장음표시 사용
811쪽
seligionis, M. I. f. XVI. aliique. Nos selectu ivtentes. maxime illustria sectabimur, & praecipua historiae Mosaicae capita, ex ethnimis eum itastimoniis constare, paucis saltem indicabimus. Mosen ex aquis extractum, ipsemet nos condocuit, idemque ex Orphicis cartiminibus ARIsTollvLus memorat, ex quo locum produxit EVSEBIus, Praeparari euangel. ib. XIII. cap. XII. p. m. με. Verba haec sunt:
esse, recte monuit SCAMGER. cui adstipulanter HVGO GROUus, de marit. chris. reti. m. i. s. VI. GERAmvs IOANNEs vosMVs , de idolia tria gentis. Gr. L. cap. XXX. & IsAACvs CAsAVEONVs , ad Athenaei lib. II. cap. XXII. Mosen litteris egregie imbutum, atque in Aegyptiorum sapientia institutum fuisse, ex scriptura sacra nouimus : quae & eundem ob somae praestantiam eommendat. Coninfirmant idem scriptores gentilium. TROGI POMPEII epitomines IV
setisust filius eiu Iosephi Moses fuit, quem praeter paternae simcntiae haereditatemetiam formaepulcritudo commendisbat; bisor. lib. XXXVI. cap. II. Vbi in eo quidem errat, quod Mosen Iosephi filium vocat, at de eruditione Mosis praeclare satis sentit, dum paterinnae Flentiae haereditaram illi tribuit. De Iosepho enim antea diu rat i nisi ue Humi iuris humanique ei incognitum videbatur. DI DORO isICvin Moses sapientia σ fa titudise maxime excessens audit, biblioth. his. lib. XL.pag. Dyo. qui & in sequentibus, actaee, inquit, mustum sudii cum insigni prudentia in νυ bellicas posuis aegislator, iuuenes ad tolerantiam ac fortitu/inem ad constantiam denisae is omnibus aerumnis exercendam adegit. Itque ob istam sapieutiae ac eruditionis, qua .florebat Moses, famam, quae longe lateque intero ethnicos sparsa crat, haud dubio factum, ut EVE OLEMus scripseris,
812쪽
daeisque primum litteras tradidisse, a P us eas Phoenices, H 4 Phoeianicisses Graeci, acceperint, apud EusEBIVM , praeparat. euanget M. Inlcap. XXVI. pag. St. Muha etiam eodem spectantia ex Alci mo lidem EvπBIus refert De. cir. eap. XXIII. & inter alia hoe quoque commemorat, quod uxor Chenephrae. Merrhis, eum sterilis esset, sibi , mulieris ebraeae filium adsciuerit, nempe Mosen, quem Graeci Μου- σωον, Musaeum, vocaverint. Quod rursus eum scripturae naris ratione de filia pharaonis, Mosen, ebraeae mulieris filium, in filium adoptante, prorsus conuenit. Cum iam a Deo missus esset Moses, ut populum ebraeum libertati restitutum ex Aegypto educeret, cum magis aegyptiacis illi maxime confli standum fuit. Cuius certamianis tanta olis celebritas fuit, ut nomina quoque magorum Illorum. Iannes dc Iambres, in gentilium monumentis, speciatim a PLINIO, Brytor. naturat. bb. XXX. ea . L. & NUMENIO Pythagoram, apud E SEBIVM, praeparat. euanget. u. LX. cap. VIII. conseruata hodie supersint, ut ad F. praecedentem iam obseruauimus. ob magna autem, quae Moses edidit, miracula, haud dubici factum, ut intes magos referis retur, tum a PLINIO, Dc. cin tum ab APULEIO, in apologιa p.m. Dia aliisque. Id enim vero documento certissimo est, prodigiorum ab eo editorum maximam quoque inter ethnicos fuisse celebritatem. Exitus autem Ebraeorum ex Aegipto, Mose duce factus, gentilibus adeo non fuit ignotus, ut plurimis potius, admixtis licet fabulis quibusdam,
eommemoretur. Iluc pertinent, quae ex MANETHONE, LΥSIMACRO atque CHAEREMONE hac de re adfert pL. IOsEPHus, contra tionem. Sec
MANETHONIs , quo hoe confirmari potest, testimonium sepra quoque iam attulimus, ad se I. I. per. m. g. XXIV. cum per pastores, quorum in Aegypto regnum descri bit, non alios, quam Ebraeos intelligi posita'.
euinceremus. POLEMONIs idem confirmans testimonium V ex APRIω No conseruauia EVsFBIVs, in chremeis. DIODORI SICULI, STR BONIS, IUSTINI, C. CORNELII TACITI testimonia, quibus utem comis
probatur, iam supra attulimus, eum de gentis iudaicae origine verba faceremus, ad s. XII. huius sectionis. Enim veru, licet hi auctores in multis a se inuicem disientiant, falsa quoque multa atque eristonea, veria ad Ma ruerant, in 'tamen, quod caput causae est m.
813쪽
centiniabus PETRUS DANIEL Homus, demonstrat. euanges. para. I. prop. IV. - . II.pag. 7Z.seqq. HVGo GRorius, de Peritate ebri Anae seligionis, lib. I. f. XVI. aliique. Nos selectu inentes, maxime illustria sectabimur, dc praecipua historiae Mosaicae capita, ex ethnic eum testimoniis constare, paucis saltem indicabimus. Mosen ex aquis extractum, 1 emet nos condocuit, idemque ex orphicis earis minibus ARISTOEvLus memorat, ex quo Iocum produxit EVSEBIVs, Praeparar. euangel. Eb. XILI. cap. XII. p. m. με. Verba haec sentc
Dona Dei tabulas' geminas qui sensibus hausit. Apud OsEBIVM equidem legitur υλο - : sed ὀδοίνης legendum
esse, recte manuit SCAMGER., cui adstipulanter HVGO GROTIVs, de maris. Mes. reti. M. I. s. XVI. GERARDvs IOANNEs vosMVS, de idololatria gentis. 6 . f. eap. XXX. k IsAACvs C fAvBONUS , ad inhenaei lib. II. cap. XXII. Mosen litteris egregie imbutum, atque in Aegyptiorum sapientia institutum fuisse, ex scriptura lacra noui - -: quae dc eundem ob sarmae praestantiam eommendat. Coninfirmant idem seriptores gentilium. TROGI POMPEII epitomines I
setisust filius eluu Iosephi Moses fuit, quem praeter paternae scia 'Cntiae haereditatem etiam formae pulcritudo commendabat; bisor. lib. XXXVI. cap. II. Vbi in eo quidem errat, quod Mosen Iosephi Glium vocat, at de eruditione Mosis praeclare satis sentit, dum pateris me fientiae haeredisaram illi tribuit. De Iosepho enim antea diu rat i nihilque diuini iuris humarique ei incognitum videbatur. DI DORO EICvis Moses sapιentia σ fartitudine maxime excellens audit,
biblioth. UR. G. XL.pag. Myo. qui de in sequentibus, adhaee, inquit, mustum sudii co insigni prudentia in res bellicas posuit bosiator,
iuuenes ad tolerantiam ac fortituinem , ad consumiam denψae is omnibus aeremnis exercentam adegit. inique ob istam sapientiae ac eruditionis, qua .fiOrpbat Moses, famam, quae longe lateque inter
814쪽
πνM-ῆν σπω ν σοφόν ωεθαι , Mosen primum sapientem imdaeisque primum litteras tradidisse, a quibus eas Phoenices, νt 4 Phosianicosn Graeci, acceperint, apud EusEBIvM , praeparat. euanget sib. Icicap. XXVI. pag. 38. Muha etiam eodem spectantia ex Acr. o idem E vsEErus refert De. cis. eap. XXIII. & inter alia hoe quoque commemorat, quod uxor Chenephrae. Merrhis, eum sterilis esset, sibi , mulieris ebraeae filium adsciuerit, nempe Mosen, quem Graeci Μου- σαωον, Musteum, vocaverint. Quod rursus euro scripturae naris ratione de filia Pharaonis, Mosen, ebraeae mulieris filium, in filium adoptante, prorsus conuenit. Cum iam a Deo missus esset Moses, ut populam ebraeum libertati restitutum ex Aegypto educeret, cum magis aegyptiacis illi maxime conflictandum fuit. Cuius certamianis tanta olis celebritas fuit, ut nomina quoque magorum istorum . Iairnea & Iambres, in gentilium monumentis, speciatim a. PLINIO, histor. naturat. lib. XXX. ea L. dc NUMENIO I)ythagoram, apud E SEBIVM, stra paνat. euangel. u. LX. cap. VIII. conseruata hodie supersitit, ut ad L. praecedentem iam obseruauimus. ob magna autem, quae Moses edidit, miracula, haud dubio factum,.ut intey magos refer retur, tum a PLINIO, Dc. cin tum ab APvLEIO, in apologia p.m.III.
aliisque. Id enim vero documento certissimo est, prodigiorum ab eo editorum maximam quoque inter ethnicos suisse celebritatem. Exitus autem Ebraeorum ex Aegipto, Mole duce faetiis, gentilibus adeo non fuit ignotus, ut plurimis potius, admixtis licet fabulis quibusdam,
commemoretur. Huc pertinent, quae ex MANETHONE , LΥSIMACHO atque ciIArREMONE Eac de re adfert FL. Ios EPHUS, contra tionem. SecMANETHONIs , quo hoe confirmari potest , testimonium sepra quoque iam attulimus, ad fict. I. per. m. g. XXII . cum per pastores, quorum
in Aegypto regnum describit, non alios, quam Ebraeos intelligi posse,'.
svinceremus. POLEMONIs idum confirmans testimonium, ex APRICANO conseruauit EVIE hos, in Granicis. DIODORI SICULI, STR BONIS, IUSTIM, C. CORNELII TACm testimonia, quibus idem comis
probatur, iam supra attulimus, eum de gentis iudaicae origine verba faceremus, ad s. XII. huius sectionis. Enim veru, licet hi auctores in multis a se inuicem dissentiam, fusa quoque multa atque eris ronea, verisi ad Ma ruerant, inco tamen, quod capur causae est...
815쪽
.ater se consentiunt,&. quae scriptura sacra commemorat, mirifice eonfirmant. Inter opera Mosis, post exitum ex Aegypto, legis diuinae promulgatio haud ultimum locum tenet. Nec alio magis nomine apud ethnicos notus Moses. Celebrioribus enim legumlatoribus eum diserte annumerat DIODORus sIC-us, biblistb. hisin. ob. I. eas. XCIV. Idque confirmat C. CORNELIVs TACITus , hsor.
ιώ. g. cap. IV. Pertinetque huc illud ivvENAias :Iudaicum ediscunt, reseruant, re metuunt iuς Tradidit arcano quodcunque Polumine Moses. Cumque Moses summa Numinis, a quo leges accepit, Lamiliaritate
.sus sit, nec hoc ethnicis ignotum fuit. TREBELLIus namque POL-xio Mosen ex iudaeorum libris Dei familiarem vocat, in νιta Claudii eap. I.pag. m. ni. ' Eoque pertinet, quod, ut iam supra ad 9. XL. huius sectionis obseruauimus, DIODORus sICvLus refert, Mosen suis
legibus in fine adscripsisse: Μωσης ἀκέσια ia θῆ - δε λεγει άις
Ἀδαοις, Moses auditor Dei omnia bare dicis iudaeis. Immo nee id praetermittendum, profanis scriptoribus obseruatum, Mosen pleraque instituta sua gentium moribus plane contraria esse voluisse. . Idque longe verissimum est; licet causam eius rei ignorent, & innatam hoc interpretentur partem, Aperte & citra ambages TACMxus: Moses, quo sibi is p erum gentem firmaret, nouos ritus contraiariosque ceteris mortalibus indidit. Profana illis omnia, quae apud nos sacras rursum concessa apud illas, quae nobis incesta hisire. libr. V. cap. IV. Hinc apud DIODORUM SICvLvM , odium aduersu homines tradicione propagaF, dicitur i ideoque leges prorsu alienas
romastrist 3 ne mensam cum aba natione communem haberent
νnquam, neque uti bene cuperent; libr. XXXIV. pag. III1. Nimiis . tum, ut Ebraeos ab idololatria & superststione gentilium auerteret Moses, leges varias horum institutis e diametro aduersas ossi Numinis tulit. Hi ne istae profanorum scriptorum quer lae. Quo ipso tamen mirifice rem ipsam, Mosen tales leges tulisse, eonsirmant. Iidem equidem auctores haud obscure indicare videntur, callide eiusmodi artibus Mosen, ad aucto
816쪽
Iumniam depulimu , al fctionis huius I. XI. Inter leges autem
per Mosen aut ploinulgatas, aut repetitas. nulla tern te maiorem
apud ethnicos celebritatem consecuta est, quam illa de s u ctificando sabbatho. Huius prae ceteris meminit TACITUS, etsi, quam causam 'instituto huic assignore debebat, valde fili stuet. Septimo die, inquit. otium placui coni, q ia ionem laborum tulerit; dein moriente inre. ιi.a fptimum quoque annum ignauiae datum p atii honorem eum Sarum haberi se. Dccis. Pari ratione IusTINvst quo Diem disrum i tanto p r defria Arabiae cum populo Do fatigaιus , cum tandem νe-ψυst , septimam diem more genti fabbathum anellatum, in omne aeuum ieiunio fucrauit,quoniam illa dies famem illis erroremque finierat ;bsor. lib. XXXVI. cap. II. PLUTARCHI locum, in quo sabbathiiadaici mentionem facit, iam. supra ad ν. XXXI. huius sectionis reeitauimus; cons. & DIO CASSIus, historiar. libr. XXXVLI. pag. II. Ob sabbathi quietem iudaeos exagitat IuvRNALIS: Sed patre in eausa, cui septima quaeque fiat lux ignava, re farrem vitae non attigit pliam; sat. XIV. Et CLAVDI S RVTILIUS:
Radix sustitiae, mi frigida sabbatha eorῶ, Sed cor frigiaeus reffigione sua est.
Septima quaeque Hes turpi damnata Peternos uanquam lassiIι, mollis Dei. . . Zib. I. itinerar. p. 13s Vltimis verbis RVTILIVs indicat, veram quidem sabbathi causam sibi non incognitam sui lia, sed hinc simul occasionem, blasphemiam execrabilem in Deum euomendi, arripit. Immo tam notum fuit apud ethnicos nidaeorum sabbathum, ut Sabbatariorum nomine ideo apud illos venerint ἰ ut ex MARTIALD
constat, lib. IV. epigramm. IV. Ex reliquis legibus Mosaicis, itidem ethnicis nonnullas innotuisse, demonstrari posset, si his imis morari vellemus. Immo non desunt, qui, praestantissimas Gra Hhh lih - corum
817쪽
eorum Romanorumque leges ex Mosaicis profluxisse, autumant; qua de re quae nostra sit sienpentia, supra ad ν. XXXIV. Hivi sem,nis exposuimus. Id pollux adhuc Obseruamus, nec ineommoda illa, quae in itinere tam diuturno Israelitae perpessi sint, ethnicos latuisse. Panis pariter ac aquae penuria aliquando laborasse Israelitas, constat, priusquam manna coelitus data a Deo pascerentur, qui & bis aquam ex rupe dedit. Idem TACITus innuit: Sed nihil aeque, quam inopia aquae, fatigabat: & iterum: Longam obmfamem, crebris adhuc ieiuniis fatentur e historia . lib. V. cap. IV. Sic& ivsτIesus, Mosen splendecim dierum ieiunio per Aserta inabιae cum populo Do fatigamm, tandem ad montem Sinam renisse, auctor est, hissor. lib. XXXVI. cap. II. Mitto reliqua, quae magno nuis mero addi possent, si cuncta congerere animus esset. Unicum
praetermittere nequeo, quod de aetate, quam vivendo Moses emen-1us est, memoriae prodidit TREBELLIVS POLLIO : Doctissimi, inquit, mathematicorum centum σ viginti annos homini ad viuendum datos iudicant, neque ampsius cuιquam ramiam esse concessum d etiam issuae addentes e Mosen solum, Dei, νε iudaeorum hisi loquuntur , famia arem CXXV. annos vixisse ζ qui cum quereretur, quod iuueris ιnisteriret,. responsum ei ab incerto ferum numine, neminem plin esse viacturam a an vita Claudιι, cap. I. p. m. Πι. Errat equidem bifariam
1 aELLIvs. Nam Moses non CXXV, sed centum & viginti tantum impleuit, & quod ait, excepto Mose, neminem centum dc viginti transcendisse, ex libris sieris scimus, esse falsissimum. Videtur tamen ei aliquid ex Vadim XC. innotuisse, ubi Moses, quem auctorem eius este constat, velut terminum quendam humanae vitae constituit, dum ν. . dies annorum nostrorum, inquit, quibus νL
vimur, si priraginta anni, et se in fortitusnibus fit octoginta anni. Fuerunt etiam viri doctissimi, ut denique & hoc addamus, qui,
uruuercam fere ethnicorum theologiam ex Mose, eiusue aciis aut
sit ita, manasse, sibi persuaserunt. Hinc variis sub nominibus, Memini fiue Theut aegyptir, Osiridis arabici, Bacchi indici seu multi σεσε σφορου, Tulionis quoque, a quo Aegyptiis mala
trima , & Minois, qui Cretensum legislator perhibetur, aliisque Ionge Fumnus, apud Ghnicos pum cestarari, contendunt. Exemia
818쪽
plum reliquis velut praei est GER HARDv IOANNES VossIus , de origine pro sis idololatriaeIib. L. cap. XXX. p. m. I seqq. ubi comparatio nem inter Osiridem arabicum, quem eundem cum Baccho indico fuisse putat. Mosen, instituit.Sub Typhorus nomine latitare Mosen ,insti- Iuta comparatione docet sAM. BocHARTus, Meroz. lib. II. cap. XXXIV. .s oscis. Cumprimis in hoc totus est PETRus DANIEL HvΕΤIus, ut deis monstret, plerorumque apud gentiles Deorum nomina Mosen reserre, Gmnemque earum theologiam ex Mosis historia proflaxisse. in demon.s m euangeLPros. IV. ca . IIL seqq. Horum vestigiis insistit HATAusALEXANDER , qui praecipua, quae huc spectant, capita, in compendio exhibet in histori eccles vet. testam aeras. muni quArta cap. VII. artis. IL p. s. . seqq. Nec abludit FRIDERICVS SPANHEMIVs. etsi non in omnibus cum HvETIO consentiat, histor extiles Petit pam Focha IV. num VIII. p. D . At, si dicendum, quod res est, multa, quae a viris doctissimis, praesertim a PETRO DANIELE HvErio ducta hae de re sunt, ingeniosiora sunt, quam Feriora. Pleraque ad coniecturas, easque interdum admodum incertas, redis aeunt. Omnisque probandi vis in qualicunque conuenientia, omni demonstrandi essicacia destituta, consistit. Non omnia equidem relicienda puto . nec tamen Omnia adprobanda existimo, praeseristis. ubi & vertamilitudinis species deest, aut eoutrarium aperte patet. Iruerim. ubi certiora adsunt, hisce insistere, missis incertis . prudentiae erit. De Aegyptiorum rebus regibusque multa circa hocce quo que temporis interuallum disputari solent. Sed incerta & obscura fere sunt Omnia. Veterum plerique, eum Aegypti regem, sub quo Israelitae ex Aegypto egressi sunt, quiue in mari rubro subis mersus periit, Amosim vocant, qui & IOSEPHO, seu MANETHONI apud IOSEPHUM. Tethmosi, audit, contra Apion. Iib. I. quemue dynastiae decimae Octauae primum regem ferunt. Ex PTOLOMAEO MENDdSIO ,
aegyptiarum rerum scriptore, hoc confirmat TATIANO: Aιγυῶ ν
819쪽
πορειαν, εἰς α περ ηλΘο, χωρία Μαυσεως ηγουμενου. Extant etiam
annal s A raptiorum , diligenti me concinnati, eae rerum in eu romuntiarum interpres es Ptolomaeus non quidem rex , sed Mendestus
sacerdos. B, νbi regum gesta narrat, sub Amosi Aeraptiorum rege iudaeos ex Agapto migrasse testatur in suam regionem, Mosin ducem
scutos, orat. ad Graecos, num. LIX. p. as. Amosin autem hunc tempore Inachi, Argivorum regis vixisse, ex eodem PTOLOMAEO docet TATIANVS . qui ila APIONEM grammaticum, similia tradentem, adducit, i. c. Ex TATIANO hoc repetit EvSLBIVS, PraeFarat. euangelis lib. X. cap. XI. idemque confirmat IUSTI NVs martyr, exhori. ad Graecos p. Io. atque CLEMENS Alexandrinus, promat. lib. L. P.sao.
Discedit ab hac sententia RusEtIus ipse, qui Amosin hunc duobus,& quod excedit, seculis, exitum Issiae litarum ex Aegypto antecesssie, auctor est: hine & Cenchren potius regem illum fuisse existimat, qui contradixerit per Mosen Deo, atque mari rubro obrutus sit: cui successerit Acherris, in chronicis ad annum mundi MMMDC LXX. Et certe , si verum est, Inachum Argivorum regem ad patriarcharum aetatem referendum esse, quod nonnulli contendunt, ut ad sLI. I. per. III. g. XXIV. obseruaui. mus, sententia illorum, qui, sub Amosi Ebraeos ex Aegypto migrasse, statuunt, admitti nequit. Supponunt enim, Amosin hunc vixisse eodem cum Inacho tempore. Non tamen deesse, qui Inachum Moli coaevum faciunt, ibidem iam docuimus. At STN-ChLLus hic in alia omnia abit. Amosin namque , primum dynastiae decimae octauae regem. filium vocat Asethi, sub quo Mosen natum statuit, cuius etiam filia, adeoque Amosidis soror eum educauerit: extille autem Mosen eum Israelitis, sub rege dynastiae decimae octauae sexto M: sphragmuthos, qui itidem Amosis dictus suerit,p. 6.sqq. Qua in re licet Iosinu se auctoritalcm sequi profiteatur, ab eo tamen niaximopere dissentit. Nihilosectus svNCEL-L Μ FL. N SPPHO praefert IOAN. MARsHAMus, in ean. ebron. sere. XIL
acriter inaltuque ratio uibus resedit IAC. PLRIZONIVS, in a. FItac. origis.
820쪽
illum, sub quo Ebraei ex Aegypto egressi sunt, quiue in mari rubro periit. Amenophim vocatum, qui ultimus fuit in dynastia deeima
instaua. Patrem namque eius, Ramessem, cognomento Myamum, qui totis annis I. XVI regno praefuit, eum esse, qui diuturna seruitute
oppresserit Israelitas. Huius filium Amenophim in illa erga Ebraeos seueritate perrexisse, donec grauissimis ealamitatibus adflictus, eos dimiserit: cum vero eum cupido illos persequendi incederet, in mari rubro aquis obrutum peritisse. Hunc ipsum Amenophim patrem esse Sethosis seu Sesostris, qui dc Ramesses iunior audit, atque Λrmais; eundemque a Graecis Belum nuneupari, & Aegypti ac Danai, ferri genitorem. Ita quidem IACOBus vfSERIVs. in annatibus ad annum M M CCCC XCIV. p. m. v. quem dc PRIDERICus spANH Mius sequitur, in histor. eccles vet. itflam.Voch. IV. num. XLp.' s. de NAT. ALExANDER, histor. eccles νυ tes . aer. munae m. cap. VIII. Pag.ae .seqq. Verum, etsi IOsEPH,s Λmen phim hunc ex MANETHONE Commemoret, ipse tamen eum inter reges fictilios refert,
atque diserte βααλεα, insititium regem adpellitat ἔ eontra Apion. lib. I. pag. lo . Praeterea, cuncta, quae de hOcee Amenophi dicuntur, longe sunt incertissima; quod pluribus demonstrat IAColl. PERIZomus, aegyptiar. orig. inuestigat. cap. XII.stet 1II. seqq. LΤs MACHus, regem istum, sub quo Israelitae ex Aegypto egressi sunt,
Bochorin fuisse, auctor est apud IosEPHvMaoc. cit. eandemque sententiam sequitur C. CORNELIVS TACITus, bisoriar. lib. V. eap. ILLVerum, cum omnium consensu Bochoris longe post haecce tempora vixerit, digna haec sententia non est, cuius ulla habeatur ratio. vid. MARS HAMUS, can. chron. ferit. XVI. p. Ι . Diligentissimus rerum
aegyptiarum inuestigator, qtiem aliquoties iam laudauimus, IACOBvs PERIZONIus , etsi fateatur, de rege, sub quo Israelitae ex Aegypto exierunt, nihil certi definiri posse, verosimile tamen putat, Amosin seu Tethmosin illum, qui primus es in MANETHONIs dynastia decima octaua, primum etiam fuisse regem post Israelitarum ex Aegypto exitum; partim, quod veteres plerique Mosen dc illum Amosin aequa.
Ies faciant 3 partim, quia ex MANETHONE reserat Ios EPHus, postquam
populus pastorum ex Aegypto exiit Hierololyma, Tethmosin hunc