장음표시 사용
431쪽
Theol. Insiit. Lib. VIII pars V. cap. IX. Plecterc voluerit, dicens cum Propheta: Ego in Fa
U. Neg. cons. quia stultum est incidere velle in manus Dei viventis , cum ejus misericordia ocea-sionem offert placandae justitiae. a. v quia Videtur Dei iustitiam parvi pendere , qui cum Possit satisfaccre ,
Contemnit. 3. V quia cum Christus ita Sacramentum Poenitentiae instituerit, ut pars ejus esset satisfactio poeniter, tis, non potest ille fructum ex Sacranaculo referre, nisi velit ea sacere . quae Christus instituerat, nec potest liuod coram Sacerdote , hoc est coram Christo, nille absolutionem promisit, siue gravi Piaculo contemtiere , aut Omittere. Corollarium. Ergo non pol est poenitens satisfactionem impositam in aliud etiam melius mulare. 3
Satisfactio olivi nnte absolutionem , quibusdam ex 1 ceptis causis, Pervehatur , idque graνι Ssιmιs m - tionibus ; laudanda tamen est hodierna Ecclesraeconsuetudo sulis crionem persoloendι post abs οιι ιionem ex prudenti oeconomι a. Prob. I. n Imrs, quam Theologi sere omnes post Bel - torminum Lib. IV. Cap. 5. Est iiiiii in IV. Dist- AP. i5. Maldon alum. Albaspin aetim, Moriniim, diat. R e-zndrum , Vitassium tuentur i.- Apostolus Corinthium
inee Staiosiim non prius absolvendiam duxit, qua nisurissima lanctum poenitentia. Tertullianus aeos arguens, quod a graviori hus peccatis absolveren a-ietur, eos nounisi expleta salisiacti orie absolvisse.
ιifex, inquit, Morinitis, E 'iseopus Episcoporum uriti.' Ego moechiae, et fornicationis 3 - dimitto Lib. de Pudicitia Cap. I. 3.
praviter insectatus fuerit Sacerdotes ante satistac
absolventes, notissimum est. V. Lib. de Lapsιs. 4.
432쪽
,' ne sae amenIA. 433hrosius Lib. II. de Poenit. Cap. s. Non dii , inquit , ideo poscunt poenitentiam , ut statim sibi reddi
communionem pelint. Hi non tam se soloi eupiunt , quam Sacerdocem ligare. Mittimus innumera alia
ejus disciplinae testimonia, quae apud auctores paulo
ante laudatos invenies.' ν Prob. 2a. pars. ; nempe quod quibusdam in causis virdo ille non servabatur. I. ' enim imminente persecvlionis procella, absolutio pomitentibus dabatur, etiam Nondum expleta satisfactione, ut testatur Cyprianus Epist. L. M Cornet. I. Q Urgente mortis periculo, ut idem Cyprianus, et varii Conciliorum Canones si querunt. 3. eum absolvebantur haeretiei, aut sini- amatici, qui alios secum ad Ecclesiam reducebant. Pr . s. a Pars. I.9 Ipsa totius Ecclesiae praxis, et Sanctorum Patrum ejus servandae studium satis oste Hunt , gravissimis de causis eos ita eum poenitenti egisse. Talibus enim post Apostolos Saneta Ecclesi 'Plantatoribus , rigatoristis , aediscaloribus , Pastoriasus nutritoribus crestit, ut loquitur Augustinus II. coni. Ai. Cap. io. Et Pacianus apposite ad rem Mosi ram : An polumus docere doctores 3 Eρiti. I. u. 'in promptu sntit τMi es, quibus vetus Ecclesia mo-
ebatur ; Milicet primo , ut poenitentes probaret; Namaaepe sibi de se mens msa mentittir , Itque iat oliud in imis intentio supprimat, aliud tractantis animo Fuρerscies cogitationis ostendat ; ut inquit Gregorius M. Prastoral. Pare. L. Cv. s. Deinde cum gratia Dei
non soleat passim peceatorcs utio ictu eonvertere 4 Satius duxerunt Patres absolutioncm disserre , ut dilata vulneris obductio maturiorem praestaret suo tempore medicinam : Sieo Medi s m uonia tem 'us expectat , Di digestis aegri urinibtis modicinae subsidia deferan- eur, ne acerba adhiae et immatura aegritudo curationis remodiis reuetretir, eι beneficium sentire noαρο/su, ut loquitur AmbrosiusEnarrat. in Ps-XXXVII.
Vide Duguerum Dissert. XXXVIII. ιδ Prob. Ia. pars. Eadem est hodie, quae olim fuit 'Ecclesia Christi , eodemque regitur Spiritu Sancto. Ergo absurdum est assirmare illam a praeceptis Evan- , gelicis hodie in laxitatem decliuasse et ac prolude agu. - 2. Tom. IV. u8
433쪽
434 Theol. Inst. Lib. VIII. Pars. V. Cay IX.
scenda est cum grati animi sensu amantissimae tini tris misericordia , quae se ad imbecilli atem filiorum suorum demittens, canonum rigorem temperavit. uino
jure Sixius IV. anno MCCCCLXXVIII. eam damnavit Petri Oxomensis propositionem : Non stant ab-5olpendi poenitentes, nisι peracta prius poenitentia eis imposita. Et Alexander PIII. nullo MDCXC. has G. et 18. Ordinem Praemittendi satisfacitonenιiabsolutioni induxit non politica , aut institutio Eccleatae , sed ipsa Christi lea , et Praescriptio, natura
rei ι dipstim qt Odammodo dictante. 2. Consuetudo moderna quoad administra ionem Sacromenti Poenilenistiae , etiamsi eam pliarimorum hominum sustentel auctoritas , et multi temporis diuturnitas confirmet. πι-hilominus ab Ecclesia non habetur Pro usu, sed abia - M. Semper lamen idem est Ecclesiae Spiritus , ut si Sacerdos de vera , ac sincera conVersione peccatoris prudeliter dubitet, absolutioncm disserat , donec ille Dur pia opera faciat eum de sua cor tritione Certiorem. sdemque agendum , ubi res est de reStilutione famae, out bonorum , aliisque in causis , quas supra Iecen
Dices..coni. im. Part. Absolutio illa , quae post peractam poenitetitiam sebat ab Episcopo , et Clero
aut verso , cerε rno/Matis erat ..Praecesserat ergo
satisfactionem absolutio bacramcnlatis. Ita arguit La Eotius Dissert. II. de poenit. c GP. seq. V. Neg. ant. Patres enim docent , per absolutioncm illam solvi poetiit Plites , dimitti culpam , ut patet ex locis' priani, et Ambrosiι supra laudatis, Bliisque innumeris Clerus crgo universus conveniet, it , et oum Episcopo manus imponebat poenile alibus , ut absolutio sollemnior esset: sed solus Episcopus absolvehat , sicut si etiam in Sacramento 'ord nationis , n lito etiam Presbyteri cum Episcopo manus imponunt. Dices. coni. 4m. pari. Patres uno ore 'mant ,
ordinem illum praemittendi satisfactionem absolutiunte Me ex praecepto Christi , ex Dei lege , ii Vicore , ut constat ex locis Cyprιani, er Mutant, Leoni M. supra laudatis. Ergo praxis re ultor
434쪽
De Sacramentis. 433υ. Dist. ant. Assirinant Patres, cx praecepto Christi praemittetidam absolutioni satisfactionem quoad virtute in , hoc est quoad veram Cordis contritionem . et firmum satisfaciendi propositum, sine quo vera Contritio non est, conc. Sumptam quoad modum illum, et tempus ab Ecclesia i q. Conciliis institutum , neg. alio-
qi in Patres ii umqtiam eum ordi 'cin immulassent , si in cut revera immutabant imminente persecutione, Periculo mortis, aliisque in Caussis. Cum ergo docent Da tres, eos qui absolutionem ante satisfactionem flagitarent, Dei praeceptum contemnere, illos redarguunt qui
absolutionem vellent sine ulla omnino satisfactione. Clinienim tunc ex Ecclesiae disciplina poen ic ilia ante absolutioncm perageretur, idem erat absolutionem postulare ante satisfactionem, ac numqtiam Velle satisfaςere.
J. I. Quant/ιm 'oenitens Post absolutionem possit satisfactionem disserre. U. Si Sacerdos tempus satisfactio ui implendae desi- Niverit, eo tempore persolvi debet. Si non desini verit , debet persolvi quam primum commode poteritia Quanta iamen dilatio gravis culpa censeri debeat, pro ratione satisfactionis , et satisfacientis , varie iudicari debet. Qui enim facilem, brevemque satisfactionem ad octo dies differt, parum a contem tu Videtur abesse : qui ad quindecim , plane contemnere , ac Pro inde gravit ex peccare videtur. Q. II. Quo ordine, ac modo olim Poenitentia au-
V. Primis quidem duobus Ecclesiae saeculis usque ad Montani haeresim titilla erat a canonibus constituta Ceria Poenitentiae ratio , ac serina, sed arbitrio Episcoporum relinquebatur. Post Montani haeresim usque ad schisma Moaliani coepit quidem esse poenitentia severior , ac diuturnior: Don tamen certis legibus desinita. Sed post Nopolianum institutae sunt variae Poenitentium classes , seu stationes, quarum primus me
minit Grestorius Thaumatumus, deinde Synodus Ancyrana, Basilius 'aliique . desinitumque est tempus, quo in singulis Classibus poenitentes pro vario peccaiorum genere versari deberent: quod eo consilio sa-
435쪽
36 Theol. Instis Lib. VIII Para V.Cap. IX.
ctuni est, ut 3lcinianis lis , et Novatiariis , Ecclesiam nimiae laxitatis ac gusa litibus , os DbStrireretur. Classes autem poenitentium cluatuor erant. Flentes,
Aiιdientes , Siabstrati . et Consistentes Flentes antasores Ecclesine, in exicetna scilicet Templi porticu fle. libus, et lacrymis se reos prosiclebantur, et genua flectebant iis . iiiii lemplum intrabant , orantes ut aput IDeum , et Ecclesiam pro ipsis inter ederent. Audientes in t 'orii cu interiore empli foribus adiacente , ei a reli tua templi partc per cancellos distincla, admittebantur ad audiendas Episcopi concio. Des cum catectu metiis infimae classis, ct ipsis ethnicis,
quasi obliti 'legem Dei, de integro erudiendi essent. Substrii, seu Prostrati in parte templi paulo interiore , Dempe a calicellis audietilium iis lue ad Ambonem aderant concionibus , et principio missae usque
ad ossertorium , quo incipiente , expellebantur ab Ecclesia. Eis in ea templi parte prostralis manus ab Episcopo impotiebantur in singulis Unaxilms, quae nantis impositio oratio erat, qua super eos gratia Cae testis invocabatur. Glimum quo temporc in ca statione
durabant, i ejuniis, aliisque asperis poenitentiae laboribus exere batitur.
Demum Consistentes , ita oppellati , qtata non ex pellebantur ad mertorium, scd per totam sacrificii
acti ovem in tomplo consistebant , ah Ambone usque ad locum , ubi conveniebant sidcles, ciuibus Enchari aliam accipi re licelint. En classis coni plectebatur riori odo eos poc tilletiles. qui iam mili suas Classes decucii r- Tissent. seci etiam eos qui leviora admisissent crimina, et muJlorcs , quae graviori crimine pollutae suspicio Dem potuissent inger re, si ab insima classe poenite u- tiae stadium ingressae forctit. Pol erat autem Episc Pus Poeni lentes pro eorum servore cilius ab infima Classe ad superiorem transferre, Ut constat ex Basilio Dist. Canon. can. I. Demum, Iuctuoso hoc peracto curriculo, absolvebaulur: sed perpetuo irregia lares ma-Debant, ut nullus ex ipsis in Clerum cooptari posset. Quod si iterum lapsi essent, noti admittebantur am Plius in poeniteriti lim numerum, sed a Deo expecta xe Peccatorum remissione in poterant. Quod non de P
436쪽
ratimae veniae, sed rigore factum est disciplinae. Hunc
tamen rigorem Ecclesia Romana lcmperabat, ut Saltem in articulo mortis communionem daret. Aliae ta-nicia notanti Ilae Ecclesiae ne in morte quidem eos ab
solvebant. Vide eruditum Morini opus de Athninistratione Sacramenti Poendientiae , Allia inaeum , Du-guetum, Natalem Alexandrum, alios Iue.
Q. III. Si Clerici in peccata lapsi essent , subjia
ciebantur ne et iρsὶ Canonicae, poenitentiae Clerici quidem mitiores canonicam poenit tiam
subibant, ut constat ex Felice ΙΙΙ. Papa L p. LII. Aude majoribus Clericis varia fuit Ecclesiae disciplina.
Narii tribus itui de iii prioribus saeculis ex can. XXV. inter apostosi cos , sola depositione , Non autem CanONica poenitentia plectebantur. E contrario Cyprianiis Dist. LIX. memiuit Victoris cujusdam Presbyterr poenitetitiae stadium ingressi , et queritur , eum ante legitimam poenitetitiam exactam suisse absolutum , ita ut verisimile sit , non ubique eandem tutio obtinuisse disciplinam. ver saltem majores CIericos poenitentia oquidem publicae luisse obnoxios , sed a sollemni stib ol ratione, ed auditione suisse immunes. At a sacculu . receptum ubique est, ut majores Clerici, Episcopi scilicet, Presbyteri, et Diaconi si gravius deliquis-βent, deponerentur quidem, at canonicae poenitentiae non subiecti nisi sorte ea ur sponte peterent satis sa -ctionem vel in Monasteriis , vel alibi privatim persol- erent, atque ita absolverentur, et nil Communionem Iaicam redigerentur, ut constat ex Concilii, Carilaagineris i V. can. 12. , Leone M. Epist. II. ad Rustici Narbon. , aliisque teStimoniis, quae profert Natalis, Alexander Dissert. XI. in Hist. Saec. III. Q. IV. Quamdiu dura Mit illa sollemnis poenitentiae ratio pyt. In Ecclesia quidem orientali post quartum saeculum , sublato per Neclarium Presbytero Hoeni lentiario , quamvis permanserit poenitentia publica , rarior tamen esse coepit, nec in classes illas , seu stationes distincta , quas modo descripsimus. Nam Deo canones Conciliorum , quae ab illa deinceps aetate habita suut in oliente, nec Libri Rituales earum statio-
437쪽
riuin amplius meminerunt in Ecclesia vero Occiderisiali a Saeculo VH inducta distinctione peccaturi inhoccultorum, et publicorum a Theodoro Cui iluariensi Archiepiscopo in suo Libro Poenitentiali, tuam distinctionein Theodorus e Graecia unde erat Oriuu-dus advexerat, paulatim sollemnis disciplinae rigore molliri coepit. Deinde invento e commulationes Poenitentiae Canonicae tu eleemosinas , et peregrinationem Dierosolymitanam , ut est humana infirmitas , brevi sollemnem poenitentiam immularunt. Ceterum nullo Ecclesiae decreto abolita illa est
Si imenitens post absolutionem in peccatum graPelapsus est, satisfactio eo in statu Pera la meritum non hah t. Et si quidem in actu peccati Peracta est , Omn/no repetenda , si pero In statu peccati , si te habituali reatu, aliquando repetenda , aliquaudo minime repetenda est. Prob. I a. Pars. Quia ut suo loco diximus . meritum de condigno tion est sine gratia sanctificarate. Unde inquit S. Tliomas Suppl. 3. V. Q. XIV. ari 2. ine charitate, opera facta non sunt satisfactoria. Ergo et Prob. aa. Rars. Absurdum est, ut quis pro Peccato satisfaciat per novum peccatum, sicut absurdum est ut quis per novum debitum velus expungat. Ergo satis sa-Ctio in actu peccati peracta omnino repetenda est. ' Prob. 3a, et 4a. Pars auctoritale S. Thomae Supy. 3. Q. XIV. art. 3. ad 3. Dicendum, iusiuit, quod aliquae satisfactiones sunt , ex quibus manet aliquis essemus in sati facienιe etiam postquam actus satisfac tionis transiit , sicuι ex jejuniis manet cor 'oris de-hilitatio . et ex eleemos)narum largitione substantiae diminutio. Et sic de similibu . Et tales sali factiones in peccato factae non oportet, ut ilerentur, quia
qua itum ad hoc , quod de his manet quando iterum homo justificabitur per poenitentiam Deo acceptae sunt. Satisfactiones autem , quae non relinquunt
438쪽
reliquem emolum in satis cisti e , ym squam actus triansιit, Oρortet , ut iterentur , sicut orationes , et titici hujusmodi. Ergo et c. Hinc in veteri disciplina satisfactio praccedens absolutionem , quia in jejuniis, ciliisque operit,us carnem vellementer excruciantibus Peragiebatur , ideoque ejus effectus etiam post justificalioncm pera auebat, uota erat repetenda. Corollaria. I. Quia nescit homo . utrum in statu gratiae sanctilicautis su iis cerit; nescit etiam utrum plene satisfecerit ; uude illud Eccli. V. S. De propitiato peccato
II. Cum sacerdos diu luratorem poenitentiam imponendam judicaverit, consultum est, ut partem ejus mox peragendam impotiat; ut ea salicui in statu gra- liue peragatur. Soholion. Non desunt Theologi , qui putant, satisfactionem ita statu peccati . etsi in actibus transeuntibus sita sit, Non esse repetendam modo siue peccati assectu, sed studio placandi Deum peracta sit, eo quod, inquiunt, verisimile non sit, Deum nullam omuino habere rationem eorum operum, quae peccator, ipsius Dei gratia adiutus , ad placandam divitiam justitiam secerit; ac proinde licet ea in statu peccati meritum non habeatit , reviviscere tamen dicunt cum homo iusti Matur. Quae opinio probabilis quidem est ; nos tametaeam , quae ex auctoritate S. Thomae verisimilior visa est , secuti sumus.
439쪽
έ o Theol. Instil. Lib. VIII. Para V. Cas,. x C A P. X.
Expediuntur quaestiones nonnullae de forma Sacra menti Poenitentiae.
E,Fie,ii, reliquis huius Sacramenti partibus, No
nulla expedienda restant de forma ; I. sciIicet utrum preces illae , quae Precedunt, nempe misereretur tui etc. Indulgentiam etc. aliquando praetermitti possin 2. v uirum forma cotiditiovalis possit aIiquando adhi- heri. 3. V utrum absoIutionem a peccatis praeire seni per debeat absolutio a censuris.
Preces , quae absolutionem Praecedunt, non possunt passiua aine piaculo Proelermitti, nonnullis caussis exceptis. Prob. Dr. pars. Peccat minister rilus Sacramemorunt ab Ecclesia institutos omittens , ut supra ostendimus Pari. I. Ecclesia autem Latina in Rituali R mano eas preces adhiberi jubet. Ergo etc. Prob. 2. pars I.' Ex ipso Biluati, si urgeat mo iis periculum, satis est, omnibus aliis omissis, dicere: Ego te absoloo ab omnibtis censuris, et peccatis in nomine Patris etc. a. v In consessionibus brevioribu et frequentiori biis , ex eodem Rituali preces illae , Mi- aereatur et Indialgentiam omitti P suia. Ergo et
440쪽
Rue. ac licite proferri potest absolutio sub condiIio-
ne straesenti, pel Praeterita fribus tantum in causis, nempe cum dubitatur , utrum qiai absolMendus ese adhuc pipat; cum in perictilo mortis dubitatur de Isinceritate contritionis; denique cum minister alio I mente abstractus dubitat, utrum formam protulerit.
Prob. I G. pars. Elsi hoc Sacramentum in serma judicii institutum est, judicium autem sententiam requirit absoluiam, tamen cum sorma conditionalis si vere extet conditio, censeatur absoluta; potest illa aliquando rite, ac licite adhiberi. Quod licet Iactum noti sit prioribus Ecclesiae saeculis, quibus sormae Sacramentorum conditionales ignotae fuerunt; tamen exemplo,
Baptismi , qui aliquando sub conditione datur , dari
ei iam posse conditionalem absolutionem , certum eSt. Prob. 2 a pars , nempe conditionem esse debere de re praesenti, Vel praeterita. Non potest effectus sacramenti in laturum suspendi. Sacramenta enim agunt ea ορere Operato: at cum in futuro extabit conditio, nouextabit Optis Sacramentale , materia scilicet, et sor-ma , quae iam transiit. Ergo. Prob. 3 a. pars, nempe in tribus recensitis caussis formam conditionalem usurpari posse. I. ' Cum Prudenter dubitatur, an homo adhuc vivat, melius est dubia adhibere remedia, quam nulla; tunc enim Va I et axioma: Sacramenta propter homines; ergo tunc satius est, ut homo ille absolvatur, quam sine absolutione dimittatur. At per sormam . absolutam fieri posset
irritum sacramentum, per formam autem conditionale in incoiiani odum illuci vitatur, quia non extante con ditione, minister non censetur absolvere voluisse. Ergo pol est tunc forma conditionalis licite adhiberi imo et Malide, si vera erit conditio. a 'R Cum homo in Periculo mortis est, licet adhibere materiam dubiam, nempe dubiam poenitentis contritionem. Ergo obsolvi potest, sed si absolveretur sine conditione, sacrarneu lim