula, vel non providendi de hoc fulcipiendo Sacramento , vel illud per oblivionem iterandi, quod nullatenus fas est iterare. Non enim solent Confirmationes in acta referri, ut solent Baptismi & Matrimonia , quia major obstat dissicultas
in promiscuo multorum confirmandorum concursu. X. Cum dicat Concilium Trident. less. 23. cap. 4. de re M. Prima Tonsura non initiantur qui Confirmationem non susceperint; quaerunt Docto res , an si secus fiat, incurratur mortalis culpa Et quidem communitur ne gant de mortali , & concedunt de uvatali , quia nullum hic verbum exprimitur , quo strictum praeceptum imponatur. Ita quoque ulterius sentiunt , etiam ulterilis progrediendo ad ordinum collationes, modδ conia temptus absit, Navarra cap. 12. num. 9. Candelabrum Aureum de Conis firmatione num. i. Victoria de Sacramento ordinis mim. 2 2. Suareetin 3. p. quaest. 7 h. art. 8. disp. 8. seel. I. Coninch de Confirmatione art. 8.
De tenerabili Eucharistia Sacramento.
I. - αν UcHARiset 1 A duplicem habet rationem , & Sacramenti, &S-Saarificii ; sed non constituitur sub ratione Sacramenti nisi per Sacrificium rut enim existat hoc Sacramentum, praerequiritur consecratio ι ipsa verδ consecrata est ipsummet Saccificium, quo Christis immolatur
302쪽
immolatur, ut docet S. Thornas '. 8 . arr. I. Sciendum porrδ utrilmque, &Sacramentum, & Sacrificium censeri nomine signi externi & sensibilis, dia verto tamen respectu et Sacramentum enim est signum gratiae quam Deus confert suscipienti , Sacrificium vero est signum exterius ejus cultus interioris , quem Deo deferimus spectato tanquam rerum omnium supremo Domino. Qua ratione sapienter dicit S. Augustinus lib. io. de civit. Dei, cap. . Multa denique de cultu divino usirpata sunt, γε hamoribus deferuntur humanis, Adie humilitate nimia, sive adulatione pestifera : ita tamen ut quibus ea deferuntur, humines habeantur, qui dicuntur colendi ct venerandi ; si auremiis multum additur, cor adorandi. Quis vero Dcrifcandum censuit, nisi ecquem DeuM auisivis, auid putavit, aut Anxit ' Nec vero stat tota Sacrificii
lio , esus specificae differentiae constitutivum. Istud porro est alicujus creaturae religiosa destructio facta in signum & protestationem supremi dominii di excellentiae Dei valentis destruere quaecunque creavit , & pro cujus gloria nulla erea iura est quae destrui non debear, si sit opus , aut si Deus ita velit ; sive sit illa destructio realis& physica , qualis contigit humanitatis Christi in crucis Sacrificio cruento ; sive fit destructio ae immolatio mystica , qualis evenit in Sacrificio Eucharistiae incruento,
mortis Christi cruentae commemorativo.
II. Antiqui Ecclesiae Sanctae Patres istud mysterium simplicius spe -- lantes, non aliam in Sacrificio Eucharistiae sacratissimae praedicant immolationem Christi, quam illam quae facta suit in cruci , cujus exhibet
commemorationem sacra Eucharistia' Horum menti adhaeret S. Thomas p. q. 83. art. I. cujus haec est inscriptio, Utrum in hoc Sacramento Christus
immoletust ' Cui affirmative respondce, duasque profert responsionis suae rationes. Primam quidem, quia hujus celebratio Sacramenti, imago quaedam est passionis Christi : solent ver b imagines earum rerum nominibus appellari , quas repraesentant. secundam Verd rationem subjungit, quia per istud Sacramentum participamus fructibus passionis Christi. Autholiata teque sublattitur Sanctorum Augustini & Ambrosii. Ait enim S. Augusti nus apud Prosperum in libro Sentent. Semel immolatus est Christus in 'ne ipso, c7 tamon quot die immolatur in Sacriamento. Qui locus desumptus est ex Augustini epist. ad Bonifacium , & habetur in can. Semel immolatus , de consecrat. dist. E. Ambrosius vero, seu potius Commentator epistolarum Pauli , qui nomine Ambrosii circumsertur , sc ait in cap. Io. ad Hebr. In Christo semel obLaia 6 hesi ia ad salutem sempiternam potens : quid ergo nos 'Nonne persi ulos dies of rimus ' Sed ad ricordationem mortis ejuL Denique allegat S TLomas Ecclesiae Collectam Domnicalem dicentem Quot es
303쪽
quia instare quis posset , Sacramenti immolationem quam memorat, elIe tantum secundum imaginem , dc non secundum rem ; recte ibid. respondet , hostiam Sacramenti e Ise realiter & in individuo eandem ip sam hostiam , quae immolata fuit in Cruce :& sic quod ubique immolatur in Ecclesia , esse idem corpus cum immolato Se oblato in Cruce , denore diversa corpora; atque ita tale unam eandemque Victimam de sacri sicium in Altaribus, commemorativum Sacrificii Crucis , eadem praesente victima. III. Placet admodum Gabriel Vasque 2 disp. 2. cap. 7. 8. & 9. iiDdein cum veteribus Sanctis Patribus de Angelico Doctore vestigiis insistens. Nam cap. 8. in princ. duplex distinguit sacrificium : unum quid ciri absolutum, aliud commemorativum. Porro absolutum , quale fuit in Cruce , requirere ait realim hostiae immutationem , seu destructionem; I on vero commemorativum, quale est Eucharisti cuin , quod Christus de se obtulit in ultima coena in memoriam instantis passionis suae, de quod offert quotidie Ecclesia in memoriam ejusdem praeteritae passionis.
Addit subinde Vasqne et , non satis este ad rationem lacrificii , quod fiat
commemoratio mortis , sed insuper neceste esse, ut interveniat eadem numero victima ; alioqui enim non fore sacrificium , sed tangim signum de quasi larvam sacrificii : sic enim non offerretur Deo res eadem , cujus mors repraesentaretur. Itaque si vera ellet haereticorum opinio , quod Christi corpus non contineatur sub speciebus , posset quidem fieri com- Memoratio mortis Christi in tali Sacramen O , ut ipsi fatentur ; sed nul latenus sacrificium verum. Itaque sacrificia Veteris Legis , per quae etiam
fi bat aliqua factis ii Christi futuri commemoratio , non ideo erant vera saerificia per illam commemorationesti , eo quod aliam haberent hostiam quisn Christi eorpus : sicque illa mystica commemoratio , seu repraesentatio non erat nisi accidentaria Legis Veteris sacrificiis , quae in hac sola te veri sacrificii rationem ac elsentiam habebant, quia realiter immutabaturae destruebatur res oblata, siue per mactationena de occisionem , ut in pecudibus ε, sive per cremationem, ut in panibus; sive per effusionem , ut in liquoribus. Idemque Vasque et cap.7. Veterum Patrum pleraque proseritestimonia , non aliam veri in Eucharistica oblatione sacrificii rationem agnoscentium, quisn quatenus idem in Ecclesia offertur Christi corpus, Euod repraesentat factam sui in Cruse immolationem , cujus est memoriale .crificium Eucharistia. IV. Recentiores Scholastici conantes argutius Sanctis Patribus &Thoma hanc indagare quaestionem, diversis inter se sententiis dissident.
Quidam, ut Suare Σ, absoluic negant esse de ratione sacrificii, ut res oblata realiter immutetur. Alii collocant immolationem in verbis consecrationis, quatenus Corpus de Sanguis seorsim ponuntur, quatenus mystice
fieri potest ex verbis consecrationis,quae solius corporis meminerunt super hostia,
304쪽
hostia, & solius sanguinis super calice ; adeo ut nisi obsisteret necessaria
concomitantia , re ipsa corpus & sanguis separaremur sicut in cruce. Hos vero refellens Bellarminus instat , concomitantiam dum impedit illam separationem, impedire hoc ipso immolationem. Quemadmodum nullum filii let saerificium si Sacerdos Aaronicus , dum intentabat ictum , qta tauro mactando iussiciebat, Dillet superveniente calu ictus aversus, ita ut eum taurus non excepillei ; illa utique ictus destinatio non suffecisset ad
V. Ipse verδ Bellarminus lib. I. de Sacrificio Missis, cap. ult. circa fin. assignans in ipso consecrandi actu Eucharisti cum Sacrificium , fundat
immutationem quae est Sacrificio essentialis , in horum trium concursu. Primum quatenus res profanae panis & Vinum mutantur in res sacras carnem & sanguinem Christi. Secundo quia per eandem conlecrationem vesistae Deo offeruntur. Tertio quia per hanc ipsam consecrationem res oblatae ad veram , realem Ac externam destructionem ordinantur , qtistenus
accipiendo formam cibi & potus destinantur ad manducationem & potionem. Quanuis enim Christus per hanc manducationem non amittat suum esse naturale , amittit tamen suum eme sacramentale , desinitque esse cibus sensibilis. Alii Doctores coliocant Christi Eucharisticam destructionem in eo, quod etsi vitam non amittat, amittit tamen vitae usum dum alligatur Sacramento : non enim potest in illo statu seipsum movere,
neque videre , neque audire, neque tangere, neque alias exercere operationes, ad quas eliciendas necessariae sunt species sensbiles, quae divisibile spatium efflagitant; cum tamen Christus in Sacramento contineatur modo prorsus indivisibili. Alii recurrunt ad Eucharisticam manducationem, neque admittunt rationem sacrificii in consecratione , nisi inchoative & impersecte. Alii recurrunt ad Verba oblationis , quae post consecrationem proseruntur in Missa. Nec desunt qui pro ipsa immolationbassignant specierum hostiae fractionem , quae fit ante consumptionem. Alii, his explosis , alias comminiscuntur immutationum in Eucharistia formas. Nobis semeiat immutatio quam solam agnovere prisci Ecclesiae Patres & Sancti Doctores,quibus suffragatur S.Thomas, scilicet facta olim in Cruce immolatio, quam in Altari commemoramus per oblationem ejundem numero victimae, quae litata est pro nobis in Cruce.
305쪽
I. Lra requiritur circa Eucharistiae perceptionem quoad am-λαυω mam, alia praepara io quoad corpus. Quoad animam praecipitur ut communicaturi sibi conscii, vel ambigui admissi
alicujus mortiferi peccati, non ante ad Communionem accedant , qu m peccata expiaverint per Sacramentalem Confissionem , ut sancit Concilium Tridentinum sessi 3. cap.7. declarans sic esse intelligen- animae ad hoc requisitam , ne quis indigne communicer , tres sequentes regulae servandae uint. Prima, ut quis habeat moralem quasi certitudinem
se in st itu gratiae esse , qualem ha re censetur qui post diligens examen
nullum advertit mortale peccatum a se commissum , quod non confessione expiaverit. Huic regulae non Obstat scrupulorum anxietas , quando mens judicat vel proprio lumine , vel ex alterius sapienti directione , nequa quam esse his scrupulis attendendum. Secunda regula, ut qui advertit alia quam in se mortalem culpam , non accedat ad Communionem, quantumvis contritus sibi videatur, nisi praemissa Confessione sacramentali. Tertia, ut qui ossicio celebrandi urgetur, nec tamen Confissarii copiam habet, praemittat contritionem, & post celebrationem quam primum poterit confiteat itaHaec praecipit d.cap. Tridentinae sesLI 3. Loquitur ver δ speciatim de celebrantibus ex ossicio, ubi non est Consessarii copia , quia rard evenire potest in simpliciter communicantibus , cum facile possint & debeant Communione abstinere, si Confessarii copia dest.
II. Itaque necessitas communicandi sine confessione potest occurrere quando Sacerdos tenetur ex ossicio celebrare. Praetere . quando Sacerdos non potest citra scandalum vel infamiam omittere Sacrum , etiam si ad hoc non teneatur ex ossicio , ut si Sacerdos pluribus noti Masset mox,se Minsam celebrandam ; praesertim verd ubi huic rationi altera accederet ex circumstantia diei festi, vel Dominicae , & circumstantia loci, in quo nothsi, persi alia Missa. Item si Sacerdos in publico inchoasset Sacerdotalibus vestibus se induere , ibique veniret ei in mentem recordatio peccati mortalis, nec habens Consessarii copiam , graVe m mur excitaret, crimini L
306쪽
que suspicionem pareret exuendo se & abscedendo. Insuper si sacris ope
rans, factaque consecratione recordetur criminis , se admissi , quan via copiam habere possit Confessarii, non tenetur accersere e quia indecens est tunc interrumpi Sacrificium, tametsi nulla sequeretur Sacerdotis acia cersentis nota. Ita Sylvester verb. Eucharisia 2. nuin. 9. Soto in . dist. ra.
art. 9. Navarra Manual.cap. LI.num. . Suarc Z ad λ. p. q. 8o. disp. 66. sect. .& alii communiter. Sed si ante consecrationem Sacerdos rc cordetur ad
Altare peccati mortalis, tenetur confiteri , si fieri sine nota possit , ut quando privatim celebrat. Alioqui sussiciet ii conteratur, ad notam vel
infamiam declinandam. Si quaeras , utrum teneatur ante consecrationem
discedere, dum fieri potest absque nota , nec praesto est Con L ssarius 3 Respondent S. Bonaventura in A. dist. 33. Soto ibid. q. 2. ari 6. Victoria de Eu- Charistia n. 9. N a Varra cap. 21. num. 76. non teneri post inceptam Missam discedere. S. Verb Thomas p. 3. q. 83. art. 6. ad 2. dicit csse tutius eo caseMi ssam coeptam deserere, non tamen esse necessarium.
III. Porrh non est allentiendum Cajerano in 3. p. quaest. 8 o. art. q. diis centi cum quibusdam aliis , nullum ad suam usque aetatem extitisse praeceptum iis qui sibi conscii sunt culpae mortalis, confessionem praemittendi ante sacram Communionem, dummodo aliunde contriti sint ; atque praemissionem confessionis non este in hoc casu de praecepto , sed de consilio. Etiam si enim nullum scriptum praeceptum hac de re superesset, tamen constans & universalis Fidelium consuetudo haec suit, ut non nisi consessi auderent ad sacram accedere Communionem , quoties lethalis noxae sibi conscii erant. Et aperte declarat Concilium Trident. hunc esse sen- .sum praecepti divini apud Apostolum , Probet autemseipsum homo. Et, Qui manducat ct bibit inrigue.
IV. Quaeritur de pollutionibus nocturnis, an impediant sacram Communionem λ S.Thomas quaest. 8 o. art. . sic distinguendo resolvit. Vel illa pollutio quae per somnium accidit, procedit a causa mortali , vel non : si a causa mortali, ut sunt antecedentcs cogitationes turpes, quibus se vigilans oblectavit , consequens nocturna impuritas impedit a Communione ex necessitate , quanuis interveniat poenitentia subsequens pollutionem,& praecedens Communionem : sed si culpa nulla fuerit causa ejus polluistionis, aut etiam si fuerit quidem, sed venialis, non impedit Communionem ex necessitate , sed ex decentia. Quae decentia abstinendi fundatur tum in foeditate corporis, tΠm in evagatione animi, quae pollutionem sequi solet. Haec tamen decentia postponenda est nec ssitati communicandi,aut Sacrum celebrandi. ut in die festo, ubi alius de in Sacerdos qui celebret. V. Sed si comperiatur causari pollutiones ex malitia diaboli, ut per hoc arcear aliquem , Communione, non est deserenda Communio propter talem In stationem , naod δ quis se , peccato custodiat , ut ex collationibus Patrum adducto exemplo probat ibidem Δ. Thomas. VI. Idem
307쪽
VI. Idemque ad seeundum argumentum de congressit conjugum ait juxta S. Gregorii responsionem ad Augustinum , quae habetur in can. Vir cum propria, 33. q. q. si non Voluptatis causa, sed prolis generandae, vel d bitum reddendi conjugale pctenti id fictum sit, non alia ratione Communionem impediri, quam sicut dictum est de pollutione quae contigit alicui sine peccato: hoc est , non ex necessitate , sed ex decentia, propter corporis immunditiam & animi distractionem recte aliquem a Communione abstiti erc,dicente S. Hieronymo : Si panes Propositionis ab his qui uxores tetioeriaest , comedi non poteraut, quanto magis ille panis qui de coelo descendit, noupotes Ao i iis qui coniugalibus paulo ante haesere complexibus, violari atque contingi 8 Et vult Apostolus f i. Cor. 7.) conjηgaeos ah linere a complexu ad
tempus, ut vacent orationi, quauto magis ut comedant carnes Agni immaculati,
debet a carnalibus operibus ab stiiniere Z Sed quia hoc secundum congruitatem sali S.Thomas) & non secundum necismatem ; ex coiasilio, & non ex praecepto est intelligendum , S. Gregorius dicit quod talis suo judicio est relinquendus. Si vero non amor procreandae sobolis, sed voluptas domi natur in opere sui ibidem Gregorius subjungit tunc prohiberi debet ne accedat ad hoc Sacramentum. Haec S.Thomas. V I I. Altera requiritur in communicaturo dispositio , ut sit persecte jejunus , hoc est , nihil cibi aut potus a media nocte in stomachum trajecerit. Sic enim decernunt Concilii Cartbaginensis quinti canon 29. &Africani canon 9. Ut Sacramenta Altaris non nisi a iejunis hominibus cels,rentur. Habetur in can. Sacramema Altinis , de consecrat. dist. I. Cui suffragatur S. Augustinus epist. II 8. ad Januarium : Placuit Spiritui Sancto, ut in honorem tanti Sacramenti prius in os Christiani eorpus Dominicum imiraret, quam ceteri cibi. Ibidemque dicit: Per uniuersum orbem mos iste servatur , ut corpus Christi a jejunissumatur. Idque statutum ab Ecclesia est, tum in Eucharistiae sacratissimae venerationem , tum etiam ad eliminandas omnes Occasiones vomitus aut intemperantiae. Reliquiae tamen cibi hesterni in ore remanentes , si casu post mediam noctem deglutiantur , non impediunt hanc Communionem , quia non per modum cibi, sed salivae trajiciuntur in stomachum. Eademque ratio est , si dum os aqua aliove liquore abluitur , aliquae guttae deglutiantur, dum sit parva earum quanti- Aas, ut ait S. Thom. ad A. argum. Eadem ratio est de sanguine qui ex cerebro vel ex gingivis salivae permixtus in stomachum defluit, neque consillio deglutitur. VIII. Secus existimandum de iis qui ut saucium raucedinem , aut pγctoris tussim , aut defluentium ex cerebro humorum acrimoniam leniant, antequam somnum capessant ori imponunt saccarum aliamve materiam,
quam paulatim liquefactam deglutiunt: his enim non licet postridie communicare , nisi certum habeant, omnem illam electuarii substantiam suilla in stomachum trajectam ante mediam uoctem .. Nec riseri si objicias , degluti tax
308쪽
glutitas post mediam noctem cibi reliquias , quae dentigus haeserant vel
gingivis , non impedire sacram hanc Communionem : In hoc enim differunt , quia illae reliquiae cibi non intenduntur tanquam nova refectio , sed . fortuito haeserunt, & post completam , quae praecessit, refectionem trajectae sunt: At vere, electuarium sponte sumitur tanquam refectio, vel tanquam medicina , cujus in stomachum trajectio ex intentione sumentis vel perduravit, vel perdurasse dubitatur ultra mediam noctem. Atque hic cst generalis Sumtu istarum consensus. IX. Non jejunus potest communicare , si urgeat periculum mortis.
Tenetur namque in extremis communicare ex divino praecepto , quod est gravioris momenti quam Ecclesiae lex , ne communicet aliquis non jejunus. Patet verbe x Ecclesiae usu , eam non intendere ut abstineat a Viatico
qui non est jejunus , ubi periculum est decedendi sine Viatico, & frustrandi tanto praesidio Fidelem in extremo certamine. Sane aeger dum comα modὸ potest, debet curare ut jejunus communice L non debet tamen propterea suas.vires in discrimen adducere, neque in posterum diem ea de causa Communionem differre, si sit rationabilis metus ne praemoriatur, aut accedente nova seu animi, seu corporis infirmitate exequi non possit quod distulerat: quae sane res majoris iunt momenti quam circumstantia
illa jejunii. Pia enim Mater Ecclesia cupit libet is suis in discrimine moriatis constitutis quacunque ratione opem ferre, dc oppositas dissicultates
X. Quaeres, utrum in eadem aegritudine liceat saepius non jejuno communicare In primis certum est, non licere, absolute loquendo : sed tamen licere duobus his casibus. Primo, quum saepius occurrit aegrum constitui in mortis discrimine praesenti , si nempe nunc remittat. & nunc ad extremum periculum ingruat Vis aegritudinis. Secitndb , quando quis eundem aut diversum in morbum successive incidit, cum fere convalui illit. Attamen necesse est intervallum plurium dierum intercedere , ut quis
pluries eodem lecto detentus communicet non jejunus , quale assignant communiter Summistae trium hebdomadarum , aut unius meus f interis vallum. XI. Celebrare non jejunum ut infirmus communicetur, non est liciis tum , essetque saepe occasio gravis irreverentiae. Et in hoc omnes fere conveniunt Doctores. Neque Obstat divinum de communicando praecepiatum in vitae discrimine. Deum enim respondemus pleraque prae pisse non ita absolute , qn in reliquerit praeceptorum suorum modificationem in ita
quae sunt positivi juris prudentiae Ecclesiae , in casibus aut periculis vel
circumstantiis gravium incommodorum , quae ex rigidiore praecepti obia servatione nascerentur : praesertim si talium incommodorum evitatio sp
cter quoque ad Ius Divinum in materia diversa. Exemplo sit illa Dei proia bibitio , ne quis nisi sit Sacerdos , panes Propositionis comedere au lit. N α Lerit. M.
309쪽
Levit. 2 . vers. q. & tamen Matth. I x. Christus Dominus modificationem hujus divinae prohibitionis , admissam a summo Sacerdote Achimelech, approbat, quando deficientibus laicis panibus, Davidem ejusque comites. qnos premebat fames, sacris illis panibus vesci indulsit. Et in lege Gratiae postquam ex divino instituto fuerant abolitae veteris legis ceremoliae . reliquit tamen Deus Apostolorum praevidentiae earum usum vel permittere, vel damnare ; adeo ut licuerit Paulo Apostolo , Act. I 6. Timotheum cumrai mabili causa circumcidere ; qui tamen alibi juste Petrum Antiochiae
reprchendit ritus Mosaicos observantem, neque ullatenus permittere voluit Titum circumcidi , Gal. 1. Una enim eademque discretionis lex dictabat esse uno eodemque tempore ritus legales Ierosolymis, ubi stabat Iudaicum Templum, Summumque Sacerdotium Legale, & summum Legis Concilium I non vero Antiochiae extra Iudaeam sitae, in qua urbe pauci Iudaei , & innumerabiles Gentiles habitabant. Idem censendum de obligatione communicandi instante mortis periculo, quam Christus Eceleliae directioni commi sit quoad exeeutionis circumstantias, praesertimeas quarum neglectiis gravem plerumque contemptum de scandalum pare, ret, quod utique aliunde violaret primarium ac praecipuum Divini Juris mandatum. Circumstantiae namque Divinae Eucharistiae celebrandae omnes fere sunt Eccle si asticae praeceptionis ac institutionis , fundamentum habentes venerationis tantis debitae mysteriis secundum Ius Divinum. Esto
enim nulla adhibeatur circumstantiarum Ecclesiasticarum remora , ubi urget fidelis jam moribundi communicatio , facito continget ut Sacerdos Iemlebrius , post opiparam coenam de periculo admonitus , sine animi
praeparatione, sine sacris vcstibus, fine precibus, panem vulgarem praeci pitanter consecret in eadem profana mensa, & post ciborum & verborum dissolutionem, post haustam vini aut cervisae immodicam copiam tremen dum Sacrificium semiebrius conficiat, & praecipitanter deferat ad aegrorum cum morte i uetantem.
XII. Aliis pluribus casibus potest non jejunus hoc sumere Sacramentum , ut si contingat loco vini suisse Liam in calicem meram aquam,& post hostiae communionem de calice haustam , quod facile potest ex
inadvertentia evenire. Tunc enim debet Sacerdos vinum in calicem infun-dcre & consecrare incipiendo I verbis, Simili madu ; deinde illud bibera postquam dixerit, Sanauis Domini nostri Jesu Christi, cte. Praeterea si post
consecrationem recorgetur Sacerdos se non esse jejunum , debet nihilo secius perfieere sacrificium & communicare. Est enim procul dubio strictior obligatio perficiendi coeptum Saerificium Ac communicandi, quam Jejunum sumendi hoc Sacramentum. Sed si ante consecrationem Sacerdos me minerit se ad Altare aecessisse non jejunum , docet S.Thomas 3. P, q. 83. art. s. ad 2. tutius esse ut desistat , Sacrificio, si fieri citra scandalum possit,non tamen alfirmat ad hoe teneri. Vnde colligo Sacerdotem clam de semotis
310쪽
semotis arbitris celebrantem posse ab Altari discedere ante consieratio nem , sed non convcarire ut discedat, si publice & coram pluribus celebret : siceium scandalo erit, & infamiam sibi accersit. XIII. Si celebrans post consecrationem , siVe unitis speciei, sive duarum, cordis deliquiym pateretur , ut prosequi non poCt, si nullus praestost Sacerdos jejunus, debet non jejunus Sacerdos perficere Sacrum & com municare , propter majorem & autiquiorem divini praecepti obligationem per fietendi Sacrificium, prae Ecclesiastica prohibitione non communicandi, si quis non est jejunus , can.Nihil, T. quaest. I. XIV. Si Sacerdos ante communionem offendat in Altari particulam aliquam consecratam , aut de qua dubitet an sit talis . debet illam sumerastatim atque Sanguinem sumpseriL , ne se exponat periculo communicandi non jejunum, si particulam sumat anse Calicem, aut post ablutionem. Sed si particulam post ablutionem advertat, debet eam etiam post ablutionem sumere, eique nonnisi post Calicis sumptionem advertenti indulgetur ad particulae sumptionem totum tempus quo stat ad Altare. Sic enim censetue unum totum, unaque Communio quidquid diversis vicibus subit dum stat
ad Rerum Altare, ut ait Cajetanus tom. a. opuscul. trach. 3. quaest. I.
XV. Saterdos qui inter celebrandum de t purgare Ciborium, in quo multae supersunt exiguae particulae , de L primum eas in Calicem in quo sacratissimus Sanguis continetur, infundere post sumptionem sacratissimae Hostiae , ut particulas simul cum sanguine sumat. Et quia non possint aliquando omnes simul cum sanguine hauriri, debet vini novam ablutionem toties infundere in Calicem , sacris etiam digitis particulas dispersas in unum Calicis locum colligentibus, donec omnes illas reliquias ipse Sace Ndos hauserit. Eaque est generalis Ecclesiae Draxis & praeceptio. XVI. si quando hostia consecrata palat e communicantis adhaeserie, nec possit per linguam se Zarari, toties multiplicandae sunt intra palatum ablutiones , donec hostia sejungatur, & cum ablutionibus integre deglu
XVII. Denique si periculum impendet ne Sacramentum irruptione
sacrilegorum in eorum incidat manus , debet euam a non jejunis reverei ter sumi, si jeiuni praesentes non occurrant aliter enim se gerens non ave teret ac impediret, prout jure naturae tenetur, injuriam Divinissimi Saer menti. Non enim exporgudum est sanctam canibus, nec margaritae proiiaciendae ante p.rcos.