장음표시 사용
861쪽
vsus non erat. Capta tum Frbe regia Chaaore, incolae eius omnes ferto interemti, urbe ipsa incensa. Nec regum quisquam, aut inc larum. aut aliorum, qui in manus Israelitarum inciderunt, seruatus est: deleti omnes sunt. Ad urbes autem quod attinet, hoc discrumen obseruatum, ut in collibus sitae sita enim voces ebraeae nT NE,n ,Msanteisuper tumulumsuum, quam rectissime capiuntur, quas alios aliter interpretari constat seruarentur, sorte, quod facile t heri ab Israelitis contra Cananaeos polleat, utpote natura munitae ἔreliquis omnibus ignis subiiceretur, quod &Chalsori, etsi in colle sitae, factum. Diuitiaς autem istarum urbium, pecudesque Israelitis in praedam cesserunt. Summatim, quos ab Israelitis post ultimam victoriam occupata sunt, ita exprimit scriptor sacer: Cepit ergo Iosia
omnem hancce terram, montana, omnem merιHanum travium, terram
omnem Gosemtidem,de qua antea dictum, planitiemmeampestria, momtem denique Israelis, id est, montana Israelis, ut recte reddunt Iin TREMELLIVI, FRANC. IVNIVs, B. LVTHERUS, IOAN. CLERICVs , qui enim aut montem Sion. aut montam Chariaim intelligunt, idoneas suae sententiae adserre nequeunt rationes π campos eis subiectos; a monIe, qua Sehirem adpenditur, Psque ad Baalga um, in paluLibani, sub mome Chermone. Vbi cum dicitur phnn Vm N, xxx
quidem interpretes vocem phr pro nomine proprio habent, redde ses; 'inor ορους χελκ ' Alii autem rectius ut appellativum vertunt eri tamen & ipsi in varias abeunt sententias. HIERONYMUS, conis ructionis nullam rationem habens, partem moneis vertit. Alii insensu diuisionis hoc aceipiunt, intelliguntque montem, qui Luidie regionem qua ascensu en in Seir, vel qui Cananaeam ab Idumaea separat; quorsum AQVILA, chaldaeus. &. versis germanicas. LvTHERI tendit. Propius ad veritatem accedere videntur, qui montem glabrum vertunt, hoc est. qui totus arboribus caret. Ita post syMMACHUM, IM, TREMELMUS & FR. IVNIVs, itemque IOAN. CLERI.cvs. . Certe vox ebraea phri Deuem, mollem, glabrum significat. Decique ad temporis spatium, quo haec omnia Iosiua gessit, quod attjnet, scriptor sacer generatim saltem dicit, eum multu Hebus, leudiu bellum cum regibus, quos deuicit, gessisse. Qui accuratius tempus delinire contendunt, itidem inter sic disicutiunt. FL. IOSEPHUS,
862쪽
quinquennio Cananaeam subactam, auctor est, antiquae. iud. D. V. cap. II. Septennio hoc factum, contendit auctor chronici fideν Lim, kemque THEODORETus & alii. Quod se ita intelligatur, ut septimo ab ingressu in terram Canaan anno facta sit terrae distria butio, recte se habet. Excidisse Iosua Anahaeos e montano tractu dicitur, e R. XL a . h. e. Occidisse eos, qui in manus eius incidebant, reliquos fugaile & dissipasse. Superfuisse enim post haec tempora Anahaeos, constat. Plurimi etiam in urbibus Philistaeorum, quas lassia non occupauit, quaeue in potestate Philistaeorum perman serunt, aut moκ ab iis recuperatae sunt, urbibus eorum, Chebrone & Debira, & H nabo, euersis atque deletis, Gaza scilicet, Gath, quae patria fuit Goliathi, L. m.XVII. . &Asdod, commorati sunt, ad quas etiam haud dubio nonnulli, qui manus Iosuae effugerunt, se receperunt. Immo viribus deinceps resumtis, maiorum sitorum sedes, Chebronem &Deb iram, recuperarunt, a Calebo & Othoniele inde iterum eiicie
Q. Ceterum, eum versas. dicitur, Omnem terram Cananaeam
a Iosta captam, hoc de magna eius parte , quam bello tentauit, inmtelligendum. Phoenices enim atque Philistaeos ab eo bello non
fuisse adpetuos, constat. Et deinceps expeditiones nonnesiae ad huc susceptae,& variae urbes occupatae. Sic Hierosolyma a tribu Iudae demum expugnata, Dd. I. I. arce Tamen a Iebusaeis retenta ad tempora Dauidis, II. Samuel. V. K cons & M. XIII. a. s. seqq. Fuere etiam Iosuae causae grauissimae, cur non omnes istas gentes simul ac unica vice deleret, euncta ita sapienter dispensante Numiane, ne Israelitis Occasio, fidem atque constantiam suam demonstra di, deesset.
Bellis illis sinitis ' ut quietam tandem ac plenam terrae a Deo sibi concessae possessionem obtinerent, Israelitae, somtibus in Siloli iactis, tua cuilibet tribui assignata est portis ,
illis tribubus, quae iam trans Iordanem agros suos occupaue
863쪽
rant, & hactentis fratres suos comitatae fuerant, iacta discedendi potestate, habitaque & Levitarum, ut par erat, ratione. Quibus peractis, Iosua Israelitarum proceres conuocat, commemoratisque Numinis in eos collatis beneficiis, &-commonefactionibus ad verum Deum, idolis procul facessere iussis, colendum additis; sedus Deum inter & Israelitas renouat; & ita tandem anno aetatis supra cente simum decimo, vir immortalis gloriae , quod mortale erat,
scilicet, quae Iosea gessit. Alias enim deinceps expeditiones subinde ad occupanda, quae reliqua erant, susceptas, iam obseruauimus. Sed istae expeditiones a singulis fere tribubus suscipiebantur. Reges a Mose & Iosua deuicti summatim indicantur Ios cap. XII. Et Iosea quidem triginta & unum debellauit. Lxx interpretes omissis duobus , habent viginti novem. Sed F v. Io-sEpHus cum textu ebraeo conuenit. Per reges autem, singularum
urbium, aut aliquot oppidulorum, agrique vicini praesectos intelligi, iam aliis obseruatum est. Ut summatim, quae de κλ illa seu terrae diuisione notatu digna sunt, completi. mur, primo de tempore, tum de re ipsa dicemus. Ad tempus quod attinet, id ex verbisCalebi Ios. XIV. . quam rectissime definitur. EDdraginta anno um eram, inquit, quando me misit Mosera, struus Domini, de xadesbarnea, ut considerarem terr m. Iuratιιtque Moses in die illo , dicens , terra, quam OL
eatiat pes tuus, erit possissio tua: quadragιnta quinque anni sunt, ex quo locutus es Dominus verbum sud ad Mosen, quando ambulabat Israel per solitudinem e hoHe LXXXV. annorum sum, sic valens , νι eo Olebam tempore. quando ad explorandum missin sum. Si ergo Calebus tum, cum haec loquebatur, hoc est, anno x LV post explorationem terrae Canaan, LXXXV annorum suit,& vero x L annos habuit, cum ad explorationem mitteretur, quod secundo anno post exitum ex Aegypto siue trigesimo Octauo ante distributionem terrae factum est, subductis xxxv III annis ab illis M.v remanebunt septem anni, . Di9itigod by Coo le
864쪽
SECT. II. A IOs AD SAMUELEM. anni adeoque septimo ab ingressu in terram Canaan anno, quadragesimo septimo autem post egressum populi Israelitici ex Aegypto.
diffributio terrae Cananaeae facta est. Ipsi autem distributio ficta est Numinis iussia. Nee enita Iasua, viribus licet fractus, senioque eonfectus, suo arbitrio bellis imponere finem, auserus fuisset. Erratque valde Iosaptius, Iosuam ideo a bellis destitisse, asserens, quod videret, Cananaeorum, quae supererant, urbes, & ob stum,& ob munitio nos χ ἐυαλωτους, pene inexpuenabiles, antiquit. iudaic. Iibr. V. eap. L. pag. o. Nihil enim hac de re scriptura dixit. Et fidei praeterea. qua tot miranda gessit, nihil inexpugnabile censeri debet. Diuino itaque mandato morem gesturus Iosua, cum Eleazare sacer te siimmo. dc principibus familiarum ex singulis tribubus, rem istam aggressus est. Los. XIV. r. Neque tantum terra, quam iam tenebant Israelitae. distribuenda erat, sed &, quam adhuc occupaturi erant. Eumque in finem missi sunt, qui terram omnem, quam adhuc Cananaei ten bant, describerent, IV XVIII. 6. I. sorte in tabulis, aut libro expan- , addita locorum distantia, Vt nonnulli putant. Certe, quia ars diuidendorum agrorum secundum regulas geometricas ab antiquissi- , mis temporibus in Aegypto in usiu fuit, teste HERODOTO, G. ΙL. cap. CIX. Ebraeis quoque haec Aota esse potuit. Fertilitatis etiam in terrae istius descriptione habitam rationem, TLAHus IosEPrius
auctor est, i. c. Idque admodum est simile vero, licet scriptura di- serie hoe non commemoret. Sed prius quam hoc fieret, iam Iudaeis& Ephraimitis δc dimidiae tribui Manassis sua assignata erat portio. Prima haec est distributio, Gilgale facta, quae describitur cap. XIV. &tribus sequentibus. Altera vero ea est, quae Suunte facta, qua reliquis tribubus, quae adhuc supererant, portiones suae attributae sunt, de
qua cap. Xnuseqq. IOSEPHVs unam tantum memorat diuisionem Silunte factam, antiquis. iud. lib. V. cap. I. non satis memor eorum
quae scriptura sacra hac de re diserte refert. Sed in eo quoque fal-- litur, dum singulos ex singulis tribubus, adeoque decem, ex nouem nimirum integris, & dimidia tribu Manassis snam quibus trans Io danem possessiones obtigerant, tribus, hic in censium non veniunt 'ad describendam terram missos, auctor est. Tres enim viros ex unaquaque tribu electos, diserte scriptor sacer refert, idquo cum haud
865쪽
dubio de septem illis tribubus, quae suas possessiones nondum acceperant, intelligendum sit, numero fuerunt unus & viginti. Sed hoe ως ὼν παροδω. Quae ratio fuerit, eur distributio Gilgala incepta ibi non sit continuata, non constat, cum scripmna cacra eam non commemoret. Nonnullis 'credabile videtur, disiensionem inter triabus exortam, aut quod tribui Iudae data esset optio eligendi, quem vellet, nanaeae tractum aut quod eidem tribui nimis amplus agrorum modus attributus suisset. Sed tacere hac de re praestat, qua coniecturas longe incertissimas proferre. Praeterea, si quaera&, qua tum temporis inter primam atque secundam disti ibutionem interce serit, iudaeorum quidem doctores respondent, septennium integrum intercessisse. Sed id quoque incertum. Quicquid huius sit, cum ita eo essent Iosia & Elea rar, ut primam distributionem instkuerent, C Iebus cum tribu Iudae acccstit, atque eum terrae tractum, in qu
Chebron sita erat, sibi dari petiit, quippe quem Deus ob fidem &sinceritatem in terrae istius exploratione adhibitam, sibi promisisset. Numirum videtur tribus Iudae voluisse sibi dari optionem eligendi, quamcunque patiem vellent totius Cananaeae, ut possent eum tractum Calebo dare, quem Deus per Mosen illi promiserat. Adeoque ante sertitionem hoe factum videtur. Caledum illam , Iephunnae filium, cuius saepius in scriptura sacra fit mentio, ex posteris Iudae
fuisse, ex hac ipsa narratione intelligitur. Vocatur etiam Kenisaei forte, quod ex familia Κenasi cuiusdam, cuius nulla in scriptura sacra mentio, fuerit. Alii vocem Mnisaeus non ad Calebum, sed ad patrem eius Iephunnam referunt , quem eandem ob causem ita ductum, ut statuamus, oportet, cum commodior ratio adferri nequeat. Mulia hae de re disputant ebraei doctores, quorum sententias ANDREAS M Ius, ad h. ad fert. Quod Calebus dicit, a Deo sibi istum tractum promitium, in eo nihil, quod non veritati consentaneum esset, eum dixisse, Ut credamus, par est. Ex Deut. I. Id. illud Mud obscure colligitur. Potuitque etiam fieri, ut diserte illa terrae Pars Calabo promitteretur, quod exprimere iisdem verbis Moses sorte non accessarium duxit, cum satis ellet, rem ipsam summatim indieareis Iositae etiam haud dubio res omnis nota fuit, qui adeo sta-zda petauora Calaba locum reliquit, concirmans hoc ipio ea, quae Ca-
866쪽
iebus dixerat. Et ita Chebron Calebo cessit, ab eo deinceps occupanda, quae M alias Ririatb-Arbae a conditore Arba dicta fuit. Hune inter Anahaeos corporis robore & magnitudine praestitisse, scriptor sacer addit. Hic enim verborum: IN sensus est; quae perperam.ab HIERONTMo ita vertuntur: Adam mainximus ibi inter Ena im 'in s. udaeorum nimirum commentis. Adamum, Abrahamum, tisaeum, & Iacobum ibi sepultos tradentium. idque ex voce Arba colligentium, se in transuersum agi passus est. conL AvRA H. CALOVIVs, ad h. l. Quo pacto Calebus Chebronem. eiectis inde Anahaeis, occupauerit, ex IV cap. XV. Pers. II. g. constat; ubi de de Othoniele resertur, eum Debiram seu Tiriath epher expugnasse, de ita Calebi filiam Achsam accepisse in uxorem, quippe quam Calebus illi, qui urbem eam expugnaturus esset, promisierat. Othonielem illum b. l. fratrem Calebi vocat vulgatus interpres, iaqua sementia & ORIG ΕΜ, HIERONYMVΜ, aliosque versari, constat.
Vnde nonnulli col figunt, nuptias cum fratris filia esse licitas. At
error ex verbis Lud. LII. ubi eadem haecce historia narratur, male intellectis, ortus est. Ea enim ita vertunt: Eam ν', re is in iecfilius Renari, frater Calebi js minor : cum potius ita reddenda sint: Eam cepis Othniet, filiiv Mnazι, fratris Calebi ipso minoris. Noufratrem Calebi, sed fratris filium fuisse Othnielem. vel inde ii telligitur, quod Calebi pater, Iephunna, Cthnielis autem Κωnas vocetur. Dum autem cap. XV. terrarum ille tractus, qui
tribui Iudae obtigit, describitur, & urbes enarrantur, LXX interis pretes post pers. N. urbes quasdam inserunt, quae in textu ebraeo non leguntur. Cumque inter urbes istas etiam sit Ephrata, quae est Bethlehem, nonnulli, malitia iudaeorum haec, quae apud Lxx inisterpretes leguntur, ex textu ebraeo erasa existimant, cum non sit
verosimile, in longa ista urbium tribus Iudae recensione, Bethlehemi. quae Dauidis & Christi patria fuit, nullam mentionem factam. HIERONYMus incertum esse dicit, num malitia iudaeorum erasa sint, ne Iesus Christus de tribu Iudae ortus videretur, an addita a Lxx interis pretibus; in Mich. cap. V. Sed eum alibi Bethlehem in scriptura commemoretur, & Michae cap. V. l. ex ea Messias proditurus diisserte perhibeatur, a ludaeis data opera hic quidquam mutatum, non O EO 2 est
867쪽
est probabile. Casu potius haec verba omissa censet Io. CLERICUS,
ad Ios XV. D. quod eo facilius fieri potuerit, quia haee pericope
eodem modo desierit, ac aliae, nempc voce: II Kn cons. & DovICUS CAPPELLVs , crit. Dcra libr. IV. cap. V. Fieri tamen etiam potuit, ut haecce nomina urbium, quae praetermissa putabant, ab
ipsis Lxx interpretibus add entur, aut ab alio quodam glossematis tostar margini adscriberentur, in textum deinceps recipienda. Atque hoc longe probabilius, quam illud , cum omnium codicum ebraeo rum, itemque interpretis chaldaei, syri, vulgati Lipsorumque Malb-ret harum consensu probari queat, haecce verba in textu ebraeo numquam suisse. cons. IOAN. BUXTORFFIus, in ant,retrica pari. II. cap. VIII. AVGvsΤ. PFEIFFFRVs , dub. vexat. centur. V. Dc. LII. P.U.Sys.
Sed, ut reliqua. quae ad terrae Cananaeae diuisionem spectant, pers qu. ur, cuin in priori illa distributione, Gilgale facta, tribui Iudae. Ephraim atque dimidiae Manasset, , portiones earum assignatae es.sent, & hinc, ut antea dictum, ob impedimenta quaedam terrae distributio intermissa, Delum est, ut tabernaculum, quod hactenus Giugale fuisIe videtur, ubi Iosea castra habuit, Siluntem transferretur. Idque eam sorte ob causam, quod Silol, ad Ephraimiticam tri bum pertineret, ex qua & Iosua erat, qui haud dubio non procul . a loco suae habitationis tabernaculum abesse voluit. Dicemus plura hac de re in sequentibus. Missi tum legati, qui terram nondum O cupatam describerent, ut iam antea diximus. Hinc reliquis tribubus suae portiones assignatae, de quibus Iosiae XVIILHXIX. Iam quod ad modum distributionis attinet, eam sorte peractam, diserte dicitur Ios. XIV. a. idque ex praescripto Domini, Num. XXXIII.F. .& XXXIV. 13. De modo quoque sortium facilis coniectura, si dum
urnas ponamus. in quarum altera nomina tribuum, in altera traditium, in quos terra distributa fuit. Ex urna extractas sortes, ex loquendi
illa ratione, quae hie adhibetur, Ut ui Nic a re exivit sors, facile col-
Igas. Dissicultas autem quaedam hic oritur ex Num. VI. PersJ .s 13. Cum enim ibi dictum esset, diuiaetur terra ιn praeda, pro
numero no inum P numerosio maiorem dabu fusissionem, tenuιονι mi
868쪽
tribubus amplior agri modus dandus erat, qui sorte diuidi agri potuerunt Ebraei doctores, ut hinc se expediant, varia excre
tant, quae apud R. SAL. IARCHIVΜ, itemque MOSEN GERUNDENSEM & ISAAC. ABARBA EIEM ad Num. Dccis. legi possunt. Mihi ita videtur, sortem spectasse tantum plagam coeli ,& viciniam, non vero extensionem agrorum. Cum ergo 1.rte certus tractus tribui alicui contigisset, pro familiarum multitudine aut paucitate limites eius circumscribebantur. Id aequitati prorsus erat consentaneum, conquerendique omnibus adimebatur causa, & rixae ac contentiones euitabantur. Sortis iudicio non poterant non acquiescere, cuius in eiusmodi diuisionibus usum & ceteroquin scriptura commendat. vid.
Prou. XVIII. XVIII. ιδ. Apud alias gentes simile quid in usu suisse, iam aliis obseruatum, speciatim & Graecis dicia prisca praedia, olim primis colonis diuisia, dein quasvis haereditates. Vt
vero alias in sortibus diuina prouidentia nunquam non interuenit, ita in hisce vis eius singulari prorsus ratione se exeruit, cunctis ita Cadentibus, ut euentus praedictionibus, praesertim nobilissimo illi Iacobi vaticinio Gen. XLIX. de singulis tribubus, accurate responderet. Cum vero magnitudo regionis, quae cuique tribui sorte contigerat, iterum metienda esset, ut maiori familiarum hominumque
numero gaudentibus amplior terrarum. tractus concederetur. Vt antea
bleruauimus, hinc Israel Deut. XXXII. ρ. D mcuhu hered taru Dei dicitur. Finita diitributione terrae, sex oppida designata sunt, quo confugerent, qui sortuito & praeter voluntatem homicidium comis misissent, Ios XX. r.seqq. Idque ex praescripto Mosis Num. XXXV. p. seqq. Deut. IV. - . Qui scire avet, quae Ebraeorum doctores dehisce urbibus refugii tradunt, is IOAN. SELDENVM adeat, de iuri Retratur. re gent. ιuxta dos Ebraeor. bb. IV. cap. II. Tum de sacer dotibus atque Levitis urbes cum suburbiis per singulas tribus, iuxta praescriptum Mosis, assignatae sunt. Idque ea ratione factum, ut primo designarentur urbes illis ab omnibus tribubus concedendae, numero quadraginta octo, tum per sortem inter familias sacerdotum ac Levitariim dilicibuerentur, Ios. XXI. I. sqq. Inter urbes istas etiam Chebron fuit, a Calebo occupata, quae sacerdotibus ea legeaessit, ut agros atque pagos circumiectos Calebus cum posteris suis. v Ο OO 3 ret,
869쪽
retineret. Vt tractus, qui singulis tribubus eesserunt, aut urbes in iis sitas, aceuratius enumeremus, aut limites designemus, nostri nosseti instituti ratio. Conserendi hac de re, qui sacram geographiam seriptis suis illustrarunt, quos iam in protegomenis huius operis la
dauimus. Quae uri interpretes ad cap. IX. Uers. a. adiecerunt, ut nos morentur, necesse non est. In textu enim ebraeo, ea unquam
extitisse, nulla, quae hoc suadere queat, adest ratio. Cunctis rite peractis, nihil aliud supererat, quam ut Rubenitae, Gaditae de Manasis sitae, ad ortum Iordanis incolentes, qui hactenus fratres suos bella gerentes comitati fuerant, dimitterentur. Idque etiam factum, pomquam Iosua ob fidem & obsequium eos laudauerat, &, ut leges diutinnas accurate obseruarent, commonefecerat. Eos omni diuitiarum ex praeda partarum genere auctos ad suos reuerses, itidem ex cap. XXII. 3. constat, ubi flc condocemur, a Iosea eos commonefactos, ut partem praedae fratribus, qui domi remanserant, traderent. Hoc enim vero aequitati prorsus erat consentaneum. Dum vero traiecto Iordane, altare ad eius ripam extruxerunt, parum abfuit, quin bello intestino occasionem praeberent ἔ quod tamen euitatum, postquam resiquae tribus intellexerunt, non sacrorum, aut schismatis faciendi causa, sed ut perenne extaret monumentum, se non minus veri Dei
saeris, quam reliquas tribus, addictos esse, eos hoc secisse. Dicemus hac de re adhuc suaedam in sequentibus,
Duabus vicibus, eum senio iam eoniae iis Iosua esset. mortemque instare sentiret, congregatio quaedam facta. Prior ca XXIII. altera cap. XXIV. dςscribitur. In utraque omnes Israelitae, h. e. ut ipsemet hoc statim explicat, principes ex singulis tribubus vi. ri, de qui magistratus munere fungebantur, conuocati. Quo in loco prior congregati O facta. non dicitur. Tamnatiarae, ubi Iosea habitabat, id contigisse, Ebraeorum magistri autumanti probabilius aliis videtur, id factum Silunae, ubi erat tabernaculum cum arcaseis deris. Ita priori ista congregatione Iosua Israelitarum Wincipes ad expellendos reliquas Cananaeos, solumque Deum Israelis mimis dum , praemiis pariter ac poenis propositis, adhortatur. Posterior
congregatio Macini seu Sicimis facta, ut discne cap. XXIV. ι. dieia
870쪽
M. LXX interpretes pro habent Σηλω, idque non inde factum puto, qhlod aliter in codice ebraeo legerent, ac nos legimus sed quod temeritate quadam illis haud inusitata, sacrum scriptorem corrigere velle . Nimirum cum tabernaculum Dei una eum area sederis S Iante essent, conuentemius esse arbitrati sunt, ut ibi eongregatio
potius neu dicatur, quam Sichemi : & hine pro Sichemo posuerum Siluntem. Eo minus autem hac de re dubitandum, quod F IOSEPHus eo modo legerit, quo in eodice ebraeo legimus. Nouissima enim Ioseae verba recitaturus eum tum Sicimis commoratum dicit Iησῆς αυτος εν Σικιασις διηγεν, Iesus ira scimu agebat; antiquitat. . iudric. bb. V. cap. I. Cur autem Sichemi potius, quam Silunte, haec congregatio instituta Vero simile, hoe ideo factum, quod ad ossa Iosephi sepelienda eo se contulissent, ut ex vos M. F.XXIV. COLI ere licet. Nec inconueniens erat, ut eo in loco sedus populiebraei cum Deo a Iosea renouaretur, quo Abrahamus primum teFram Canaan ingrediens sacrificium Deo obtulit, ac heres terrae istius a Deo constitutus est, Genesau θ. 7. in quo etiam in ingressu huiu populi in eandem terram, benedictiones ae execrationes in Os j qui egem Numinis aut obseruaturi, aut migraturi essent, fuere recitatae, IV. VIII. D. Quia autem proceres populi Israelitici se coram Deo stitisse dicuntur, vesa. recte hinc colligitur, arcam sederis una cum
tabernaculo , negotii huius e se eo translatam. Non itast quens , ut eo am Lehous idem sit, ac ante tabernaculam, dc aris
eam. Quanquam & fieri potuerit, ut area sine tabernaculo eo transserretur. quod itidem non adeo in lens Dir. De arca sederis aut ipso etiam tabemaculo hoe intelligendum , ex eo
quoque intelligitur, quod versari dicitur, Iositam sumsisse lapidem magnum , eumque statuisse sub quercu , qnae erat ad sanctuarium
Ahouae. Nec ullius momenti est , quod C. BONFRERIVs , ad h. l. excipit, in tabernacula decem tantum cubitos aleo , quercum Deum
non babuisse, nec per legem Deut. XVI. a . eoncessem id fuisse. Pari, eula enim P non tantum in , sed & ad significat, sensi sque adeo est, quod iuxta sanctuarium quercus fuerit. Ad legem vero, quae Deut. XVI. al. extat, quod attinet, res ipsa docet, eam intelligendam de .loco, in quo diu remancro taburnaculum oportoret, nota dς eo, in