장음표시 사용
231쪽
2n ' Prn 'r.' An AD AMO AD MOς- nescet dissicultas, si observemus, duplicem hie indicari caussam, quae ad opus illud suscipiendum homines illos impulerite quarum prima eaque princeps fisit, ut dispersionem praedictam euitarent, altera, eaque secundaria , ut nominis sui aliquod monumentum statuerent, si nihilosecius dispergendi essent. Senius itaque erit: condamus n is ιιι urbem re turrim, euius fastigium ad coelum pretingat, ne HUerga muν ς aut, quae ad minimum , s nihilo stetis di regendi uae, aetemnam nominis nostri sit monamentum. Ex dictis vero etiam facile in telligas, eos, qui eiusmodi consilium ceperiant, & diuinae dispositioni se opposuerunt , non probos, sed improbos fuisse homines,' Chamitas haud dubio , sed non tamen solos, verum omnes , qui . secvIi labe infecti ad vana & inania abripiebantur. At Chamitas
praecipuum inter hosce tenuisse locum , haud abnuo , quae etiam recepta plerorumque interpretum est sententia, cui & FL. Ios EPHus' adstipulatur, antiquis. lib. I. αν. V. ceterique ebraeae gentis doctores, Iaudati Ioin. avx TORPIO, dissertat. II. de confus lingv. f. XXXI. Quisnam conatus istius suecessus fuerit, nos ignorare non sinit M ses, qui, Deum illorum linguas confudisse, perhibet, ut ita ab opere isto desistere coacti fuerint. Genes XL s L 7. Hoc nonnulli ita capiunt, ac si per Numinis sapientem directionem discordiae inter eosae distensiones ortae sine. Ita praeter alios Io. CLERICus, qui cum monuisset, humani generis origines summo hic compendio tradi, multorumque annorum res gestas paucis commatibus contineia, credibilius esse pntat, primum immissam inter homines discordiam, ideoque relicto opere inchoato, in finitimas regiones dilapsos , pau- Ictimque Nomadum ritu progressios, tandem cum a se inuicem dissilviuerent, linguas lapsu temporis . mutatas, in eommentari ad h. I. Qua in re iam gentis ebraeae quosdam doctores sibi praeeuntes habuit. vid CHRIs T. fCHOTANI bibliotheci bison fare. bb. II. pag. V. seqq. Nec procul hinc discedit c AM EGI Vs vr TRINGA, qui, cum rationes receptae sententiae obstantes fuse proposuisset, duplicem tandem verborum Mosis Genes XI. 6. 7. explicationem adsert, qua rum neutra abs re esse videri queat; alteram , loqui Mosen de animorum dissensione in consiliis & opere, quae caussa fuerit dissipatio- Ru populorum in varias terrae plagas , adeoque originis variarum
232쪽
Iinguarum; alteram vero, loqui eundem de vitio linguae aut labi rum in pronuntiatione, quod conditoribus turris, quamdiu . animi sui cogitata aliis exponerent, illo tempore extra ordinem euenetit, iudicio diuino, modo prorsus singuim 3 obseruation. saeων. libri L disperi. s. e. p. t V pag. yy seqq Ex hisce duabus sententiis posterior facilius admitti potest, quam prior, quippe cui, vel ipso non dim tente v I TRI NG A, hoc maXime repugnat, quod Deus dixerit , Geis
doctiis probe obseruat, hic notaret ipsam sententiam, sine orationem & consilia horum hominum, tum verba Mosis hune exhibere deberent sensum e confundamus labium eorum , essiciamus, ut diuisae inter eos sint sententiae , & consilia , ne quisque audiae labium sui proximi, hoc est, ne alius alii auscultet, alter ad alterius consilium se componat. Verum hane interpretationem, ut ipse bene addit , vix videtur pati phrasis ebraea. Vbi enim m. notat
auscultare, obtemperare, quem significatum non raro habere,
nemo negat , construi solet, cum litteris , & nominibus prae-sgendis, aut cum vocula Sed alias relatum ad pet valet significatu intelligendi. Ita ipse vi TR iNGA: qui etsi exempla quaedam deinde proferre conetur , in quibus τοῦ π absque aut signifi-eet auscultare , nullum tamen profert aut proserre potest, quo do-geat, hoe verbum ea ratione voci ν δ iunctum , hane significationem obtinere. Unde hae obseruatione, sententia illorum , qui linguarum confusionem, de dissensione animorum & discordiis inter pretantur, penitus euertisur. Nec firmiori nititur fundamento altera viri docti lententia , de visio tinguae auι labiorum in pronum elatione ; quippe cui de genuina signifieatio verbi & seo pus Mosis, qui est, originem diuersitatis linguarum explicare , haud .. obscure repugnant. Quicquid huius sit, id certum dc extra dubitationem positum, circa sermonem subito tum aliquid contigisse, quod homines inter se consociatos impediuerit , quo minus labo ram coeptumcontinuare potuerint. An vero tumisimul varietas lim. suarum, per quas dein diuisae extiterunt gentes, orta sit, alia quaesti
233쪽
est, de qua iterum diuersae veterum recentiorumlue sunt sententiae. Plerique ebraeorum pariter ac christianae ec Iesiae doctorum veterum in eo consentiunt, linguarum tum statim Ortam varietatem , cum conditoros Lurris Babelicae non tantum primaevae linguae obliti
sint . sed gens quaelibet aliam linguam a Deo illi inditam loqui
coeperit : solentque Ebraei addere, septuaginta tum linguas ortas esse, pro numero gentium , quas ex tribus Noachi filiis procreatae Moles capite praecedenti memorauerat. Nec defuerunt ex recen- ..tioribus, qui eidem sententiae adstipularentur , ut videre licet apud IO. avxTOREIUM, de confus luiau. Ebr. re pluri tinguar. origine. qnae est secunda inter disseruitiones eius philologico - theologicas, p. ff.
. seqq. Dissentiunt vero non tantum Io. CLERICus, e AMPEGI vs VI TRINGA, aliique, qui hypotheses cum antea commemoratis consentientes fouent, sed & qui in istis hypothesibus ab Sis quodammodo abeunt. Cumprimis etiam post UAACvM & MERICvM CL sAE BONUM, in hac sententia exornanda, milium operamque posuit IAC Bus PE-xino NIvs. Nimirum concedit ille, confusionem labii veram & propria dictam denotare confusionem sermonis, quacunque tandem ration illa extiterit , sed subitam complurium nouarum linguarum productionem, cum obliuione veteris, ea voce notari, negat. Mosen quo que hoc non assirmare , quod ista confusio in nouarum linguartim productione constiterit. Longe etiam esse verosimilius , antiquas
quoque linguas a prima , solito in linguis more , paulatim, & aliis plane modis, asias fuisse derivatas. Supponit porro, labii confu- nem non fuisse poenam, quae hominibus diu am in perpetuum dein- eeps iucubuerit, sed medium saltem seu instriimentum , quo De ' tune uti voluerit , ad disturbanda hominum illorum consilia , eosque ad sectilionem adigendos. Faya aurem ista secellione , locutos haud dubio iterum omnes , ut soliti erant, eademque lingua. qua antea fuerant usi, sed quae dein tractu temporis variis muta-ι tionibus, per varias & separatas iam gentes, maiorem in modum ad ulterata fuerit, & sic ex una in diuersias abierit. Pluribus haec euin- . cere conatur in origis. Babylon. cap. XIII. p. 2 ρ. seqq. Magna haec - antentia se commendat verosimilitudinis specie, quia scopo Mosis, originem diuersitatis linguarum explicaturi, non videtar aduersari I
234쪽
cum labii eonfufio ominino caussa fuerit dispersionis gentium, ex qua linguarum varietas iuxta hanc sententiam orta est. Praeterea verbis Mosai eis satisfacere videtur, cum proprie sic dictam ,ons fionem, quocunque demum mox. haec contigerit, admittata i inprimis autem hoc habet commodi, quod dubiis , quae circa, hoc negotium occurrunt, longe grauissimis, hac ratione haud dissi-euiter occurri queat. Primum eorum est, quod tum ex nominibus, tum historiis, in primo Mosis libro palliis occurrentibus, constet, orientales populos omnes longe post dispersionem gentium, eadem, vel valde affini usos dialecto, quod vel Λbrahami ex Chaiadaea venientis, δc cum Canaanitis sine interprete colloquentis, item que seruorum Abrahaini, aliisque exemplis, pateat. Alterum, quo4 linguae huius uniuersi tum inter se , tum maximam partem cum Ebraea magnam habeant conuenientiam; cuius rei non alia temere reddi ratio queat, quam quod iaccessu temporis, in gentibus hinc indodispersis, v ria qua pronuntiationem, qua litterarum transmutationem, omitso nem, additionem, fuerint mutata, ut tamen ling e istae diuersae unius eiusdemque linguae primaevae, quae reliquarum omnium mater sit, tantum certo modo dialecti censeri queant. Tertium denique, quod. rece-Ftae sententiae vel maxime obstat, argumentum est , quod Cananaeo- Lirin lingua eadem fuerit, ac ebraea. Rut itaque dicendum, lin- guam ebraeam, eam scilicet. quae hodie illo nomi A venit, non esse linguam primigeniam, quod nemo temere dixerit, ut ex in- .fra dicendis constabit, i aut admittendum, linguam ebraeam vel maxime in Chamitarum gente fuisse' conseruatam , cum tameu vulgo statuatur, inter Semitarum hoc iussis praerogatiuas quippo qui poenae immunes censeri debeant, cum in delicti participationem non venerint. Chamitas autem, utpote praecipuos istius s cinoris auctores, praecipue Atiam eius poenam experiri debuis Ad haec & alia, quae magnam utique speciem habent, ex illorum hypothesi, qui post gentium dispersionem linguaritin varietatem ortam statuunt, haud dii siculter responderi potest. Nec tamen &issis, qui linguarum confusionem ita interpretantur, ut nouas simul linguas ortas statuant, quac hic regerint, desunt. Λd primum
235쪽
fiamque respondent, quod post linguarum confusionem, nouarumque productionem, nihilosecius inter quasdam linguas maior conuo nientia esse potuerit, quam inter alias. Mirum itaque non esse, linguas orientales quodammodo i inter so conuenire, etsi eo modo orientales & occidentales inter I non conueniant. Hinc, cum discrepantia adeo magna non est , fieri facile potest, ut homines diuersa lingua utentes, se inuicem utcunque intelligant. Nee tamen omnem discrepantiam negandam. Linguam, qua La- . banus in Mesopotamia habitans, usus est, a lingua ebraea Iacoboevernaeula diue iam fuisse, vel inde constare, quod aeeruum in si gnum sederis a se erectum, ille quidem vocaverit hie autem Iuba. Quod telum dum ita declinare annititur cAMPEGI vs VITRINGA, t c. cap. V. p. 1. Vt dicat, verba
a se tibis saeris textui inserta, vel secundum usum linguae Chaldaeae eorum aetate receptum inflexa esse, satis indicat, extrema sibi tentanda esse, ut hinc se expediat. Ad alterum quod attinetis argumentum, qui in confusione linguarum nouas simul productas adserunt, ita respondent, confiuionem nouarumque simul linguaiarum productionem ita factam, ut linguae primigeniae varia imm eatione , litterarum V. g. transpositione, similique ratione, utraque fieret. Hinc omnino linguas ex hac confusione ortas conis uenientiam mandam, tum inter se, tum cum lingua ebraea, seu primigenia habere. Sed nec Vltimum argumentum, ut victas dent manus, ab illis impetrare potest. Verum quidem est, senistentia illa, linguam Cananaeam eandem fuisse cum ebraea, magni
nominis viros, Ios. SCALIGERUM, THON. ERPENIvM, PETRvM D
NiELEM HvETIM, aliosque, nacta est deseniores. His G Roxiv M.fELDENvM, BOCHARTura, nonnulli addunt, inuito tamen sTEPHAMO
Mostr Ho, qui negat, eos credidisse, linguam ebraeam eandem esse eum Cananaea, sed saltem statuisse , linguam ebraeam Cananaeae Valde fuisse assinem; exercis. de lingua primaeua cap. XI. Quicquid huiua sit, linguam abraeam eandem esse cum Cananaea, nondum ita evictum est, ut nullae hac de re supersint dubitandi rationes, etsi, magnam utriusque linguae fuisse assinitatem, negari nequeat; quod pluribus ostendit vir clarissimus, va L. ERNEIT S LOL CH
236쪽
nus, de cavis tinguae ebraeae, o T. cap. m. pag. aδ. υ. Solent& Punicam linguam in QMdium vocare, ut ebraeae ac Cananaeae conuenientiam euincant, supponentes, Phoenices origine misso C
nanaeos: quod contra commvuem fere eruditorum consea sum, negat s TEPHANvs MORI Nys l. c. Quae res uti altioris indagationis est; ita nec illud extra omne dubium positum, inter Puni- eam & ebraeam linguam tantam esse conuenientiam . quanta vulgastatuitur. Sed hae de re alibL . y Non enim sine sapientissurio Dei consilio factum , ut cre-camus , par est, quod Moses tam diligenter gentium omnium
origines exposuerit, Gen. X. Multa equidem hic occurrunt, quae Goscura nobis sunt, minusque serspecta, idque tum ob nominum, quibus gentes Insignatae fuerunt, varietatem dc mutationes, tum obtarum grationes commixtionesque, & alias caussiis; interim non Uernenda est virorum doctorum, quam in hisce indagandis colloca runt, Opera. Palmam reliquis velut praeripuisse videtur fAM v BocHAmus , in Phaleg, quem & multi recentiorum, si non in Omῶ-hus, saltem in plerisque sequuntur. Nec tamen ubique forte rem tetigit et quod & non mirandum, cum maximam partem comectu ris hie ad veritatem eniti liceat. Nos in compendio ea, quae praecipue memoratu digna visa fuerint, exhibebimus. IΛPHETItilia fuerunt: Gomer, Magog, Madai, Iavan, Thubal, Mesraee, de T . GONEItas posteros FL. I Os EPHus, M. I. antiquit. cap. m. Galatas esse contendit, olim Gomarenses dictos, quem sequuntur
ARIAs MONTAN .s, aliique, Cimbros intelligunt. a AMvEL BO-cHARTVs, in Phaleg, lib. m. cap. nu. Phrygiae Incolas delignarri autumat, cuius pars dicatur κατακεκαυμνη, combust.ι, quae etiam significatio est vocis apud Chaldaeos de Syros, idque confidimat voce φρυγειν, torrere, unde Phrygia nomen acceperit. Quae quam lubrica dc incerta sint, nemo non videt. Recte tamen BA -vHAsAR BEBEL Ius monet, conciliari has sententias inter se polle ,
si dicamus, Gomeritas filisse initio Phrygiae, di huic vicinae Galatiae incolas, migrasse deinde versus septentrionem, dc Pontum Euxiniun, dactosque Cimmerios dc contracte Cimbros, in bionaris. Ec . reia
237쪽
eccti Noach. artis. VI. g. IX. p. . Nec procul hinc discedit ν λ via Lus P EZRONIus, qui in eo totus est, ut Cultas a Gomeritis derivet , simulque condocet , Gomeritas etiam Sacas, itemque Cimiabros leu Cimmerios dictos, i in amιquitate geWis G singis ae talia. tum Mea Gallorum, gallice Parisiis anno M DCC I II. edita, P. U.seqq. NAGOGI posteros nonnulli Massagetas &. Getas, alii Celtas, alii quitanos, alii alios esse volunt. Probabilius est, Scytbas a Mago. go deicendisse, quae etiam est sententia IOSEPHI, HIERONTHI, THEO4 DOELU, L 1HEmI, quani & plurimis haud contemnendis rationibus conlimat s A M. ac sua RTus, in Halax, lib. Πις p. xM. Sed cum Scythae vel Asiatici sint, vel Europaei, illos quidem Boc HAR-Tus, hos autem alii intelligunt. Poste vero dc hasce inter se. eo ciliari lententias, existimat BALTHAIAR BEBE LIVs, si dicatur Scy- hn a Magogo oriundos initio in. Asia iuxta Caucasum habitasse.
hinc autem . cum aucti etant, latius se diuudisse , & quosdam
Europae partem occupasse, ex quibias iuxta quosdam Gothi, iuxta alios Germani. prodierint , i. c. e. D. M AD AI parentem auctorem que Medorum eta, magno omnes sere consensu statuunt, resque ipsa aperte constat, ex Dan. V. I. VLI. VIN. Ao. ob. I. R. X. a. IΛvAN Graecorum parentqm conditoremque ect, dubitari nequit. Constat id vel ex Dan. m. a. ubi dicitur, quod quartus Periarum rex, hoc est, Xerxes, insurrecturus sit contra regntim Iavan, id est, Graeciam. Sic & cap. X. P. ao. princeps ex Iavan, id est, Graecia, imminere praedicitur Perlarum regi. .. Cum aut ιη VOX aeque Ion aeuuan efferri queat, mirum non est, a d Graecos Iavanis poster dictos Ionas, eorumque regionem Ioniam. Uuod nomen licet teinceps certae Graecorum. genti haelerit, dubium tamen non est, quin antiquisti mIs temporibus omnibus Graecis fuerit commune.
Id quod vel ex eo colligas, quod HERODOTus auctor est, Atheniense, dc alios Graecὁs nolit ilia Iones appellari. scilicet & maiorum, de priscae denominationis, pudebat homines inepte ambitiosos. Vet-ha n Exono TI sunt: οι μὰν νυν ἀλοι I-ες b ΑΘηνπιοι ἔφσγον τουνομα, ου βουλομεμοι Ιωνες κεκλῆ Θα . abi Iones araque ipsi Athe
238쪽
IECr. II. 1 L . AD VOCAT. ABRAHAM1 - 21 ropain progressi sint, nulsum cst duirium quin Iones seu Graeci primo in Asia minori sedem habuerint, & sic 'aiidem, cum mi m eus illorum ad insignem multitudinem exercuisset, quosdam in Eul ropam eoinmigrasse , eamque occi passe partem , quae dei Ode Grae-hia dicta est. Graeei equidem scriptores, Graecos A salicos a Graecis Europaeis ortos contendunt ς sed rerum aliisqu;ssimarum profunda ignorantia , una cum iactantia , Graecis Europaeis propria, obstitit, quominus veritatem perspicere potuerinti Europaei enim Graeei ab Asiatieis potius originem duxerunt, etsi delude quaedam coloniae ex Europa in Aliam remigrauerint. Et istud quidem hodie viri docti extra dubitasonem posuerunti vid. v Λ L. ERNEI TILOE CHERI, Ion, seu originum Graecire restauratarum tib. II. cumprimis lib. 1. cap. II. p. N. blib. II. cap. I. P. H. seqq. THUBAL Is posteros n. ros Epuus Iberos. Hi ERONYMus Hispanos esse putat. Tibarenos inteIligit sAM. Eo elixa TH, i. e. lib. III. c. F. VII. qui
deinde Tartari dicti sint udi in re iam praeeuntem sibi habuit
B. LUTHER v M. Nee id sine ratione. Coniunguntur enim Timbaldi Mesech frequentius, ut populi vicini. eons. Erech. XXVII. U. XXXV. ac xxXVIII. a. s. Meseth autem, ut deinceps dicetur, Moschis ortum dedit, 'ciuibus vicini sunt Tartari. Nee dissentit Os EPHus, cum Iberos Cblξhidi, decolas intelligat. . Tibarenos autem, iuxta Colchidem' locat solgo i lib. VII. QU. XI. XII. Ad m- fiones sAL I ANI; pro sententia HrERONYMI militantis, lide respondet BEGLIus , Le.p. s. De NEsmgm etsi iterum variae sint eruditorum sententiae praeferenda tamen reliquis eorum , qui Moschos
. intelligunt, DK quicquia iugonim est a Phasi ad Pontum Cappadocium usque, oecii parunt. Praeter asse & ipsum nomen hoc ostendere Videtur , quampiam nonhulli Meschech, non tam hominis singularis, quam populi 'aut regionis nomen esse contendunt, quod di de aliis quibusdam nominibus hic occurrentibus obseruant.
hanc sententiam, quod Moschi intelligΙntur, tuetur BOCI ARTus, t.' c. lib. m. risp. m. cui & BEFEL rus suffragatur , t. e. p. D. Vltimus denique inter Tapheti filios commemoratur THIRAs, de quo plerique vetaum dc recentiorum cxinsentiunt , quod Thraces au,
239쪽
Thracum conditor hoe nomine significetur. Plurima vocis huius vestigia in Thracia & Thracum nominibus occurrere, ostendit fam OCHARTus, i. e. lio. III. cap. II. Et hi quidem fuere filii Iapheth ex quibus duo fuere , quorum posteros speciatim indicare operae pretium Moses duxit, haud dubio ob gentium , quae ex iis . ortae sunt, celebritatem , Gomer scilicet atque Iavan, Genes. X. I. Go. meris namque filii indicantur, Ascenas, Riphat, & Thogarma. AICE NAsi quinam fuerint posteri, valde iterim inter se dissentiunt viri eruditi. Sunt, ut reliquas sensentias mittam, qui, Germanos Ascenasi pro geniem esse, existimant, ut B. LvTHERus,aliique. Alii contra existimant, e terra Gomer sea Phrygia maiori, duce Alcenaro , colonos in Phrygiam minorem & Troadem deductos, ad Pontum usque se diffudisse. Argumento sunt regio , urbs & palus in Phrygia , Ascaniae dictae, fluuiusque Ascanius. Pluribus haec demonstrat sAM. B CHARTUS, De. eis. lib. III. cap. IX. Nec a priori haec discrepat sententia, sedeonciliari cum ea potest, si dicamus, Germanos, saltem ex parte, Phrygia originem ducere, quod luculenter euincit, argumento integalia ex utriusque linguae , Phrygicae & Germanicae , conuenientia ducto, PAvLvs P EZRONIus , in otiquisau gentis re linguae otii cae , pag. asto. seqq. Singularis plane de origine Germanorum cst
sententia Io. CHM KRIEGsMANNI , cuius consectaneorum de Germarnicae gentis origine ac condi ore liber unus anno M DC Lxxx IV. Tu
hingae prodiit. In eo namque probare annititur , Germanos ab Hermete trism isto, qui Mosi sit Chanaan , originem ducere. Sed dubito, an rationes, quas adfert, id quod cupit, euincant. Primo illorum reiicit sententiam, qui ab Assienaro Germanos derivant, cum A M. BOCURATD contend*ns, Ghenaziam non Germaniam , sed Phrygiam minorem insedisse, cap. LI. s I Sed, quod ista a o CHARTI sententia non repugnet illorum opinioni, qui ab M naro Germanos derivant, iam antω demunstrynimus. Nec. con temnendum suae sententia bargumentum qui Ashmazum Germa norum conditorem ferunt, in eo inueniunt, quod communis fers Ebraeorum haec sit sententia, adeo ut Germani in eorum scriptis non alio fere, quam , nomine veniant. Cui argumento uac κλ .s MAMMus cap. b. opponit, non deo magni momenti
240쪽
sutat. Prouocat inter alia ad IosEPHvM BEN GORION, qui Germanos is
cit filios Elisae Iavanidis. Sed, ut ille Elisa, qui Germanorum pater sit,
fictus prorsus est & commentitius, ita, quanta pseudo-GORIONIDIs isti an rebus historicis sit auctoritas, iam ex supra dictis constato Praeis eipuum caussae suae momentum vir doctus in testimonio C. CORNE LII TACITI ponit, ex quo colligit, Germanicae gentis conditorem esse Tuitonem, seu Theutum , quo nomine apud veteres Mercurius
venit, hoc est, ut ipse quidem putat, Chanaanus. Nee id sane sine verosimilitudinis quadam specie dicitur, Theutum seu Mercurium
Germanicae gentis conditorem esse , cum non tantum nominis sus fragetur ratio, facilique ratione a Theuto Teutones dici potuerint, sed C. CORNELIvs TACIT us quoque diserte dicat : Deorum maxima Mercurium colunt, de monb. Germ. c. IX. Verum ad id demum omnia
redibit disceptatio, quis ille Theutus seu Mercurius t Num Cha
naanus Z Id quidem vult κRIEGsMANuus , sed validis rationibus non probat. Cur non unus ex Iapheti posteris cur non ipse forte Ashenas hoc nomine instigniri potuit Certe PA Lus P EZRONIVS, ut Iouem Celtarum regem, qui in Italia & occidente regnauit, in terpretatur , ita Theutum illum seu Mercurium, unum ex eius filiis futile contendit, in antiquisate gentis re linguae Celticae p. au. Nullam itaque causam video , cur a recepta sententia , Germanos ab Ashenago originem ducere, discedere debeamus. Λlter Gomeris talius est RIPHATH: de cuius posteris nihil, praeter coniecturas ad modum incertas; adferre licet. Paphlagones designari, sententia est Ios EPHI & HIERONYMI , quam dc praeter alios sequitur fAMVEL E OCHAR Tvs l. c. lib. III. eap. X. Sed hi supponunt, aut pro Riphata legendum Diptiui aut R*bath & Diphath esse unum idemque. Raphae orum montium accolas designari, probabiliori coniectura eontendit Io AN. CLERICus ad b. t. Ultimus Gomeris filius est THos ARMA. Mentio quoque huius gentis apud Dechielem eap. XX VII. . ubi dicitur , equos & mulos ad nundinas Tyriorum e domo Thogarmaeonductos fuisse. Idem propheta hanc regionem ad septentrionem Chaldaeae aut Iudaeae collocat. Vnde tandem Eo CHARTus colli
sit , Cappadoces , alias & Tragmos dictos, innui, lib. III. eap. XI. Alter Iapheti filius, cuius posteros speciatim Moses memorat , est