장음표시 사용
311쪽
Utrum carentes rationis usu capaces simi istius
ANe tractat disputationem S. Thomas art. s. & optimὲ eoncludit eum distinctione. Aliqui dicuntur non habere rationisi usum dupliciter : uno modo , quia debilem habent rationis usum ; & quia tales possunt aliquam hujus Sacramenti devotionem concipere , non est eis denegandum hoc Sacramentum. Alii verbnullum prorsus habent rationis usum ; & hi quidem aut nullum rationis usum habuerunt, sed sic nativitate permanserunt: & istiusmodi hominibus non est hoc Sacramentum exhibendum , quia in his nulla praecessit Sacramenti devotio. Aut verb aliquando rationis compotes fuerunt, dc tunc si quando erant rationis compotes , apparuerit in eis hujus Sacramenti devotio, debet eis in articulo mortis hoc Sacramentum exhiberi, nisi forte timeatur periculum vomitus vel exspuitionis; hoe enim consor- matur canoni 76. Concilii Carthaginensis IV. quo decernitur , ut is qui poenitentiam in infirmitate petiit, & mox tufirmitate oppressus obmutuit. vel in phrenesin incidit, accipiat a Sacerdote poenitentiam, Se si continuo creditur moriturus, reconcilietur per manus impositionem, de infundatur ori ejus Eucharistia. Habetur iste canon 26. quaest. s. can. Is qui paenisentiam.
His adde caput Majores , 3. ult. de Baptismo , quo statuitur, dormientes di amentes valide baptizari, dummodo antea Baptismi suscipiendi propositum habuerint , & non aliter.
II. Infantibus olim tribuebat Ecclesia Eucharisticam Communionem. Id compertum est ex Sancti Cypriani tractatu de lapsis, in quo miraculum refert circa puellulam , cui post sumpta idolothyra , quae nutrix Gentilis ei procuraverat, data fuit in Ecclesia de sacro Calice communio. Itemisque ex S. Dionysio Eccles. Hierarch. cap. 3. dicente et Illud vero quod pueri quoqua, qui non posum intelligere divina , sacr3 Pastismatis, abissimorumque communionis sacrosancta AM rum participes fiant, ctc. Concilium pariter Trident. se T. G. cap. 4. expresse docet, antiquis saeculis in more positum fuisse , ut quibusdam locis parvulis rationis usu carentibus sacramentalis Communio daretur, & sanctissimos illorum temporum Patres rationabilcm facti siti causam habuisse, quanuis nulla salutis necessitate id sic rint, quoniam parvuli per lavacrum Baptismi regenerati, adeptam in ea egeneratione gratiam amittere in illa aetate non possunt. Prodesse quidem eis
312쪽
el; posset Escharistia ad gratiae augmentum , sed eam illis subtrali ere satius
esse duxit praesentium temporum Ecclesia, magis prospiciens tanti Sacramenti venerationi. Quod vero Christus protestatur Ioan. 6. Nisi mauda eaveritis carnem Filii hominis , &c. imponit quidem adultis necessitatompraecepti. nemini vero necessitatem medii , qualis est Baptismi, sine quo ne infantes quidem salvantur. III. Ecclesia illis qui prorsus amentes sunt, non solet sacram largiri
Communionem , nisi in articulo mortis , & hoc rarissime, ob necessarias praecautiones, ne sit exspuitionis aut vomitus periculum, alteriusve gravis irreverentiae & contemptus ; sitque admodum probabile , hominem non esse in mortali culpa , commissa dum olim esset compos mentis , ut post S.Thomam admonet Coninch in d .art.'.Caeterum Ecclesiae receptior consuetudo est, ut amentibus sacrum Viaticum denegetur, si nulla in eis supersit rationis scintillula, nec ullus saltem exiguus pietatis sensus. Sed si tantisper aliqua advertitur enga Sacramentum devotio, quantumvis rationis usus sit imminutus , si non est justus metus praecedentis mortalis culpae, cujus eum non poenituerit, minime privandus est aeger saluti- sero Viatico. IV. Utrum arreptilii , seu energumeni Communione sint privandi, ambigi potest. Diversa svit olim variis locis & temporibus observatio in Ecclesiis. S. Dionysius Eccles. Hier. cap. 3. aperte docet tum catechumenos,tum energumenos , tum publice poenitentes a saeris Mysteriis fuisse exclusos. Itaque videtur improbabilis responsio ista S.Thomae, sermonem ibi esse de solis energumenis non baptizatis. In oppositum autem decemnit Concilium Arausicanum I. cap. r . admittendos esse ad Eucharistiae communionem energumenos , si se Clericorum scilici indini tradant, &obtemperent muniendi virtute Sacramenti adversus daemonum insultus. Hoc idem censuerunt olim sancti vereres per AEgyptum aliasque regiones dispersi Abbates apud Cassianum , quem refert oc sequitur S. Thomas d. art.' .ad MEis qui ab immundis vexantur f=srisibus , Communionem Deros fiam a senioribus nostris nunquam meminimus interdictam. Et utique non
sunt hoc tanto praesidio privandi energument, si agnoscantur ad hoc suncipiendum dispositi. Ubi namque majus periculum intenditur, ibi plenius est consulendum. cap.Ubi periculum, de election. in s.
313쪽
Vtrum Sacerdos debeat denegare Corpus Christi
I. ANc movet quaestionem S. Thomas quaest. 8 o. art. 6. Tota bate dissicultas tribus regulis dijudicanda est. Harum prima sit Publico peccatori , live publice, sive privatim hoc Sacramentum petenti prorsus denegandum est. Ratio est, quia Sacerdotes ut dicit Apostolus o sunt dispensatores mysteriorum Dei: de bet autem esse fidelis dispensator, eodem subjungente et Hic Ia qu/ritur inter dissensiatores, ut fidelis auis inveniatur , I. Cor. 4. Atque ita cavere te- Netur, ne bona quae dispensanda recepit,dissipet in immeritos dc indignos. vetatur enim Matth. . Nolite sanctum dare eanibus, neque mittatis marga ritas ante 'reos. Notatu dignus in primis est locus S. Cypriant epist. Io. Pro Alectione tua consulendum me existimasti, quid mihi videaturάe bifrianibui ct mago ilia, qui apud vos constitutuι adhuc in artis sua ἐedecore perseverat , an talibus sacra Communio eum eateris christianis dari debeat ' Puto nec Majestati Divina, neu Evangelica inscio a σε ruere , ut pudor ct hono Ecclesia tam turpier infami contagione Diuetur. Renitur in can. Pro dilectio-
II. Secunda regula haec est i Peccatori oeeulto non est deneganda Communio coram illis , quibus ignotum est ejus peccatum. Ita post S. T hornam communiter Doctores sentiunt. Rationem tradit S.Thomas, quia
quilibet Chiistianus ex hoe ipi quod est baptizatus, admissus fuit ad Dominicam Coenam , ita ut jus suum illi adimi non possit, ni si ex aliqua
manifesta causa. Alii vere, has rationes adJungunt , quia non est diffamandus peccatoε occultus , ἐκ quia secus agendo gravia nascerentur scandala. Alii quidam totam rationem ad Christi voluntatem reserunt ab Ap stolis ad nos usque traditione transmillam , ipso etiam Christi facto roboratam, qui Iudae tunc occulto peccatori suum dedit in ultima coena corpus & sanguinem. Ait denique S. Augustinus et Non prohibeat dissensator pingues terna, ruo Aescatores , in mensa Domini manducare , sed exactorem moneat Mimere. Id h ibetur de consecrat. dist. χ. cam Nouprohibeat,quo loco Glossa adjungit, Si Occhisi sint. III. Ut autem sciatur, quinam publici, & quinam occulti peccat res habendi fint, dicit D. Thomas loc. cir. eos eli. manifestos peceatores, Musam feccata innotuerunt per evidentiam fusti, vales sunt publici u Ω- rarita
314쪽
rarii , publici concubinarii, publici raptores e vel quorum innotuerunt peccata per publicum live Ecclesiasticum , sive seculare judicium. His ad- sungitur tertium notorie ratis genus, quando ipse peccator de suo se crimine lactat . & passim ac manifeste illud confitetur. Si ergo una aliqua de tribus notorietatibus peccator factus fuerit manifestus ac diffamatus apud majorem civitatis partem, neganda est ei Communio , etiam coram illis qui eius crimen ignorant. Cuiu enim famam eo loco amiserit, non habet jus ullum amplius ut suum delictum ibi celetur: & exigui momenti est si unus aut alter iὰ ignoret, qui ex aliorum relatione facile eogniturus erat. Quin etiam Suareae disp. 67. sech. s. concla s. 3. quem sequitur Coninchq. 8o. art. I 6. n. 28. auerit ei qui alicubi per judicis sententiam deci arat est criminis reus , denegandam esse Communionem , etiam in alio distito loco, in quo id penitus ignoretur. Sed hanc se litentiam sequi valde iu- eonveniens εc periculosum seret, etiam supposita illa communiori opinione, qram tradunt δc probant Caletanus opusc. I. resp. 9. Navarra Manual. cap. I 8. n. 26. Lessius lib. 2. cap. Io. dub. 1 . n. s. quod licet itialio loco, in quo ignoratur delictum . revelare hoc idem quod in aliqua alia eivitate publice innotuerit per unam aliquam ex tribus notorietatibus taedictis r supposita enim hujus opinionis veritate , potest nihilominus omo ex eo tempore quo infamiam alibi incurrit , Iuam emendasse vitam , & vetus peccatum per Veram poenitentiam diluisse , praesertim ei transmigratio loci conversionem pristinae vitae valde facilitet, pristinanque malae consuetudinis occasiones rescindat. Praeterea ex tali repulsas cujus causa in eo loco prorsus ignoraturὶ eadem omnia detrimenta &scandala nascentur , quorum evitandorum causa illicitum est Sacerdoti occultum peccatorem a sacra Communione repellere e dc praeter turbas &seandala inde naseentia , Sacerdos ipse plus sibi vi lxinerit de odii apud Christianum populum, quim infamiae peccatori repullo, qui probus ex iis
. IV. Dissicilior quaestio ventilatur, an si deneganda Communio pee catori Meulto illam occulte postulanti Sanctus quidem Thomas in Summa suam hac de re mentem non aperit, quanuis evidens occasio se in hoc art. 6. offerret : ex quo convinci potest , non existimasse sibi persistendum esse in opinione quam tradiderat in A. dist. p. arr. s. ad I. ubi absolutὸ concludit esse occulto peccatori occulte petenti recusandam communionem, quativis Sacerdos id occultum crimen non sciat aliter, qu m per ejusdem sacramentalem Consessionem. Solus tamen oppositam tuetur opinionem, quando non alia habetur notitia, quim ex sacramentali Consessione, in . dist. Ιχ. q. I. arr. 6. existimans & scribens S. Thomam ab illa sua pristina sententia descivisse , dum summam Theologicam conscriberet. At caeteri Thomistae communiter tuentur illam, quam tradit s.Thomas in librum 4. Sent. eo quod nihil directe contrarium scApsisse appareat. Caeterlim e um. munis
315쪽
munis est , eaque justa 3c vera Summistinam consensio, tam esse strictamsgilli Confessionis obligationem , ut nulla ex causa liceat Confessario
peccatum sibi consessum aperire poenitenti extra consessionem, line ex prella poenitentis licentia , nisi quantum aliunde extra confessionem potuerit Mus habere notitiam , ne confessio reddatur odiosa, si vel ipsi poenitenti extra confessionem improperetur eo invito. Igitur in hac qWaestione ita distinguendam cum communi. Vel Sacerdos occultum peccatum Commu- , nionem occulte petentis cognoscit per i psius solam Confessionem, eoque casu non debet ei denegare , propter sigilli religionem: Vel aliunde notitiam ejus habet et quo casu , si ea notitia certa ac indubitata sit , debet ei occulte petenti denegare, eidemque causam notitiae suae sine cujusquam, aruo acceperit, designatione significare ; modo audienti constet eam quamgnificat notitiam , habitam extra sacramentalem Confessionem fuisse.
ossicio, sive non , qui scit extra Confessionem Occultum petentis Communionem delictum, tenetur eidem petenti abnegare ; si ver d sciat per solam petentis Confessionem sacramentalem , tenetur ei petenti concedere, quantumvis occultissime petat. Ita Gabriel Biel in A. dist. 9. q. 2. arr. 3ἀdub. I. Paludanus ibid. q. a. conclus. 3. Navarra cap. 2I. n. 31. Primae partis hujus conclusionis ratio est , quia ille postulans nullum habet jus Communionem petendi, cessantque hic omnia incommoda, quorum evitandorum causa admitteretur accedens publice ad Communionem et Ideoque ligat Sacerdotem illa prohibitio Christi in isto petitionis occuItae casu, Nolite Sanctum dare eanibus. Ratio porrδ secundae partis est illud inviolabile 3c indispensabile secretum Consessionis , de quo loquitur can. Sacer dos, de poenit. dist. 6. dc canon omnis utriussis, in fin. de poenit. & reminson. Sacerdos enim negando Communionem,indirecte commemoraret atque exprobraret auditum in consessione illius peccatum, quod est penitus Divino Iure , eoque dupli.i, nimirum naturali & positivo illicitum. Et quanuis alias fortasse causas Sacerdos praetexeret,ille tamen qui petit, facile adverteret repulsae causam csse peccatum in consessione expositum.
tem habentem criminis aliunde quam ex Confissione sacramentali notitiam, occulte admonere peccatorem occultum , vel etiam universos generaliter ad Communioncm accedentes, ne ad mensam Domini accedant antequam peccata per Veram pinnitentiam expiaverint, & Ecclesiae , si sint excommunicati, reconciliati fuerint. Hac enim ex causa olim a Diacono inter sacratissima Mysteria proclamabatur, Sancta Dinis , ut refert incat
chesbus mystagogicis 6.Cyrillus Hiero imitanus.
blico peccatori Communio publice dari possit, necesse quidem elle, ut publice constet ipsum emendat esse 2 ut autem privatim dati possit, sussi-
316쪽
eere si sacerdoti constet, quod privatam egerit poenitentiam. Verumtamen hoc lolicite cavendum, ne illa privata Communio deveniat in aliorum notitiam ; perinde enim esset ac si ad publicam fuisset admissus. Accidit enim aliquando , ut qui post privatam poenirentiam de publico delicto fuerat ad 1 cretam Communionem admissus , post praestitam ab ipso secreti promi sIione ira solicitior propriae apud plebem existimationis quam promissae fid i , eodem ipso sumptae Communionis die rem ipsam tota urbe divulgaverit. Itaque t rudentius & religiosius dixerim , si is qui publiea Communione repellendus cst , arceatur pariter, nulla hibita ratione privatae poenitentiae, ab occulta commuuione. Sic enim praefatum sequentis manifestationis incommodum devitabitur, & is qui publici scandali author fuit. in humilitate & displieentia peccati continebitur, disciplinaque Ecclesi stica servabitur illibata.
Te Ministro Sacramenti Poenitentia.
OENITENTIAE Sacramentum per modum judicii administratur. Itaque requirit causae cognitionem , & jurisdictionem completam. Incompleta quidem jurisdictio immediate , Christo Sacerdotibus in ipsorum ordinatione consertur, qui-b i s ab Ordinante dicitur: Accipite Spiritum Sanctum , quorem rem risis
peccata remittuntur eis, Ur quorum retinueritis retenta sunt. Completam verb
iurisdictionem tribuunt Ecclesiae Praelati , quando is sis visum fuerit. In ordinatione Sacerdotali jurisdictio datur secunddim habitum dumtaxat; ordinatio enim non attribuit subditos erga quos possit collata ibi juri L dictio exerceri. Sed Ecclesia postmodum per suos Praelatos attribuit Sacerdoti subditos, in quos ille judiciariam exerceat potestatem, sive pleniorem,
sive restrictiorem , prout Praelatis visum fuerit; possunt enim certos casus & certas personas reservare. Hoc docet Concilium Trid. se ira 3.cap. IQuanuis Presbneri in sua ordinatione a peccatis absolvendi potestarem accι-piant, decernit tamen Sancta Synodus nullum, etiam Regularem, posse Confessiones scalarium etiam Sacerdotum audire, nec ad ἐά ἱdoneum reputari, nisi aut Parochiate Beneficium, aut ab Episcopis per examen, si illis videbitur ese necessarium, aut alias idoneus judicetur, ct approbat onem qua gratis derur , obtianeat, privilegiis ct consuetudine quacumque, etiam immemorabili, non Obstantibus.
II. Istud unum ConciIis caput multa decreta comprehendir. In primis , neminem posse ex sola vi Sacerdotii sui Sae amentum Poenitenrsae D o mini
317쪽
ministrare circa mortalia peccata, sed requiri praeterea Praelati approbationem dc concessionem, nimirum Episcopi, aut ejus Vicarii quoad dioece insanorum subditorum Confessiones , aut Superioris Regularis quoad Confessiones dumtaxat subditorum Regularium. Secundb , Parochos actu Sacerdotes , hoc solo quod eis consertur Parochialis Ecclesia , citra aliam concessionem posse tuos Parochianos confitentes absolvere. Tertio , non licere Episcopis aliisve ordinariis cuiquam permittere aut delegare confessionum jurisdictionem, nisi ei quem idoneum ad id munus judicaverint. Neque Concilium hac in re jus ullum novum constituit, sed Episcopos Iuris Divini commonet, prohibentis quemquam ad sacra ministeria, & praesertim ad istud quod periculosissimum est, admittere , nisi quem ipsi ministrum idoneum agnoverint. Quarto non sussicere Episcopi tale de Prenbyteri capacitate judicium , sive interius formatum , sive exterius significatum; neque enim hoc ipso quod Praelatus aliquem dignum judicat, confert ei ministerii potestatem : sed nece lsariam orae terea elle a robationem, quae nihil aliud hie est quam admissio seu significatio consensus sui , ut Presbyter possit absolvere in soro poenitentiali. Hanc verb consuetudinem
per omnes Ecclesias receptam cernimus, ut hoc ipso quod Ordinarii delegant consession m audiendarum potestatem , censeamur hoc ipso citra ullam aliam expressionem , aut examinis formam judicium serre de Sacerdotis capacitate. Et si tali non praemisso judicio deJegant, mortali ter eceant Praelati , nisi aliqua eos suoreptio excuset: subsistit i men, viretque habet talis delegatio, neque intendit Concilium laqueis animas poenirentium implicare, eosque expetita absolutione & sacramenai gratia frustrari. Et perperam aliqui Authores novum aliquod ius comminiscuntur a Concilio fuisse introauctuin,quod poenientium dc Confessariorum delegatorum bonam fidem eludat, de irritas faciat poenitentium consessiones & absolu
III. i. Perperam alii quidam , ut Coninch de poenit. disput. 8. dub. 'num. so, negant possu ab Episcopo in Confessirium approbari eum quem
subditum non habet, sed necesse esse ut conserendo ei Beneficium , aut alia ratione faciat eum sibi subditum antequam deleget. Gratione concessiones non prae requirusH jurisdictionem stricti iuris , sed possi int libere illis concedi qui sub alien Jurisdustione sunt. Falso itaque nititur fundamento illa AEgidii Conincti propositio; totaque imi versae Ecclesiae praxis
est in oppositum. Atque ubique videmus advenas Sacerdotes , quOS virtus & lcientia commendant, aut etiam ex alienis Dioecesibus ad Ecclesiae obeunda ministeria, ad confitendum , praedica a Rum , docendum accitos,
sine ullius Beneficii praecedente collatione valide applicari Concionibus, Missionibus , Consessionibus Montalium aut populi . subministrationibus Ecclesarum , sive ruralium , sive urbanarum. Istae namque ad ejusmodi munia applicationes plane libera sum & s ratiosae, nec praecedentcm exi
318쪽
giint in personam jurisdictionem : sussicit enim quod aliunde advenien Clericus sit ejusmodi munia seu minitaria per delegationem obiturus intra territorium, ad quod ipse delegans habet plenam jurisdictionem. Et si
secus res esset, illud expediens quod proponitur, prius novum intra dice-cesim Beneficium sonserendi, eadem involveretur dissicultate: cum enim collatio ipsa Beneficii sit extra omnem controversam actus Verae ac proinprie dictae jurisdictionis, eo dcm Coninchii argumcnto asseverandum quoque ellet, non pollu Episcopum conserre alterius dioecesis Sacerdoti Beneficium suae propriae dioecesis ; eo quod collatio Beneficii, cum sit actus jurisdictionis, non polst exerceri ab Episcopo erga Clericum,quem nondum hibet jurisdictioni tuae subjectum. Nullatenus demum praejudicatur alteri Episcopo, cui jampridem Clerieus ille subditus fuit: cum totum istud jus de novo collatum coarctetur intra fines, ac territorium ordinarii concedentis.
IV. Viguit aliquandiu obligatio confitendi soli proprio Sacerdoti,aut
alteri cuidam , sed ex proprii tamen Sacerdotis licentia , & non aliter, juxta eap. Omnis urnusquefixus, de poenit. & remis. proculam in Concilio generali Lateranensi sub Innocentio Papa III. Is autem proprius Sacerdos multb stricti δs v m nunc temporis intelligebatur. Omnium enim intra fines Parochiae, sive Sacerdotum , sive inferiorum Clericorum , sive lai- eorum proprius Sacerdos, cui confiteri tenebantur , non alius erat quam Parochus, qMi vel per se confessiones audiebat, aut quem sibi libitum erat Sacerdotem deputabat. Paroehorum autem proprius Saeerdos erat solus Episcopus ripsis etiam Episcopis confiteri volentibus necesse erat recurrere ad Metropolitanum, donec Gregorius IX. cap. fin. de poenit. indulsit eis,
ut non requisita proprii Superioris licentia eligere sbi possent discretum aliquem Consessarium ; eaeteroqui enim id fieri non poterat , nisi cum speciali proprii Sacerdotis seu superioris proprii licentia, d. eap. Omnis, & d. east. nnali. Cardinales etiam sanctae Romanae Ecelesiae non illi confi- hti poterant, nisi Papae soli , ejusve majori Poenitentiario , aut ei quem isti ad hoe delegasse nr, ut notat Fagnanus in cap. Ne pro dilatione, de poenit. & remis. Sed post dicti cap. constitutionem possunt ex privilegio Ibi eligere aliues Conlassarium,mod δἰ si approbii tui: comprehenduntur enim Cardinales' sub his verbis , Atiis SV rioγibur ', ,hethbn mnoribus Pra fatis Gre M. Tres enim illae qualit, res Cardinalibus simul aptantur. Sunt enim superiores, & Praelati, & Exempti. Nam ut Praelati jurisdictionem habent Episcop.ilem in Titul mim protuorum Ecclesiis :& ut Exempli cardinales' solius Papae iurici ictioni subjicitarisiri cap unico, de schismaticis tiri,. Adest ' Pregnanus Presbyth λ. ira una die e si approbatos , non ibi absiavere ad se accesseindi ex vitis dioecesibus poenitentes , eo quMeinim iis stlictio ab Episcopis propriis di istata nequeat extendi ad illos.
qui subscuit alterius Eerscopi iurisdictioni. Idemque refert respectivh de
319쪽
Parocho circa alienos Parochia nos, nisi per specialem delegationem fuerit ampliata illius poti stas. ibidemque addit, Episcopum non obstante privilegio eligendi sibi Consessarium, dummodo iste sit, suo Ordinario approbatus , si ex aliena dioecesi sumptus sit, non modo posse illi in sua D: ceces consteri , cum ibi jus habeat, utpote intra proprium territorium, confitendi spietatem delegare; sed etiam posse in aliena dioeces confiteri eidem Sacerdoti , qui antequam a se eligeretur jam erat ibi ab Episcopo
loci ad ConLssiones approbatus : sed si Episcopus qui sibi Consessarium
illum elegit velit ulterius ad alias dioeceses , intra quas electus ille nullam habuit approbationem, proficisci, non licere ulterius Episcopo peregre eunti consueri eidem electo a se Sacerdoti, quativis eum tecum circumducat ; cum supponatur illum Sacerdotem non esse approbatum ab Ordinariis in quorum territoriis ipse Sacerdos , & qui eum circumducit Episcopus peregre vadunt. Si vere, Episcopus sitae Dioecesis Sacerdotem approbaverit Confessarium eundem sibi elegerit, posse ubique locorum , &in omnibus Dioecesibus eidcm confiteri, nullatenus petita ordinariorum apud quos transit, approbatione. Idem tradit Fagnanus de Cardinali non
Episcopo, qui si Romanae Dioecesis Sacerdotem ibi approbatum eligat, potest ubique locorum confiteri, quia hic Sacerdos approbationem 1 Papa nab t, cujus protenditur jurisdictio toto terrarum orbe. Sed si Sacerdotem altei ius Dioecesis , suo Episcopo approbatum, sive Episcopus , sive Camd:n i s sibi elegerit, non posse ullatenus eo uti in dioecesibus in quibus
nullam specialem approbationem Sacerdos habet, nisi accedente ordinariorum singulorum , per quorum Dioece se proficiscuntur, licentia r sed t. men juxta eundem Fagnanum poterunt sine alio recursu confiteri Sacerdotibus locorum ibi approbatis. Quod ramen non possent , eodem teste Fagnano, caeteri omnes non habentes privilegium eligendi sibi Confessarium, quantumvis ibi ab Ordinario approbatum. V. Caeterum ut jura quae nunc temporis vigent, ab iis quae jam indς longo temporis tractu abolita & antiquata sunt, discernamus , ex his quae hactenus ex diversis Canonibus & Doctoribus congessi, aliqua pristitium adhuc servant vigorem, alia prorsus abolevit contraria con tuetu do, quae ubique sere recepta vim juris jam inde ab aliquot anteactis seculis o tinuit. Quotus enim quisque est sive poenitens , quantumvis scrupulosus, sive Sacerdos , qui vel alienae dioecesis homines ad se consessionis causa accedentes hoc toto repellat, quod sint alienigenae, dummodo linguam ipsorum sufficienter intelligatὶ Quem nunc reperias eruditum & sapientem Confessarium, qui hoc fine devitandi nuuitatem Sacramenti discernere satagat ab indigenis alienigenas, dummodo eo loco in quo , poenitente extraneo compellatur , sciat se esse approbatum , nec se poenitente fraudulenter hoc animo conveniri, ut declinet proprii Episcopi aut Parochi
jurisdictionem ὶ Quisnam roenitens eruditus , uve Clericus sit, sive lai -
320쪽
eus, in eo loco ubi plures ab Ordinario delegati sunt Sacerdotes Coi, nsarii, credat se adstrictum confiteri Parocho , nec polle alium convenire nisi de Parochi licentia ὶ Et nonne res plena periculi seret, si peregre
euntes, qui innumeris discriminibus obnoxii sunt , latronum, fluminum, torrentium, tempestatum, praecipitiorum, aberrationis itinerum , consilia lentes animae suae & stidiosi gratiae per confessionem reparandae anteia quam incidant in tot pcricula occurrentia , nemini toto peregrina. ionis etiam longillimae tempore confiteri pollent, eo quod a proprio Parocho Ionge dissiti nullum reperire possint Sacerdotἰm , quantum Vis a locorum
ordinariis approbatum, quo valido absolvi possint Haec summa de palmaris ratio est salus animarum , quam proscri cap. fi n. de poenit. de remissad indulgendum Praelatis jus sibi Confissarium eligendi, quae peraequε valet in singulis Fidelibus , se dicens : Ne pro dilatione paenitentia pericu- Ium immineat animarum. Imh vero Praelati multo rarius, privatae verδ perissonae multd frequentius illis praefatis periculis opprimuntiar,quia Praelati' & comitantium obsequiis , dc propria qua praecellunt aliis prudentia , ocmajori vitae ac salutis insita, quam habent, solicitudine , & aliis vitae humanae subsidiis magis praemuniti peregre proficisci solem quam vulgares
homines , quorum tamen aeterna salus peraeque pretiosa est coram Deo. Et si autem dictum cap. fin. solorum meminerit Praelatorum , tamen non
modb paritas rationis in re tanti momenti & discriminis , sed etiam juri, paritas , scripti quidem in Praelatis , longae verb& universalis consuetudinis in privatis caeterorum Fidelium personis hanc rem aded necessariam& salutiferam obtinuit, ut seposita omni fraude possit quivis Christianus
per Christianorum loca incedens animae suae saluti aeternae consulere , &adversus tot occurrentia vitae pericula se praemunire per salutiferum &maxime necessarium poenitentiae Sacramentum. VI. Et verb vetustioribus Ecclesiae seculis illae personarum distinctiones quae remoram animarum praesertim plebeiarum saluti perniciosissimam objiciunt , penitus erant ignotae , quando pluribus passim existentibiis Presbyteris, quos adire pro Sacramento Poenitentiae liberum erat, Sancti Patres hortabantur Fideles , ut inter multos quaererelat, atque ex pluribus eligerent Sacerdotem scientem ligare & solvere, ut habetur in cata. Quem poenitet, de poenit. dist. r. dc can. I. dist. 6. qui Canis erutus est ex lib. 2. de vera& falsii poenitentia. Simile quoque monitum legimus in tracst. de visitatione infirmorum, qui ambo tractatus censentur inter opera Sanini Augustini. Certum verδ est , non esse locum electioni , ubi aliquis est uni ex necessitate astrictus ; neque posse quemquam eligere nisi inter plura eligibilia constitutum. De terrimum verb est non modb non posse ex pluribus eligere , sed ne unum quidem posse occurrere , ad quem recurri, nisi quis actu eonstuutirs sit in extremo discrimine , ullatenus possit ; quod occurreret inter peregrinandum.