장음표시 사용
301쪽
PER. I. AB ADAMO AD Mos. praeputiι nomine in scriptura iacra venire. vid. Rom. II. af I. M. Tantum ergo abest, ut Ebraei ab Aegyptiis circumcisionem acceperint, ut potius longe veroiimilius sit, ab Λbrahamo in alias gentes huncce ritum derivatum. Nimirum per Ismaelem Arabes &Λethiopes eum accipere potuerunt , a Kethurae filiis gentes , quae ab iis originem ducunt, per Ilaacum Edomitae pariter ac Israelitae,
uti per Λrabes aut ipsos forte Israelitas ad Aegyptios, ab his ad Colchos propagari potuit. Ab Ismaelitis ad Saracenos & hinc
ad Turcas eundem peruenisse ritum, non est, quod dubitemus. Nee absonum alicui videri debet, quod & Aegyptii inter eas reserantur gentes, quae ab Abrahamo circumcisionem accopisse dicuntur, eo, quod magnopere Israelitas auersati sint. Namque & ARTA PANI testimonio apud Evs Ea IvM, lib. IV. praeis parat. μά-gel. cap. X x VII. constat, Aethiopes , tametsi hostes, propenso in Mosen fuisse animo , Pt ipsi tu quoque circu-cisionis ritum ab eo acciperent f idque a sacerdotibus etiam omnibuς Aegyptiorum praefluum fuerat. Ex hoc ipso autem ARTA PANI loco simul manifestum est, discrimen fuisse inter circumcisionem Aegyptiorum &Israelitarum. Discimus enim hinc, non omnes Aegyptio 2 sed saceris dotes tantum, circumcisionem admisisse. Quod δc o RiGENEs confirmat , lib. II. commentar. in epist. ad Roman. referens simul , ad mysteria Aegyptiorum nemini aditum patuisse, nisi fuisset circumcisus. Quam ob caussam & Pythagoram circumcidi oportuit, teste cLEMENTE ME NDRINO , M'. l. 'om. Praeterea Aegyptii, non, ut Iudaei, die octauo post natiuitatem, sed, ut Ismaeis litae, decimotertio aetatis anno circumcidebantur, ut nonnulli autumant; vid. I Os E PH v s , obr. V. antiquitat. cap. XII. σ XIII.& OR3GENEs, lib. contra fatum, apud Evassis IvM, lib. V . praeparat. euangel. cap. X. itemque libr. V. contra Celsum pag. Mi Quodsi autem hinc inferas, ergo Aegyptios circumcidendi morem non accepisse ab Ebraeis : ego rursus infero, multo minus Ebraeos ab Aegyptiis : quod nobis quidem sussicit, undecunque etiam aut Aegyptii, aut aliae gentes, hunc morem acceperint. Nec tamen illud, quod exposuimus, discrimen prorsus obstat , quo minua ab Abrahamo hicce ritus ad alias gentes, speciatim
302쪽
in Τ. iII. A v AT. ABRAHAMI AD MOSEN. 28Iω Aegyptios, etsi quibusdam immutatis, ut fieri solet. dimanauerit. Quod nonnulli, HERODOTu M secuti, id munditiei caussa factum, putant, vel ex eo dubium videtur, quia tum non soli sacei dotes. aut sapientiae mysteriis initiandi , circumcisionem suscepturi fuissent. Num enim & reliquos Aegyptios munditiei non studuisse credast Non prorsus negarim, apud gentes orientales naturales causisses circumcisionis accedere potuisse, an vero illae solae admittendae, quod H E RMΛNN vs vΛΗ PER HAUT, loco supra citato prooem. g. ILLpatri intendit, aut annon prima occasio ab Abrahamo potius
repetenda, valde dubito. Quicquid huius sit, apud Aegyptios olim
circumcisionem obtinuisse, tam incertum, quam certum eth, Ebraeos eam neutiquam ab Aegyptiis accepisse, sed hos potius ab Ebrauis. cQuando autem hoc factum, definire non licet. Nec ex eo, quod filia Pharaonis Mosen puerulum ex aquis extractum, parentibus ebraeis genitum, ex circumcisione scilicet, agnouerit, firmiter probari posse, puto, circumcisionem eo tempore apud Aegyptios in ulu non fuisse, etsi me non fugiat, THEODORE Tura quaest. III. in Exod. aliosque hocce argumento uti. Elto enim, ex circumcisione agnouerit, hunc puerulum ebraeum esse, quamuis & ex aliis documentis hoc ei innotescere potuerit: nihil aliud inde sequitur, quam pueros Aegyptiorum non fuisse cireumcisos. Quod illis non repugnat, qui apud
Aegyptios, eos saltem, qui mysteriis initiandi erant, aut pueros tre- , decim annorum circumcisos, autumant. Sed de aliis quoque gentibus, speciatim Idumaeis, res nondum adeo certa est, an circumcisio apud illas in via Herit,aut quando coeperit. Namque Idumaeos ab Hyrcano demum ad circumcisionem adactos nonnulli ex Ius EPHO obleniant, antiquit. --. lib. XIII. cap. XVII. Fieri autem potuit, ut olim apud
eos in usu fuerit, & deinceps in desuetudinem abierit, quod & probabile, si cogitemus, Idumaeos ab Esauo, Abrahami nepote Originem
ducere. Pro nostra, quam de origine circumcisionis exposuimus, sententia, militant HERMAMNus munus, Aeraptiacor. lib. III. cap. VI.
Pag. rasseqq. THOMAS ITTIGIus, in selinis capit. bisor. eccles secuti
303쪽
anti-Baronian. ad ann. XXXV. N. XXIX. pag. My. sqq. HELCHI Rx gin εκ RERus, de republ. Ebraeor. lib. II. c. p. IV. Pag. go. II. 1 Α L. DET LINGIus, obseruation. sacra . pari. H. obseruat. VI. pag. 61. Fqq.
Ceterum quis finis & scopus, quae esticacia fuerit circumcisionis, quae ratio & indoles, quomodo & a quibus administrari debuerit, quam diu durare, & quae reliqua sunt eiusdem generis, theologi pluribus exequuntur, nec ea sunt huius instituti. Legi prae ceteris
meretur sEBΛsTIANUS SCHMIDIus, peculiari tractatu de circ- cisione.
g. V. Cum autem non una occasio, conflantiam, obsequium , praecipue autem fidem suam erga Deum probandi, viro lanctissimo offerretur, ' ea tamen prae reliquis maxime memorabilis suit, qua uniciun filium, Isaacum, in sacrificium Deo offene iussus est. '' Quantumuis enim asperum ac durum hoc ei videri poterat, promptus nihilominus alacrisque ad faciendum, quod mandauerat Deus, suit, Aesecisset utique, nisi ipsemet inhibuisset Deus. Non poterat Iuculentiori quisquam natione suam testari fidem; suitque hoc eiusmodi, ut vel inde intelligatur , eum credentium Omnium patrem iure meritoque dici.' Solent Ebraeorum doctores decem tentationes recensere, quae Abrahamo obtigerint, & in quibus constantiam suam & fidem fingularem Deo probauerit. Primo enim tentatum eum dicunt, eum de patria atque cognatis relinquendis mandatum a Deo acci peret; deinde, cum urgente & i ellente fame, in Λegyptum misgrare cogeretur ; tertio, cum aufferretur ei uxor Sara, & ad Phara nem Aegypti regem adduceretur; quarto, cum ei belli contra ex teros reges gerendi imponeretur necessitas, quinto, cum ob despeis Tatam eX Uxore prolem, matrimonium cum ancilla iniret , sexto, cum se ipsum circumcidere iuberetur; septimo, cum Abimelechus,
rex Geraris, uxorem eius Saram expeteret, octavo, cum eiicere Hais
304쪽
denique decimo, eum de fili , valeo Isaacis immolando mandatum Numinis aeciperet. Alii aliter Abrahami tentationes enumerant. arundemque numerum etiam imminuunt. Praeter ultimam, de qua deinceps, memorabilis est tertia & septima, ob duplicem uxoris raptum, semel quidem a Pharaone Aegypti, & iterum ab Abimelecho , Geraris in Palaestina rege. Prior Genes XII. u. ao. posterior Gen. XX. a. ιδ. describitur. Licet aut ein diuersus sit raptus uterque. eaedem tamen fere utrobique περιςασεις, ut alter alteri plane sit similis. Nec dissicultatibus suis haecce Sarae & Abrahami fata carent. quarum nonnullas attingemus. Primo, quod de forma egregia Sarae dicitur, qua primum Pharao, deinde Abimelechus captus eam in uxorem expetiit , dubium alicui videri pollet. Cum enim Abrahamus eum ea in Aegyptum descenderet. iam sexagenaria erat, adeoque mulier vetula, & cum Abimelechus eam ducere vellet, iam nonagenaria. Vix ergo credibile multis videtur, mulierem sexagenariam, immo nonagenariam ea formae praestantia fuisse, ut reges m sui amorem pellicere potuerit. Tanti hoc etiam nonnullis visum, ut ad singularem Numinis prouidentiam sibi recorrendum existimais uerint, qua forma Sarae fuerit conseruata, tum ut mater Isaaci in extrema senectute esse posset, tum ut hac etiam ratione fides & patientia Abrahami luculentior redderetur. Alii alias huius rei caussas attulerunt, in quibus enumerandis & explodendis , irridendisque, in
set, quam si transpositio statuatur; putatque adeo, non debito loco in codicibus, qui hodie extant, hanc hiitoriam collocatam, hi crit.
vet. te Lim. in pnti' fat. it. lib. I. cap. I. pag. s. Sed, in haecce ut nos coniiciamus extrema, necesse non est. Potuerunt plures esse caussae. cur nonagenaria licet Sara minime deformis esset; potuerunt a cedere aliae, cur eam in coniugium expeteret Abimelechus. Solius formae enim, cum eximia pietate praeditus esset, eum habuisse rationem, vix crediderim. Interim, si cogitemus, eam optima corporis
constitutione praeditam fuisse, aut aliis incommodis, quae formam depascere solent, haud fuisse obnoxiam, si addamus, ea adhuc aetate ma- iorem holiuntari fuistς longaevitat , quam hodie est, ut virilis, quae Nn a hiacta
305쪽
hodie est, aetas, illorum iuuentuti,& senectus hodie virili istius tem poris aetati quodammodo respondeat, facile intelligemus, nihil de Sarae forma dicere Mosen, quod non apud prudentiores fidem inueniat. Quaeri autem etiam de eo posset, rectene egerit Abrahamus, Saram uxorem pro sorore sua venditando: cum duo in hocce eius facto reprehensione digna videant ut , & quod soloiem appellauerit . quae uxor eius erat, & quod coniugem optimam adulterii periculo exposuerit. inod ad prius attinet, ipse Abrahamus suum ita defendit factum, ut ostendat, iure se eam sororem suam dicere potuiste, cum reuera soror sua fuerit, ex eodem quippe patre, nQnex eadem matre nata, Genes. XX. ra. Quae verba cum aperta satis sint, mirum, nonnullos in eam deuenisse sententiam, non iorO
rem Abrahami, sed ex fratre neptem fuisse Saram, etsi quoque hac
ratione soror eius dici potuerit, contra quos operose, at citra, Vtiopinor, necessitatem, disputat PETRus B A E L I v s, De. est. Poc. Sara pag. a19. Quicquid huius sit, etsi Abrahamus hac ratione non mentitus sit, quod Saram sororem suam dixerit, non tamen omni culpa hoc eius factura vacabit, cum eam ita sororem dixerit, ut simul dissimulauerit, eam esse uxorem suam. Cumque, quod alte rum caussae huius caput est, hae ratione coniugem adulterii periculo exposuerit, non video, qua ratione prorsus hocce Abrahami facinus excusari queat. HInc si iudicium hae de re serendum sit, media via tutissima erit, ne cum rausTo Manichaeo, aliisque, acerbe viro sanctissimo insultemus, nec tamen tum Io. cΗRYsosa oMO, aliisque, laude mus, quae nihil aliud, quam excusationem, si benigne agere Velimus, promerentur, certe humanae imbecillitatis dc dissidentiae cuiusdam in prouidentiam divinam documentum, in viro cetera sanctissimo, haud obscure praebent. Legenda, sed & expendenda, quae etiam hac de re more suo disputat PETRU EA Ius , loc. cit. pag.36ο. Denique nec illud praetermittendum , quod Abimelechus a Deo, quis Abrahamus, quaeue Sara esset, edoctus, cum Saram int meratam Abrahamo restituisset, donisque variis illum cumulasset, ad Saram dixerit, eera dessi mille siclos statri tuo nari
a ' rere hoe erit tibi relamen oculorum apuat omnes, qui tecum sunt. Diuersimode enim haecce verba explicari dc
306쪽
sgCT. III. Λ VOCH. ABRAHAMI AD Mos . possunt & solent. Nobis proxame ad veritatem accedere VI dentur qui illud velamen oculorum ad pecuniam Abrahamo pro uxore heu, ut uxoris esset, datam referunt, ut documentum esset , integram eam ab Abimelecho dimissam, nec pudicitiae eius vI-lam vim factam. Cum enim honestae matronae diligenter taciem velare solerent, hoe sibi vult Abimelechus; hoc tibi sit instat velamenti, unde agnoscere Omnes queant, te honestam matronam esse, nec contigisse tibi quidquam, quod dedecori esse queat. conti OAN. aELDENUS, P xor. ebr. p. g. io . seqq. Ita culicta stant. Cohaeret & rite, quod sequitur: l. Quae verba licet itidem diuersimode reddi soleant, rectimme tamen ita exponi putor immo omnibus eris admonitio, It meo exemplia discant, ne, te, magni prophetae uxorem esse intelligentes, expetant, aut ullam tibi inferant iniuriam. Rationes huius interpretation, lcgere licet apud IOAM. e L E R I c v M , ad h. l. Nec repugno, fi quisita reddere velit: immo apud omnes haec munera documento erunt quod innocens sis. Reliqua in hacce historia satis plana sunt, muquis sine nec ellitate sibi dubia moueat, aut scite cupiat, MI multo. rum interpretum morbus longe grauissimus era quae nec Deus
reuelauit, nec nostra, Vt ea sciamus, multum refert, e. gr.. qualis
poena fuerit inflicta Pharaoni & domui eius λ Vnde intellexerit. ob Saram diuinitus se percussum, eamque uxorem esse Abrahami Quomodo tam breui tempore, quo Sara mansit cum rege Abimelecho, sterilitas uxorum potuerit intelligi & quae reliqua sunt eiusdem generis. Cum fedus suum Deus cum Abrahamo renouasset , instituta circumcisione, Genes. XVII. Is seqq. vii antea ad praeced. dictum, solennis illa apparitio, trium angelorum, quorum unus ipse Dominus erat, qui promissionem de natiuitate Isaaci repetiit, & excidium Sodomae indicauit, contigit, Genes. XVIII. Qua de te deinceps. Hinc cum & ipsa Sodoinae &vicinarum aliquot urbium euersio secuta esset, Genes. XIX. Abrahamus ex planitie Mamrae ad regionem meridianam profectus, ut
habitaret in loco , qui postea Beerleba dictus, apud Abimelechum Nn I
307쪽
Philistaeorum regem, Gerare hospitatus est; ubi Sara uxor ad regem adducta, at mox restituta fuit, ut antea diximus. Genes XV. r. seqq. Tum tandem, euentu promissionibus diuinis respondente.
Abrahamo centenario, & Sarae nonagenariae natus eis Isaacus, Gn. XXI. I. Hoc secundum IACOBI vssERII calculum contigit inno mundi M M C v I I r. Ablactato Isaaco, Abrahamus fecit con uiuium magnum, mox volente Sarali, approbanteque tententiana eius Numine, Ismaelem cum Hagare elicere coactus est. Gen. XXLy.
occasionem 1ententiae tam durae, & ipsi Abrahamo initio paruingratae, ipsemet Issinael praebuit, illudendo & contumeliose tractando, leaenim quandoque vocis pn c vis eli immo persequendo Isaa-
eum, ut Paulus explicat, Gal. IV. u. Quodnam speciatim Isinaelis facinus fuerit, recte ignoramus, cum scriptura id non exposue fit. Varias interim & incertas, ex parte & friuolas Iudaeorum, aliornmque hac de re coniecturas, non sinpiale, more suo, refert PET vs PAELI Us, lex. bifor. crit. νoc. Agar, P. X. - qui & in eo ingens dubium sibi inuenisse visus est, quod Agar Iimaesem ceu trium quatuorue annorum puerum in humeros suscepisse, portasse , in ceristum locum collocasse. cum mortem ei imminentem adspicere non posset, dicatur, cum tamen constet, eum ad minimum sedecim vel septendecim annorum fuisse. Et sane Lxα interpretes verba re, sν . capitis XXL reddunt: ἐπδμεν ἐπὶ τον ωμον αυτῆς τὸ παχον, Abrahamum scilicet, Ismasem Agaris humeris imposuisse, innuenis es. Quod, si supponamus, eum iam sedecim annorum fuisse, tradiculum et . Seὸ dubium omne evanescet, si modo verba textus ebraei recte transferantur; ita scilicet vers. t . sumsit paveis Abrahamus) s utrem aquae, eaque Agarae data, humero eius imposuit, unaque puerum tradidit. Nimirum vox απdidit, cum HIERONTIMO ex iuperioribus repetenda. Hinc & longe rectius iuxta eodicem Alexandrinum in L xx. interpretibus legitur: ' το πωλον εδωκε.Praeterea hum vers. N. dicitur: re puerum sub rna ex arboribis de sue t vel abiecit, s ensus est , eam iussisse, Ut puer, quem manu ducebat, fessus &prae siti atque aestu vix animam trahens, sub arbore quadam consideret. Atque haec cum contigillent, secuta tandem
est grauissim illa tentatio , qua filium daacum offerre in sacrifi
308쪽
rem. m. Α VOCAT. ABRAHAM 'AD MOSEN. 2 Ucium Abrahamus iustus est. Quo tempore, quoue aetatis Isaaci ai no hoc contigerit, non adeo liquet, hinc iterum diuersae virorum
eruditorum hac de re sunt coniecturae. FL. Ios EPHus, ut retia quos nunc mittam , Ila acum anaum aetatis Vigesimum. quintum
egisse, tradit, antiquit. iud. hb. I. c U. XIV. IIunc & IACOBus vfsεRiva sequitur, qui adeo hancce Ab Lami tentationem resert ad annum mundi MM cxxx m. Certe non pdmodum puerum, sed adultae quodammodo aetatis Isaacum fuisse, vel inde colligas, quod gestando non mediocri lignorum in locum dissitum fast Iculo, pueriles vires non sufficiant. Vnde A EN EsR A x, anno aetatis Isaaci decimo tertio hoc factum, contendenti, suffragari nequeo. certe viginti circiter annorum eum fuisse, necesse est. Unde simul intel-sgitur, cum patris consilium iussumque Numinis intellexisset, eum neutiquam reluctatum, sed sua sponte etiam se in sacryneium obistulisse. Ceterum si & locum spectes, in quo Isaacum libi offerti iussit, qui fuit Π z I N terra Mori ab , . quae a monte Moriali
in quo deineeps a Salomone templum e truehim fuit, nomen accepit, & reliquas circumstantias, omnia ita somparata deprehenis des, ut di grauitatem tentationis arguant, & mysterium simul maximum, Messiae nimirum sacrificium pro hominum expἱandis criminibus, offerendum, haud obseure indicent. In ipsa Mosis narratione nulla difficultas: argumentum rhetoribus aptum, piningendis variis affectibus interpretibus aliisque scriptoribus occasionem praebuit, nonnullis etiam, praesertim tbraeorum magistris, infinita ex foecundissimo ingenio suo commenta depromendi. His immorari non placet. Quibus talia Iegere volupe est, adean CHRisTIANvM sCHoTANvN, bibliotb. histor. Dcr. pet. te Lim. ab Abrahamo ad ingressum in Aegypt. pag. GT. seqq. IO. HENRICvM HEIDE GgavM, peculiari exercitatione de tentatione Anthami, quae notis est in parte secunda historiae eius sacrae patriarcharum ,pag. a Isqq.& MELCHiOREM I EIDERRERVM, de republ. Ebraeorum Iib. I. e. . VII. pag. 8 . q. Nos id saltem nobis datum credimus, ut paucis referulamus sententiam Io. MARSHAMI, contendentis, sacrificium, quo filium immolare iussus est Abrahamus, neutiquam nouum aut inauinditum ea aetato lassic; inuno potuisso aliarum gentium exempliaAbram
309쪽
Abrahamum, ut eo promptius hac in re diuinae voluntati obtemperaret, induci, in can. chron. sec. V. p. 77. seqq. Quod ut euincat, . ad pHiLONEM prouocat, qui in libro de Abrahamo pag. IIJ. τον δε, inquit, τι προσῆκεν επομνῶν,ούς - κεκα νουργηαενης πραξε
attinet illum Abrahamum lauda e , t.rnquam nouι facinoris auetorem , quod oe priuati, re neges, s gentes integrae ex occasione faciunt. Porro, sacrificandi homines ritum Abrahami temporibus vetustiorena fuisse, PHILONIs BYBLII testimonio comprobat, qui exsANCHvNiATHONE ad ipsum eum reserat Saturnum, apud EusERIvM, praeparat. euangel. tib. I. cap. X. Sed PHILONEM quoque iudaeum l. c. pag. au. ritus istius antiquitatem agnoscere, cuius vestigia &apud Cananaeos deprehendantur, qui Molocho liberos suos igni comburendos dederint. Phoenices, Cananaeorum Vicinos, nefan dum illud iam dudum fecisse sacrificium, ex libro primo PHILONI sde Phoenicum historia, apud Evs Ea IvM, lib. IV. praeparat. evang. cap. XVI. comprobat. Et hinc tandem colligit: tentationem Abrahami non fuisse κικονκζγημενην 2 ἀξινε act*nem ιnnovatam, non recens excogitatam, sed ad pristinos Cananaeorum mores designatam
His & alia subiungit testimonia, ex quibus constat, tum apud Phoenices , tum apud alias gentes, speciatim Aegyptios, morem homines sacrificandi olim antiquislimis temporibus fuisse receptum. Haec vero omnia lubrica plane sunt & facili diluenda negotio. Namque ad pHILONEM iudaeum quod attinet, tantum abest, ut id dicat, quod ei assingit MARsHAMus, ut potius hoc ex instituto rein sellat. Dum enim in eo est, ut Abrahami hocce facinus eximiis laudibus extollat, non deesse dicit, c λαπα βημονας, παί ταδαsάλλοντας, οις ψογοι προ ἐπρωνου τιμῶν , malitiosos
calumniatores, vituperare potius, quam laudare solitos, quibus non tam magnum ac mirificum hocce facinus videatur , utpote cuius varia ubiuis, iam ab antiquo extent exempla. Hanc vero crimina tionem ut refellat, PHILO omnem mouet lapidem, ostenditque, eos,
qui liberos mactarunt, aut obtulerunt in sacrificium, id aut more fecisse, ut de nonnullis barbaris fertur, aut quod existimarent, se magna, quae suis ciuitatibus incumbebant mala,& quae humanis non. posse
310쪽
3FCT MI. 'A VOCAT. ABRAHAM AD MOSEN. 28st posse superari viribus, videbantur, hac ratione auertere posse; nonnutriis tos praeterea inuitos suos ad necem exhibuisse liberos, coactos a potentioribus, alios aut metu hominum, aut gloriae famaeque cupiditate inductos idem fecisse. Tum vero porro demonstrat, nullam harum cauia
sarum fuisse, quae Abrahamum permoverit, ut filium iotare secum statueret, idque eo magis, quod nec Babylone, nec ii Iesopotamia. nec apud Chaldaeos, apud quos Λbraham educatus filii, eiusmodi quid receptum esset. Tandem post alia, eum dixisset, in ea quoque regione nullam consuetuditiem, sicut fortasse apud quosdam, immolandi liberus fuisse, addit de Abrahamo: αυτος εμελλε πρυα δε 'κανοτατου S παρηλλαγμε- παραδείγμαo , ipse Abrahamus) primuς .ructor futismo erat noui re mustrati exemia , quod mihi videtis nemo faturus fuisse, etiamsi ferreum aut a rimant m habeat animum. Vnde liquido constat, MAAs AM1 nn
tentiae aperte refragiri t HI Lb NEU, verba vutem ab illo allata: eum non ex mente propria, ' sed illorum, contra quos di*ntabat, protulisse. Sed FHiLotarnen BYEt Ius, Inquis, originem immolandi liberos ad Saturnum refecto Non disputabo nunc, quanis
tum aut PHILONII istius, aut potius sA NORUNI ATONII testimonio
tribuendum sit; ' nec monebo, quam interea quam comfusa , sint mythologica omnia; quinquam hoc sessicere pollet: id saltem addo, haud inconcinne ob malum esse a nonnullis, per Saturnum: hie ipsiim intelligi Abrahamum. 'Namque de Saturno hocce sANCHvisuiAros dicit, quod filium suum Vnigenitum in holocaustum obtulerit
Miadenda circumcideris, s commilitoney suos eo adegerit, ni idem praesarent, apud EusERIvM,' .re p. eu. lib. D. d. alibique, add. Pgravs DANIELurarius, demonstrat. euan pari. I. 'OB. IV. R. DI. Nec obstat, quod
nonnulla occurrant, quae nota pronus in hancce Abras ami historiamqetadrent. Praeterquam enim, qubd discrepantia neutiquam tanta est, flanta MAMMAMo else videtur; id mirum etiam non est, cum in eius. lino i veterum relationibus vera salsis admixta esse solemt. Adeoque parec xlud obstat, quod alias sub Saturni imagine Noachus latitare dicatar, cui & nos . supra subscripsimus sententiae. ἔ Frςquentissimum est, tuos pluresue viros illustres confundere' & illorum fusta nis