장음표시 사용
731쪽
Quod documento est, suis commodis nihil dediste virum sanctissi inum, sed cuncta ex Numinis peregille praescripto. Cum templum extructum esset, praecipuum Levitarum munus cantu & excubiis absoluebatur, cantoresque pariter ac vigiles David rex sanctissimus in xxiv. classes distribuit. Sed hac de re in sequentibus erit dicendi locus. Eorum quoque non minus, quam sacerdotum, quanquam horum praecipue, fuisse, docere & erudire populum, iam supra obseruauimus. add. Nehem. Vm.F.sqq. it. Iud. XVII. st. Io. Conlecratio illorum quo pacto peracta suerit, constat ex Num. VIII. L ad 1 . Aetas, qua apti ad munus censebantur, Num. IV. s. dicitur fuisse a trigesimo anno ad quinquagesimum: at Num. VIII. a . a quinto& vigesimo aetatis anno. Quae ne sibi Obstent loca, nonnulli ex Ebraeorum magistris contendunt, quinquennium illud ab anno aetatis xxv ad xxx addiscendae legi destinatum fuisse : ita tamen lpectari posse, ac si iam ipsum ab eo tempore ministerium initium c
pisset. vid. MOS ES MAIMONIDLs, de vasis sanctuarii cap. III. At alii haud sine ratione putant, ordinarium Levitarum ministerium ab anno aetatis xxv coeptile; sed Num. m. s. rerum a Levitis portandarum haberi rationem, quibus aetate prouectiores, adeoque robustiores, admoueri debebant. Sie &. quod anno aetatis quinquagesimo dimittendi dicuntur, nonnulli itidem tum saltem, cum tabernaculum magno labors ab uno loco in alium transferendum esset, non autem deinceps, locum habuisse existimant. Vestes eorum lineae erant, gerebantque praeter tunicam, & ephod, quod tamen ab eo, quo summus sacerdos umbatur, diuersum erat. Exemplo Samuelis hoc patere aiunt, qui, cum Levita est et, ephod gestauerit. I. Sam. II. ιδ. cons. & I. m. XXIL ιδ. Quod si MAIMONIDI fides habenda, pro
- phetarum filiis, illisque, qui spiritus sancti affatum expectabant, proprium hoc fuit vestimenti genus; de appar. templi cap. vlt. Et hinc rationem reddunt, cur David ephodo amictus suerit, II. Sam. n. l . Quanquam alii ex hoc iplo loco colligunt, eiusmodi vestimenti genus, quod ephod dicitur, alias quoque apud Israelitas in usu fit ille.
Ceterum cum Levitae per omnes tribus Israelitarum dispersi degerent, concessae illis erant urbes numero XLvIlI quae recensentur IosXXL ιο .seqq. Quas quidem omnes iure asyli gavisas nonnulli existi-
732쪽
SE . I. Α, . MOSE AD IOSUAM. GLmant, cum tamen alii rectius sex tantum eo iure gauisas arbitrentur. Nec aliter rem se habuisse, ex Deut. IV. I. & IV. XX. I. itemque Naran. IXXV. Perc L facile colligas. Errori graeca translatio LXI interpretum Ios XXI. an fauet, ubi omnes xLvIII urbes Leviticae
πολεις ἀίονσ' ἄν eis τοις φονευσασι appellantur: perperam quidςm. Iuxta textum enim ebraeum de sola urbe Golan hoc intelligendum , & a reliquis urbibus asyla distinguenda sitnt. Tempore Ieroboami plerique Levitae, quod noua ilhi sacra, quae rex impius constituerat, sequi nollent, ad tribum Iudae ac Beniaminis se recipere coacti sinit. II. Chron. XL. vers. s. t . Nonnullos tamen, reiecto veri Numinis cultu in Ieroboami sententiam concessissse, atque adola adorasse, ex Ezech. XLVIII. v. colligas. Solent denique & Netianaei sacris personis, etsi infimi ordinis, annumerari, quippe qui Levi carum fuerint ministri. At hi cum a Gibeonitis originem trahant, a Iovia demum in sacrorum societatem admissi, in sequentibus de iis erit dicendi locus. Quae autem de his omnibus in compendio dixi. mus, copiosius edisserunt, qui de ebraeae gentis antiquitatibus 'po
nunt : quorum nomina satis nota fiunt.
'sabbatho eiusque origine &iostitutione, ad period. I.
sea. I. g. XVIII dictum. . Memoriam eius Exod. XVI. U. a . reno
uatam, itidem iam ad I. XVII. huius sectionis obseruauimus. Sancti-ncatio eius ab Israelitis modo longe rigidiori, quam hactenus receptum erat, exigebatur, adeo, ut eis, qui illud profanaturi essent, mortis poena denuntiaretur. Exod XXXI. I . Praeter causam communem, & ad omnes homines spectantem, memoriam scilicet creationis, ipsis tamen etiam Israesitis subinde inculcatam, Exod. XX. N. Aa II. ι7. peculiaris & Israelitis propria accedebat, memoria scilicet seruitutis in Aegypto, & restitutionis in libertatem, Dei bene,
cio factae, Deut. V. N. Quri intuitu, inter conditiones sederis cum Israelitis initi, resertur, mur. H. a. s. s. & inter leges, quas Deus sp elatim Israelitis dedit. Quod eum nonnulli non obseruarent, existimarunt, sabbathum post exitum demum Israelitarum institutum. Muos talli, certum eis. Dictum hac de re in institui. theolost. moralpari. II. cap. III. ALI. II. j. XXXIII. Obseruatio enim eius diei
733쪽
eonsistebat in Numinis cultu, per recordationem & commemorationem maximorum eius beneficiorum , quae in omnes homines. praeterum gentem ebraeam, contulerat: quae commemoratio nota
poterat non cum precibus & gratiarum actione coniuncta esse; eu que in finem ab omni prorsis opere quiestendum erat. Exod. XVI. ast XXIII. D. XXXI. I . Hinc vero sequeati aetate apud iudaeos, cum verus Dei cultus in meram hypocrisin degenerallet, multae subtilesque ortae sunt disputationes, de quibus suo loco. Praeter sabbaiathum Israelitis varia erant sesa, eaque tum maiora, tum minor Maiora tria erant, paschatos, peritecosteae, & tabernaculo'm, in quibus Omnes masculi comparere coram Deo ex eius praescripto debebant. Exod. XXIII. U. XXXIV. u. Deus. XVI. H. In his tria maxima beneficia, quae Deus in gentem Israeliticam cootulerat, eductionem ex Aegypto, legis promulgationem, terraeque Canaan ad possidendum traditionem, reuocare sibi in memoriam debebant. Eumqvo in finem sacra publica magna solennitate & laetitia peragenda erant, instituendi conuentus. offerenda si crificia,& quae reliqua erant eius dem generis. Ebraeorum magistri, Israelitatum in his festis officia ad tria reuocant capita: comp.rritionem, ut quisque in atrio aut tabemaculi, aut templi, sesisteret, Et holocaustum liue ex quadruis
pedibus , siue ex auibus, adduceret; festiuitatem, ut unusquisisque sectificium salutare primo festi die offerret, & nnata luetitiam ut alia adhuc sacrificia salutaria, quae a latatilia nomen habent, oia
ferret. vid. MOSES MAIMONIDES , in tract. Maguais cap. I. Ceterum non eadem omnes sesti cuiusdem dies Iblennitate transigesa tur. Primus dies paschatis atque septimus, maexime sanctus atque Ioialentas erat; itemque primus & octauus sesti tabernaculorum, ut i cdies pentecostes, & primus dies mensis Tisri. Qui inter primum &Vltimum diem, si pluribus festum constaret, intercedebant, non e dem solennitate Gansigebantur, ideoque 'v nomine apud Ebraeos veniunt. D. paschatos icito quae speciatim obseruatudigna sint, itemque dς, azymorum, quod cum illo coniunctum fuit, iam supra ad g. XIII. huius sectionis exposuimus. Alterum poli
pastha sestum erM femems i ita graeca lingua dustum, quod qui
734쪽
quagesimo post pascha, die, celebrandum esset. Alias Ebraeis arin v Itan sesum hebdomadum dicitur, quia septem hebdomades
numerandae erant, ' die oblationis manipuli paschalis ad hoee. festuin usque. Id diserte a Mose sancitum legimus Leuit. XXIII. N.
tha, i. e. septem hebdomades.) Vbi quidem disceptatio inter i daeos orta est, num per sabbathum, a cuius sequenti die initium n merandarum hebdomadum faciendum sit, labbathum hebdomadale, quod ε ν ita dicitur, an vero ipsium paschatos festum, seu dies festum azymorum tuquens, qui est decimus sextus mensis Nisan intelligendus siti Prius Κaraitae defendunt, posterius Rabbanitae'
quorum Ut nos morentur certamina, necesse non est. Solebat au
tem idem sestum etiam an fesum messis, scilicet triticeae,
quae hordeacea serior erat, dici, idque ideo, quod eo tempore messiis ista iam finita esset, in cuius rei testimoni uin pisti ex tritico nouo panes offerebant sta Vocatur etiam dies primitiu/rum, eo, quod Ebraei primitias frugum in illo Deo offerebant. cons. Od. XXIII. Ies Ratio hocce festum celebrandi constat ex Leuit. XXIII. U.seqq. dc Deut. XVI. st. lo. Id cumprimis notatu dignum, quod panes duo ex prouentu tritiei illius anni,& quidem fermentati, Deo orirendi fuerint. Qua in re nonnullis dubium subortu in est, eo, quod Deus omne sermentum aeque ac mel procul ab oblationibus, quae in altari fiebant, remotum voluerit, Leuit. IL II. Sed cum verba Mosis Leuit. XIIII tr. clara sint, nihil aliud silperest, quam ut dicamus, legem illam generalem de fermento non offerendo hic locum non habuisse. cons. MELCHIOR LEIDEXKERus, de repub Ebr. Eb. IX. cap. V. pag. ΠΤ. Ratioque, cur fermentati panes offerri debebant, in promtu est, quod tales erant, quibus quotidie vescebam tur, & quorum primitiae Deo omerendae erant. Sublimiora moresio hic sectatur pHIIo , tractat. de festis pauer a. Id quoque huic festo proprium fuit, quod unius tantum diei esset. CENE, RARDUM existimantem, per octo dies hocce sessum celebratum fuisse, recte refellit sc ALIGER, ean. OIN. EM. III. pag. aar. fAMANus autem, GENEERARDI defensionem in se suscipiens, se ipsem traducit turpiter,
735쪽
in an M. ad ann. MM D XLIV. Fuit itaque & minor eius solenniatas, quam sesti paschatos & tabernaculorum. Ad causam deniquet rationemque fusti huius quod attinet, cum tempus eius respondeat tempori legis a Deo promulgatae, quod quinquagesimo post primum pascha in Aegypto celebrarum die, factum constat, non improbanda
illorum sententia videtur, qui in eius rei memoriam festum hoc ee i stitutum contendunt uti iam supra obseruauimus. Accedebat tamen, quod eodeiu tempore pro frugibus terrae datis, Deo agendae essent gratiae. Possuntque haec sὸcum consistere: frustraque adeo MAAC ABARBANEL ad Leuit. XXIII. s. posteriorem rationem ita v get, ut reiiciat priorem. Patetque hinc etiam, quid de IOAN. spENisc Ri statuendum sit sententia, ut reliquorum festorum . ita & penis te stes, originem, a gentilium ritibus, more suo arcessentis. Eum
in finem, pascha fessum fuisse, contendit, quo iudaei primitias hordei Deo tuorim, in animi grati testimonium; pentecosten, sta Hau fuisse, pro recondus in horrea frugibus, quo cae me s aut frumenti
primitias obtulerint; tabernaculorum denique sestum ad iυχαρος αν pro ficu us, Puis, oleis, re altas arborum 'umbin calgectu in Iulum. Cumque neminem fugiat, ethnicos scita similia post arborum te raeque fructi is collectos, in Deorum suorum honorem celebrare solitos fuisse, concludit inde. Deum festa taeece in gente Israelitica initituendo, moribus a prima sorte humani generis origine receptis, soattemperare voluisse; de ιgib. Ebri ris Eb. lib. III. dissere. I. cap. VIII. st . IV pag. III. Sed ea, quam animo semel concepit, sententia, hic virum doctussimum iterum in transuorsum egit. Nihilque ad rem facit, quod apud gentilas itidem eiusmodi festa in usu fuerint, quod
tantisper concedemus. Superest enim, ut, probetur, Deum istorum mores imitari voluisse. Accedit vero, quod sinorum, quae Deus Ebraeis praescripsit, longe aliae praerere , quas SPEN ERVs attulit. fuerint causae eaeqAc eiusmodi, quae in solam sentem ebraeam
quadrandio, Quod ut de sesto paschatos & pentecostes iam demon-
gratum est,. ita de tabcrnaculorum, ad quod nunc accedimus, festo
ex diceridis parebit. Incidebat illud in decimum quintum diem men- L. Turi, csarandumque maSiaa, lactitia crat octo dicbus, ex quibus primus
736쪽
primus & vltimus reliquis sanctiores solennioresque erant. conLLetire. XXII . verss . Cumque mensis Tisri primus esset anni ciuilis. hoede festo annus praeteritus vehit claudebatur, & nouus inchoab
tur. Unge intelligitur, quid Moses sibi velit. quando Exod. XXIV. vers. ιε. scribit, celebrandum hocce festum fuisse, QUI IN casn exitu anm; at cap. XXXIV. M. PNpnu in anni reu lutione. Ratio hoc, festum, variorum cumprimis dacrificiorum oblatione, celebrandi,constat ex Leuit. XXIII. H. ili Num. XXIX. M.fire . Praeter alia & hoc peculiare ei atque proprium fuit, quod Israelitae per septem dies habitare in tabernaculis, ex ramis ac frondibus va. riarum arborum constructis, debuerint. Leuit. XXIII. M. Idque, ut ibidem additur, eam ob caulam, ut posteri scirent, maiores suos. quam diu in deserto versati sunt, cum eos ex Aegypto Deus ed xisset, in tentotiis habitasse. indeque etiam consta; cur festum hoccur 1'ta ΣΠ a Uum tabernaculorum,graece μηνοπηγία, Dan.VII. Sistum sit. Nec praetermittenda illorum obseruatio, qui monent,
Deum hule festo frigidiora anni tempore destinasse. & habitationi
in tentoriis minus apta , ne Israelitae voluptatis modo Sc umbrae capiendae causa, hos dies in tentoriis transigerent, sed ut ad sublimiores huius instituti causas pemoscendas adducerentur. Licet vexo & aliae caulae celebrandi hocce festum accedere potuerint, cum nihil obstet, quo niuiuis plura Numinis beneficia sinies nobis in memoriam reuocemus, haec tamen, quam attulimus, princeps atque
praecipua suit. Quae cum de propria suerit genti ebraeae, rursus inde patet, irritum IOAN. .ENCERI, a gentilium institutis de liocce festum derivare, annitentis,esi elaborem. Interim illud adhuc addendum, quolibet anno sabbatilico, hoc ipse tabernaculorum festo, legem diuinam publice omnibus praelegendam fuisse, Deus. XXXI. Io. cuius rei exemplum extat Nesem. VIII .r. Multa hac de re iudaei in tractatu mischnico serab cap. VII. g. II. ad quem locum eonse
a Deo praescriptis alios deinceps addiderunt iudaei: inter quos lia lamen seu es usio aquae, & mati citrei dc fasciculi ramorum circum.
gestatio ; de quibus in sequentibus suo loeo. Circumgestatio ista ramorum, seu θυια φορδε, gentilibus oecasionem, Bacchi cultum: rara a iu-
737쪽
i5 PgR. II. A MOSE AD CHRIsTVM iudaeis tribuendi, dedit: qua de re supra ductum, cum gentilium in
iudaeorum religionem calumnias exponeremus. Et haec quidem de maioribus Ebraeorum sestis obseruanda duximus. Ad minora, quo nomine sitam noui anni, atque novilunia veniunt, priusquam transeeamus, de die expiationis aliquid dicendum est. Eius licet sumnia esset sanctitas, inter sestos tamen minus accurate refertur, quod non
cum laetitia, sed in luctu potius, atque dolore, ieiunioque transigebatur. Vocatur 2 ' 'L dies expiationum, quod non pro sin- 'gulari aliquo peccato, sed pro peccatis totius anni expiatio fieret. Λ talmudicis κατ' εξο erui Azu vocatur. Incidebat in diem decimum mensis Tisri, qui anni ciuilis primus erat; unde eo illum comparatum fuisse colligas, ut, quo pacto annum praecedentem transis egi Tent , in memoriam sibi reuocarent Ebraei, menteque mutata, peccatorum a Deo impetrare veniam anniterentur. Celebrandus erat iusta Mosis praescriptum non tantum variis sacrificiorum generibus,& cessatione ab omni opere, sed & ieiunio. vid. Leuit. AVI. I. seqq.
XXIII. ar. Num. XXIX. I. Indeque factum, ut idem dies νηςεια di. ceretur, ut ex Actor. XXVII. ρ. liquet. Ritibus hisce a Deo ipso praescriptis alii deinceps accesse e , de quibus multa iudaei disputant intractatum istianico No , quem in latinum sermonem transtulit, notisque cruditis illustrauit ROBERTus surRINGi Mus. Ses illa huius loci non sunt. Id cumprimis memoratu dignum, quod praeter arietem in holocaustum, duos hircos ab Israelitis accipere debuerit summus sacerdos, eosque coram Domino ad sores tabernaculi sistere,
sortesque super eos iacere, una iii π π,, alteram , INIM, . Tum ille, qui Domino cesssiet, sa iscio pro peccato destinabatur, tan-d .mque ceteris, quae Deus pracscripserat, rite peractis, mactabatur, offerebaturque: alterum vero hircum, qui Agazeli cesserat, summus si cerdos, postquam impositis ei manibus, Israeliticae gentis peccata, edita consessione, in eum coniecerat, per virum quendam in dese tum abduci curabat, symbolo futurum, eadem ratione remota velut elle ex conspectu Domini Israelitarum peccata. Quae de voce AZazel, & quid ea significet, extant virorum eruditorum sententiae, ad quatuor reuocari classes queunt. Prima illorum est, qui per Ara vel eiu ipssim hircum intelligunt, qui in desertum emittebatur. Idque
738쪽
ra ipsa vocis origine probari posse putant, quam compositam esse contendunt ex V caper, & - IN absit. Unde, quae Leu. XVII. hae de re dicuntur, ita explietanda erunt: Sors υna Abouae, ides, in hircum Iebouae πω --, sors altera in Azazelem , ides, an hircumis destre tum abiturum. vid. R. ioAM. FRISCHMvΥHVS noster, de hircoemissario Hs. I. cap. I. g. XVII. seqq. At obstare huic sententiae visedentur, verba aperta Mosis, sortes iaciendas esse super hircis, uterces.surus esset Iehouae, uter Arareti. Neque videtur hircorum unus
Araret poste dici, nisi sipponatur, alterum diistum fuisse Iehouali εquod omnium confessione ab num foret. Altera sententia illorum est, qui putant, Azaretem fuisse alperum & praeruptum in deserto montem. Ita plerique Ebraeorum sentiunt. Quibus forte suffragarer, si modo aliquis, ubi mons Araret situs sit, indicauerit. Tertia sententia illorum est, qui per IINIv spiritum malignum, seu diabolum , intelligunt. Rationes sint, quod recepta Ebraeorum sit opinio, Aeta I daemonis cuiusdam esse nomen, ut Sammael, Azael, m. Suffragari etymologiam, cum MNIV idem sit, ae n, N IV ea,pra, quae tuit, id est, creatura, quae principium suum non tenuit, sed a Deo descivit. Quae partim lubrica , partim longius petita, de
tantum non ridicula esse, nemo non intelligit. Interim certum, daemones C ra via hircos vocari, Letrat. XVII. 7. II. Chron. XI. I. Vnde nonnulli non adco absisnum putant, si & hic per Azazel daemon truelligatur. Et intellexerunt sine praeter Ebraeos, non. nulli verenum christianorum, refragantibus quidem aIiis, ut SAM. OCHARTVs doret, buroroic pari. A Lb. II cap. LIV. Qua in re tamen caute admodum procedepi in. Qi odsi enim' ita haec sententia capiatur, ac si diabolo ideo hircus iste destinatus suerit, ut dc ille placaretur, perinde, ac si diuisium cum Deo imperium haberet,queiriadmodum nonnulli ex Ebraeis capere videntur, impietate non caret. Saniori autem sensili admitt4 potest, si traditio Christi in manum diaboli. habent' quippe imperium mortis, ad . illum exagitandum, ii uelligatur, ut praeter IO. CoccMVM, comment. ad Ebr. IX. o. hoc expliciat NER M. ITSos, oecon. feder. min. lib. Inoap. VI. β. LXXII. p. Οε. itemque Io. vAN DER NATEN , in dis sint.'prio i de Dreo Maael, S. GV sqq. in Pariis eius sacris. p.
739쪽
aδ3. q. Nec contemnondum pro hae sententia argumentum ex eo petituri, quod Ichouae directe Azazel opponatur. Vltima sententia est viri clarissimi, sAM. BOCHAmri qui, cum obseruasset, verbum
arabicum Mala significare separare, remoueo, idem esse putat, ac: προς οἰναχ ρήσεις, hoc est, qui Ne destinatus erat ad secessiis, ut in locum deserti deduceretur, in hieroaoic. l. e. Mihi equidem perinde est, quam quis eligere sententiam velit; etsi teristiam, si recte intelligatur, rationibus haud contemnendis niti, nee
a scopo diei huius, qui fuit, mortem passionemque Christi, & factam per eam peccatorum expiationem adumbrare, alienam esse existimem. Quae iudaei de lingua coceinea , & hirco ex rupe praecipitato tradunt, in scriptura sacra nullum fundamentum ha
dissertatio, g. XXXVIII. seqq. Summum sacerdotem, expiationis die non semel, sed aliquoties in sanctum sanctorum ingressum, ex Leuis. XVI. M. seqq. constat. Sed cum repetiti isti ingressus ad unicum illum expiationis actum sipectauerint, recte etiam a Paulo dici potuit, eum semel tantum quotannis sinctum sanctorum ingressum Ebr. u. r. Vestibus lineis, seu albis, indutum eum suille eum in sanctum sanctorum ingrederetur, iam supra obseruauimus i est que haec recepta sere Ebraeorum sententia, cui de plurimi christian eum suffragantur. Immo ipse Moses hoc aperte innuis ut Ara. .Sunt tamen, quidissentiunt, dc aureis vestibus tum eum ornatumfuisse con
tendunt; quod & operose probare anaititur MELCMOR LILDERXERVS . de republ. Ebraeon M. XI. cap. IV.p. 6s.seqq. At dubito vehementer, an rationes, a viro docto allatae, & responsiones ad argumenta
dissentienuum. id, quod cupit, euincant. Quaenam festi huius. rituumque , quibus celebrabatur, ratio fuerit, nemini obscurumella potest, nec dubitare hac de re quenquam sinit Paulus apost his, Ebr. IX. u. seqq. Cuncta se ad peccatorum rapiationem, a Christo suo tempore peragendam, reserebant. Nec dissiteri hoc ipsemet Io. sPENCERXs potest, qui tu dissertatione de hirco emissaria , espraecipuis expiaιionis iudaicae ceremoniis, quae in opere eius de se aιθα bracor. rat M. Octava est, die. ιεῖν. sqq. extat, multa rς. Disjtig Θ
740쪽
cte & praeclare' hac de ro monet: plurima tamen adspergit, eintendentia, & horum rituum originem a gentilibus repetendam esse: cuiusmodi illud est, quod . III. cap. III. p. l . . asserit se hircum illum, qui sorte cessit Azazeli, ad solitudinem emissum forie, quod aeui risii mors receptum esset, H quodvis animal, Nummi aiaui deuotum, ad Numinis Egias Anes aut sedes amandaretur ρει quac reliqua sum eiusdem generis, ex instituto iam dimissa dc
resutata a IO. VAN DER AYEN, in dissertatione altera de hirco Azazel, quam IO. SPENCERO opposuit, in variis eius sacris , p. a T.
seqq. Sed ut reliqua tandem exequamur, quae huius loci. sunt, superiunt inter Ebraeorum festa, a Deo praescripta, noMilunia oe se-flum noui annι. Primum namque cuiuslibet mensis diem festum sanctumque Duus esse voluit, variisquo sacrificiis & oblationibus celebrandum, quae Num. XXVIII. u. seqq. describuntur. Tubis quoque clangebant eo die, ud itidem Deus iusserat, Num. x. Io. que nonnulli referunt, quod Psalm. LXXXL. . dicitur: clangite in neomenia 'iBII buccisa, in tempore constituto, in dies in nostri, nam Me esiissitutum Israeli, hoc es ius confluuium Dei Iacobi. Λt alii, hic de festo noui anni sermonem esse contendunt: traduntque Ebrae rum magistri, in noviluniis Isiraesitas usos esse ri Tanain ιώsu; at in festo noui anni Luia buccina, in tractatu mischnico rosch M- Fbannati cap. III. Apud ethnicos neomenias iam antiquissimis temporibus celebratas, vel ex HESIODo constat, cuius hicce versus est z. Πρό ν ενη. τετράς τε, η, ἐβσομη, ἱερον ημαρ, Primum uum, quartaque resiptima, sacra dis ημερ. P. g. Idque & HERODOTVS confirmat, qui rescri, Homerum: in neomeniis, utpote diebus laetis de scitis, ad ditiorum domos so conserte solitum , ut eorum munificentiam experiretur; in mi μαρσι c.F. XXXIIc Nec tamen est, ut hinc atque ex similibus documentis colligas, morem neomenias celebrandi Ebraeos agentibus accepisse, quod more suo facit Io. SPsM Rus , de lego. μινacor. ritualib. lib. IV..di sertat. V. p. Io T. seqq. Aliae Deo iam ctioresquo fuere causae e cur neomenias ipsemet institueret. Erigere ad altiora mentem Ebraei debebant, Deumque, ut. Iucilli Ouinis, ita te foris Ordiuiriu auctorem allnoscore, α cxlebrare si simul.