장음표시 사용
481쪽
eommuni seu consuetudine 'ertinet, secuetdum antiqua jhra communia , Concialiaque gener alta de personis idoneis providebitur. Carolus vero IX. Edicto
anni 117 I. art. II. edicit: Non poterunt Ballivi , Senescalli, eorum Locumt nentes , aliique iudices, neque nostri Par lamensi Curia cogere Praelatos 2 Colia latores Beneficiorum , ut conferant Partibus Beneficia: sed Partes pratendentes remittent ad illorum Praelatorum Superiores, ut ad illoram Praelatorum recusationem ipsis Partibus provideatur a Superioribus Praelatis fecundum jus. Hoc idem statuit Hemicus IlI. Ble sensi Edicto, art. 64. & Melodunensi art. I 6. 8c
Ludovicus XIII. Constitutione anni I 6 19. art. 22. Cum vero Roth Omagen
sis Senatus haec infregisset Edicta, & citare ausus suisset Sagiensem Episco-Jam ad dicendam causam cur recusaret ad Beneficium quoddam admittere acobum Heccium Sacerdotem, Rex ad querelam Epit copi hanc citationem ca flavit in suo sanctiore Consilio, prohibuitque Senatui cognitionem deinceps talium ab ordinariis recusationum , & J acobum remilii ad Metropolitanum, aliosve Superiores , juxta sanctorum Canonum praescripta, qui cognoscerent de jure quod ipse ad eam Praebendam praetendebat, Ade causis recusationis Episcopi, an. I 63o. Iulii 3 r.
CAPUT VIII. Alii proponuntur casus, in quibus Judices feculares de Clericis causis Ecclesiasticis cognoscere olent in Regno Gallia.
LERI cI , quibus competit ius declinatorium ad Eeclesiasticum Iudicem , soli illi censentur in Gallia qui sunt Ordine sacro , saltem Subdiaconatus initiati , nec non quilibet alii Tonsurati , dummodo habitum & tonsuram gcstent clericalem , simulque scholastici sint, aut beneficiati, aut alicujus Ecclesiae obsequio mancipati, ut praescribitur Caroli IX. edicto Molinensi, art. 4.& 8. In Gallia quoque per matrimonium amittitur privilegium clericale,& Beneficium ante possessum ipso secto vacat . ex veteri Philippi III. Constitutione. Qitan vis autem cap. r. & cap. Quod a te , & cap. Joannes, de cier. conjug. dicant Clericos conjugatos esse Beneficiis privandos, hoc intelligendum est de possessione Bene liciorum non abdicata , cum jam vacaverint ipso jure ex hora initi matrimonii. II. Consuetudo tamen Gallieana Clericos quativis sori privilegium habentes, non eximit in multis casibus , laicorum jurisdictione. In causis quidem
482쪽
quidem personalibus illos eximit, sed non in realibus. In criminibus quois rue privilegiatis non eximit eosdem , sed eximit in aliis delictis. Hae con-uetudines probandae sunt veterum Iurisconsul totum Regni testimoniis, ut ostendatur earum antiquitas. In primis Austerius Tololani Senatus Praeses in addition. ad repetit. Clemenr. I. de offic.judic.ordin. Clerici inquit non posunt de crimine coram seculari iudice conventri , nec valet co=suetudo contraria r propter qu'd Rex ct officiarii e us debent habere facultatem judicavai ct puniendi Clericos in certis casibus , quos privilegiatos appellam. De hae Rex ct ollisiarii eius sunt in postellione Ur sisna a tanto tempore , cujus initii memoria non existit; quod tempus immemoriale idem operatur ac prιvilegium. Haec Austerius. Praetere, Guillelmus Benedicti oli ira Consiliarius in Senatu Burdegalensi , in reperit. ad cap. Ra nurus , verbo Et uxorem nomine Adela, num. 32. eadem dicit, de simus exponit quae sint privilegiata crimina. In hoc Regno tinquit , iudices Regii in tribus casibus contra Clericos procedant, ct de excessibus eorum cognoscunt, ac etiam corrigunt. Primκm ubi crimen a Clerico commissum qualitatem habet attentati in ossium litis pendentis civiliter eoram iudice seculari, ubi cognitio civilis ad eum pertinet, ut in possessoriis omnibus. Pariter si contra clericos in testes productos dentur objectus de crimine, poterit iudex cognoscere ; ct si probentur, eos a testimonio repellere Similiter eos punire, si falsum testimonium deposexerint, aut alias ejus authoritatem vel aures offenderint poena quidem pecuniaria , non corporali., Secundo de omni crimine privilegiato, ut sunt laese Maiestatis , false monetae, infriatio Saia vegardiae Regia,vel assecuramenti Misari et si Clerici manum regiam apposivamvsilaverint. Inter qua crimina es portus armorum : quod intelligendum es de portu in turma, si informa belli arma moveantur, ct ex delicto ex eo sequi toraliter si eset privatus insultus. Tertio ubi clericus Ufeiam seculare gerens δε- linquit in officio, pun ri potest per captionem temporalitatis, ae venditionem bonorum mobilium , ct suspendi aut privari officio. Haec Benedicti. Tertium porrh istud caput resert Franciscus I. in Edicto suo de monetis anni Is G. ad Papae Indultum. Secundum Pontificis inquit Indultum, nostrasique ordinationes, si aliqui deprehendantur delinquentes in seis officiis, privandis suntprivia tigio et ericali, neque in easu delicti admistentur allegationes eorum Clericatus. III. Ille idem Tolosamis Praeses Austerius loco citato consuetii di nem in Franciae Regno pridem receptam , qua Clerici in civilibus causis conveniri solebam coram Iudicibus secularibus, reprobat his verbis: Cl rici in causa civili etiam volentes de jAre non posunt coriam seculari iudice eo venir , contraria conoetudine non ob mute. Approbat in hoc juris communis dispositionem , quae hibetur passim in Decrero , & in toto tit. de foro compet. Caeteium in Gallia jam inde a multis seculis invaluit usus, ut distinguantur causae reales a personalibus , ad ed ut in personalibus quidem
gaudeant Clerici privilegio fori Ecci: scistici , non verd in realibus. Sic veto decernit Philippi Pulchri Constitutio anni iso 3.. Perstra Clericorum
483쪽
non eompellantur in foro seculari se per actionibus mere personalibus litigare.. Reales causae in quibus consuetudo Gallicana Clericos subjicit secularium Judicum cognitioni , reducuntur ad civiles mere pecuniarias ac profanas, neque extendi debent ad sacras & Ecclesiasticas, quae exceptis mere possessoriis pertinent ad forum Ecclesiae. Guillelmus Benedicti Consiliarius in Par lamento Burdigalensi, loco cit. num. 4ro. sic loquitur : In Actionibus mere personalibus , civilibus 2 pecuniariis, ut de illis inficiarii Legis e noscant in Clericos , non valet consuetudo , nec iudici seculari dare potes juri dictisnem etiam de consensu litigantium , nec aliquid operatur permi io Episeopi. Imo Eps opuι debet prohibere Clericis coram secularibus litigare in actione personali. I V. Ioannes Faber OIim Regni Franciae meritissimus Cancellarius, in suis Commentariis Institutionum, tit.de actioni b. g. Item Serviana, distinis guit causas Clericorum personales, quas solis attribuit Iudicibus Ecclesiae, a causis realibas de hypothecariis , quae realibus accensentur ; & istas adseculare judicium asserit pertinere. Massuerius item Gallicanus Scriptor in sua Praxi Forensi, tit.de Iudicibus & eorum jurisdictione, sic scribit : Item Iciendum, quod Clericus solutus in causa alecurationis non tenetur re fondere eo ram iudice laico , nec etiam in actione persenali, sed es diis itendus coram iudice decumsico. Secus in actione reali, vel si agatur ad agnitionem scedula manu sua Fripta , vel signata; quia in his non potest declinare forum iudieis temporalis. Et idem in causa excessius vel delicti, quando casus est privilegiatus ,. ιι in Disagardia fracta , vel in assecuramento brisato. Et tunc concludendum est, quod delinquens tenetur solvere emendam per captionem ct detentionem se
V. Praedictis adjungi potest multo major aut horitas Gallicani Concinlii Epaunensis, cui praesedit vir plane Apostolicus Sanctus Avitus Archi piscopus Viennensis anno fingentesimo decimo septimo, cujus canon Ir. ita statuit: Clerici sine ordinatione Episcopi sui adire vel interpellare pullia
eum non prasi mani ; sed si pulsati sid est in jus vocati in fuerint, sequi ad se
VI. Charondas in Codicem Henriceum lib. I. tit. Is arr. IA.. jus &praxim Gallicanam sic accurate describit circa Clericorum criminales cau-1as. Quoties vir Ecclesiasticus delictum privilegiatum commist, ejus quidem personale privilegium subjicit eundem Iudici Ecclesiastico, sed delicti privilegium eundem Lubiicit cognitioni Regii Judicis , ut poena plectatur
corporali, qualem decernunt leges civiles, quibus Ecclesia non utitur. Attamen quod ad formam attinet formandi processus & judicii, valde disputatum fuit. Olim namque Regius Judex reum Clericum carcere detinens; . procedebat & judicabat circa delictum privilegiatum, priusquam reum ad Ecclesiasticum Iudicem remitteret judicandum de ejus communi delicto, . prout sanxerat Edictum Molinense anni art. Sed ea Constitutio, Min m abolitat
484쪽
stolita fuit. Ex opposito igitur Iudex Ecclesiasticus detinens In eareeribus
Osticialitatis clericum , deque ejus delicto communi cognoscens , nullat nus curabat Regium Iudicem aut Procuratorem de ejuidem Clerici privilegiato delicto admonere. Igitur ut ambobus incommodis provideretur,
dc utriusque Iudicis propria servaretur jurisdictio , constitutum est Meloia dunensi Edicto anni 118o. sub Henrico I II. art. χχ. ut fiat instructio litis criminalis adversus reum Clericum simul εc conjunctim per Iudicem Eeclesiasticum dc Iudicem Regium aut Commissarium , qui eo fine accedet ad Episcopale Auditorium t sed tamen singuli seorsim sententiam serent circa suae jurisdictionis delictum ; ipsique reo licebit ab his sententiis respective appellare: ad Superiorem quidem Ecclesiasticum circa commune delictum t ad superius vero Seculare Tribunal circa privilegiatam. Ita ex Melodunensi Edicto Charondas. Eadem tradit Papo lib. i. Placitorum,
tit. s. num. 14. Chopinus lib. 2. de sacra Politia , cap. . num. 12. Pastor de jurisdict.Eccles. tit. I . num. I aliique communiter Gallicani Iurinconsulti.
VII. Fori declinatio peti potest a Clerico in quemcumque statum deducta sit lis, sive initio, sive in progella, sive sub finem, cap. Si diligensi, Ec cap. Signi asti, de foro compet. 6c cap.Si contingit, de sent. excorvinun. dc l. Religionis, C. Theodos. de Episcoporum judic. Imd etiam post sententiam, teste Chassaneo Praeli de in Senatu Aquisextiensi, ad conluetud. Buris gundiae, tit. Des justicer, rubr. I. 6. s. ad verbum, Et s'il , a grace, num s.
Hac linquit; exceptio fori declinatoria in Clericis etiam pos sententiam potes
proponi , ex quo reddit judicium retro nullum. Addit alterius Gallicani Senatus Praeses Austerius loco cit. num. 33. Clericus non declinans forum laici venis puniendus ; si cogatur, debet prorsari. Neque potest ullus Clericus exceptioni declinatoriae sori renunciare, eaque renunciatione nihil obstante poterit adhuc admitti ad declinandum, d .cap. Si diligenti, de foro comper.
Talis enim exceptio est in gratiam ordinis Ecclesiastici : & privatorum pactis juri publico non derogatur, I . ius publicum, D. de pactis. Atque exceptis causis superitis expressis , in quibus Clericus subjicitur Officialium jurisdictioni , potest Clerieus 1 Iudice Ecclesiastico per Procuratorem OL ficialitatis requiri, & vindicari de Iudice Laico. Quanuis enim lex Si quis 3 o. C. de Episc. dc Cler. permittat Clarico ren clare privilegio sori , id
revocatur per caput Si diligenti, de foro comper. VIII. Labente Occidentali Imperio Valentinianus III. Novella D. edixit Episcopos forum non habere , nec nisi de causis Religionis posse cognoscere jure ordinatio : de caeteris ver A causis nullatenus judicare, nisi Partes in Episcopum mutuo consensu compromiserint. Constitutionem istam Edictis praecedentibus Constantini Magni di Valentiniani II. necnon Gratiani Sc Theodosii senioris cognomento Magni usque adeo contrariam abrogavit Valentinoui illius III. successor Majorianus , nec
485쪽
illam in suo Codice Iustinianus inserere dignatus est. Mirum tamen est,
eam statim , nativitate sepultam, his ultimis temporibus, nullo Regum Edicto , sed Regiarum Curiarum generali consentione revixisse intra hoc Regnum. Nunc itaque toto Regno consuetudo invaluit, Ecclesiam Gallicanam, solis exceptis seudalibus quae habet territoriis , nullum habere jurisdictionis territorium : ideoque invalidas & abusivas elle Iudicum etesiasticorum sententias extra locum Auditorii Ecclesiastici latas , exceptis cognitionibus & ordinationibus quae de plano fiunt, ut contingit invisitationibus dioecesis. Eaque ex causa non permitti tu r Episcopis & OT-cialibus ullum etiam Cleticum ex causa delicti condemnare exilio. Et abrogatur in Galliae Regno cap. Cum Episcopus, de ossic. O: Gin. in 6. quo
decernitur, posse Episcopum in quolibet non exempto dioecesis suae loco sedere pro tribunali, & judicare ,εe judicata exequi. I X. εςclesia in si ilia potestatem non habet proprias sententias Jejudicia exequq 34i , nisi implorato Brachii secularis auxilio. Potest quidem pignori addicere dc sequestrare , ut ipse non est ausus dissiteri Molineus iucap. Olim, de reseripe. atque ita decernere , exempli causa , ut certa pars fructuum Beneficii oppigneretur de sequestretur in manus inquilini, ad ea persolvςnda vel e equenda , quibus per sententiam fiterit astrictus Beneficiatus, ut sunt reparaIiones, ornamen Ia δέ impensae praescriptae, aut pc anales inu: sed tamen istiusmodi pignora distrahi non pollunt, neque personae etiam Clericorum in eausis criminalibus capi uel incarcerari extra
locum Auditorii Ecclesiastici, ex Episcopi vel ossicialis decreto, nisi au- rhoritate implorati apud Iudicem laicum Brachii secularis.
X. Implorato per Iudicem Ecclesiasticum Brachio secularis auxilii, sciendum est primo , teneri secularem Magistratum sine ulla causae disqui-stione praestare por suos appari rores , aut etiam ubi nece ise erit, per militarem manum postulatum ossicium & opem praebere. Secundd si aliqua inter exequendum sormetur oppositio , non polle de ea cognosci per Magistratum , sed ejus judicium esse ad Ecclesiasticum Iudicem remittendum. Edictum enim Melodunense sub Henrico III. sic sancit art. 24. Injungimus Iudicibua nostris,vi prasent Uem is robux ad exequendas Iudicum Ecclesiasticorum sententia/ drachium Be . implorantium. Atque eisdem prohibemus sumere de Iudiciis exequendis cognitionem , fama tamen is partibuρ litigantibus
jure providendi sibi per appeti gionem tanquam ab abusu , fecundum nostraε
Constitutiones. Hoc idem renovaxur per Ludovicum XIII. anno I 6I 2. art. F. qui pariter vetat sognitionem oppositionum sormandarum adversus hujusmodi exequutiones Brachii secuti is ; sed eas cum suis cunctis circumstantiis& dependentiis remitti jubet ad Iudicem ipsum Ecclesiae. X I. Denique per appellationem tanquam ab abusu , devolvuntur in Gallia causae Ecclesiasticae ad secularium Iudicum cognitionem. Tractatio-MM istam requirito insta huiusce tibia cap. ra.
486쪽
CAPUT IX. M Judex tanquam suste ius recusetur et s aliqua
materiae recensentur ad Ecclesia Iurisdictionem flectantes.
Aus A recusationis in foro seculari proponitur Iudici a quo admittenda est, si sit justa: si verδ frivola sit , rejicitur. Si
causa praetenditur justa , de cujus tamen veritate non liqueat, sed testibus , vel scripturis probanda sit, Iudex recusatus partes remittit ad eum Iudicem qui vice ejus jurisdictionem exercet, ut de probationibus cognoscat ; & si intra diem praestitutum causirecusationis non probetur , Judex recusatus prosequitur judiciarie in processu 'Sed si probetur, Iudex recusatus tenetur abstinere. At in foro Eccle-fiae, quando Praelatus est suspectus , ejus quoque Vicarius abstinere debet; sed non ex adverso. Ideo Judex , sive ordinarius , sive dei effatus , qui re
cusatur, Partes admonere debet ut simul conveniant , aut ii recusans non
habet adversarium , debet Iudex cum illo convenire de arbitris , qui de causa suspicionis inquirant. Et si ambo convenire nequeant , uterque unum eligat: dc si arbitri ipsi convenire nequeant, tertium advocent. Ubi vero causa suspicionis intra terminum praen xum non probata sit, poterit Iudex recusatus jurisdictionem suam exercere , & processum ejus causae prosequi. Si ver b causa recusationis probetur, idem Iudex de Partium consensu alterum idoneum , nec suspectum delegabit, si sit ordinarius , aut ad Superiorem transmittit. Si verδ sit delegatus Judex, cum non possit subdelegare , transmittet partes ad delegantem. Haec statuuntur in cap. Secundo requiris, g. Tertio postulas, de appellation. & cap. Cumspeciali, eod. tit. & cap. Suspicionis e fa , de ossic. & potest. jud. deleg. de cap. Si
II. Si Vicarius Generalis sit in aliqua causa suspectus, non eliguntur arbitri , ut in Episcopo , sed juxta stylum Signaturae tribuitur ab Episcopo adjunctus, causaque ipsa suspicionis non coram arbitris , sed coram Epiucopo agitari debet. Additiones in i . decis. Rotae, de ossi c. Vicar. in novi C. Felinus in cap. Cum venissent, num. 8. de judic. & Abbas in cap . Super quaestionum , f. Quem vero, de ossie. delegat. Zerola I. pari. Verb. Vicarius , in fin.
III. Non tantum jure communi ubique recepto , sed etiam jure &usa
487쪽
ti Iu Gallicano causae matrimoniales ob respectum Sacramenti quod magianum est in Christo & Ecclesia, ut attestatur Apostolus Ephes. s. pertinent ad Ecclesiae cognitionem. Concit. Trident. scis. 24. cap. 12. quo anatheiamati sub)ieruntur qui oppositum sentiunt. Henricus I V. in Edicto anni 16 6. art. et 1. Volumus sinquit ut cause mirimonium concernentes pertineam ad juri ictionem Ecclesia. Papo tit. de iurisdictione Ecclesiae , art. η. Pastor de iurisdictione Ecclesiastica, tit. I 3. num. 6. & plures Gallicani Scripto res , quos allegat & sequitur Tarradus disp. T. quaest. 2. num. 47. Nec solum de matrimonio dijudicat Ecclesia, sed etiam de sponsalibus dc pro mi ilione suturarum nuptiarum, ut praeambulis matrimonii. Quam in rem Pastor ibid. num. . adducit duo Aquisextiensis Supremae Curiat Senatus consulta ad Episcopum remittentia appellantes tanquam ab abusu ab ejus sententia, qui jussi fuerant uxores ducere illas quibus constabat promi silia matrimonium cum eis contrahendum. Sane de his quae matrimoniis per accidens adveniunt, & mere civilia sunt, quales sunt causae dotium. donationisque propter nuptias & arrharum sponsalitiarum , licet Jus Ca- noni eum haec Ecelesiasti eis judiciis subjiciat tanquam matrimoniorum ae cessoria , cap. De prudentia, de donation. int. Vir. & uxor. in hoc tamen Regno haec judicantur in foro seculari. Chopinus lib. 2. de sacra Polit.
IU. Solus item Iudex Ecclesiasticus in hoc Regno cognoscit de petitione congruae portionis. Qua de re Mai nardus multa profert judicia Supremarum Regni Curiarum , ac praesertim Tolosanae. Tarradus d. disput. .
V. Solus item cognoscit de praecedentiis Clericorum, sive secularium, si ve regularium dioecesis suae. Quo jure Senatus Tolosanus anno i 636. Archidiaconum & Praeeentorem Ecclesiae Cathedralis Lodoviensis de praecedentia contendentes remisit ad ipsorum Episcopum . Tarradus ibid. n. 14. Concilium Tridentinum sessi. 23.cap. I . VI. Ad solum quoque Praelatum spectat judicium petitorium decimarum in hoc Regno. Matthaeus in notis ad Guidonem Papae , quaest. s.
Actio inquit) decimarum , cum sit negotii Jiritualis, in petitorio apud iudiacem Ecclesiasticum , cujus interes res Ecclesia salvas iueri ; in posses serio vero
apud iudieem laicum expediri debet. Idem tradit Louetus lit. D, tit. 29. &lit,G, tit. . allegans multa Senatusconsulta remissiva in causis decimarum petitoriis ad Iudices Ecclesiasticos. Item AEgidius Bordinus art. I. constitutionis anni is 3'. dc Papo tit. de jurisdict. Ecclest art. I. Annaeus Roberistus lib. 3. rerum judicatarum , cap. s. saepius ita in Parisiensi Senatu judicatum referunt ; & Tarradus disput. T. quaest.2. num .7. & 8. Possessori timautem decimarum negant Tarradus num. 2 o. Guid O Papae d. quaest. i. Bro
deus in Louetum lit. D, tit. χ'. esse jurisdictionis Ecclesiasticae in Gallia, ubi viget Constitutio Martini Papae V. distinguens ad singulas jurisdictio-M m m 3 num
488쪽
num possessorium a petitorio. Et est textus singularis in eap. Uam, qui fit. sint legit. ubi Alexander Papa III. indulget ut causa possestorii disce retur eoram Rege Angliae, e)usque ossicialibus in lite, cujus petitorium decernendum est ab Episcopis ; agebatur enim de validitate matrimonii ac legitimitate natalium. De decimis Camen Pastor d. tir. I 3. num. Io. allegans& sequens Antonium Fabrum C. de juris d. omnium Judic. & Constitutionem Philippi IV. anni 13cia. ita distinguit: Aut quaestio est de jure,utrum debeantur decimae, vel cui debeantiar, vel in quanam quota debeantur ; de de his este experiundum coram Ecclesia: vel dilceptatur de facto, an sint solutae ; & hoc pertinere ad Iudicum laicorum cognitionem. VII. Edictum Ble sense art. I 3. jubet Rectores Constaternitatum , Ac Hospitalium de legatis relictis ob piam causam, & de fructibus & redditibus earundem Constaternitatum dc Hospitalium coram Episcopis, eorumve Ossicialibus , Ee si agatur de re Hospitalis , adhibitis Consulibus loci , vel si Episcopus vel ejus ossicialis absint, coram Parocho & Consulibus rationes reddere ; sed neque Episcopo, nec ejus ossicialibus, nee Parocho . neque Consulibus licere ullum eo nomine capere salarium. Ita judicatum refert Putor inim. I . Senatus Aquisexriensis Placito anno 161 . Idemque ante Blesensem Contatutionem sanciram suerat pet
mine, Visa ordinarii ,-de Devolutis
ApE conti agit ut Romanus Pontifex alicui provideat de Beneficio vacante , vel vasaturo, per rescriptum quod vungo dicitur Informa dignum, mandans ordinario ut conserat Clarico ibi denominato , si sit idoneus. Et quia ibi apponiatur ista clausula , Dignum arbitramur ct congruum, ut illis se raddai edes Apostolica oratiosam, quibus ad id propria vir um mer tofustagantur ; ide hujusinodi rescriptum vocatur , I forma dignum. Etiam ii vero in Franciae Regno Curiae Regiae id obtinuerint,ut causarum Ecclesiasticarum judicium ipsis ascribatur ; hoc tamen exercere judicium ipsis non licet circa provi-isiones beneficiarias in Romana Curia e 1 peditas in form3 Dignum. Sic enim
εrovisi vetantar Edicto Henrici III. in Copum. Ble sensibua edito, arr. ijudicio
489쪽
jassicio possessorio experiri antequam se ordinario stiterint , ejusque examen subiverint, ipsi utque Visa, quod vocatar, obtinuerint, in quo expressa fiat mentio examinis praecedentis. Ubi autem Ordinarius , facto examine incapacem judicaverit postulantem, ideoque a petitione repulerit, non potest postulans aliis recurrere quam ad superiorem Praelatum , cu)us erit ossicium causas recusationis diligenter explorare. Ideoque praescribitur Ordinariis, ad quos rescripta Papae diriguntur, ut eausas sigillatim scriptis exprimant suae recusationis. Atque in hoc toto discussionis processu Regiis Curiis districte vetatur se ullatenus ingerere , sive compulsorio judi cio, sive per appellationem admissam . sive per sequestrationena, sive per re- credentiam, sive per petitorii adjudicationem , donec iste de recusatione. sive de incapacitate processiis fuerit inter Ecclesiasticos Praelatos diremptus. Haec omnia sanciuntur Edicti Ble sensis art. 12. & insuper Melodunensi
II. Devolutarii quilibet postquam impetrarunt provisionem super vacatione cujuscumque Beneficii Ecclesiastici , non aliter ad prosequendum ab eis praetensum devolutum admittuntur , nisi postquam idonea & sussicienti cautione satisdederint, domiciliumque elegerint, atque intra trimestre computandum a die sumptae ab eis possessionis litem contestati se rint , eamque ita disposuerint , ut ad summum intra biennium terminetur.
Harum conditionum desectu Iudicibus Regiis prohibetur prorsus in causa devolutarii se immiscere, ipsisque devolutariis inhibetur fructibus litigiosi
Beneficii se ingerere antequam sententiam provisionalem aut definitivam in judicio contradictorio obtinuerint. Haec singillatim edicuntur Comitiorum Blesiensium anni Is 9. art. 46. & iisdem fere verbis Edicto Melodunensi anni Is M. art. 17. I
Te fu,rogatione collitigantium , s variis formis ad praxim Beneficiariam serωandis.
Us eommune subrogandi collitigetntes in re Bene fietaria solet quoque admitti in foro Gallicano. Si enim contingat alterum sive super possessorio , sive super petitorio Beneficii Ecclesiastici pendente lite ex vivis excedere, procurat super stes collitigans se in ejus locum subrogari, atque in jus illius succedere. Licet enim Bonifacius Papa VIII. hujusmodi damnet subrogationes, cap. 2. ut lite pendente, in 6. perspicuum tamen est, hanc ejus anIiquatam
490쪽
fuisse Constitutionem, nec in ipsa Romana Cancellaria servari, rn qua viget Regula de subrogandis collitigantibus. Qua eadem regula jubetur
subrogatio ista contendentium de Beneficio , & extranei excinduntur , ne per accessum de adjectionem novae personae lites inter Clericos augeantur ,& Beneficia Ecclesiastica diutius in incerto fluctuent. Haec regula habet aliquid conforme cum l. Ab Anastasio , & l. Per diversas , C. Mandati, statuentibus ut li4is unius consortes, exclusis extraneis ex unius litigantium cessione jus praetendentibus , invicem sussiciantur. Quam legem Louetus de Scholiastes in lit. C, num. s. & I3. & in lit. L, num. 8. de Ben-geus tit. qui b. mossi conserV. bene s. f. 3. num. 4. invaluisse tandem in Gai Plia multis probant Senatusconsultis.
II. Si plures de eodem Beneficio provisi inter se litigent, potest vetu terque, uel unus ex eis literas impetrare subrogationis , ut alteri col litiganti in casu cessiis, vel decess)s subrogetur. Effictus harum literarum hieest, ut qui illas impetravit , si intra mensem , die computandum , . quo. alter litigans cessit , vel decessit, petat in vim suarum Ercrarum subrogar.ei, praeserendus sit aliis quibuscumque, tametsi caeteri contendentes tuerint in data aliteriores. Rebutas in praxi, p. 2. in resulam de subrogandi. colliti g. glois. 3. Qui idem tit. de subrogationi, num. I .. docet consuetudine receptum esse, ut haec regula indifferenter prosit tam actori qu m de- sensori x et si cap. a. ut lite pendent. in 6. neget quemquam subrogandum
in jus petitoris, sed solius defensoris. III. In Gallia ad subrogationis effectum non solum impetrandae sunt. I iterae subrogatoriae ab Apostolica Cancellaria, sed aliae praeterea literae L Cancellaria Regia ad obtinendam possessionem , ad quam jus obtentum uit per Apostolicas literas et sed jus in re plenius acquiri: necesse est per Literas Regias ; quoniam in Gallia causae possessionum circa res Ecclesiasticas ventilantur in foro.seculari. Rescriptum Papae obtineri debet intra mensem : Literae veret Regiae ad possessionem subrogati Beneficii debent necessarid intra annum impetrari, quia in Gallia cognitio de judicium de possessorio spectat, ut dictum est , ad Regiam jurisdictionem , & insuperiti terdicta possessoria anni spatio perimuntur , l. N in princ. D. uti possidet. & h In honorariis , D. de obligat. de action. Haec docet Rebutas in . praxi, tit. de subrogat. num. 28. de Papo lib. 8. Placirorum, tit. T. f. . A. F. . ubi multis probat Senatusconsultis, nullum dari locum rcstitutioni adversus temporis lapsum, si quis intra annum Literas Regias non impetraveri
IV. Per obtentam col litigante subrogationem proviso Tertii irrita redditur ipso jure , sive provisus fuerit per cessum aut decessum alterius
. litigantis, sive fuerit a Patrono praesentatus , ad ch ut nec possit convales cere adveniente subrogati morte, vel depositione , ut docet Gomesius ad
hanc regunde subrogand. colliti g. laaest. io. de i3. Hactenus supra dicta