장음표시 사용
141쪽
errore & dubitatione . Tentatio Dei cum
errore dc dubitatione intellectus est , quando quis cupit experiri miracilio divinam aliquam persectionem, quia dubitat , an illam habeat: quod numquam fieri potest sine gravistima culpa . cum infidelitatem conuimctam habeat & haeresim, quae semper gravissinuim est nefas. Tentatio Dei sane errore dc d Libitatione intellictus est, quando quis experimentum tacit, absque eo quod ullatenus dubitet ineste in Deo talem persectionem . Et haec sere semper est grave
peccatum , cum cedat in gravem Dei irre verentiam a Deo exquirere ut medjo minime a te ordinato suas demonstret persectiones : immo quandoque tentatio est etiam contra earitatem propriam, ut ii coniunctast cum periculo vitae . Si tamen haec seeunda in re levi exerceatur; ut si quis negligat curare leve vulnus , aut exiguum capitis alteriusve membri dolorem, attendensa solo Deo sanitatem: potest este leve peccatum. Et aliquando etiam in re gravi potest esse sine ulla culpa , in nM cum merito e si, ut antea diximus , fiat ob boluim finem , ex necessitat , vel exi peciali Dei instinElii: ut quandri S. Lucia sponte 1e proiecit in
ignem ab infidelibus ipsi paratum; S. Ray-
mundiis supra luam tunicam navigavit ; &D. Antonius Patavinus adessi ingendain haereticorum uritiein ecs ad pisces maris prinvocavit . cui id de Huc etiam pertinent purgat ἰones seu proereobatio, bationes iustitiae vol innoccntiae, quae fiunt perferrumcandemen vel ferventem aquam,
M. ι . bas sumendo vel per ii et rei thim in ardentem ν-m de sernacem, aut per duzllum, aut aliter, ut rer alia nempe a suspicione criminis obiecti quis seM ς , . purget: de vetitae sunt hae purgationes in Hare eanonico in can. Consuluitii dist. x II.
F. U. cap. III. de pura. υulg.rr. Nam ad
tuendum bonum commune talis est, si de crimine vel innocentia constare possit per probationes testium, aut per iitramentum , aut per alia huiusmodi media ordinaria, qualia decent humanam gubernationem; neque ponendus est homo tanto periculo . Si tamen istae purgationes fietent ex intentio ne experiendi , an Deus innocentiam hoc etiam nodo tueatur . esset tentatio Dei
Purgationes vul 'res inductae sunt saeculo septimo, praecinue in Hispania, Gallian Bel .gio : & in Hii pania visebant etiam saecli loduodecimo. Et indiictae fuerunt ut magis hoc remedio terrerentur homines praeeipite plebeii a periurio, quod illis temporibus prope Tbces. 3Hor. Tom II.
nihili faciebant; quando alio modo non poterat explorari, num suspectus de aliquo gravi crimine revera reus esset, an innocens .
His enim experientiis comprobare debebat sui pictus in necentiam quam asserebat , &promptus erat firmare iuramento. Non extingebantur tamen hae purgationes ab iis qui asserebantur a testibus qui dicebantur purgatores, non ei e infames; ac proinde verum iuraste. Fiebant enim purgationes variis modis. Fiebant aqua frigida; nempe post iuramentum se proiicere de ant in aquam: & si submergebantur , tenebantur innocentes; si vero lupernatarent , crediti erant rei. Fiebant aqua serventi; idest immittendo, nudato brachio, manum in aquam serventem, quae extracta involvebatur di involucra signabantur sigillo iudicis utque in diem tertium: quae ita si post tale tempta .rerin iis involucris , lana inveniebatur . compicbata erat eius innocentia; si secus, manifesta iudicabatur eius retias . Fiebant
ferro candenti ; idest sui pectus de erimine probabat veritatem iuramenti praei iti dostia innocentia, nuda manu serrum candens tangendo: quam si illae l. am retraheret . innocens ; si adustam, reus iudicabatur. Erant suae formalitates in litice exequendis purgationibus: idest praevia ieiunia. orationes, adiurationes . Ita Deirilis & Mabit. quos
bio citat Van-Espen ParL IIL cap. v III. s. XV. De Maobemia. Blasphemia voκ Graeca & generalis , quae
latine idem significat ae vituperatio , ex eratio, naaled ' o, dupliciter sumitui. Late, pro quocumque eonvicio & maledicto in aliquem dignitate dc excellentia pollanteri z& stri te ac iuxta vulgarem usum, pro con tumelia quae iacitur in Deum, vel in Samelos cum Deo regnantes, prout ad ipsum reseruntur; icu pro maledictione qua divinae bonitati vel excellentiae derogatur, cum per blasphemiam saltem implicite negetur quod Deo convenit, Ac asseratur quod ei non convenit , ut ex D. Thoma a. Σ. III.
a. t. I. in corp. Et hoc consonat D. Ausustino qui lib. III. de planicb. cap. xx. ait : Iam vulpo blasphemia non a. cipiιur , vis mala verba de Deo dicere: quia de bominum boni rate dubitari potes; Drus vero sine contror'. r fla bonus est. Hi ne ita definiri solet r blas- nplaemia est maledictio , qua aliquid diυ- ho' o as i e. nitati derogans tarde vel ore dicitur. idque u aeter modum convicii : vel est consumetto a
142쪽
locutio in Deum ct Sanctos, spetu externa σaris, sive interna π aninu , uι cum dixis inspiens ιn corde tuo, non es Deus . Dicitur contumelioja: ut intelligatur , blasphentiam ex senere suo non esse proprie & se aliter haeresim, a qua & ab tanni alia infidelita. tis specie differt . Hae enim consistunt in assensu alicuius propositionis fidei repugnantis ; illa vero ad sui rationem talem assen sum non requirit, sed solum quod de Deo concipitur vel dicitur, per muum convi-eii dicatur . Neque tamen necessaria est servilis dc expressa intentio conviciandi vel
inhonorandi Deum ; sed sufficit implicita :ut cum ipsa verba vel modus ea pronuntiandi
laeundum se serviunt ad Dei inhonoratio. nem; & ad hoe blasphemans advertat. Patet is itur , blasphemiam esse vitium non fidei , sed religioni oppositum e eum locutio contumelios. ex se opponatur laudi & hoeriori, idest cultui Dei, quem religio tuetur dc sollicite curat. Dicitur . Sanctos: nam haec contumeliosa locutio potest esse vel immediata , quae Deum in se ipso attingit; vel mediata, quae profertur in Sanctos , &in Deum cadit, iuxta illud Luc. cap. xv I. Qui vos spernit, me spernit e dc Psalm. cl. Laudate Domin m in Sanctis eius. Blasphemia dividitur primo in materialem,' quae fit sine intentione inhonorandi Deum;& formalem, in qua intenditur Dei inhonoratio. Secundo, in internam, quae in ipso animo fit; & externam, quae exterius ver
his aut aliis signis exprimitur. Tertio, in eam quae est contra Deum; & in eam quae est in Sanctos. Quarto praecipue , ct satis celebri divisione , in haereticalem, impreca tivam , & mere dehonestativam : es haestini specie diversae. Flane vero divisionem alii ad duo tantum membra reducunt : inhaereticalem videlicet , & simplicem seu
non haeretiealem. Stando autem primae divisioni , haereticalis est illa quae cum haere- si coniunctionem habet , utpote quae aliquid salsum de Deo pronuntiat; seu adfirmat de eo vel negat aliquid quod opponitur articinis fidei, aut attribuit creaturae quod solius Dei proprium est. Et haec habet duplicem specie malitiam mortalem: idost contra fidem , dc contra religionem. Huiusmodi est dicere
Deum tyrannum, crudelem, in ilistum; vel non esse bonum, Omnipotentem, misericordem , non curare nostra , non prospicere retus humanis, non omnia esse bene ordinata, daemonem esse Deo meliorem& fideliorem. Item si dieatur, Oh miserum Deum tDenuo Deum ; si quis libenter kveat in
R. T. RELIG. CAP. VII. mente , vel approbet eiusmodi eosItationea blasphemas, Denego Christum, Evangelia :quia negaretur Deus, sive Christus, si h
ita non est. Nam negare Deum etiam sub conditione cuiusvis obiecti , est nesare id quod Dei proprium est et scilicet exilientiam ab omni creato subiecto independentem Licet vero qui talia verba in Deum profert ,
in ea non prorumpat eκ animo erroris; cum
vix ulli inveniantur qui de hoc interros ii dicant se intus reipsa sensisse quod ei
verbis attribuerunt, ita ut pauci sint quorum blasphemia una eum religione fidem impugnet: nihilominus graviter hi peccant non solum contra religionem, sed etiam conistra externam fidei professionem; quia haec verba per se tendunt in gravem dehonorationem Dei; & reipsa pravem in se habent
irreverentiam contra Deum . Haereticalis
pariter erit blas Hiemia , si dicatur dammon aliquid creati e , aut mundum rege re : quia attribueretur ereaturae quod solius Dei proprium est. Impreeativa, non haereti
calis seu simplex, ea est qua quis Deum d
testatur; ut cum dicitur , Maledictus Deus: sive malum aliquod ei imprecatur ut siquis diceret , Pereat Deus , COI temnatur Deus. Et haee frequens est in damnatis . Dehonestativa tandem, quae pariter est simplex seu non haereticalis, est quando nihil Deo inconveniens adfirmetur . vel con Ueniens negetur, nec Deus detestetur , nec malum ei imprecetur; aliqua tamen qH in
Deo sunt vel in Christo, idest quae ipsius Dei vel Christi propria sunt , indecenter , per despectum ac indignationem , iniuriois ,
probrose , nominantur , atque per inradum
contumeliae proseruntur: qualis est ea blasephemia quae tribuitur Iuliano Apostatae r Vicisti Nazarene. Sic si quis v. g. indigna
ter dicat, Potentia Dei, Dei bonitas, que vulgariter Poter di Dis , O petιο di Dio, echuiusmodi r item si irreverenter , irrisorie, probrose per indignationem quis nominet mysteria, vulnera, caput, aliaque membra
Christi; v. s. Sangue a Gim , o scri
sis: ita si ex ira proserat contumeliose mor tem Dei ; si ea loquatur vel agat quae mmota loquendi, aut ex circumstantiis , Vel ex usu hontinum per se significant intenti nem iniuriandi Deum & Sanctos , aliaque huiusmodi . Etenim illa tunc dicuntur de
Deo tamquam contemptibilia dc vituperata lia r & in his magnus Dei contemptus a prehenditur. Quocirca graviter etiam a tu re canonico prohibentur cap. Si quis II.
143쪽
ΤRACTAT Us DE V in Ad blasphemiam simplicem & dehonestativam reducuntur alia signa formalis contemptus contra Deum, licet Verba non eo currant : ut in caelum spuere , infren redentibus, hisque similia peragere. Item blal phemiae sunt vituperia ac verba contume-
stola contra B. Virginem & Sanctos , qua- temis sancti sunt; aut contra sacramenta , vel res Deo sacras , prout Deo lacratae . Nam sicut Deus t ait D. Ti Omas Be. cit.
x III. an. I. ad 3. laudatur in Samctis iiiis , inquantum opera quae in Sanctis facit, laudantur: ita& blasphemia quae fit in Sanctos dc res saeras, mediate re uri dat in Deum qui in iis specialiter e liuet ;Cum habeant eximiam sanctitatem, quae eliexcellentissima naturae divinae participatio,
di ad hoe sufficie virtualis habitudo ad
Deum . hBlas pliemia pariter est maledicere ereatu. vis irrationabilibus , prout sunt creatlirae Dei , vel eius instrumenta ; ut tempestati . Nam iis maledicere sub ea ratione, est ma Iedicere creatori r ut docet S. Thonias ibid. lxx r. ari. I. Blasphemia tamen pro lata immediate in Deum gravior est quam in Sanctos. Gravius enim est , Deum in te ipsis contumelia assicere, quam repraesenta tum in Sanctis e & plus ut repraesentatum in Sanctis, quam in aliis creaturis, sicut notat P. Antoine. Ex dictis vero sequitur , blasphemiam aliquando esse explieitam, quae
manifestam continet contumeliam contra Deum aut res divinas,' aliquando vero implicitam, quando nempe ex circumstantiis , aut solum mediante ratiocinio, redundat in Deilria, V. p. dum Ilidaei eκ contemptu vincabant Christum filium fabri; aliquando etiam interpretativam , quando sub specie honorandi Deum revera ipse inhonoratur , ut puta dum Iudaei Deum deprecantur ut mittat
Alia pariter est blasphemia in Deum , cute contumelia assicit Deum prout unum& trinum; aliquando in Spiritum saliniim , qua operationes appropriatae Spiritui sancto her hori itiis sanctificationem , ut suo loco dicemus, tribuuntur diabolo. Licet vero blasphemia haeretiealis & non haeretiealis seu simplex speeie inter se differant ἔ tamen probabilius est , quod blasph miae haereticales sani omnes eiiisdem speciei reum videatur ei tridem speciei malitia & nesare Deo quod ipsi convenit . 3c quod ei non convenit, ipsi tribuere. Dico specifice rquia sicut unum probrum possit est e alteroi uriosius sie una haereticalis blasphemia
T. RELIG. CAP. VII. 13 Ialtera potest esse notabiliter gravior , ae
proinde in consessione exprimenda. Nam multo maiorem inii triam Deo infert, qui dicit Deum este diabolum, quam qui dicit esse improvidum.
Quaelibet blasphemia deliberate eommimax s. est peccatum ex senere suo gravissimiim, de
quidem gravius periurio& idololatria r eum illam proferens non horreat ponere os ibum in caelum, ut suum erea Orem. dom niam, redemptorem, benefactoremque contumeliis conviciis ille probrole assiciat. Idcireo blasphemia non admittit parvitatem materiae . .
Et sane nihil est quod magis repugnet legi
divinae , ac naturali rationi e dc consequenter nihil gravius , sicuti quod creatori mal dicat creatura, & quod homo cultum qui in primo Decalogi mandato ei praeeipitur Deo exhibendus, convertat in ipsinis contu meliosa convicia & probrosa maledicta . Idem pariter peccatum committit ille qiioqii equi sine ullo pravo affectu in Deum , sed eκ ioco tantum , advertenter tamen & deliberate , Verba proseri quae tit contuineliosa tendunt ad Dei inhonorationem: nisi tamen in tali ioco, omnibus perpentis , nulla appareret divini honoris diminutio; quia tunc non esset vera blasphemia, quod valde raro continetere potest. Sic est mortalo peccatum, & pariter gravissimum . quando etiam proserantur huiusmodi verba ex ira , indi-enatione, di habitu Isi ita loquens advertat ad vilipendium Dei vel rerum sacrarum , quod verba sitae blasphemiae praeseseriint ut
aliique passim docent e nisi sorte contingeret , quod ex repentina indignatione vel ex habitu non advertat ad vilipendium Dei aut rerum sacrarum p in quo casu excusare tur a mortali ex desectu plenae cognitionis vel voluntarii, ut citatus Angeliciis praecertor explicat . Immo si verba blaspnemiae quae eκ impetu vel subito motu irae proseruntur, omnem rationis advertentiam prae-Veniant; erunt acti s primo primi, ae proinde
line ulla culpa , ne veniali quidem r ubi enim malitia non est praecognita , nequit esse volita. Si aliqua adiit advertentia , sed imperfecte deliberata , ut in motibus secun do primis r cum tales actus non sint persecte liberi, & malitia imperfecte cognita, ae ideo imperfecte volita; esset quidem aliqua culpa , sed tamen venialis. Qitam grave sit hoc horrendum scelus . indicant poenae tum divinae, tum ecclesiasticae, tum civiles. Lmit. cap. xxxv. blasphemis indicta est poena mortis: Qui blast a-I a verit
144쪽
erit nomen Domini, morte moriatur: quae poena ut notat D. Thomas ad i. )non infertur nisi reis graviorum criminum .
Ius vero canonicum cap. X. xx II. q. I. d
cernit blasphemos constitutos in ordine ecclesiastico deponendos; laicos autem anathematizandos e & ius civile Auibent. collat. v I. tit. N. Nου E. t xv II. cap. I. g. I. statuit, blasphemos ultimo supplicio est emultandos ; re nonnumquam in aliquo regno blaspheini linguae recisione vel per ratione corripiuntur. CGncilium autem Lateranensesiib Leonae X. ut frenum poneret tanto ma-l 3 decrevit ut blasphemus gerens publicum Oilicium pro prima & secunda vice emolumentum trium mentium perderet, pro tertia cilicio privaretur: clericus vero Sacerdos pro prima vice privaretur omnibus fructibus beneficii per annum , pro secunda be-n ficio, pro tertia fieret infamis & inhabilis ad omnia. Et sic contra laicos alias statuit Poenas pecuniarias carceris & triremis. Sic
Nota I. Ad mortalem blasplieiniam non requiritur intentio expressa ac formalis Deum inhonorandi; sed suiscit virtualis N interpretativa et nempe cum quis libet re profert ea quae ex propria significatione vel communi a pprehensione, dc ex modo proferendi aliisque circumst antiis continent Dei inhonorationem . Haec enim per se tendit in Dei inhonorationem, &formalem directum
Nota II. inii habet consuetudinem blaspheme is proserendi, vel sibi aut aliis daemonem aut prave malum imprecandi, tenetur sub na ,rtali serio dc esticaciter statuere ac conari huiuscemodi evellere consuetudinem: cum talis conluetudo sit graviter mala , &de se graviter dehoii orativa. Hanc non tollens toties peccat, quoties ad talem consuetudinem advertens studium ab ea se liberandi neelieit : quia vult saltem interpretative in hoc tam detestabili malo pers everare. Nam pravus habitus ad huius temodi a-Rtis volietnenter trahit , ac parit quamdam veluti peccandi necessitatem . Immo quam diu eam consuetudinem non retra iat . nec eri endare curat ei imputantur ad maria-lein culpam omnes blaiphemiae quas eκ ira aut alio passionum motu, licet sine advertentia, profert. Sic cum de Lugo Toletus,sa ichez, aliique permulti . Sunt enim luseficienter voluntariae ac liberae in ca uua non retractata & quam emendare ac tollere
negligit. Unde a culpa excusatur qui posi-elicitam centritionem de praeteritis , dum: T. RELIG. C. p. VII. sollicite curat illum habitum eradicare, inisterim labitur ex in advertentia . Mcus axitem, si labatur ex negligentia . Nam tunc illae blaspheiniae naturali impetu emisiae non sunt voluntariae nec in se . neque in eausesa: cum conluetudo, ut supponitur. sit es-ficaciter retractata, dc eam pro viribus tollere seu emendare conetur.
Nota III. Prolatio seu appellatio nominis Dei, Iesu , vel San totum per modum linquendi , non tamen contumeliae sut O D-sul Deus bonet in licet non sit blasphemia ;est tamen vana ustirpatio nominis Dei, dc eulpa venialis cCntra religionem. Nam ianctum ac terribile Dei nomen usurpare sine reverentia & pietate, sed tamquam modum loquendi, elt illud habere tamquam prosa num : quod non caret irreverentia . Et re. vera modus hic utendi divino nomine vetitus est Ecch. ca . XxI II. Nota ly. Amidua daemonis invocatio , quamvis sine imprecatione, sed per δε odum loquendi , non decet Christia mim : idcirco omnino cavenda; dc ratione i andali elio potest grave peccatum. Ita cum L yiri an P. Antoine .
I. XVI. D. llasphemia θ' peccato in Spi/itum
Peccat tim in Spiritum salictum non illud intelligit hir quod regenerati per b. aptismum
post gratiam in tali regeneratione a Spiri ta sancto acceptam committunt, ut putavit Origenes a cum Cliristias Dominus eκ probraverit Ph rilaeis Mai: b. cap κII. hisce Ver
bis: Qui dixer/ι verbumὶ contra Spiritum
saucium , non remittetur ei: eos in Spiritum salacti im peccati e , qui tamen gratiam Spiritus sancti per baptismi rex nerationem non acceperant; cuia non citent baptiZati. Insuper fit ibidem distinctio precati in Spiritum sanctum a peceato in filium hominis: cum hoc idem contra filium hominis possit committi etiam a baptigatis . Item pecca tum in Spiritum siti tum non est idem generaliter quod finalis in poenitentia : & quia aliis modis peccari potest in Spiritum tam Etumi& quia illi qui Matth. cap. VII. cui pantur in spiritum sanctum peccasse , non erant formaliter immenit Entes. Peccatum in Spiritum sanctum generaliter potest intelligi idem quod peetatum ex cer
ta malitia. Verum dupliciter contingit pec catum eκ malitia: uno modo, quando pec
catur ex prava habituali inclinatione ; alio
145쪽
impcenitentia , est vera& proprie dictablis
nUdo, quando ea est alicuius malitia , ut sciens & volens per contemptum ea abiiciat uuae peccatum impedire postent yel tollere. Hinc sciendum eli , peccatum in Spiritum sanctum non dici ex malitia priore modos nam sic omne peccatum dici potest in Npi-
um sanctum sed ex malitia posteriore
modo . Tale enim peccatum est contra binnum appropriatum Spiritui lancio, cui a propriatur bonitas , sicuti Patri potentia , Filio sapientia. Quocirca peccatum in Patreni dieitur esse peccatum ex inurinitate ;precatio in Filium ex ignorantia ; peccatum vero in Spiritum sanctum peccatum ex certa malitia . Adde, quod per hoc peccatum quis sciens & volens abiicit ea
quae fit peccatorum remissio, quae remissio peccatorum tribuitur Spiritui lancto.
Peccatum in Spiritum sanctum de quo
Masib. cap. XII. loquitur Chrillus Dominus, est agnitae veritatis impugnatio . Hoc
enim est peccatum illud quo Iudaei maliti se & ex industria calumniabantur opera quae Christus virtute Spiritus sancti peragebat, dicontes : In Beelzebubprrncipe e m niorum eiicit Lemonia. Luc. cap. XI. Neque
necessarium est. Diritum sancti im hie accipi pro tertia in Trinitate persona: sed accipi pol est, prout est in tota Trinitate. Nam Chri stus non vult hie distinguere inter pecca tum in filium Dei, & peccatum in Spiritum sanctum ; sed solum inter peccatum quod contra filium hominis committitur, & im ter illud quod ex certa malitia committitur in Spiritum sanctum sive in Deum . Proinde peccatum & blasphemia in filium hominis est convicium aliquod in Christum hominem, quatenus homo est, prolatum, sicuti quando Pharisaei dicebant: Ecce homo vorax er potator υini: peccatum vero in Spiritum sanctum est convicium directe in divinitatem commissum ; Veluti quando opera quae Christus virtute suae divinitatis operabatur . attribuebant principi daemoniorum.
Expressit autem Christus Dominus Spiritum sanctum: quia opera illa solent attribui peculiariter Spiritui sancto. Peccatum vero in Spiritum sanctum non eonfunditur eum blasphemia Spiritus sancti ridest non est prorsus idem cum ea. Etenim
non omne id quo ea quae possunt removere hominem a peccato, per contemptum
reiiciuntur, ae ideo in Diritum sanctum precatur , aut fit, aut profertur per modum convicii in Deum: ac proinde non Omne peccatum in Spiritum sanctum , ut desperatior raelumptio , invidentia fraternae gratiae Insiit. Theol. Mor. Tom. II. phemia Spiritus sancti. Peccatum vero quod Christus Matib. cap. x II. reprehendit, erat vera Spiritus sancti blasphemia. Sex assignantur a D. Thoma species m eati in Spilitum sanctum e cum sex modis
fiat ut ea removeantur & contemnantur
per quae homo retrahi potest a peccando . Fit enim abiiciendo spem de misericordia Dei; oc est desperatio: vel putando te consequi posse gloriam caelestein sine meritis , ut veniam sine poenitentia, quo fit ut comtemnatur iustitia ; & est praelumptio r vel oppugnando veritatem bene cognitam fidei; oc est agnitae veritatis impugnatio: vel in videndo gratiae Dei quam quis deprehendit in proximo; & est invidentia fraternae gr.
tiae : vel obsistendo gratiae & benignitati
Dei indueentis homines ad poenitentiam ;& est immenitentia e vel non considerando quam breve parumque bonum sit quod quis quaerit in peccato , unde respiiuntur dona spiritualia quae possent a peccato avo eate; & est obstinatio, qua quis volunt tem firmat in hoc quod inhaereat peccato . Ex his igitur patet , impoenitentiam quae statuitur speciale peccatum in Spiritum sanctum, non sumi pro permanentia in peccato usque ad mortem, quo modo potest esse circumstantia cuiusliiat generis peccati; sed secundum quod importat seu est propositum
Licet odium Dei sit speetale peccatum in
Spiritum sanctum , utpote quod committatur ex certa malitia & contemptu , ac per
illud non tantum Dei dona , sed Deus ipse
reiiciatur : non tamen computatur hic inter species peccati in Spiritum sanctum . Eius enim ratio ibrmalis participative repetitur in omnibus aliis peccatis, quae com mittuntur in Spiritum sanctum ; eum per quodlibet illorum reiiciatur Dei misericordia , vel iustitia, Vel veritas, vel gratia , vel alia dona ad spiritualem salutem n cessaria. Peccatum autem contra Spiritum sanctum
dieitur irremissibile, non quod nullo modo remitti possit; sed quia difficulter dc raro
remittitur , eo quod directe excludat illa sine quibus non fit remissio. Insuper hoc peceatiun nihil relinquit in homine ex quo attendi possit excusatio, vel sperari poenitentia dc remissio e sicut econtra peccatum ex ignorantia vel infirmitate relinquit passsi nem infirmitatis Ac ignorantiam, ex qua
videtur esse aliquid excusationis . oc potest sperari quod ageretur poenitentia, si vel
146쪽
passio transisset, vel ignorantia esset depul-Ia . Nihil autem tale habet peccatum exorta malitia.
Tametsi sacrilegii vocabulum , quod drductum est a sacris ieeendis seu surandis ut
dieit S. llidorus lis. X. Et molog. cap. xv I I. latius sumptum dicat unam libet irreveren- Saexi. tiam Deo illatam ; strictius tamen & prin)φε um prie acceptum indicat quamcumque Viola 'μ A si tionem, seu indignam indecoramque tracta
tionem rei saerae, seu Deo dicatae di ad divinum cultum pertinentis ac deliinatae .
Hine differt hutiis temodi scelus a tentatio ne Dei & blasphemia, quod illae sine contra ipsum Deum ; sacrilegium vero contram ipsi laeratas, live in se , sive in aliis . Violatur autem res sacra , quando aliquid fiat quod praecipuo modo repugnat sanctitati illius, vel venerationi seu reverentiae illi debitae, seu quae in illa Deo debetur: ita
ut violatio seu prosanatio rei sacraesiit quaevis irreverentia contra ipsam commissa. τ ea Verum cum res sacrae ac Deo eiusque
ii iv sp praeeipuo eultui dicatae triplicis sint pen ' ' ris, videlinet personae, ut clericus & Reli-'piosus; loeus, ut Ecclesia & coemeterium;& res , ut sacramenta, sacra vasa, sacri cindices , Ecclesiae bona: sie simpliciter contingere potest sacrilegium eommitti, ac ideo tres sunt sacrilegii species , idest rati
ne persinnae , qnia personale a rat me Dei , quod locale, & ratione rei, quod
Indiea reale appellatur . Sacrilegium perlona uitaeo te est illud quo indigne tractatur lexii 'g' quae violatur & laeditur in reverentia libi de bita persona Deo saerata , clericus ne-mm pe vel Religiosus . Et hoc quatuor modis fieri potest. Primo, si violentae manus In eos iniiciantur, iniuste eos percutiendo , -- videndo , laedendo ; vel quaevis alia actio
violenta ae contumeliosa in eos intulte exediceatur, ut si in ipsos conlpuatur , aut iniuste detineantur, contra privilegium canonis Si quis suadenis e & tunc incurritur excommunicationis censi ira . Secundo, si persona
ejesiastica sine legitima iurisdictione trahatur ad forum saeculare , eam tribunali laico subiiciendo , contra privilegium fori. Tertio , eis imponendo irrationabiliter , id- est sine legitima auctoritate . onera publica seu tributa , contra, immunitatem ecclesi siem; cum haec privilesia eis concessa sint
intuitu Religionis. Quarto, si persona Deo
sacra , seu clerieus sacro ordine Initia tu,
aut Religiosus , peccet contra castitatem , cuius seeleris fit particeps alia etiam persona quae cum tali clerico seu Religioso precat i quia primi per votum corpus suum eum anima specialiter Deo consecrarunt , quoad fugam omnis actus veneret; quia cinoperatur altera huic sceleri , ac proinde eum eo communicat in peccato etiam qu ad speciem. Sacrilegii pariter reatus est violatio eu-iliscumque voti r quia quod per voltura Deo dicatur , iam divino iure ad cultum dis 4 vinum deputatum est , ae ideo lacrum ἰquod proinde sine impietate ad alios usus applicari nequit. Sed , sec dum quod semtit P. Henno , hoe sol unimodo intelligendum est quoad votum castitatis . per quod quis specialiter se Deo consecrat : ita ut, sicut addit ipse, in aliis materiis aliqui viniunt esse potius peccatum contra fidelitatem quam sacrilegium, quandoquidem nihil sacrum violatur, ut patet in eo qui omittit rosarium, iei uitii im, disciplinam, ad quae
tenetur ex voto. Nibilominus tamen comeludit hasce etiam violationes diei s crilegium; cum sint violationes promiuionis
Sacrilegium Ioeale est violatio seu prosanatio loci sacri seu ad uiana pium publice fetu Mue destinati, cuius nomine intelligitur Ecclesia, io. sacellum, altare ,& quicumque locus ad Misesam & officium divinum peragendum publi-
ea auctoritate constitutus sive interim sit con
ieeratus & benedictiis, sive rion. Inter haecloea ex Ecclesiae institutione recensentur etiam coemeteria, ad piam fidelium deliinctorum humationem designata dc sacrata. Dixi publica . reisate deputatus : ut excludantiueremitoria, ac privata Oratoria, licet in eis permittatur Μillae celebratio, si illa cons crata non sint aut benedicta ; quibus ideo non conceditur ecclesiasticae immunatatis privilegium. Saerilesa autem violatio loci saeri est actio omnis irreverentiam loci includens , aut specialem habens oppositionem sanctitati loci vel divino cultui, sive ex natura sua. live eκ Ecelesiae seu sacrorum canonum prohibitione. Violatur seu prosam tur locus sacer praecipue tribos modis. Priis , per actionem ipsum polluen a. ut est homicidium culpabile, effusio illicita & nintoria sanguinis vel leminis, sepultura ex communicati vitandi seu non tolerati, vel alicuius non baptizati . Hic tamen circa
sanguinis effusionem in loco sacro vertendum primo , ad loci sacri pollutionem
147쪽
atiendetulum esse ubi facta sit vulneratio ex qua secuta est illicita sanguinis effusio . Nam si vulneratio iacta fuit extra locum saerum , & effusio sanguinis contingat intra fines loci sacri; nulla tunc fit
loci pollutio : quae tamen ni, II vulnus immsatur tu loco saero, licet dum vulneratus ex tali Ioeo effugi erit. effuso sanguinis seruatur extra eiusdem loci terminos. Meuniso, quod per non baptizatum non intelligitur eathmumenus , qui mortuus praesumitur eum baptisnis flaminis ; iicuti nee proles non nata cum matre defuncta, quia censetur pars illius. Tertio . quod si coim iuges coacti ellent manere aliquamdiu in lineo sacro; secundum aliquos, illum non pol luerent , si actum coniuga I m exerce rent . eo quod non possent diti continere si. ne periculo gravis peccati incontinentiae. Violatur seeundo locus sacer per actiones quae licet locum non polluant, opponuntur
tamen ipsius loci sanctitati ; qualis est usus
profanus loci lacri, vetitus, ac repugnans eius
immunitati , ita ut tractetur talis locus non secus ac esset locus vulgaris r ut si in Ecclesia vel in alio loco saero fiant merca-
. eus, negotiationes, exercitium iudiciorum serensium, praecipue criminalium; convivia sine necessitate, conclamationes, colloquia vana, profana, atque foeda; illiciti concubitus, tactus turpes, inhonestae actiones e
teriores; seditiones, concilia saecularia , 'abulationes equorum; Ecclesiae effractio, spinitatio, incensio, eversio altaris cap. XXI r. de sent. excommunici confabulationes quineumque tempore divini ossicii , ac quaevis alia quae divinum cultum turbare aut in pedire valeant, aut oculos divinae maiestatis offendere . Cap. Decet de immunit. in s. ex Concilio generali Lugdunensi II. a quo haec omnia prohibentur. Violatur tertio lineus sacer per furtum rei sive sacrae, sive non, in loco saero depositae, puta per crinmenae oecultam abscissionem , ut communior & probabilior sententia tenet: cum ta- Ie furtum videatur qualificatum , eo vel maκime qum in iure vetitum sit auferre sacrum de sacro, sacrum non de sacro , &mari sacrum etiam de sacro; ut in eq. Quisquis xv II. q. Iv. ubi Ioannes VIII. ait rSacrilegium committitur auferendo sacrum de
sacro, wl non sacrum de sacro, vel sacrum non saero. Ubi autem leκ non distinguit , nee nos distinpuere debemus; sed generat ter & indistinye aceipiendum est, quod lex generaliter dieit. Nam in ly non sacrum
suro nihil lex specificat , num illud perti- T. REL lG. CAP. VII. 13s
neat ad Melesiam, an vero Deus λ an sit sub eustodia Ecelesiae, an ibi fortuito λ Et
revera ad reverentiam Ecclesiae pertinet utres Omnes in ea positae a surtis & iniuriis sint liberae. Ita Suarer, Reginald H, Hen no, P. Antoine, Totirnely, aliique . Item violatio loci saeri fit per extractionem vi lentam & fraudulentam rei vel personae et O sacro, ubi viget lex asyli . Sub nomine loci sacri hie comprehenduntur Monast ria, Xenodochia saltem auctoritate Episcopi erecta , sicut & loea Ecclesiae adiacentia,
coemeterium , campanile, sacristia r quae duo tamen posteriora ae similia non comprehemduntur in odiosis. Privilegio vero seu favore asyli non νaudent qui per constit tionem Gregorii X lv. quae incipit cum Hira nonnulli , prohibentur stati beneficio immunitatis eeclesiasticae , cuiusmodi sunt in ea recensiti. I. Rei laesae maiestatis r na lo tamen & ipsemet Princeps . & a proprio su dito laedatur. Il. Haeretici , ipsisque auxilium aut refugium praebentes 2 qui tamen gaudent immunitate in criminibus non exceptis. III. Hoenicidae proditores, idest qui, nulla praehabita rixa aut inimicitia , vel certe iam extincta, hominem nihil minus cogitantem interfieiune r unde si quis inimicum a tergo aut dormientem occideret ,
non esset stricte proditor ; cum aliter sibi potuisset a morte praecavere. IV. Qui die vel nocte agros alienos depopulantur, segetes aut vineas vastando. V. Latrones publici , idest qui praedantur in viis publicis;
immo & in privatis , secundum SuareΣ - Vl. Assassini, qui eκ pacto hominem incautum interficiunt; & mandato alterius, quidc ipse privatur immunitate . VII. Μutilantes vel recidentes in Ecclesia vel coemeterio . licet vulneratus extra moriatur .
Idem est . 4 ediis entes extra locum sacrum
in loco sacro aliquando occidant aut muti-Ient οῦ non tamen si eκistentes in loco saemaliquem existentem in loco prosano occidane
aut mutilentis Sacrilegium reale, quod varie committi Neelloatur pro varitia te rerum sacrarum, est vio- φη suae
latio ac profanatio , seu indigna tractatio ἰ
rerum sacrarum , ut distinctae sunt a persin ere, na & loco sacro. Res autem dicuntur sacrae, vel quae sanctitatem producunt, ut sacramenta; vel quae sacra significant , ut verba Scripturae; vel quae sacra repraesentant. ue imagines & caeremoniae sacrae, vel quae sunt particulae aut res Sanctorum, ut reliquiae;
vel quae ad cultum Dei & ad eius ministrinrum sustentacionem usumque sunt consecra-
148쪽
tae & destinatae, ut vasa sacra, ornamen- mittitur per abusum sacrarum caeremoniata, & temporalia bona Ecclesiae . Cap. IV. rum . Verborum , sententiarumque sacraeer seq. xv II. q. IU. & cap. Nulli XII. q. . Scripturae ad haereses stabiliendas , ad sor.& ex Concilio Lateranensi II. can. κIx. dc tilegia, ad incantationes , ad divinationes , aliis. Unde sacrilegium est, si violentur in- ad res turpes , ad adulationes , ad detraititiose sacramenta, reliquiae Sanctorum e ictiones, ad libellos fanuuiis , ad amatoria , mimque imagines , Vala sacra, instrumenta ad sabulosa , ad scurrilia , & huius inodi. seu ornamenta sacra; puta si quis calice u-sImmo hunc temerarium sacrae Scripturaetatur in convivio , aut ornamenta alta- abusum rigor se sub arbitrariis poenis abrium vel Sacerdotum ad usus profarios ap-iEpiscopis inflieendis interdicit Concilium plicet: intelliste tamen de iis quae conlecra-id ridentituim Iris. Iv. In Decret. de edit. svi aut saltem benedici solent , ut sunt sta iusti sacra libror.eramentalia, puta aqua lustralis seu bene- Cum autem res sacra violetur non solum dicta, incensum, candelae, rami palmarum,ipositive, eam indisne tractando, sed etiam 8e huiusmodi. Non tamen ita iacile sacri- negative , negligendo ea quae ad eius decinlegii damnarem, aliqua ex huiuscemodi re- rem conveniunt ἔ etiam sola oniis sone sa-bus benedictis , seclusis omni prorsus eon- crilegium committitur : ut si sacrum chris. temptu, in aliquo casu, aliqua urgente ne-ima oc sacra Eucharistia ea cura qua decet cessitate, uti ad naturales usus : puta can- non custodiantur clavibus clausa ; si vasa sa-dela benedicta , deficiente non benedieta ,icra, pallae, corporalia, sacrae vestes , alta pro lumine ad aliquam necessitatem in no- ria , di similia non sint satis munda aut d cte, incensa ad removendum foetorem. Di-icora ex cap. I. Ο II. . D cu d. Eucharist dxi, quae solent benedici . Nam quae non linisi permittantur species in pyκide corrumpi. Ient benesici , & solum mediate inserviunt Sacrilegium ex genere sitio et i mortale pec- saero ministerio, put candelabra, pelvim, catum quod graviter opponitur virtuti re dc eandelae ipsae quae incensae fuerunt in sa-iligionis , & quidem eo gravius. quo res Vtin saera eiacrificio Misiae ; dummodo non fieret ex con-ilata est magis saera , seu maiorem habet g umis temptu. licite sine ullo scrupulo sacrilegii,ssanctitatein. Gravius cnam inccat indigne idest indifferenter adhiberi polliint,nempe adstractans personam sacram quina locum 1a alios communes usus e quia haec non sunt erum e dc sic cum proportione dicendum nec consecrata , nec benedicta . Circa con-lde aliis. Ratio primae partis est : quia cumsecrata sacro chrismate , ut sunt ea lices,lsacrilegium sit gra Vis conten .ptus perionae, patenae, altaria, Agni cerei , & quae inFilisei, rei sacrae ; Deus ipse per tale facinus mediate tangunt Eucharistiam , ut eor-iinhonoratur. Nam eum haec sacra habeant poralia & purificatoria , num mortale sitiproximam & immediatam relationem ad laicis ea nuda manu tangere , discrepantimum, utpote quae specialiter ad eius cul Theologi e aliqui enim , lectulo contem-itum sunt destinata ; sacrilegium sui ait in Ptu, contendunt elle solum veniale ; alii Hieronymus in comment. in Duf. ad Rom. Vero non excusant a mortali, etiam lava-icap. II.) in ipsum Deum proprie committi re prima vice corporalia re purificatoria. tur, ac proinde irreverentia quae rei sacrae Item sacrilegium reale quli committeretiinsertur, in Deum ipsum redundat. Ratio rapiendo , destruendo , dc retinendo bona vero secundae partis est : quia si facii legium Ecclesiae , si ii primendo pia legata , frau- ideo est peccatum . quia per ipsum res saedando iura Ecclesiarum. Retinere tamen cra violatur; manifeste patet, quod quando bona relicta Ecclesiae per tet amentum ,ires violata magis est sacra , maior seu gra quamdiu Ecclesia illa non possidet, est qui- vior est etiam reatus Zc culpa. Potest tae dem iniustitiae peccatum non vero sacri imen elle veniale ob levitatem materiae et legit: quia antequam Ecclesia adeat posses-iquia cum levitas materiae , aut inadverteri sionem , non censentur sacra. Et propterxtia, aut indeliberata voluntas in aliis acti eamdem rationem non est proprie sacrile- nibus peccaminosis exculet a mortali ἱ itarium non solvere decimas : licet eas non etiam in actionibus sacrilegis unaquaeque1olvens praeter iniustitiam , quoddam peius ex his excusare debet. Porro cum sacrile peccatum committat , nempe irreligiosita-igium novam constituat speciem peccati ra
tem seu irreverentiam immediate in Deum; tione specialis deformitatis religioni oppos, eo quod decimarum solutio ordinata sit initae; semper in eonfessione aperienda est se recognitionem supremi Dei dominii , ideo-icies & materia saeriterii. In priore qui
que Deo dicata. Sacrilegium itidem eo,'dem, quia saepe sacrilesium diversam mali
149쪽
tiam habete ut fornicatio cum clerico, quae non solum diversam habet specie malitiam a percussione clerici ; sed etiam ambo du- licem in se continent diversam specie ma-itiam. Prima unam contra religionem , &alteram contra castitatem et secunda unam itidem contra religionem , alteram contra iustitiam. In polleriore vero , quia etiam materia aliquando auget & addit malitiam rv. g. ii sit contra Eucharissiam, addit communi violationi rei sacrae aliud peccatum contra latriam, ut vult Gordonus. Inqui. it hic P. Antoine , an Omne pec catum commisium in Ecclesia speciem contrahat sacrilegii λ & res bivit , quod ii sit
specialiter ab Ecclesia vetitum in loco sacro, ut sunt a ius supradi ii, contrahit rea-
tum seu 1 peciem sacrilegii : nam quidquid prohibetur fieri in loco sacro, intuitu &ex motivo religionis prohibetur ἔ ac proinde actus vetitus opponitur specialiter virtuti religionis. Uerum non ibium erimina specialiter vetita in Ecclesia ; sed etiam omne peccatum , saltem Externum , commissum in Ecclesia , ut docet idem P. Anto me , exinde contrahit malitiam sacrilexit: quia tale peccatum repugnat lanctitati loci Deci consecrati, dc propriae ipsius t i institutioni , videlicet ut Deus in eo colatur. Etenim magna per se dc ex natura rei indecentia ac irreverentia est , lit locus qui orationiec divino cultui est dicatus , convertatur in locum graviter peccandi, &ipiunt Deum ostendendi r quia si, ut ipse auctor animadvertit, actus profanus alibi licitus, iit venditio columbarum ad ii sum templi, lori iam ctitatem violat , dc ideo a Christo Masib. cap. xx I. prohibetur ἰ a sortiori actiis per se malus faeius in loco sacro sacrilegium esse se debet. Circa vero actum mere internum graviter culpabile in loco sacro , an contrahat malitiam sacrilegii , non conveniunt doctinres. Contendunt enim permulti contra aliquos, hac labe non infici: quia utpote mere internum nullam habet relationem ad lincum saerum utpote sensibilem; nec proinde eius sanctitati ac reverentiae adversatur. Eie laudatus P. Antoine.
De simonia. simonia, s ad nomen attendatur, originem duxit a Sit me Mago. Licet enim alii plures ante ipso in Simonem Marum hoc lvitio fuerint insetii, ut Numer. cap. xx II. '
Balaam pretio conductus a Balaae Rege ut malediceret populo Israel ; IV Rex. cap. rv. Gieri famulus Elisaei Prophetae; II. Ma-cbab cap. Iv. Iason , qui pro Sacerdotio multa talenta obtulit : attamen non ab isi is, sed a Silvi,ne Mago nomen huiuscemodi t terrima lues accepit. Cum enim ille vidiseset initio nascentis Ecclesiae, quod per ma nuum impolitionem ab Apostolis Spiritus sanctus daretur , primus excogitavit hoc tam detestabile vitium, dum emere studuit ab Apostolis adeo miram virtutem , idest spiritualia seu supernaturalia dona. Qilare Sancti Patres eos qui sacras res vendunt ,sii 3niacos appellare sistent. Unde simoniae vitium sic communiter definitur : Studisja simo, iis υoluntas emendi vel vendendi pretio sempo- definiti rati H quod 1pirituale , vel spirituali a sexum. Dicitur sudiosa υ luntas r idest volitio cum plena deliberatione voluntatis iuadvertentia rationis . Nam cum simoiata precatum sit, & committi possit solo animo, videlicet etiamsi opus non seqliathir, ut fa- tiim fuit in Sitivine Mago ,' procedere debet a voluntate agente cum praevia cognitione finis 3c circumflantiarum , cum deliberatione perfecta , & cum libera electione rita ut si quis eκ invincibili ignorantia iuris vel facti temporali pretio venderet aut eme rei aliquid spirituale, non esset simoniacussormaliter , sed materialiter tantuin p eo ser me pacto quo in dissiciliore casu suis esse pollet tantummodo materialiter usitrarius . Nihilominus tamen sicuti etiam usii rarius etiam materialiter non eximeretur ab onere restitutionis ; quia contractus usii rarius ob eius invaliditatem nullum ius consere vel dominium : itidem aequisita per sim niam etiam materialem obnoxia sunt restitutioni ; cum ex simoniaca possessione nullum ius acquiriqiteat. Silvius. Dicitur υροι-dendi, set emendie sei licet non gratis da di seu accipiendi , lati commutandi pretio temporali seu interventu pretii temporalis . Idcirco illa verba non stricte sumenda sunt , veluti simonia non commitatur nisi per veram scarmalen que emptio nem & venditionem; sed late kro quolibencontractu non gratuito , sive sit nominatus, sive in nominatus, ut simi permutatio , locatio , do ut des, do ut facias, facio ut deς, facio ut iacias. Unde aequaliter est dimoniacus qui dicit. Do tibi equum, vel Debitum quod mecum tenes , tibi remitto , si mihi cures beneficium , ac qui dicit, Efficiam ut Canonicus eligaris , ut me in tali ossicio remanere essicias. Ita communiter cum D.
150쪽
easi iis v. Religiosus xv III. Qibassutius de
Sim is cap. III. nurn. I. aliique. Subiungitur prraio temporali: cum siumnia ut plu- Timum committatur , cum aliquid pretio aestimabile datur pro re spirituali. Verum quidem est, simoniam aliquando committi sine pretii temporalis interventu. Sic cap. xl. de M. qui Abbatiam vel Prioratum recipit ut alterius electioni concurrat , simoniacus dicendus est , tametsi nullum intervenerit pretium temporale proprie sumptum. Additur Hiquod spirituale e per comparationem ad Spiritum 1 an tum, scilicet prout a Spiritu sancio hanc accepit appellationem , ut no tat Caietanus ; & idem sonat ac res quae naturaliter haωri non potest, sed dono Spitus sancti , de quo illud Matth. cap. X. Graiis accepisse , gratis date r ideoque pro spiritualis hic res lacra ae supernaturalis intelligitur . Spirituale tripliciter accipitur . Primo, per essentiam, ut gratia sive viri tes gratuitae ac dona omnia Spiritus sancti:& istud s pirituale nee de iure, nee de facto
potest vendi ; quia non cadit in conventio nem. Secundo, per caussa litatem & dispositionem , cuiusmodi 1 unt sacramenta , quae s uni quodammodo causssa gratiae & viri tum quia per ea gratiam consequimur &virtutes e & cum illa corporalia sunt , cadunt in pactum, sed non sine simonia , ut in cap. Non satis. Tertio, spirituale accipi tur per effectum , ut sunt ea quae alicui conveniunt ex aliquo dono & officio spirituali , ut propheti Eare , miracula i acere , divinum omium celebrare : & talia spiritualia vendi non possunt, redimi , vel m. signari pro pecunia. Quidquid igitur ad cultum Dei pertinet, vel specialiter ad animarum salutem ordinatur , ut Spiritus sancti dona gratiae sive gratuitae, ii ve gratum
facientes se virtutes, orat in . sacramenta, di
vina ossicia . reliquiae Sanctorum , benedictionen ; potestas omnis supernaturalis &eius usus , ut actus ordinis & ecclesiastitae iurisdictionis, seuti eonciones , exhortati nes, catecheses factae ab Ecclesiae minis roteum haec omnia ad salutem animae imm diate sint ordinata , materia sunt simoniae. Num tamen hoc contingat etiam in actibus
docendi Theologiam , sive etiam rudimenta fidei ti videbimus suo Ioco , dum exponemus materiam simoniae. Dicitur tandem spiri--Hi adnexum e quia cum per se spiritualia non sint, tamen adspiritualia ordinata sunt, ipsis coniuncta , ac ab ipsis dependentia ,
vel ab eisdem consequentia ; ideo sine sp, t T. RELIG. CAp. VII.
rituali vendi ae emi nequeunt. Huiusmodi sunt vasa saera. lepulturae, praebendae, b neficia quaecumque reclesiastica, omnelque Melesiasticae dignitates , iuspatronatus; velius percipiendi decimas , primitias, oblationes quidquid tandem competit clericis r tione ordinis, ut pultare campanas , ela
dere seres Ecclesiae, ac similia asere r quae omnia ut ordini clericali adnexa & iblia
clericis convenientia ex ossicio , emi ri
queunt & vendi sine crimine simoniae ς ut in cap. Ad aures, cap. Ad ne νam, An el. v. Simonia. Silvester , utique. Dupliciter
stinguit adnexa spiritualibus : scilicet ant
cedenter , & consequenter. Antecedenter adnexa ea sunt quae cum ex natura sua sint materialia , praeceditnt rem sacram ad quam reseruntur: ut calices, altaria, &sacra indvnwnta, quae cum primario & ex se materialia sint ; induunt spiritualem somniam ex consecratione illis aceedenteo Ista pretio distrahi non prohibentur , dummodo in eis sola materia & artificialis soris aestimetur , dc nullatenus benedictio & eoni eratio illis adnexa. Huiuscemodi est pariter iuspatronatus . quia antecedit nominationem seu praesentationem ad beneficia Cap. Cum saeculii , cap. De iure sit. de jur patron. Consequenter spiritualibus adnexa sunt beneficia , utpote quae sequiuntur divina ossicia pro quibus celebrandis sunt i stituta:. ac ideo ista vendi nequeunt sine simonia. cap. Si quis obiecerit T. q. IIT. G-basIulius oror. 9 pram iura canon. lib. V.
cap. III. num. 2. Addunt aliqui etiam adnexa spiritualibus concomitanter , praecipuσP. Antoine , ut labor intrinsecus sacrame torum adminis rationi. Supradicta tamen
definitio cum stricte sit simoniae iuris divis ni ; hine satis non eit in sententia mri & est communior qui admittunt distincti nem sintviniae iuris divini Ac ecclesiastici reum illa non conveniat simoniae quae comtrahi potest in permutationibus ac resim
tionibus benefieiorum iactis non quaesita superioris auctoritate sine temporali pretio is Unde simonia generalius ita definitur rQuo is praecedens pactum omissionis, promio ponis, condona tionis, modi , semisit , re
cum : vel quaevis temporalium receptis, sive
donatio pro spirituali re , set spirituali a nese, seu a spirituali dependente, a lege pro
bibita ob reυerensiam rei sacrae . Summa Ansel. v. Simonra. P. Antoine, aliique armuniter.