장음표시 사용
381쪽
An ADAMO AD MOS.qnol astronomiae fuerint periti, ita, a t neomenias, mensesque digerere & tempora etiam solemniorum festorum, paschatis, pentecostes.& scenopegiae, iudicare potuerint. Id vero cum de II ascharis post iis, qui Dauidis tempore fuerunt, dicatur, dubito valde, lan inde quid de ingenio aut studiis Israelitarum aegyptiacorum cestigi queat. Quicquid huius sit, cum apud tesos Aegyptios litterarum studia iam tum floruelint, xt Veto Actor. m. M. constat, qua de re & in se uentibiis dicetur, quis credat. Israelitas Omnes tam rerum omni timincurios iussi e ac negligentes, ut non saltem aliqui hac occasione fuerint usi, & sapientiae aegyptiacae mysteriis animum imbuerint Non enim de omnibus, quae disputamus, filiat intelligenda, cum, ut ibique, ita & apud Israelitas in Aegypto constitutos, haud dubio magna ingeniorum fuerit diuessitas, maior quoque opportunitas quibusdam thterarum studiis se dedendi adiuerit, quam aliis. . Quosdam itaque excellentiori ingenio praeditos studiis litterarum mentem excoluisse, non est, quod dubitemus, cum reliquis satis esset, ea discere, quae ad summam religionis, quam a inaioribunuis acceperant, spectabant. Ams praeterea Varias, aZ vitae huius usum spectantes, in hac gente viguisse, artificum peritillimorurn numerus, tam ex femi nis, quam viris seligendus, curia tabernaculum in deserto conficiendum esset, nos neutiquam dubitare sinit. PraecIpuum, quod nostrae
. sententiae obiici po est, est seruitus illa, qua ingenii cultura impedita, vis animi enervata & oppreila, & summa tantum non inducta .ROM. barbaries. Verum si cog emus; seruitutem istam non adeo frust.
diuturnant, sed tum demum ortam, cum omnes, qui tempore Iosephi vixerant, mortui essent, Exod. I. 1. dc rex rerum summae prae esset, qui rerum a Iosepho gestarum plane ignarus erat, ib/d. verss.
praeterea eam initio leuiorem tolerabili Oremque si ille , quam dein ceps, Exod. V. 6. r. S. fuisse etiam in gente Israelitica iam tum quosdam honoratiores, qui ab operibus seruilibus fiere exemti, iisque exigendis praefecti, Exod. V. ἰ . facile patet,' ex seruitute ae gyptiaea non possc illud probari, quod distentientes ex ea probare
cupiunt. Legi Omnino merentur, quae' hac de re eleganter disterit xnMvNDVS DI CRIN so Nus, in ph sica Petera σ vera cap. XIV. Hi
πε.ρqq. bibac det re ex instituto agit. Ad religionem uiaelitariim
382쪽
quod attinet, non negauerim, quosdam seculi contagini infectos,& exemplo Aegyptiorum ad idololatriam & iuperstitionem abreptos esse, quod & haud obscure scriptura sacra testatur, Los. XXIV. ι& Mech. XXLLI. Id vero ut de omnibus Israelitis dici nequit. itaveram xpligionem in hac gente prorsus Oppress m aut extinctam fuisse, inde non recte colligitur. An autem & quousque hinc aliquid sequatur, quod IOAH. sPENCERI, de caustis legum Mosiuearum sententiae corroborandat inseruiat, tuo loco dispiciemur.
I. XVI. . Reserendus etiam ad hocce temporis interi raptun est Iobus, vir integritatis, sanctitatis, ac patientiae singularis laude inclytus. Etsi eniin difficile sit, de eius aetate Grti quid statuere, dubio tamen sere caret, saltem rationibus luculentis probari potest, eam in illud tempus, quo Israelitae in Aegypto commorati sunt, cadere. At liber, in quo fata
eius ac sermones cum amicis describuntur, postea demum, incertum a quo auctore , compositus videtur. taquanam gente oriundus fuerit, non satis constat. Recepta
equidem multorumque suffagiis adprobata est sententia, eum ex Esaui fuisse posteris: at aliis probabilius videtur, aut a Nachore Abrahami fratre, aut ipsi Abrahamo , eiusque uxore secunda Kethura, eum originem ducere. Quicquid huius sit, id eius exemplo constat, hinc inde inter reliquas gentes veri Numinis superiisse cultores, nec in Iacobi tantum progenie veram eo tempore substitisse ecclesiam. Fidem autem tuam in Messiam Iobus tum alia ratione, tum maxime Iuculenta de eo edita consessione, testatus est.
' Prima hie statim occurrit quaestio, an omnino Iobus aliis quis unquam extiterit Non enim defuerunt, qui existimarent, in libro, qui Iobi nomen pratacri, non historiam veram narrari, sed Z a para
383쪽
PER. I. AB ADΛMO AD MOS. parabolam aut drama exhiberi. Ita Talmudici doctores in tractatu,
laua Batra, dc alii ex eadem gente. Haesitat quoque R. MOS ES MAI MONIDEs, in more neuoch- pari. III. cap. XXII. Eandem se tentiam BENEDICTO s PI NOTAE, homini impio, de ad labefactandam historiae sacrae veritatem omnes ingenii vires conuertenti, arrisiisse , mirum non est. Unde librum Iobi cum gentilium poetarum com mentis comparare non veretur, in tractatu theologico-polis. cap. nSed nee ex christianis defuere, qui eandem sententiam aut adpro barent, aut non prorsus reiicerent. Habuerunt hi etiam omnes, quod sententiae suae obtenderent, eique quandam verosimilitudianis conciliarent speciem. Apud FL. IOSEPHvM, aeque ac PHILONEM,
nulla Iobi mentio. Tempus incertum, quo haec omnia gesta sunt, nec certior Iocus. Sed longe fortiores, quae historiae huius veritatem euincant, praesto sunt rationes , nec ad priores respondere
haud adeo difficile Iobi enim, ceu viri iusti & sancti, passim
scriptura sacra meminit, eiusque patientiam commendat, dc ad imi tandum nobis proponit. cons. Ezech. XIV. ι . Iacob. V. II. Praeterea omnes verae historiae hic conspiciuntur characteres. Nomen
proprium viri exprimitur, addito etiam nomine regionis, in qua vixerit ; quod im parabolis fieri non solet. In parabolis enim dicitur: Erat rir quidam Ula. sed cum historia describitur, nomen simul exprimitur, ut Iud. XIII X. Fuit vir quidam nomine Manoab. Sie dc de Iobo : Vir erat Robi nomine se. Pari ratione dc liberorum
eius numerus δc nomina, itemque nomina dc patria amicorum, qui ad eum venerunt, accurate exprimuntur, ut in veris historiis, non
autem in parabolis, fieri solet. Accedit, quod veteres, ipsi etiam Ebraei, paucis illis, quos antea indicauimus , exceptis, itemque
antiquissimi scripturae interpretes, Chaldaeus, LXX. THEODOTI N, itemque orientales scriptores unanimi consensu statuant ae fateantur, reuera labum aliquem fuisse, cui ista omnia euenerint, quae de illa in scriptura sacra commemorantur. Immo cum ad ethnicos fama huius viri pertransierit, ut ex ARI sT A EAE testimonio, quod ex ALEx ANDRO polyhistore refert Evs Ea Ius, lib. u. praeparat. euangel. cap. XXV. abunde constat, reuera eum extitisse, recte inde colligitur. Auctor autem est A RIsTAEA , Esauum ex Bassara com
384쪽
ssi T. IM. A vocAT. ABRAHAMI AD , Moem. ων Iobum in Idumaea filium posse, sedemque sibi in Arusitide ν gione ad ipsim Idumaeae re Arabiae confiniam delegiF. Eundem
aequietate praefantem, ac pecore ιρου- abundantem fuisse r aruisse omum septem millia, camelorum tria millia, Paria boum quinem a gregalesque asinas totidem numerasse. Cosiam agrorum baud absim Iem. Ac Iobum quιdem Iobamum antea nominMum esse se. Subiicit deinde de calamitatibus nonnulla, quae Iobum exceperunt de amicis eius, qui eum inuiserunt, deque horum cum illo colloquio
dc denique de eius restitutione, haud absimilia iis, quae de his omnibus in libro Iobi dicuntur. Et licet quaedam sublestae fideibuic ARIsTAEAE narrationi intermixta sint, de ipsa tamen res veri- ate haec nos dubitare non sinit. Nec obitat nostrae sententiae silentium PHILOND dc Ios EPHI. Cur enim ille Iobi mentionem necellario tacere debuerit, nulla apparet ratio: huic autem Ebraeorum saltem describere res gestas constitutum fuit, cui cum Iobum non elle annumerandum censeret, mirum non est, quod nullam eius mentionem fecerit. Accedere potuit, quod Iosephus in tanta rerum Ioba obscuritate ignoraret, ad quodnam tempus historia eius esset referenda. Nec ex eo tamen, quod tempus, quo haec comtagerint, obscurum aut Incertum sit, colligendum, haec reuera non contigisse. Ita enim plurium factorum, de quibus non duis bitatur, in dubium vocanda esset Veritas. Nec ita hic omnia obicura, ut non ex quibusdam circumstantiis, quando Iobus vix
fit, colligi queat. Qua de re deinceps. Locus incertus stastra
obiicitur. Iobum enim In tgrra Vet habitasse, in ipso historiae limine dicitur. Vbi autem terra H sita fuerit, deinceps disquiremus. Reliqua, quae dissentientibus aut absona, aut ab indole hist riae aliena videntur, minime talia sunt, s considerentur paulo accuratius. Quae de concilio angelorum, Sathanaeque cum Deo colloquio dicuntur, si modo Deo & spiritibus conuenienti intelligantur , nihil obstat , quo minus reuera contigerint.
Nec dubitabit, Deum ex turbine Iobum eiusque amicos allocutum qui secum cogitauerit, eo, quo Patriarchae vixere, aevo, non infrequens fuisse , ut Deus per Vasiones, somnia , aliaque ratione sebominibus piis. manifestant. Πολyμερῶς ηnim dc πολυτζοπως ad
385쪽
eos locutus et , teste Paulo Ebr. I. r. Quod superest, lubentes fatemur, librum ipsum poetica quadam ratione conscriptum esse: at inis de non sequitur, non describi veram historiam. Namque nihil fiequentius, quam ut poetae quoque veras historias describant. Sic, ut alios taceam, EZECui ELEM poetam tragicum, historiam eductionis Israelitarum ex Aegypto carmine dramatico complexum, supra in protegomenis diximus. Unicum adhuc, idque ως ἐν παρόδω obseruare liceat. Auctoribus, qui veritatem historiae Iobi in dubium vocarunt, etiam B. Lumram nostrum annumerat Rost ER Tvs
BELLAR MINus cardinalis, lib. I. de verbo Dei, cap. V. idque ideo, quod in conuiualibus sermonib. tit. de patriarchis re prophetis, ast rat, se non credere, ira omnia esse gesta, ut in libro labi narrantur ;item quod tit. de libr. vet. tessim. dicat, librum Iobi esse velut faba
De argumentum, ad proponendum exemplum patientiae. BELLAR MI v v M secutus est NATALIs a LETANDER, cuius in historia eccles να. testam aetat. mundi Ita dissere. III. p. assa. haec est propositio : υμ
vi est Iobi historia, non fabulosa vel parabolica , ut Talmiasse,
Maimonides, R. Schem Tob, Anabaptistae'Lutheruc, impie delis runt. Sed si AxgYAMDER legisset, quae iam pridem pro defensione B. LVTHERI scripsit B. Io. GERHARDVs, in co de feriptura farra, cap. VII. num. CXXXIII. pag. m. FS. ipse ita non desiUsset, & illam .sententiam absolute LUT HERO tribuisset. Ceterum ad rem ipsam quod attinet, pluribus de ea legendus FRIDERI Cus spis in ratus , in historia Iobi, quae operum eius tomo II. emat, cap. I. ' Variae antiquorum pariter ac recentiorum de Iobiaetate sententiae ad tres commode reuocari classes possunt,
quarum prima illos sistit , qui Iobum ante Mosis tempora vixisse, contendunt; altera eorum est, qui eum Mosi συγχρονον faciunt, eoque tempore vixisse putant, quo populiis Israelitieus in deserto peregrinatus est y tertia denique eorum, qui post Mosen sub iudicibus, aut sequiori aetate, tempore Dauidis, quae & Io. MARDv INI more suo, paradoxa sectantis, est sententia, in chron Iosa ret. testam. pag. m. 133. 9 aut Salomonis , aut Omnino capti uitatis Babylonicae, vixisse autumant. Qui in eo conse fiunt,' quod aut ante Mosen, aut post Mossen vixait', rursus inter Disiligod by Q e
386쪽
inter se non conueniunt, sed in varias scinduntur partes. Haec omnia discutere accuratius, nostri non est instituti, feceruntque id iam pridem alii. Satis igitur fuerit, rationes praecipuas commemorare, quibus luculenter euinci potest, vixisse Iobum ante Mosen eo circiter tempore, quo Israelitae in Aegyptiaca seruitute fuere constituti. Hoc enimuero patet, primo, quod non alia cultus diauini ratio in eius historia commemoretur, quam quae tempore pa triarcharum fuit usitata. Sacrificiorum namque tantum fit mentio, ab ipso Iobo, tanquam familiae principe, oblatorum. Sactificia subininde patriarchas, hominesque pios ante legem a Mose latam obtulisse, ex dictis abunde constat. Eius autem cultus, qui deinceps iussu Numinis a Mose introductus fuit, in tota Iobi historia nullum extat vestigium. Deinde miraculorum in Aegypto patratorum , cum Deus manu forti p ulum suum inde educeret, nulla itidem in toto Iobi libro mentio, cum tamen non temere illustrioribus exemplis, iisdemque in recenti memoria positis, roborare sua dicta vel Iobus
vel amici potuissent, de iustitia diuina , potentiaque , & vindicta
erga peccatores disputantes, si iam tum haec contigissent. Etsi enim a nonnullis huc loca quaχdam trahantur, vi cap. XXI. H. XXVI. IX. XXXIV. ra. .ao. perperam tamen hoc fieri, res ipla docet. Argumentum praeterea antiquitatis praebet antiquissimum idololatriae genus, cuius tantum, sed cum detestatione, apud Iobum mentio; cultus nimirum solis & lunae, manu ori admota, per
modum osculi, iis exhiberi solitus, Iob. XXXI. H. ar. Antiquis simum hoc fuisse idololatriae genus, apud orientis populos usitatum, supra iam a nobis demonstratum est. Diuinarum quoque reuelatiOnum frequentia & modus, per somnia, visiones, alloquia, quorum hine inde in hacce historia mentio, cap. IV. H.seqq. XXXIII. U. seqq. XXXVIII.seqq. prorsus in hancce aetatem quadrat. Sed ipsa quoque aetas Iobi huius rei argumentum praebet. Α tempore enim restitutionis, post exactam vitae haud contemnendae partem, annos insuper Cu. vixisse memoratur. Ad annos itaque circiter ducentos eum vitam protraxisse necesse est: quae longuaeuitas longe rectius hominibus ante Mosen viventibus, quam postea, tribuitur. confPsilm. XC. ιo. Accodit denique magnus vulcrum, cum ςbraeorum,
387쪽
366 PER. i. AB ADAMO AD MOS. . tum christianorum consemus, qui cum in reliquis ad Iobi historiani spectantibus in diuersa abeant, in hoc vel maxime inter se coninueniunt, Mole eum esse antiquiorem. De eo saltem inter eos
ipsos; qui ita statuunt, superest dissensus, an iam Abrahami
tempore, ut nonnulli volunt, vixerit, an, quae aliorum est sententia, Iacobo συγχρον fuerit, an denique tempore seruitutia Istaeliticae in Aegypto floruerit Z VItimum autem veritati conue nientissimum videtur. Etenim, ut alia taceam, si aut Abrahami,aut Iacobi tempore vixisset, fieri vix potuisse videtur, ut non Moles aliquam eius mentionem iniaceret. Confirmabitur etiam hoc ex iis, quae mox dicentur. Interim haec omnia prolixius & ex instituto exequitur F.RIDERI Cus f PANHEMIus, in historia Iobi cap. VIII. σ IX. cons. & A3RAHAMvs CALOv Ius, in annot. ad praefat. Groni ad Lbrum tibi. De libro Iobi, ut iam diximus , non per inde censendum, eadem illum aetate Icriptum me. Sunt equidem plurimi, qui, ipsum Iobum eius auctorem esse, existimant, quam sententiam prae reliquis sibi defendendam sumsit Io AN. DE PINE DA, Praefat. commenti ad Iob. pag. I. seqq. Infirmioribus autem pugnat rationibus, quam ut ab omnibus sibi assensum polliceri queat. Sic ex eo, quod liber iste Iobi dicatur, non sequitur, eum ab illo scriptum, cum inde potius, quod de rebus eius agat, denominationem sortitus sit. Alii contra Mosen libri huius auctorem faciunt, qui ad solatium gentis Israeliticae, cum seruitute aegyptiaca premebatur, eum scripserit. Huius sententiae patrocinium erudite in se susce
Praecipuum pro ea argumentum ex similitudine stili Mosaici & eius, qui in libro Iobi conspicitur, desumitur. Sed hanc se deprehendere posse negant alii: immo, utriusque, & Mosis & auctoris libri Iobi, itilum dissimillimum esse, contendunt. Interim & B. ID AN. GER-HARDus noster asserit, Iobum lingua arabica historiam suam utcunque annotasse, dc prima istius libri rudimenta tradidisse, Mosen vero librum, ut hodie est, ebraico idiomate elaborasse , in exegesiloc. de scriptum fac , S. C XXX VII. Cui sententiae id opinponi nequit, quod inde sequatur, nos hodie carere textu originali 1cripti cuiusdam canonici. Textus enim originalis est is ipse,
388쪽
qui a Mose, aut quae que libri huius auctor est, qui vir 1 ane fuit, est prosectus, non autem ille, quem commentarii , ex quibus liber ille compositus est, exhibebant. Facile itaque haee admitti sententia posset, si aliunde constaret, aut rationibus probabilibus euinci posset, a Mose librum huncce compositum fuisse. Alii, Dauidis aut Salomonis tempore, aut posteriori adhuc, librum Iobi conscriptum autumanti Salomonem ipsum libri huius auctorem
esse, audacter pronuntiat Ioam HARD v I Nus, in chronologia vetentestamenn pag. BI. Rationes praecipuae, quibus suam sententiam firmat, sunt, quod in bibliis ebraicis libet Iob inter prouerbia &canticum canticorum medius inseratur', in quibusdam aliis inter psa os & prouerbia medius locetur, & in aliis denique utrisque postponatur ἱ itemque, quod Iobi liber multas cum scriptis Salomonaeis communes habeat sententias; porro, quod terra Hus Dauidi 5c Sa- Iomoni fuerit vectigalis, nomenque habuerit ab Hus filio Dilan, filii Seir Horraei, habitatoris terrae Edom, Genes XXX VI. ast. u. Quae omnia quam Iubrica, quamve imbecilIa sint,' vel me non monente quilibet intelligit. Missis autem aliorum sententiis, quas Omnes aut referre, aut discutere, prolixum nimia foret, ita existimo, de auctore huius libri nihil certi definiri posse. Quod si admittamus, arabismos plurimos in libro hocce occurrere, quod viris eminditissimis iam pridem obseruatum, verosimile omnino, ab ipso Iobo vel eius amicis conscriptos commentarios, Iobi fata & colloquia cum amicis continentes, ex quibus deinde scriptor aliquis Θεο- quicunque etiam fuerit, librum huncce, quem hodie habemus , confecerit. Adeoque nondum me eorum poenitet, quae
hae de re scripsi in introd. ad histor. philos. Esn pag. a1. Plura quide auctore libri Iobi scire eupit, is adeat GEORGII 1ERPIMI personalia , quao vocat, Iori, cap. L. qui & cap. VII. de tempore, quando labus vixit, & cap. XII. de lingua, in qua liber Iobi scriptus sit, agit, & in toto hocce opere reliqua, ad Iobi historiam spectantia, ita persequitur, ut aliorum sententias diligenter collectas exhia
De gente de origine Iobi non minor sententiarum est discrepantia , quam de tempore, quo vi1it. Res plane confecta. foret,
389쪽
ret, si Iob ille, Ilasinaris filius, & Iacobi patriarchae nepos, qui
Genes XLVI. N. commemoratur, idem esset eum Iobo nostro. t. Inis grestus in eam sententiam est Io AN. BENEDICTus, theologus Pari siensis, in notis ad LParat. VIIL Et licet MICHAEL -Α I. THE si us, in omina bibliea pag. na. eam nihil habere probabilitatis, tuis dicet, denuo tamen eam in scenam produxit, atque exornavit vir clarissimus HERMANNus voN DER H AR D T, in ephemeridibin philolog. discurs Vpag. 7 seqq. Nec temporum, fateor, ratio abludit. Sed obstant alia. Non urgebo, quod Iasinaris filius vocetur, cum noster contra - N audiat. Hoe enim non magni forte momenti alicui videri poterit. Manifestum est , quae de sede Iobi
eiusque amicis memorantur, aperte huic repugnare sententiae. Quis
vero sbi persuadeat, Isascharis filium a reliquis Istaelitis in Aegupto eommorantibus diseessisse, seque contulisse in. terram Ut Vnde hoc probabitur Z Certe si Israelitae inter se non coniuncti manserunt, promistio de terra Canaan illis danda , ad omnes non pertinuit. Quae de Mose ad hanc Isascharis familiam diuertente, Iobique utente consiliis dicuntur, lepide satis finguntur , sed omni destituuntur fundamento. Receptissima ceteroquin est sententia, Iobum ex Esaui fuisse posteris, cui etiam calculum suum adiiciunt oRIGENEs, Av-
speciatim ex recentioribus, quorum plurimi eidem suss agantur, eam defendit THOMAs Η Y D E , in notis ad R. Abrahami Perizol irinera mundi anno M DC XCI. a se edita , qui & Belam Iobabi, quem eundem cum Iobo esse supponunt, in Idumaeo regno antecessorem, non alium, quam Bileamum, magum. ac pseudoprophetam illum famosum, fuisse asserit. Rationes praecipuae illorum, qui ita sentiunt, sunt: Iobum eundem esse cum Iobabo, Idumaeae rege Genes XXXVIII. Elipham Themanitam, cognatum & amictim Iobi, citra controuersiam fuisse ex Edomitarum gente; reliquorum etiam Iobi cognatorum no mina, aut iis similia, inter Edomitas occurrere; terram VI, Iobi patriam, in Idumaea inueniri, iuxta Thren. IV. at. & quae reliqua sunt eiusdem generis. Sed haec nondum ita comparata sunt,ut rem prorsus euincant. In ter ΣπN & siue litteras sue originem utriusque vocis, siue significationem spectes, maΣimum est discrimen. Eum rebus florentibus atque . secundis 'iligod by --- le
390쪽
s KCT. III. A VOCAT. ABRAHAMr AD MOSEN. 369secundis, dia P,deinde autem, cum ei cum calamitatibus maximis eonflictandum esset, dictum esse, facilius dicitur, quam probatur. Temporum praeterea repugnant rationes. Cum enim Iobabus secundus fuerit ex octo regibus, qui ante Mosen in Edom regnarunt. Genes XXX VI. 3ι. ad minimum Iobabi mors toto seculo Mosis legationem antecellit. Iam si supponamus, quod nonnulli volunt,
Iobum annos CC m. vixisse, certe ultra annos ducentos, eum vitam
protraxisse, dubitari nequit sequetur, Iobabi natiuitatem, si is Iob
fuerit, aut praecessisse natiuitatem Esaui, aut cum illa fere coincidere: quoὸ utique absonum, cum Iobabus quartus demum ab Efauo fuerit, eius scilicet ex Zara pronepos. Accedit diuersitas locorum.
ubi habitasse dicuntur. Iobabi enim sedes Barra fuit, in confiniis Idumaeae & Moabitidis, Genis XXXVLys. Iobi vero sedes Vta fuit,
de cuius situ deinceps .icemus. Iobabus denique ut rex Edomiticae regionis describitur, Gems XXX VI. sa. II. at Iobum regem fuisse, non tantum non constat, sed nec ulla ratione, si, quae de conarrantur, rite expendantur, est verosimile. Opinioni autem huic inueteratae haud dubio occasionem dedit lacinia illa versioni Lxx. interpretum adiecta , in qua diserte dicitur, nomen ei antea fuisse Iobab. Sed nec illorum hodie interpretum tanta est auctoritas, ut
eorum fide hic standum sit, nee probatum satis, ab ipsis hanc laciniam profectam, cum haud infrequens sit, glossemata quaedam huieversioni addita, in textum deinceps irrepsisse, quod exemplis
pluribus ostendit i Ac. vssER Ius, s tam. de Pers. LXX. imerpret. eap. VIII. Et ita praecipuum fundamentum sua sponte corruit, cui Elorum innititur sententia, qui, Iobum ex Esaui gente fuisse, existimant. Reliqua enim, quae pro eadem afferuntur, non magni sunt
momenti. Si enim Eliphas Themanita ex Esaui posteris fuit , non statim sequitur, ex iisὸem etiam fuisse Iobum; & si inter Esaui
posteros eadem aut similia nomina occurrunt, quibus gavisi fuerunt Iobi cognati, nondum inde inferre licet, hos etiam ex eadem gente fuisse. Quodsi etiam concedatur, quod negare nolim, Thren. IV.νersar. terram Vtet significare Idumaeam, non statim negandum, &alias eiusdem nominis fuisse regiones. Aliis itaque longe probabilius visum, Iobi originem ex Nachore fratre Λbrahami derivandam,