장음표시 사용
451쪽
Graeci sunt, nec huc pertinent. Euartus, inquit, Nilo patre na- Ius, quem Aegyptii nefas habent nominare: quintur, quem colunt Ph neruae, qui Argum dicitur interemisse, ob eamque caussam in Ae 1ptuu
profugi se, atque Aen iis leges s litterar inrdidisse. Hunc Mnptiaraoth appellant, eodemque nomine anm primus mensis apud eos Pocatur , de nat. Deor. lib. III. p. III. Ultimus ille est, de quo nobis hic est sermo, & de cuius aetate mirifice viri docti inter te dissentiunt. ID. HARsHAMus, Athoten Menis filium, Aegypti regem. hune ipsum Mercurium fuisse, existimat, in canone chon.sec. I. 8.Π. Sane ERATOsTHENEs apud sYNCELLvM p. git. Athoten Menis filium dicit. & hoc nomen habere addit, quod graece eXponatur 'Eζμογενης, hoc est, a Mercurio ortus vel edoctus, plane uti Mones patris nomen exponatur Διονιος, hoc est, Iouius. Inde vero id minime sequi, quod cupit MARsu ANus, iam obseruatum IAC. PERIZONIO, origis. AEntiac. cap. XXII. p. o . qui tamen non abntiit, recte Mercurium hunc Osiridi iungi. Sane DIODORus sICvLus eos aequales facit, auctorque est, Osirin Mercurii maxime
in omnibus consilio usum, ac uxori suae Isidi, cum ipse peregro abiret, in expeditionem in Aethiopiam, Arabiam, Indiam, illum addidisse consiliarium, & prae omnibus aliis honoralle, M. L. DIMAliis uero haec, quae de Mercurio Aegyptiorum aist rege, aut philosopho dicuntur, adeo incerta videntur , ut alium quendam hocce tegi nomine sibi persuadeant. Hinc alii ipsum Adamum, filii Iosephum patriarcham, alii Henochum, alii alium quendam
tbb nomine & imagine Mercurii latitare, arbitrati sunt. W. CHR. NE ISUSNANNus , in coniectaneorum de Germanicae gentis origine aceondisore Hermete Trismegistro cri. tibro uno, praesertim cap. VII. seqq. in eo totus est, ut Mercurium illum antiquissimum, Canaanem, Chami filium, & hunc Germanicae gentis conditorem esse euincat. Nimirum apud Gallos, Germanorum cognatos, &, ut multis placet , ab eadem stirpe derivandos, Mercurii maxima veneratio. Deum, inquit IvL. CAESAR, maxime Mercuruum colunt, hune omnium inuentorem setium ferunt,de bolis Galgico lib. V cap. XVIL Germanis idem Teutates, itemque Tutio. Unde C. CORNELIUS TACITVS: col. Mane carminibus antiquis Tutionem Deum terra editum, de m rib.
452쪽
m T. m. A VOCAT. ABRATIAMI AD MOsEN. 633Germanon cap. II. Cumque Aegyptiorum Mercurius itidem Theut& Thoe dictus sit, quem Canaanem fuisse vel inde existimari pote rat, quod Aegyptum patri eius Chamo obtigisse recepta fere sit
sententia, dc vero Germanicae gentis conditor itidem Teutates &Tuito audiat. prona inde conseqaentia fluere videtur, German rum Tutionem unum eundemque cum Aegyptiorum Mercurio seu Canaane esse, qui forte ex Aegypto coloniam in Germaniam deinduxerit. Haec licet speciem quandam habeant, retiara tamen coniecturas incertistimas esse, maximam partem qualicunque nominum conuenientia nixas , nemo non videt. Non multum ego in rebus historicis huic argumentorum generi tribuo. Interim Canaanem Mercurium cste, etiam sAM. Eo CHARTus autumat, in Phaleg lib. I. cap. II. Alii vero, ut reliqua persequamur, Mosen hocce nomine tegi, crediderunt, ut ARTA PANVs apud Evs EDI VM, praeparat. eu angel. lib. IX. cap. XX VII. quam sententiam praeter alios magno eruditionis adparatu sibi defendendam stimst PET vs DANIEL HvE TIVS , dcmonstrari euangel. p. Iaa. seqq. an aeque feliciter nunc non disquiram. Fuerunt denique, qui nec ullum eiusmodi Vnquam extitisse Mercurium, nec hominem ullum sub hocce nomine latitare censerent , sed Deum ipsum seu diuinae sipientiae vim eodem fuisse significatam. vid. MERMANNvs CONRINGIVS, de Hermetica medicina cap. I. Interim fama de Mercurio hocce Aegyptiam ad omnes fere gentes peruasit, multarumque fertur inuentor artium. DIODORVs sICvLus pleraque eius inuenta unico velut falce complectitur : Mercurium quoque maxime omnium ab eo Osiride honorιbus assectum, ut reperiorem rerum pluri arum, quibus Pttae hominum consueretur, volunt. Hunc primum N perba in ordinem redegisse, s multis indidisse rebin nomina , fuisse quoque litterarum inuentorem, aiunt, instituissique, quo bonore, quibusve sacris, colorentur Dii. Inprimis obseruator astrorum cursus fuit, oe Pocum ha
monias a uenit. Palaestrae, numerorumque, Ut ad corponu cunundam ricae artu , ume insuper ex neruis trium chordarum, instar trium annι ιemporum, repertorem tradunt. Tres enim instituit Poces, acutam, grauem mcdiane, acuom ab aesate, grauem ab hieme, mediam a
453쪽
rium artium & 1cientiarum inuentorem ex mente Aegyptiorum esse euinceret , ex IAMBLICHO , de rusteriis, haec profert: Aerapt/ι scriptores, putantes, omnia muenm esse a Mercurio, habros suos Mercurio inscribebant. Sed verba IAMBLICHl,seM. I. cap. I. p. t. ita se habent; φ ση 5 οι ημέτεροι πζογονοι τα αυτων τῆς σογας ἐυμματα α ἈτίΘεσαν, Eoμῶ
G A L E v s ita reddit: tauare re nostri maiores suae sapientiae inuenm illi dedicabant, omnia propria commentaria Mercurii nomine inscribentes. Speciatim Mercurium Aegyptiis leges dedisse, post cicERONEM asterit AELIANus: λιγυπlιοι φασι παρ 'Eραου τὰ νομιαια, ικμουσωθῆνα , Aeraptii iura a Mercurio se edoctos ιactitant, lib. XIV. eap. XXXIV. Idem iam antea, scilicet lib. XII. cap. IV. dixerat: Οασὶν ΑιγυπJιοι Σεσωτριν παρ Ερμῆ τα νομμα εκμ σωθηναs, Agurii dicunt, Sesostris a Mercurio iura edoctum. Ubi cum Meriaeutius Sesostri iungatur, non de primo, sed secundo Mercurio hoc intelligendum, contendit IAC. PERIZONlus, in notis de Aeliani l. c. quanquam simul fateatur, utriusque aetatem incertam esse. Sed
missis reliquis Mercurii inuentis, de quibus alii, de religione saltem paucis dispiciemus, qualis illa fuerit, quam Aegyptios docuisse dicitur. Hic si ATHAN As I vM KIRCHER ubi audiamus, non est dubitandum, quin vera illa & genuina patriarcharum theosophia fuerit. Diuinae enim essentiae unitatem pariter ac persosarum trinitatem perspectam prorsus & cognitam vetustissimis Aegyptiis fuisse, idque a Mercurio illos accepisse , contendit. Trismegi π, inquit, Mercurius, quem Thol, a primo mense Not, eius honora in-. scripto, Pocabant, conclamatam Moulatriae confusionem misertus, diuiniora primorum patraarcharum, Sem, Cham, Iaphet, pliorumque, quibuscum Piuebat, dogmata edoctus, serat enim teste chronico Alexandrino peringeniosus, es ad diuina mysteria cognoscenda promtissim-J nouam de Deo uno, vero, de angelorum daemonumque dispositione sordine, theosophiam exorsus, studio ad id excogitatis, pro ingenii sui sublimitate oe praeminentia, argumentis rerum usu conspicuis, cognis tam artem, solis facerdotι ς π Iapientibus piris ad regnum istem habentibus reuelatam, idiotis vero re superstitiosae plebi inaccessam sprorsus ι erutam, sxis, coninu omnem temporis iniuriam, inscul t. Hinc
454쪽
spcr. III. A VOCAT. ABRAHAMI AD Mospes, in
Ilinc, nonnullis interiectis, porro addit: Aegi pilas trinum γerum omniam
principium credidisse, quod es triforme nomen vocant, ex Suida p.rs ostendimuι, quod N globo alato forpente foeto is exprime bant. Quem in modum multa alia adhuc adfert in sphini in si demumiis pari. H. cap. III. & gymnas hierogly ph. class. XII. c. III. In
eandem etiam concedit sententiam TRANCIsCUs FLvssus CANDAL-
. Λ, qui Mercurii, ut putat, mimandram, anno NDLxXIv. graece &latine edidit, & in dedicatione ad Maximilianum II. imperatorem Mercurium tantum non prophetis omnibus , ipsique Mosi, anteposuit. Sed HANNia AL RossELus quoque, qui operosos commentarios in Mercurii Polmandrum, Cracouiae anno M D Lx XXVI. &anno M DC xx. impressos, edidit, non tantum totam christianorum
de Deo & trinitate doctrinam, sed quicquid in scholasticorum lacunis subtilitatum inuenire potuit, inepte congessit. Verum horum omnium neutiquam tanta est auctoritas, ut nobis persuadere queant, Mercurio aut cognita fuisse ista mysteria, aut Aegyptios ea ab illo fuisse edoctos. Quicquid hae de re dicitur, haustum est ex scriptis supposititiis, quae Mercurii nomen perperam prae se ferunt, qua de re deinceps. Interim videatur HERMANNus WITsIus, in Aegyptiacis tib. I. eap. IV.&lib. II. cap. V. Ego potius existimauerim, si quis unquam Mercurius ante Mosen, aut Abrahamum, apud Aegyptios vixit, nec forte alius sub hoc nomine lateat, isque artium dc scientiarum inuentor dici debeat, eum idololatria, aut falsis ac erresneis de Deo rebus que diuinis opinionibus, Aegyptiorum animos imbuisse. Id aperte satis D I o D o R U s s I c v L U s , lib. I. cap. LI. p. m. p. prodidit: instituisse eum, dicens, quo bonore, quibusve suris colerentur Dii. Nimirum philosophorum lubinde opera infernalis genius usus est, ad falsas opiniones inter mortales sub veri specie disseminandas ac propagandas. Sed de libris quoque, qui Mercurio tribuuntur, aliquid dicendum. IAMBLICHus refert, Mercurium iuxta testimonium sELEvci
455쪽
σιος, καὶ ἐίκοσι πέντε , ως Metrasως χορῶ, τελέως ανεδειξε Principia quidem uniuersalia Mercurius irae tradidit duobiu volum n .m myriadibus, ut narrat Seleucus, vel ut Manetho, librorum si, uiti diabus, quingentis re viginti quinque supra tres myriadas perfectissime δε- monstrauit; de rusteriis sect. VIII. cap. I. pag. I. Fidem omnino
superat, tantum librorum numerum a Mercurio compositum Vnde IOAN. HENRICvs VRSINVs, IAM BLICHUM trabali, ut loquitur, men ducis Mercurio xxxvI CIOD IX. libros tribuere, asserit, perperam
pro xxv. substituens xxix, quod bis fecit, & ipsi iAMsLic Mo imputans, quod ille ex fide partim sELEvCI, partim MANETHONIS refert; in Zoroastre, Trismegi 'c.sin. V. pag. try. Alii, ne IAMELICHI aut potius auctorum, quos sequitur, fidem solicitare cogeren
tur, alias vias ingressi sunt. SAM vEL namque BOCHARTus, Versius,
non libros, intelligi, putat, Canaan. lib. I. cap. XV. alii papyri folia, ut GEORGIvs HORNIus , lib. I. histor. philos cap. VI qui hac in re
praeeuntem sibi praeter AvGusTINVM sTEvcHvΜ Evavs IN ura, de perenni philosophia, habuit GILBERTvM GENER RARDVM, chronolo tib II. Rectissime autem THOMAs GALEus ad IAMRLIcHI loci cit.
pag. asti. obseruat, sapientes Aegyptiorum sub Mercurii nomine commentaria sua edidisse, quae quidem tanto nomine digna iudicabantur. Id namque diserte IANBLICHus ipse docet, loco supra iameitato , stat. I. cap. I. pag. t. Sed idem IAM BLICHus quoque cap. IV. fictionis VIII. fatetur, multa circumferri scripta, a ς Εραου, quae ab eo minime prodierunt, eius autem nomine insignita fui te, quoniam eius opiniones edisserebant. Addit porro GALEus, quae sunt IAM a Licia o βιβλοι, reuera λογους fuisse, eo certe titulo Mercurii commentarios a veteribus laudari. Iam λογοι, inquit, non solent esse ita prolixi, & breues sunt, qui hodie eum auctorem profitentur & imitantur. Fieri etiam potuit, ut error aliquis in numeris irreperet. Quae omnia si expendantur, non erit, Vt aut IAMBLICHvΜ, aut aucto 1es, quos sequitur, mendacii postulemus. CLEMENs Alexandrinus , dum aegyptiae philosophiae discendae tradendaeque methodum exponit , quadraginta duos Mercurii libros memorat: δυο μιν ουν θ τε Fσαζακοντα , O πανυ αναγκακοη τω υμν γε- γονασι
456쪽
s T. III. A VOCAT. ABRAHAMI AD MOSEN. ΑΠγονα G βίβλοι , Dia ergo XLII. Mercurii libri admodum necessarii, quorum plures paucioresue, alii, itemque alii addiscere debuerint;& hi quidem libri tam medicinam & astrologiam, quam theologiam& ritus sacros, id est, totam Aegyptiorum philosophiam, complectebantur. Lectu digna , sed prolixiora sunt, quae hac de re habet promat. lib. V .pag. 03.seqq. At non de vetustissimo illo Mercurio , de quo hactenus diximus, sed de alio, qui poli Molis, immo post Iosuae tempora vixerit, hoc intelligendam esse, contendit IoΑΗ.
mum illum Mercurium libros scriptille, nec probatum est, nee pro bari, ut opinor, poteli. Stelas potius, seu columnas eum posuisse , veteres referunt, arcanis litteris inscriptas , ex quibus alii ad sapientiam profecerint. Immo ex hisce stelis ἐν τν Συριαλκῆ γῆ positis, & exaratis sacra dialecto & hieroglyphicis litteris a Thol, qui eli
Mercurius primus, secundum Mercurium, Rgathodaemonis filium. Tati patrem, libros traduxisse, quos in templorum Aegypti adytis
repotuerit, auctor est NANETHO apud sYNCELLvM , pag. o. Istao autem stelae in antris subterraneis erant positae, quas Συριγγας appellitabant ; de quibus AHMiANvs MARCELLINVs e Sunt Gringes
subterranei quidam re flexuosi secessus, quos cui ferturὰ periti ratuum
retustorum caduentare Guuium priuescis, metuentraque, ne cerimonimrum oblitteraretur memoria θ penitru operosis digestos fodinis per Dca diauersa struxerunt, s excisis parietibus Polucrum ferarumque genera mularescul erunt, animalium steries innumeras, quas hierog/yph. eas litteras appellarunt, hist. lib. TXIl. e. XV. Quae tamen si accurare expendantur, quae forte diraethi columnis acceperat, cum columnis Mercurii confudisse AMMIANus deprehendetur. Interim ex Mercurii columnis veteres Graecorum philosophos profecisse, auctor est IAMBLI Rus: φιλοσοφωδ . ἔτι πtosan εις ερωτηαα, διακρονου M: σοι ' τ2το κατα τὰς 'EAαοῦ παλα&ὰς ας,-Πλατων ἐδε προBεν α Πυθαγορας διαγνοντες . φιλοσοφία.ν συνεςησαν ro' si quod autem philosephicum dubium proponas, illud etiam isterminabimur tibi tum antiquas M Neurii columnas, quas Plato ου 'thagoras ante eum lectitantes phil
sophiam inde consti erunt, de mystar. ACAptior. M.L. eas. II. pag. s.
457쪽
Cum vero etiam in sequentibus, scit . . VIII. cap. L. IAM ALICHus Mercurio libros plurimos tribuat, uti iam sit pra obseruauimus, hoc forte de alio quodam, eoque recentiori, Mercurio, qui, quae anti quior ille columnis inscripserat, in libros retulisse dicitur, intelligit. vid. THOMAs GAI Eus, ad Iamblichi sicl. I. cap. II. p.rg. Us De stelis autem siue columnis Mercurii vid. etiam vΑLEs Ius, ad Amm. Ma
cellini l. e. Et ex his quidem patet, antiquistimum Mercurium, qui ante Mosen vixisse dicitur, libros non scripsisse ; quamuis, quae de altero Mercurio dicuntur, itidem plane sint incerta. Columnas apud Aegyptios fuit se hieroglyphicis litteris inscriptas, non dubito : sed a quo litae fuerint profectae, & quis ille Mercurius sit, aut quando Vixerit, cui tribuuntur, hoc non satis constare puto. Si e & libro. Mercurii nomen prae se ferentes quamplurimos olim extitisse, iliisdem non dubito; sed a Mercurio quodam eos confectos, id rursus non temere sibi persuadebit, qui, quod supra obseruauimus, secum pensitauerit, sapientibus Aegyptiorum in more positum fuisse, suis
commentationibus Mercurii nomen praefigere. Quemadmodum autem nonnulli ex hisce libris, qui Mercurii nomen praeferunt, ad nos perinuenerunt, ita reliquorum in titulis saltem ab aliis memoratis, conseruatur memoria. Inter eos, qui ad priorem classem pertinent, eminentPoimander, de quo supra dictum, oe Asio ψ, siue λογδε τιλει si, qui
tamen graece non extat; & hosce quidam supposititios esse, & fortea semi- christiano quodam, qui ila Platonica dogmata secutus sit,ae circa initium seculi secundi vixerit, confictos, etsi hinc inde reliquiae quaedam veteris phila sophiae aegyptiacae occurrant, eruditissimorum hodie virorum eis lententia. Reliquorum autem, qui
perierunt, quorumne saltem tituli ad nos peruenerunt, longe maior est numerus: sed de utrisque tam accurate, tamque solide, agit doctissimus vir, IO. N. ALBERI vs PABRICivs , in bebliotheca graeca, lib. I cap. VII. h. iq. ut, quod addi postet, non inueniam. Praeter Mercurium, inter philosophos huius aetatis pastina celebratur ZORO A TRES , artiumariue icientiariun apud Chaldaeos inuenior. Cum vero confusa admodum sint Uc incerta, immo te inuicem euertentia, quae passim de Zoroaitie traduntar , nonnulli, ut hinc se expedirent, & cuncta melius digererςnt, diuersos cius dςm nominis viro. statucrunt, a curate
458쪽
curate eos a se inuicem discernendos, momentes. Hinc sex Zoroastres recensent. Primus ex illorum mente Chalacrem est, Aisyrius etiam sviDAE, in Zoroastre, dictus. Alter, Bactrianus, idemque Bactrianae rex, a Nino, Assyriorum rege, victus, teste IusTINo histor. Lb. I. cap. I. Tertius, qui eodem nomine insignitur, Persa fuit,cLEMENTI Alexandrino Medus, smDAE Medo- Persa, institutor M
gorum , & chaldaicarum disciplinarum discendarum Ρersis auctor. Quartus fuit Pamphylius, vulgo dictus se, vel Erus Armenius. Hunc namque etiam Zoroastrem dictum, testatur CLEMENs Alexandrinus: Idem c Plato) in decimo libro de republica meminit Gi Ammeni, qui est Zoroastres. I e quidem certe Zoroastres hoc scribite haec scripsit Zoroastres Armenii Ilitur, genere Pamphyliuς : in bello mortuus cum essem, apud inferos a Diis edoctus sum. Hunc Zoroastrem adfirmat PLATO, ad vitam rediisse, post mortem decem dierum, quibus inter cadauera iacuerat, quod ex PLATONE repetunt VALERIvs HAxi Mus & MACRosius, ille M'. I. cap. VIII hic lib. I. insomnium Scipionis cap. Lp. m. M. Quintus Zoroastres est Procon nesius, PLINIO memoratus, histor. n. iuvit. lib. XXX. cap. I. quem
nonnulli eundem esse putant cum Aristea Proconnesio, qui secundum svIDAN, in voc. Aristor, vixit temporibus Cyri ac Croesi. Sese tus denique est, qui tempore Cambysis Babylone vixisse dicitur, quernue APVLEIus in Floridis p. ITI. Omnis diuini arcanum antistitem Vocat, eoque magistro praecipue Pythagoram usum, dicit. Eundem hunc esse putant cum Nazarata Allyrio, quem ALEXANDER in libro de 'thagoricis symbolis affirmat, magistrum fuisse Pythagoraeὴ eun
Muram. Ita quidem sentit TROMAs s TAN LEius, in historia philosophiae parte XIIL sin. I. cap. II. p. ri 2. cui exemplum quodam modo praeivit MARTIN vs DEI. Rio, in disquisitionib. m. . tu . I. cap. II . qui itidem sex Zoroastres enumerat, licet paulo aliter eos dii tinguat. Qui plures hiaeus nominis statuunt, hocce LRNOsre,
contra gentes lib. I. testimonio maxime nituntur : Age, nunc veniat quis super igneam zonam magus, interiore ab orbe Zoroastres, He mino ut adsentiamur auctori. Bactrianis oe ille conueniat, cuius
Osas res gestas h*ioriarum exponit in primo. Asemus Hosani
459쪽
PLll. I. AB AD AMO AD Mos. mpos; re familiaris Pamphyliin Ori. Hic quatuor Zoroastres comis memorari, viri quidem docti sibi persuadent, primum Chaldaeum, secundum Bactrianum , tertium Pamphylium , alio nomine Erum,
quartum Armenium. Verum CLAvDIus f ALMAs I us locum hunc Axsos ii ita exhibet : Age nunc Pentat, quaeso, per igneam zonam
magus, interiore ab orbe Zoroastres, Hermino ut ad FnDamur aMI ri, Bactrianus. Et illi conueniat, culin Ctesias res gestas historiarum exponit in primo, Armenius Hostanis nepos; re famdi. iris Pamphylus Cyri s in exercimtiomb. Plin. f. ΠΤ. Vnde colligitur, tres duntaxat fuisse Zoroastres, primum, secundum quosdam, ex interiore Lybia vel Aethiopia της κεκαυμενης vicina, aut, si Hermippo fides habeatur, Bactrianins alterum Armenium, nepotem Hostanis, cuius res gestas sci ipserit Ctesias ; tertium denique , Pamphylum nomine, amicum Cyri. At duos tantum, non quatuor aut tres Zoroastres ab
cum Bactrianum illum Hermippi manifesto explodat, unicum tantum reuera remanere Zoroastrem; in Zoroasre ρα III. p. r. Idem sedi. IV. p. af suam hac de re ita explicat sententiam : apud Arnobium duos tantum deprehendo Zoroastres P alterum Hermini, a magis in initimque artium praeconibiu confictum, quem palpabili mem acto ipso humano genere re mundo antiquiorem fecerunt, alterum Ctesiae perum, sed fabulose descriptum o postea Proconnesius, gomensi accepit Zoroastris, stulto zelo Graecorum accepit. In ean cum abit sententiam rerum Persicarum diligenti stimus scrutator, TROMA sHYDE, qui unicum saltem Zoroastrem, Periarum lingua Zerdushedictum fuisse, contendit, qui tempore Darii Hystaspis vixerit, ne
gatque, plures Vnquam eiusdem nominis extitille , cum antiquisissimus illa Bactrianorum rex, qui vulgo eo nomine appellatur, rectius a DIODORO sicureo nuncupatus sit ; in historia retia oris veterum Persarum , cap. XXIV. p. IOS. Parumque profectoasest, quin ipse eidem sublcribam seiarentiae, cum, quae de reliquis dicuntur, adeo confusa & impedita sint, ut nihil certi inde elici queat. Accedit, quod Graeci scriptores ad varios Zoroastres fingendos facile induci potuerint . siue quod barbara nomina forte adfinia non satis distinguerent, siue quod confunderent diuersos.
460쪽
de quibus similia quaedam audiebant, eumque unum virum pucarent, uno quoque appellarent nomine, unde ruri iis factum , ut posteri sub uno nomine plures latere animaduerterent, quod omniavni non conuenirent. vid. Io. CLERICus, in indice philolog. ad Th. Maruleii histori philos ori miis, voc. Zoroaster. Quicquid vero tandem huius sit, si plures vel maxime Zoroastres admittantur, fatendum tamen, Persam illum, qui tempore Cambysis, aut sub initio monarchiae Iersicae vixit, praecipuum esse. Ad hoc etiam, in
quo nunc versamur, temporis interuallum reliqui non spectabunt, sed Chaldaeus ille saltem, atque Bactrianus. De utroque pauca ob seruabimus. De Persico enim, qui aut praecipuus , aut reueravnicus huius nominis fuit, suo loco ex instituto dicemus. De Bactriano auctor est IusTINus, eum a Nino Assyriorum rege victum fuisse. Postremum, inquit, issi Nino bellum cum Zoroastre rege Bactrianorum fuit, qui prιmur dicitur artes magicac imrenisse , mundi principia siderumque motuae diligenti me stectasse. Hoc occiaso ipse decessit; hi diri lib. I. cap. I. Duo hine de Bactriano illo
Zoroastre constare videntur, primo, quando vixerit, deinde artium magicarum fuisse inuentorem. Verum utrumque si paullo accuratius consideretur, admodum incertum deprehendetur. Etsi enim hoc aperte satis ex IusTINo intelligitur , eum vixisse tempore Nini Assyriorum regis, quod & alii confirmant, aeque tamen incertum est, quando Ninus vixerit, ac quando vixerit Zoroastres Bactrianus, quocum Ninus bella gessit. Sed hae de re deinceps. Nec certius est, eum artium magicarum fuisse inuentorem. ARNOB Ius auctor est, inter Agorios re Bactrianos, Niso quodam Zoroastraque ductoribus, non rantum ferro dimicatum oe viribuae, verum etiam magicis Chaldaeorum reconditis disciplinis, L. e. lib. I. p. s. Innuere nimirum Videtur, non minus artibus magicis, quam armis, eos inter se con certasse. Quod si verum est, Assyriis non minus,' quam Bactrianis, magicae artes perspectae erant, nec Zoroastres earum inuen tor fuit. Bactrianum praeterea Zoroastrem scientiae magicae multa ex Chaldaeorum arcanis addidisse, auctor est AMMIANvs NΛRCELLI Nus, lib. XXIII. cap. VI. Non ergo artes magicas primus inuenit. Sed tota IusTINI narratio suspecta redditur, si perpenda