장음표시 사용
471쪽
Concedatur autem & hoc, vixisse & Chamum & Miaraimum in Aegypto, probandum tamen adhuc est, Menem ipsum fuisse aut Chamum, aut Miaraimum. NusHANus equidem id inde praecipue deinonstrare annititur, quod Sesostris fuerit Sesacus tempore Rehaisbeami, quodque tantum interualli a Dio DoRO sICvLo statuatur inter Menem & Sesostlim, quantum inter Chamum & Sesacum inscriptura sacra intercedit. Cum vero perperam vir doctus hoe sibi sumat, Sesostri in eundem esse cum Sesaco, ut suo loco euincemus,
nihil aliud agit, quam ut id, quod incertum est, per aliud aeque
incertum probet. Evs Ea Ius equidem & sTNCELLvs Menem interpretantur Miaraimum Chami filium, hac maxime ratione inducti, quod HERODOTus, lib. V. cap. IV. diserte tradat, Menem primum , ex h-imbuae regnasse, suffragante DIODORO SIC VLO: Pos Deos, aiunt, rimum regnasse in Aeopto Menam , bb. I. Fag. 6. Sed iam aliis obseruatum, sub Diu istic contineri etiam heroas vel semideos, quos diserte una eum Diis ab hominibin regibus D Iono Rus distinxerat; quod & ex ipso MANETHONE, AFRICANUS atque EusEBIVS comprobant, apud sYNCELLVM , ρ. 1 . G. Heroas autem &semideos esse Mestraeos, hoe est, successores proximos Mirraimio Vnde sequitur, Menem non esse auctorem & progenitorem Mestraeorum, sed successorem, atque adeo non fuisse ipsum Mitratismum, multo minus Chamum, sed alium quemcunque regem, qui longe post demum extiterit. Accedit, Vt reliqua mittam, quae contra eandem sententiam urgeri poterant, quod de Mene EusEurus dicat: illi expeditionem extra fines sui regni suscepit, re i pro es habitus, sed ab hippopotamo est raptus, apua sTNCELLvM pag. s. Quae cnm regem indicent, qui victor vicinos reges aut populos sibi subiecit, indeque adeo illustris euasit, ut ab eo historia Aegypti & epocha inciperet, in Chamum profecto aut Miaraimum
non quadrant. Plura hunc in modum dabit IACoavs PERIZONI us,
qui istam M ARs HAMI sententiam prorsus confecit, in Aerapi. orii inuestigat. cap. Vpag. 0.seqq. Iam, quod ad reges attinet, quos MARsHAMus in variis dynastiis dispositos, ad pastorum usque in Aegyptum aduentum regnasse , perhibet, quid de iis statuendum
sit, satis liquet cx iis, quae generatim do istis dynastiis supra ad g.
472쪽
commentitia sunt omnia. Quae vero de aduentu pastorum, quos ab Istaelitis diuersos esse contendit, adfert, digna sunt, quae paulo accuratius discutiantur. E re autem nostra fuerit integrum MANETHONis locum hac de re adferre, prout eum nobis conseruauit FL. IosEPHus , lib. I. contra Apion. p. m. ιυν. & quidem, quia pardo prolixior est, ex latina tantum versione: in secundo itaque Aenptiacorum , haee scripsit Manethos: Dis nobu rex Timoc nomine, sis hoc nescis Pomodo Deus iratus fuit: praeter stem ex partibuι oriaentatibus homines genere ignobiles adepta fiducia in prouincia castri metati sunt: s facile ac sine bello eam potenterque ceperunt, σ Fri cstes eius alligantes, de cetero riuitates crudeliter incendere re deorum templa euertere. Erga omnes vero prouinciales inimicissime se gesserunt, alios quidem flerimentes, aliorum νero'filios π coniuges in seruitutem redigentes: nouissime vero s unum ex se fecere regem, cui nomen Saltis. Hic enim Memphidem Peniens, superiore inferioraque prout eta tributaria facta, praesidia relinqueus opportunis locis, maxime partes muniuit orientales, strol=ιciens, quod Asfrii ab uanto potentiores, erunt desideraturi regnum eluae inuadere. Inuemens autem in praefo nκ Mite ciuitatem opportanis am , positam ad orienum Bubastis fluminis, quae a quadam antiqua theologia Maris anellabatur, hane fabricatus est, s muris maximis communiuit, collocans ibi multitudianem armatorum usque ad ducenta quadraginta millia PIrorum eam custodientium. Hic autem messis tempore veniebat, tam ut frumenta meteret, s mercedes exsolveret, quam ut armaros ad terrorem extraneorum diligenter exercitaret. taui cum regnasset decem nouem amnis , vita priuatus es. Post hunc autem regnauit alter quatuor quadraginta annis, Baeon nomine. Post quem alluc factaui, sex triginta amu re mensibus septem. Deinde Abochis unum oe sexagin-υ-Ianias quinquaginta mense uno. Post omnes autem Agsis nouem σ quadraginta mensibus duobus. Et si quidem sex apud eos fuere primi reges, debetiantes sim, γ, s maxime Aegypti radscem amputare cupientes. Vocab.uur autem gens eorum Humos, hoc cs, -- ώ
473쪽
Q2 I s R. I. AB ADAMO AD MOS. ira compositum inuenitur Ilsos, quidam vero dicunt, eos Ambes esse. Addit vero porro Ios EPHus: In aliis autem exe laribus non reges
significari, comperi per appellationem HI , sed e diuerso captiuos a clanuri pastores. HFc enim inraptiaca lingua, cs hac, quando denso sono profertur, captiuos aperte significat: hoe potius verisimile mihi νidetur, re historiae antiquae conueniens. Hos ergo, quos praedis mus , re es, eos, qui pastores rocabantur, qui ex eis fuere, obtinuisse Aeraptum, ait, annis undecim s quingentis. Post haec amrem regum Thebaidis Aerapti reliquae factam dicit super pastoresi uasionem, re bellum maximum re diuturnum eis idatum. Sub regerero, cui nomen erat Alifragmuthosis, pictos dicit pastores, s aliam quidem uniuersam Aeraptum flerdidisse; inclusos autem in locum habentem mensiunum iugerum decem millium, cui loco nomen est Maris. Hunc Manethon dicit omnem maximo muro atque robustissimo' circum
deiusse pastores, quatenus omnem possessionem munitam haberent, simul re praedam suam. Filium pero Aufragmuthoseos Themo ,
conatum eos vi exHgnare, cum quadringentis octoginta millibus armatorum , eorum n uros obsedisse. Cum pero obsidium delferasser, pacta cum eis fecisse, ut Aeraptum relinquentes, quo vesient, innoxii omnes abirent. Illos vero his stromissionibus ι erratis, eum omni domo spossessionibus non minus ducenda m adraginta miliis numero ex Aerapto per desertum in Syriam egisse, metuentes AsBriorum potentiam clune enim illi Asiam obtinebant in terra, quae nunc Iudaea pocla rur, riuitatem aedificasse, quae tot millibus hominum sufficere posset, eamque Hierosolymam pocitasse. In qua quidem MANETHONIs na ratione etsi vera mixta sint falsis, luculentillima tamen eorum, quae de Israelitarum in Aegyptum ingrestu , fatis, quae ibi exper ii sunt, oc eorundem ex Aegypto egressu Moses refert, vestigia deprehenduntur, ut adeo dubium non sit, pastores illos non alios este, quam Israelitas. Primo enim vel ipsi im hoc innuit nomen pastorum: cum & maioribus Israelitarum & ipsis Israelitis vitam pastoritiam maxime placuisse, constet, unde & iuxta IOSEPH v Hipsis το πριαάνειν πατριον ἡν, pascere, patrius mos erat. cons. Gn. ALVI. F. XLVII. 6. Venerunt pastores illi in Aegyptum ex regionibus πζὸς ανατολην ad orientem Aegypti sitis: quod & de
474쪽
SECT. III. A VOCAT. ABRAI AMI AD MOSEN. ΑΠ Israelitis rectissime dicitur, qui terrestri itinere non aliter, quam ab
Oriente, per angustias terrae inter mediterraneum & rubium mare
sitae Aegyptum adire potuerunt. Sed id quoque in Israelitas quadrat, quod de pastoribus dicitur, eos fuisse homines ignobiles atque
obscuros. Tales cnim non poterant non saltem Aegyptiis videri Ebraei. De pastoribus porro dicitur, eos λαιάως facile, α ειαχητι, fine pugna obtinuisse Aegyptum. Nimirum Iosepho a rege volente iubenteque summa in Aegyptum potestas collata est, ut alterum ab eo locum teneret. Toti namque eum praefecit Aegypto. vid. G nes XLI. o. seqq. De codem quoque haud inconcinne capitur, quod de Salii rege MANETHos refert, eum omnem Aegyptum ad tributum pendendum adegisse. Eum namque omnes priuatorum agros, frumento Aegyptiis subministrato, emisse Pharaoni, hine eos postes soribus restituis te ea lege, constat, ut quintam partein fructuum regi praestarent, quod in morem perennem abiit. Genes. XLVII. ao. seqq. Quod vero Aegyptios a pastoribus oppressos, duriusque habitos ΜΑ-NETHos refert, inde forte ortum, quod Iosephus populum transtulisse in urbes ab extremis terminis Aegypti usque in alios fines, dicitur, G nes XLVII. ar. Cum etiam Israelitarum caussa Deus grauissimas plagas Aegyptiis immiserit, eo, quod hi illos dimittere nollent, ratio patet, cur Aegyptii infenso deinceps in Israelitas fuerint animo, pastoresque MANETHos describat ut homines crudelistimos, qui ultimam Λegyptiis adferre perniciem conati sint. Neque tantum durillima quaeque, etsi suamet culpa, Israelitarum caussa perpesti sunt Aegyptii, sed ab illis etiam tandem exeuntibus magna bonorum parte spoliati sunt, unde NANETHONI impia quaevis & atrocia de pastoribus comminiscendi, occasio. Ad haecce tandem accedit, quod pastores ex Aegypto eiecti per desertum in Syriam se contulille, & in Iudaea Hierosolymam urbem extruxisse dicantur, quod de Israelitis intelligendum, nec de aliis intelligi posse, coecus sit, qui non videat. Nec obstat, quod Hierololyma ab Israelitis condita non fuerit, sed longe fuerit antiquior. Ab iis enim amplificata est, maximamque hinc
celebritatem conlecuta, ut facile MANETHos, rerum antiquissimarum
non satis gnarus, in eam ingredi sententiam potuerit, ab ipsis Israelitis eam conditam esse. Sed haec, quae hamnus diximus, aliaque idem . Ut 3 . con
475쪽
confirmantia, erudite iam & accurate Obseruauit IACou vs PERIZONIus, Aegyptiam org. inuestg. cap. xlx pag. I s. qui dc Pag. I g.
reseqq. ostendit, quae & de tempore, quo pastores in Aegypto fu runt, & de loco, ubi habitarunt, dicuntur, quam rectillime in Israelitas quadrare. Λd ea, quae praeter alios Io. NARsHΛMus contra hanc sententiam adfert, quaeue antea iam commemorauimus, re
spondere haud adeo dissicile fuerit. Summa haec est, multa depastoribus istis dici, quae in Isiaelitas non quadrent. Ad hoc generatim primum respondebimus: deinde speciatim nonnulla delibabimus. Nimirum ipsimet supra iam fasti sumus, in MANETHONIS narratione vera mixta esse fallis. Quod fieri aliter non poste, facile concedet, qui secum cogitat. I gentilium scriptoribus res Originesquo Ebraeorum neutiquam ita fuisse persperus, ut aliquid, quod ab omni errore liberum esset, de illis tradere potuerint. Vnde 1 criptores cetera praeliantillimi, de rebus Ebraeorum ita loquuntur, ut vera falsis admisceant. II Speciatim, quod ad Aegyptios attinet, illis parum honorificum erat, exitum gentis Israeliticae ex Aegypto
ita ad posteros propagari, prout eum Moses narrauerat. Quo magis itaque suae gloriae consultum cupiebant, eo magis gentem tu daicam deprimebant, eiusque originem & res gestas obΙcurare annitebantur. Id quod & IosEpuo iam obseruatum contra Appion. lib. I. Pag. ιυy. itemque P. ros. Hinc fabulae istae de gente Ebraea apud
Aegyptios lepra infecta, Diisque pariter ac hominibus inulla, ideoque ab Aegyptiis expulsa. iii Hinc &, quid de M A NE T H o N E centendum sit, patet, quem iniquo in Iudaeos Hille animo, tam aperte constat, ut nemini hac de re dubitare fas sit. Vt ergo apud Ptolomaeum Philadelphum Iudaeis, plus quam ipse vellet, fauentem, gentis huius antiquitatem deprimeret, eamque inuisam omnibus & contemtibilem redderet, data opera suam ita exornasse historiam videtur, ut, quae vera erant, falsis narrationibus adulteraret. Et tamen iv unius huius MANETHONIs fide dc auctoritate, totum hocce de pastoribus, ab Israelitis distinctis, commentum innititur, cum nec apud HERODOTUM, nec DIODORvN SIcvLvM , vlla regni pastorum in Aegypto, uti nec reliquorum, quae in opprobrium Ebraeae gentis de eius origine ab aliis conficta sunt, fiat mentio. Quae vero I Os EPHus,
476쪽
AIRICANus, EusEBIus, hac de re habent, uni debentur HANETHONI.
Quod si quis recte secum expenderit, facile concedet, parum eos, quid statuant, pensi habere, qui hanc de pastoribus narrationem tanta religione suscipiunt, ut varia eidem commenta admixta elie negent. Sin admixta esse fateantur, mirari desinant, cum historia Israelitica in quibusdam eam conuenire, ubi scilicet MANEI Hos aliquid ex veritate re tinuit, at discrepare in aliis, ubi, quae ipse commentus erat, aut ab aliis acceperat, admiscuerat. Atque haec omnia itidem rectis lime monuit PERIZONIus, loc. ιit. tag. Πρ. qui & bene addit, in huiusmodi comparatione spectandam esse summam rerum, quae, si in antiquis adeo historiis apud varios diuersarum gentium scriptores con
gruat, tum vero circumstantiarum quarundam adeo magnam non habendam rationem; idque exemplo eorum, quae I v s T I N v s, lib.
XXXVI. cap. II. de Abrahamo, Israele, Iuda, Iosepho, Mose, Aarone, narrat; in quibus licet plurima sint aperte falsa, nemo tamen dubitauerit, eum de eodem Abrahamo, Israele & reliquis, de quibus scriptura sacra
loquitur, verba facere. Iam quod ad argumenta a MMIHAMo allata attinet, etsi unico ictu prosternantur, si iuxta hactenus obseruata dicamus, mirum non esse, si in MANETHONIs narratione, commcntis referta, nonnulla occurrant, quae cum Istaelitarum historia non conueniunt, paucis tamen ea perlustrabimus & diluemus. Israelitae, inquit, v nerunt numero 7o, pastores autem a oooo. De Israelitis quidem id
verum est; sed cum breui temporis spatio mirum in modum in Aegypto aucti sint, facile fuit homini, ad mentiendum prono, eiusmodi quid fingere. Addendum vero, quod nec MANETHos illud dicat, quod illi tribuit MMsHAMus, pastores scilicet cum exercitu 2ψoocio. in Aegyptum vendia, sed tantum, illos obscuros homines sumta audacia occupasse Aegyptum, atque ita tandem sibi constituisse regem, tum vero ab oriente Aegypti extruxisse & muniuisse urbem Avarim, inque ea consedisse dc collocasse suos homines usque ad 2 oooo. Vnde intelligitur, non statim ab initio tantum fuisse pastorum numerum, sed postea demum eos ita auctos. Pergit
MARsHAMus : Israelitae manserunt in Gosen, pastores diripuerunt Memphιm. Habitarunt utique Israelitae in terra Gosen. Fieri autem
potuit, ut, cum admodum multiplicati essent, nonnulli ad Memphim
477쪽
76 PER. I. AB AD AMO AD MOS. usque sedes suas extenderent ; aut ut Memphis prae reliquis Aegypti urbibus plagas, a Deo Aegyptiis ob Israelitas immissas, fuerit experta:
unde enata fabula, Memphim a pastoribus direptam. h. velitae, inquit , redierunt post annos a . pastores nonansi post annot 1ιι. De Israelitis id verum est. Etsi enim Exod. XII. M. peregrinatio filiorum Israel, qui commorati sunt in Aegypto , ccccxxx. annorum fuisse dicatur, hoc tamen ita intelligendum, ut anni peregrinationis patriar charum Abrahami, Isaaci & Iacobi includantur, in sequentibus comis probabitur. Sed ad pastores quod attinet, eos Dxi. annos in Aegypto fuisse, quis soli MANETHONI, tot alia mentienti, crederet Denique& hoe additi Israelitae misera seruitute onressi sunt; pastores imperium exercuerunt in Aenptios , a quibuι Pocati sunt II sex, id est, reges pastores. Sed respondetur, etsi Israelitae seruitute opprelli sint, hoc tamen tum demum factum, cum reges surgerent, qui eorum, quae Iosephus praestiterat, ignari erant. Quod si autem cogitemus, Iosephum toti Aegypto praefuisse, alterumque a Pharaone tenui isse locum , pastorum, in Aegyptios imperium exercentium, vestigia facile deprehendemus. Vnde & nobis non obstat, quod MANETHos dicit; pastores Hyssos, id est, reges pastores dictos, quamuis Ios EPH vsaliam, eamque verosimiliorem vocis interpretationem tradat, ea sciis
licet captiuos denotari, quod profecto in Israelitas , si ultima praeis sertim eorum fata spectes, optime quadrat. Reliqua, quae hac de re adhuc dici poterant, luppeditabit, quem saepius iam laudauimus, i A-
s Ius, Aeraptiacon libr. III. pag. aoδ. seqq. Ad Israelitas spectare,
quae de pastoribus narrat MANETHos , etsi variis commentis sint interpolata, agnoscit etiam HvGO GROTI Us, de Perii. chrisian. relii
M. I. . XVI.pag. M. Missis nunc hisce, reliqua, quae de rebus Aegyptiorum, prout ad hocce temporis interuallum spectant, adhuc obseruanda sunt, summatim complectemur. Primum hoc est, regibus Aegyptiorum iam tum commune fuisse nomen Pharaonis. Hoc enim neutiquam proprium esse, sed honoris caussa omnibus fuisse tribu- tum, idque ad Ezechielis usque tempora obtinuisse, iampridem viri docti obseruarunt. cons Ezechiel. XXXII. a. Idque inde etiam inistelligitur, quod quandoque nomina propria regum Aegypti huie titula Disitici
478쪽
titulo subiiciantur. Sic Pharao Necho memoratur H rei0ΙILv. v. dc Pharao Haphra Ierem. XLIV. so. De origine tamen & significatione vocis, variae eruditorum sunt sententiae. SAN. BOCHARTVe eam crocodilum interpretatur, cenam interim rationem, cur reges ita adpellati sitiit, adferre nequit, in Phaleg lib. II. c. XXVL ATHANasiis RiRCHERus a verbo ebraeo liberum, solutum esse, hanc vocem derivat, regesque Aegypti ita dictos putat, quod liberi essent legibu
que soluti, Oedip. Aerapnac. lib. VIII. cap. IL quam sententiam etiam suam fecit CAMPpsius vITRINGA , obseruation. Dcnun lib. I. cap. VIS. IX. pag. O. Aliis autem haec derivatio nimis coacta videtur simulque IosΕpuves sequi malunt, qui diserte scribit , Pharao apud Aegiptios regem significare; antiquirari. iudaic. lib. VIu eap. V. Quam significationem sit admittas, nonnulli originem vocis in lingua Copto-Aegyptia sibi inuenisse visi sunt, in qua adhuc extet nomen φουρο rex, cum articulo πι Vel , φιο β, & cum assxo, seu potius infixo primae personae φαο ο, rex meus. Hanc derivationem etiam
calculo suo adprobat Avavs T. PFEIFFERus, dub. Pexat. cent. I. loci LXXV.pag. Na. add. ATHAN. RIRCHER Vs, in lingua copra restit. β'plem.pag. tD. Alii autem,eandem significationem retinentes, ex lingua arabica hanc vocem derivare malunt. Sed an, si significationem spectes, satis tuto hie IosEPHo fides adhibeatur, haud sine ratione forte dubites. Obstat namque inter alia, quod & sAM. Eois cuARTO , Dc. cit. obseruatum, quod saepius in scriptura rex Pha, uolegatur, quae inanis esset ταυτολογει, si vox Pharao regem significaret. Mihi ita videtur, cum veteris linguae aegyptiacae paucillima supersint vestigia, inanein esse illorum operam, qui vocis istius originem & significationem inuestigare annituntur. Facilius hine est afferre rationes, cur nulla sententiarum antea memoratarum admitti queat, quam inuenire aliam, quae nulla difficultate laboret. Sus ficit itaque nosse, omnes Aegypti reges olim dictos Pharaones. Alterum, quod de rebus Aegyptiorum, prout ad hoc temporis interuallum spectant, obseruandum, ad litterarum pertinet studia. Etsi enim incertissima sint, quae de Mercurio, artium atque scientiarum apud Aegyptios inuentore, dicuntur, ut supra iam ad s. XXII. obseruauimus, sapientiae tamen itudia iam tum apud eos noruisse, negari ne-
479쪽
ΡΕR. I. AB ADAMO AD MOs. quit. De Mose enim Stephanus dicit, eum eruδιum in omni sapientia Aegyptiorum, Actor. VII. aa. Hinc & apud Ela iam vatem reges Aegyptiorum gloriantur, se elle a filios furentum, cap. XIX. u. qui iam ab antiquissimis temporibus a sacerdotibus & philosophis sapientiam acceperint. Qualis vero ista sapientia suerit, aut quibus constiterit partibus, non aeque facile est definire. Si PMi-LO NI iudaeo credimus, Moses arithmeticam, geometriam, metricam harmonicamque theoriam, omnem praeterea musicam & occultam
philosophiam litteris, ut vocant, hieroglyphicis descriptam, ab Aegyptiis diὸicit, de' νιm Mosis lib. I. ex quo eadem repetit CLEMENS N Xandrinus , promat. lib. I. p. 36. Et hinc, quaenam Aegyptiorum iam ante Mosis tempora fuerint studia, viri docti colligunt. Et sIxTus quidem Senensis Aegyptiorum sapientiam, qua Moses eruditus fuit, in quatuor species diuidit, mathematicam, physicam, ethicam & theologicam, quorsum & litteras hieroglyphicas refert ; mathematicam vero iterum in geometriam, astronomiam, arithmeticam & musicam dispescit, bibliothecis De lib. II.p. 1. Neque tantum has eruditionis partes iam tum apud Aegyptios in usu futile contendit, sed quaenam Aegyptiorum etiam in physicis, ethicis iste. dogmata fuerint, coniecturis suis nimis quandoque indulgendo, definire audet. De matheseos variis
partibus nonnulli rationes varias adserunt, quibus probent, eas iam tum apud Aegyptios in usu fuisse. Nili enim ex unὸationem annuam, agrorum limites confundentem, ne cestitatem illis imposuiste, agros metiendi, ut certae possessiones eIlent, indeque enatam geometriam uesiderum ceu Numinum venerationem, suasistὸ, ut accuratius ad eorum motus attenderent, inuitasse etiam serenum, quo Aegyptii fruuntur, coelum, unde astronomia; virique inseruire arithmeticam, & sie porro. Legenda, quae de Aegyptiorum sapientia & eius partibus adferunt THEOPHi Lus G ALEv s, philos gener. IMI. I. cap. I. OPTO HEv ius, philoseph. barbar. Pag. s. GERH. Io NM VOS SIVs, de Philos sectis cap. II. PETRvs LAMBECIus, in prodrom. histor. litteranflet. t .seqq. aliique. Quod si & mihi hac de re meam proferre sententiam fas sit, non otii nino, quae vulgo hac de re dicuntur, Certa esse, existimo. Id quidem dubio calet, sapientiae studia iam ante Mosis aetatem apud Aegyptios floruisse; nec abnuo, istas eruditionis partes in ulu laille apud Aegyptiosi lud, an iam ante Mosis
480쪽
tempora, omnes istae atque singulae apud Aegyptios noluerint, &eazStephanus designauerit, cum Mosen in omni lapientia Aegyptiorum eruditum dicit, id quidem eiusmodi esse, ut nec adfirmare, nec ab nuere illud pronum sit, existimo. Rationes, quibus harum scientiarum antiquitas apud Aegyptios probatur, non in omnibus aeque procedunt. PHlLONIs auctoritati, ad quam omnia redeunt, hie non multum tribuendum esse, iam demonstraui in introduct. adhisori philos libraeor. p. g. Io.it. Medicam artem apud Aegyptios in via fuisse, luculenta Mosis verba Gen. L. a. nos dubitare non sinunt, cum: NAn medicoram diserte ibi mentio fiat. Cumque qui eo tempore medicinam apud Aegyptios faciebant, cadaueribus condiendis operam nauabant, hinc factum, ut Lxx. interpretes hanc vocem reddiderint ἐνταφιατας. DIODORus sicuLVs lib. I. refert, Aegyptios medicinae auctores esse, quod documento est, antiquissimis temporibus apud eos hanc artem iam floruisse. Eodemque pertinet, quod inter medicinae inuentores, praeter Hermetem, Osiris, tae Apis aut Serapis &Isis referantur, & Aesculapius Aegyptius fuisse perhibeatur. Legendus hae de re DANIEL CLERICus , .iu historia medicinae lib. L. Op. V. H. VII. An chemica etiam ars iam tum Aegyptiis cognita perspectaque fuerit, acriter inter viros doctos, HERNANNvM CONRINGi- atque oLAvM BORRICHIvΜ fuit disceptatum, illo hoc negante, in opereis Hermetica Medicina, hoc affirmante, in commentatione de ortus progressu Aemiae. Certe Mosen artis chemicae non prorsus rudem fuisse, ex eo, quod vitulum aureum in puluerem redegerit, aperte
constat, Exod. XXXII. ao. Deut. IX. δL Hoc autem, quin ab Aegyptiis acceperit, in quorum sapientia eruditus fuit, non videtur dubitandum. Dictum hae de re in instoae ad hist. Hic Graeor. p. s/.M. Sed de studiis Aegyptiorum, de quibus hactenus dictum, conferendus HELCMio LEIDERRE Rus , de republ. Graeon lib. III. cap. III. Superest, ut de theologia, seu religione Aegyptiorum, aliquid subiiciamus. Eam mirum in modum nonnulli euehunt, eiusque conuenientiam cum religione Israelitarum ostendere. satagunt: immo parum abest, quin verae
religionis originem illis tribuant. Repetenda, quae supra adg.XIII. de theologia Mercurii trismegisti diximus. Fauere illis etiam vide tur PLOARcuus , magnifice admodum do Aegyptiis sentiens, dequerimm a reli-