장음표시 사용
191쪽
erant, eum inmmittentes uni unitatem omisnibus rem mendaret in uno grege, & vno p note se eundum illudi una ea Columha mea .
prianus sib. de unitate Eeelesiae circa prinei l Loquitur Dominus ad Petrum. Ego dico tibi, la tu es Petrus, &e. Et iterum eidem post Reyurrectionem suam diciti Paste oves meas. Super illum vnum aedifieat Eeelesiam suam , Ae illi paseendas mandat oues suas, di quamuis Apostolis omnibus post Resurrectionem suam parem potestatem tribuat, &dieat, sevi misit me Pater, flee. Et quorum
remiseritis peeeata &e. tamen ut unitatem manifestaret, unam cathedram eonssiluit, &vnitatis eiusdem originem ab uno incipiet tem sua auctoritate disposuit. I Et infra i Primatus Petro datur, t una Christi Eeel si a , & cathedra una motaretur. I Explie
uit, qua esset par illa potestas omnibus Ap stolis data, tu est, pascendi, & regendi oues
in Eeclesia, sed ita, ut inter eos Petrus, tam quam caput, de printem emineret. α illi suas oues cum haberent, quarum essent pastores, Petri tamen oues haberentur: ut unum esset ovile, & unus pastor. N Ecclesia unitatem sub uno capite, de pastore haberet. Hae ra- ratione Petrum verticem coetus Apostoli et
Chrysost. homil. in Ioannem 8 . appellauit. Claudat hoc agmen Patrum Ausus. react. 23. in Ioannem . t Nee aliud toties audit a Petro, quam se diligi: nec aliud toties eo mendat Petro, quam oves suas pasci. J Et ad suum, quo semper respicit successores. 8e Ee lesiam sensum serm. 9. de verbis Domini. l Dicit Domihus Petro in quo uno formae Ecelesianit Petre amas mel Respondet, Am Pa see ciues meas, I quo maxime eum Cypri
Probari autem ex hoe loeo Doctrinam Petri esse certam , ad auctoritatem in fallibulem apparet. Ad id enim institutus est pa- sol, vi oues dirigat, & seruet, de pascat, sus omnia spectant ad doctrinam, cuius es di Ggere, ne errent: seruare lupis, ne discrepa tur : pascere in optimis pascuis . ne pereant. Si autem pastor erret, de in deuia, de abrupta .adat, Oues sane seeum ducet , de in praeeeps
dabit. Si ad Lupos deficiat, iis dilaniandas
oues tradet. Si in noxia inducat pascua, de venenatis herbis pascat, prorsus intelibunt. Breui de Grege acium erit. Quare diuinitus summus iue passot Christus , se optimum describens pastorem, & Ideam pastorum , quos informabat, euncta est describendo complexus Ioann. p. Nam primum Osium se constituit. Ego sum ossium, ne grex ab Ossio
aberraret, ac per Christum ad optima, de s lubria pascua intraret. lver me si quis lintroierit saluabitur . N pastua inueniet, I non praecipitia. Vnde Patres Chrysostomus , E thymius , Theophylactus Ustium scripturam sacram intelligunt rectes ac ex fidem ibus ex politam . quam Ostiarius Spiritus sancius, iasdem auctoribus, vel ipsemet, Christus, Auctore Ruperto , aeerit, di interpretatur per Doctores Sacros . idoneos, rite institutos, ac intuosi uti notant hoc loco Cniuas, Augu-
iuest l EG ucit eas r & cum emiserit ante eas
vadat, I nc qiia deerrent, i oues eum siquumtur, de vorem eius audiunt Tanta est In doeendo. εe dueendo tura . Deinde lares, &Latrones amovet Christus studio seruandi me se ne in lupos . qui nulli sunt prauis Magistris simiotes incidam, a quibus cliseerapantur, fle perdantur . Hos enim Pseudoprophetas , At Ma teticos esse omnIum sententia Interpretum est. Hi enim missi non sunt ab pastore summo , nee ab eius in terris Vicario, de aliunde veniunt editra Melesiam Romanam. quae una, ct sponsa est, in qua una auditur vox sponsi , atque adeo non intrant ad docendum per Ostium eommune sed aliunde
proprio ducti spiritu , imo & pruritu ascendunt instar latroniam ramelorum luDis ad
Oves in e lis Eecies x Romanae catholicae abducendas,& seducendas. Cuiusmodi se rum Lutherus, id Caluinus insignes iures latronesque t vestimentis ovium induti ad eas decipiendas uocem Christi simulantes. auus autem Esau , imo N ungues Leonum, dentesque luporum tegentes, ut simplicem Iesu gregem ad se illa honesta specie traherent, detractum, traductumque discerperent. Tandem pascua idonea, de salubria Christus praeparauit, ad pascendas oues a quibus mors exularet, de in quibus vita inhabitaret . ut pascendo vitam habeant. Nimirum gratiam per fidem animatam,sormatam.
que operibus partam, uti Chrysostomus, Ε thymius. Theophylactus, Cyrillus, Augustinus. & Beda exponunt, in quae ingresti pascua , in alia gloria egrediantur : quod aiunt
te potius hinnit. in Euanges. q.N Rupertus hoc loco . Haec autem munia commendata
sunt Petro, cum pastor es institutus, eiusque sunt vicarijs commisa, quibus dicitur I Pasce
Oves meas. J Hac ratione tamquam honus
pastor, inquit Α- rosius, serm. a. de Sanctis, seu de cathedra Petri, tuendum gregem accepit, ut qui sibi infirmus iuerat, seret omnibus firmamentum . J Non posset autem Petrus tueri, di seruare, si errare, rege reque se non posset. Itaque habuit, & certam in fide tuenda constantiam , Ed insallibilem tria tradenda auctoritatem . Firmare autem placet , quae hactenus tradidi egresia Leonis i. Papae sententia serm. 3. Mumptionis suae.I De toto mundo unus Petrus eligitur , qui de uniuersarum gentium vocationi, & omnibus Apostolis, cunctisque Ecclesiae Patribus praeponatur, quamuis in populo Dei multi Saacerdotes sint, multique passores, omncs tamen proprie regit Hirus, quos principaliter regit, de Christus. 3 cui haeret altera Ambrosis lib. Io. in Lucam cap.: .iii fine. tDominus eleuandiis in celitin Hirum amoris sui nobis , amoris sui .elut Vicarium relinquebat; sc enim habes, Simon Ioannis diligis me tuti ille tu scis Domine, quia amo te . Dicit eiacsi . Pasce Aguos meos . a Qui vicarium amoris relinquebat, is ccrte fidei vicarium teliquerat. Et cuius amor non refrixit, eius
Wofecto fides non defecit. Eadem maritas iuiis resumniis confirmatur. A Resurrectione Domini Petrus cum primmatus dignitate auctoritatis suae mmnus exercuit. Nam x. actorum capite eligenis
di tu Iocum Iudae alterius Apostoli auctor fuit a
192쪽
suit, eed ad eum cura illius senatus pertineret, ae unus eam rem coeteris in Concilio pro
posuit Ad seripturi locum, se ii Doctor adduxit eap. 1. Proedicandi prouinciam primus aesolus suscepiti de Auditores ad fidem, Bapti simumque hortatus est eap. 3. Claudum illum stantem pro speciosa porta sanauit, de rectis iam insistentem vestigias ad viam salutis perduxit ε documento, ossicii sui esse, eos qui in
fidei tramite claudicarent, a sede corrigendos . & eonsrmandos cap. 4. Coram ponti- see , & senioribus iudaeorum , rationem redisdit miraculi, de Christi Resurrectionem , &Diuinitatem depraedicat, de Ecclesiae auctorem , 3e sundamentum vocat r mirantibus csteris fructu in ex Petri concionibus, de O ribus consecutum cap. 3. Quoniam potestas Petri summa erat,& squalis auctoritas,atque
ad supremum Doctorem, de principem spectat di docere , quae facienda sunt, de secus facta punire, ac legem statuere , 3d vindicare eiusdem est potestatis, Ananiam, & Saphyram violati voti reos morte mulctauit: & e dem capite, umbra sua aegrotos sanauit. Quod non vacat niysterio: solus enim Petrus ex omnibus Apostolis umbra patrauit miracula . Nempe quod vilibram Christi figuramque gerebat: cumque umbra in eo iraultum
adde et dignitatis personae , eiusque ratione viearius Christi, di princeps Ecclesiae esset, quum erat, ut quod aliis per propriam patrabant personam Petrus per umbram operaretur. Cilm praesertim uti obseruat Chrysostomus, umbrante unum Petro reliqui omnes in platea stantes sanarenturi atque id verba textus signifieanti l Itaut in plateas eiicerent infirmos, & ponerent In lectulis, de stabatis , ut veniente Petro saltem umbra illius obumbraret quem quain illorum, fle sanarentur omnes. I Ubi duo obseruanda sunt. Alterum unius Petri umbram ad omnes pertinere . Alterum uno obumbrato sanari omnes e si ad eos umbra non pertinteret. Primo enim indicatur Petrum, uti umbra est Christi , uniuersalem pastorein esie ; quod nO habet ratione personae, sed figurae . Secundo quicquid eirea rem unam decernit Petrus, ad uniuerso in fidem pertinere. Itaque quod unius occasione persons a pontifice definitur,
id non ille solus , ad quem proprie definitio
spectat. sed omnes alii credere tenentur. Cap.8. Clim Simon Magus Spiritus sancti donum pecunia emere vellet, de sim niam in Ecelesiam conaretur inducere o Diam nefario eonatui Petrus i)t, quod ad illud malum, quod Sacrae Reipublicae maximὰ infestum est, auertendum Sumini ponti-fieis adhibenda esset auctoritast nam cuius erat Ecclesiam gubernare , ad eum sane spectabat, tam praesens ab ea periculum propulsate. Pertinebat autem ad pontificiam dictrinam , quantum illud peccatum &ret illustii documento declarare . Iam vero, quae cap. p.de Curato mea re suscitata a mortuis Tabitha narrantur, magnum pondus habent
ad eonfirmandam Petro ad iaciendam supreuiae suae auctoritati fidem patrandi mir cula potestatem factam. Praeterea eum suturiesient Haeretici, qui sola fide contenti, bona
opera lucellaria ad salutem aeternam esse ne
tatemque a mortuis reuocata, docere sdem sine operibus mortuam esse, quando operibus eum fide eoniunctis vita reddebatur .
Quid ' quod capitis X. Historia Corneli Centurionis tota huiusce auctoritatis do-eumentum est. Nam solus Petrus ex omnibus ad primam illam gentilium conuersonem. quae pignus erat vocationis sentium auctore coelo minister delisitur, de cum ad illud via,N porta solis Iudaeis aperta esset, clauem via alteram Petrus adhibuit, quae illam seu tibiis aperiret: vi viri usque populi ad christianam fidem vocatio a Detro initium acciperet Cumque Daulus a Spiritu sancto, homi tum tamen opera ad illud ministerium cum Ba
naba actor. I q. segregatus esset, Petrus a Deo
per Angelum destinatus est 1 quod Paulus superiorem haberet in terris, Petrus non haberet . Ecquid autem maiorem tunc auctoritatem exigebat, quam salutis e litistianae in steria gentibus patefacere , S impertire t Ita que primus ille se ivit Deum non esse personarum acceptorem, R gratiae legem omnibus nouit esse gentibus commune mi Et Christo ad Chananaeain testante i se non esse milium. nisi ad oves, quae perierunt de domo istae lel Petrus ab eodem Angeli ore mittitur, ad
oves gentium , ut eas in unum Ouile cum csteris congregaret: ita, auctore Petro, compi
tum est illud christi vaticinium. l Fiat unum
ouile , S unus pastor. J sane decuit, ut ab ipso Apice, ae vertice auctoritatis, ac potestatis Petro . de Spiritus sancti est isto , ct baptismi lustralis aspersio in gentes seret.
Quemadmodum ex eodem capite constat, ut res tanta, tamque mirabilis, ac prae nouitate
insolens, summa Petri auctoritate firmareturr nee a quoquam improbari, infringi ue pollet, quod a capite,& principe Ecclesiae gerebatur. Clarius adhue multo, Ad illustritis testim
nium redditur cap. I i. ubi Iudaeis cum Petro
expostulantibus, quod prophanas gentes ad communionem Ecclesis admisistet: ipse satin facit exponens obiectam sibi lintei e e odelapsi speciem, quod a quatuor plagis, totidem angulis suspensum. ad se demittebatur
besti)s, S uolucribus refertum: voce intonan te , ac inuitante i l Surge Petre , occide, &manduca. a Cuius cuin significationem aperiret , docuit gentes in Ecclesiae gremium inuitandas,ac recipiendas esse iisque toto eo ciattestante constrinari. Itaque Petrus auctor primus extitit tantae rei, qua nulla maiori, tum contentione agitatar nec minus tum a
Iudaeis expectata, graui deinceps, de iniquo animo, ά vulgo illorum hominum recepta. Hane tamen auctoritate sua Petrus emolliuit, 3e sirinauit: ut quamquam postea Paulo ministerium metit pridicandi gentibus commendatum , Auspicia tamen, α initia a Petro ducerentur .
Nobilh item est huiusce veritatis argumentum oratio illa Ecclesiae cap. I M pro Petro in carcere detento ab omnibus in ea con tetitis fidelibus facta . Nam cum Iacobus taniatus Apostolus, de vinctus antea esset, di ami- eius, S pollea iugulatus, non legimus Ecclesiam couununes pro eo preces suscepisse. silentio transacta sunt illa , Se tamquam Pi tua
193쪽
mana cem mouit. At ubi, eo mortuo, in P trum iniectae sunt manus , & ille in carcerem eoniectus, ceu cum illo tota periclitaretur Ecclesia, coniunctis animis, di vocibus Deumpis illius , tamquam pro communi saluta I sarunt, nec destiterunt, donec ille Angeliori , & opera liber euasit, & uniuersam Christianam Remp. metu, de sollicitudine Iiberaquit. Ex quo inter utrumque Apostolum discrimine patet, quantum inter priuatos m-ctores, de Episcopos, ae Petrum interesset: &quantum momenti ad Ecclesiam commouenis dam habitura esset au toti iasi pro cuius liberatione uniuersa orabat.
Cap. ι . in quo primum Concilii sorRa,
ratioque proponitur, obtinet Petrus primas auctoritatis, & dignitatis. Proposita enim controuersia dc necessitate circumcisionis. I cum magna couquisitio fieret, surgens Pe- trus dixit ad eos . 1 Sententiam tanta vi, &pondere verborum , ut quid agendum esset prorsus definiret. Cui Barnabas, & Paulus
assenserunt, R Iacobus proprius illius sedis Episcopus adhaesit. Et quamquam hic pluribus lamentiam suam dixerit: non ea tmen praerogatiua, qua Petrus dixit. Nam Petrus
primus surrexit, iudicauit, & definiuit: Auctoritate propria, perspicue di absolute. 8csratiae ne intinum, vimque, & excellentiam
expressit, δe continenda iiit . Iacobus auistem tantum respondit, de dixit, Ego iudico , ceu priuatum calculum adderet, de quod Petrus ualuerat, iudicio suo sequeretur .
Itaque neque surrexit, quod dimitatis est, nee absolute definiit, quod est auctoritatis.
Sunt alia locorum momenta . Nam epistola ad Galat. i. Paulus cum a Christo v catus, de in Coelo edoctus esset, Ierosolymam postea venims ad Petrum adiuti,dc apud eum mansit diebus quindecim: nec ad Iacobum
tunc, etsi Hierosolymitanus esset Episcopus, diuertit. Sed ad Petrum quasi caput, de principem se contuliti quo sane significauit eiusti primatum, de Auctoritatem i nam etsi post
annos quλtuordecim eodem rediens non
cum Petro se luin, sed etiam cum Iacobo,alitiaque Euangelium contulisset, & inita cum iis societata ministerium praedicandi Gentibus
acceptilet, non st it quominus Petrum princirim, Caputque agnouisset. Prius euiineum quaesiuerat, cumque eo dies quindecim
habitarat, de quod nexum est, de Fide , ac Euangelio multis egerat, non quod eius aut' doctrina, aut approbatione indigeret, ted ut illius dignitati, de Auctoritati test unonium redderet. Quod cum semel praestitistet, alia' opus non erat, uti insta expendemus.
Et quidem plutas ex Patribus hoc loco
Petri primatum agnoscunt, Ec firmant. Am brosius, Theodoretus, Oecumen. de alii eo ad eum confirmandum utuntur Hieronyin. epiastol. ad Augustin, G. dc Chrysostolii. Homit. . in Ioam . Graecos dor quod nemo suspectos dicet. Chrysostomus . t Os erat Λl o stolorum, de Princeps: propterea, di Paul
eum Praeter caeteros visurus ascendit. J The doretus. Etenim cum humana doctrina
non indigeret, ApostoIorum principi, quem par est honorem detralit. occumenius . t ut ideret Petrum tamquam maiore ua, vi mamneret , causa honoris, quem Petro deserebat faetum est.
Deinde obseruo Petrum in sua epistoIa Apostolum se Iesu Chi liti proprie , di ab Q.
Iute nominare, sine additamento, aut nexu,
aut expositione: ita enim Petrus Apostolus Iesu Christi electis aduenis, Ne . Iacobus vero Ac Ioannes de Iudas in suis epistolis nusquam se Apostolos appellant. Sed duo prἰinus, de postremus seruos fer medius Ioannes Seni rem se dicit. Paulus autem, qui se Apostolum saepe , Ac maxime meat. eo titulo inter
dum abstinet vii epist. ad Philippenses, & ad
Thessalonicen. a. de a. ad Philem εο ad Hebraeos : interdum Serui nomen praemittit: uti epist. ad Romanos, do epist. ad Titum . Lecum se Apostolum dicit, aut non absolute dicit, uti in epist. ad Corinth. I. Paulus, in
quit, vocatus Apostolus, aut cum nexu, &respectu ad aliud dicit, quemadmodum epistol. ad Corinth. a. Cum scripsisset Paulus Apostolus Iesu Christi, addidit per voluntatem Dei. Sic ad Galatas Paulus Apostolus non ab hominibus, neque per hominem, &c. N ad Timoth. i. Paulus Apostolus Iesu Christi secundum imperium Dei. Fateor Petrum in epist. a. Seruum se, & vostolum dicere. Sed satis est, quod semel in a. Apostolum Iesu Christi simpliciter , de omni praeciso assidi tamento appellet: quod nemo alius M stolorum usurpauiζ. Illud quidem ad rem maxime videtur sacere, quod solus Petrus initio epistolae suae
trium μrsonarum Trinitatis claram. & illustrem mentionem fecit, cum Paulus duas tantum Patrem, Filiumque expresserit, quemad. modum lector attentus comperiet. is itur Pe-uus epist. s. l Secundum praescientiam Dei
patris in sanctifieationem Spiritus, in Obedientiam , di aspersionem Sanguinis Iesu Christi . l Quibus verbis non solum personae
tres , sed earum etiam proprietates explicantur . Et quamquam Christi Domini Diuina
non exprimatur natura, nec proprietas, Persona inducitur, & quod neces larium est ad
aeternaan consequendain salutem credere, id- est, verbi Diuini Inearnatio exprimitur, Ut
Petrus praecipua fidei Christianae Capita in epistola illa I . sua, ceu summam totius doctrina tamquam princeps, & Doctor Vniuersalis Ecclesiae proposuerit. Et quidem decebat , ut in quo suprema erat ad regendam Ecclesam potestas, summa in eo quoque ellet ad docendam, di instruendam auctoritas:
cum ea potestas spiritualiscitet, & ad salutem animae, quae hia nititur ordinata. Hanc Petri s dein constantem , & auctoritatem infallibilem patres multis, ac illustribus titulis declararunt: ex quibus ea deduci potest. Ac primum Concilium Nicenum Petrum Christi Vicarium, di ab eo Ambros. 24.
Lucae, Anselim. ad cap. I 6. Matth. Bernard. lib. i. de Consid. Appellant. Ecquis vero audeat dicere Vicarium Christi, qui sumina veritas est falli posse, & fallere cum eadem
sit Vicarit,ac eius qui vicem gerit auctoritas. Hieronymus lib. I. contra Iovinianum, re Optarus lib. a. & 7. contra Parmen. & Cyrillus Alexandr. lib. 1 a. in I Mn. cap. -- APO-siolorum, di Ecclesiae Caput vocant. Cui aut cui veniat in mentem dicere tam puri, α
194쪽
pulehei Corporis eaput errori esse obnoxium Reum aurum optimum sit, Decibus inqui nati λ Chrysostomus, Os Apostolorum eadem ratione dixit. Eusebius Emissenus serm. de sancto Ioanne Euangelista pastorum pas
rem nominat. Quantus error esset si no modo oues, sed pastores, immo & eorum, pastor errasset Aut quis errorem tantum eorrigeret ι eum de uno errante Docioreis
Christus dixerit. l Quod si sal evanuerit in quo salieturi verticem, & Apicem Cistus Apostolici. J Cr illus in Thesauro, 8e Chrysostomus Homil. 87. in Ioann. nuncupat.
Im de Hrme esse, In Coronida , di Corona aedificis pulcherrimi vitium eminere t Co phaeum Apostolorum appellat Dorotheus Tyrus in synops . Isidorus Pelusiota lib. t. epistol. epist. I a. Andreas Caesariens s ad capitulum i 3. Ap . Qui autem Coryphaeus este posset, qui errando extra Cliorum si Ad saltasset Ducem distipulorum Christi dicit Epiphanius haeresi si . Quam ineptὰ Duce in
ageret, si caecutiret' eum verum si illud Chri si Domini l Caecus si exco ducatum praestet,
nonne ambo in Queam eadent J Ante signanum Apostolorum nominat Isidorus PelusO-ta. Turpe ret Antesignanum ad errorem, suo nullus maior est Ecclesiae hostis, descere. Ecclesiae personam gerentem dicit Augustinus Daciat. II . in Ioannem. Sane si Petro
falsitas pollet obrepere Rco inducto pers
nam Ecclesiae contaminaret. Rectorem Nauis Ecclesiae nuncupat Maximus Taurinentis
Nomii. 3. in Natali Apost. Petri, & Pauli.
Male regeret, qui eum Palinuro ad gubernaculum dormitaret. Petram , R Crepidinem, Fundamentum Leeles ae synodus Chalcedonensis art. q. N communiter Patres appellant . Arena potius diceretur, si ininus firma consisteret, & ad stantes doctrinarum ventos circumierretur. Α Crepidinis duritie longe abesset, si molleseeret ad errores. Firmum suadamentum vile nequiret, si variarum opinionum pulsibus quateretur . di in accepta
veritate nutaret . Quare optime Origenes
Nomii. s. in Exod. l Vide . ait, magno illi findamento.& petrae solidissimae, superquam Christus findauit Eeelesam quid dicatur EDomino. J Et in Psalin. i. I Petrus, supcrquem Christi Ecclesia aedificata est. contra quam Inserorum portae non praeualebunt, I &Chrysestomus Homil. in Petrum . S Eliam.
t Petrum talem, ac tantum virum. Aposto lorum Vetticem. Fundamentum immobile .
di petram stabilem .l Et Augustinus Serm. 13. de Sanistis: t Petrum itaque Fundamentum Ecclesiae Dominus nominauit. & ideo dignὰ Fundamentum hoe Melesia colit, supra quod
Ecelesiasti ei aedifieij altitudo consurgit . IAEqviana prosecto erat, ut qui, auctore Hilario, i Caeteros Fide anteierat, ct tesse Hieronymo
Ardentissimae semper Fidei inuentus fuerat, lab ea confirmatus a Christo non recederet, nee illius ardorem remitteret, sed ad extremum usque Spiritum seruaret, donee Cruciam us in meuia etiam morte firmitatem, de constantiam indicaret . Vna superest remouenda obiectio, quam a rgent saepe Haeretici, tum aduersus prima tum, tu in aduersus illius auctoritatem. Hane
mihi vindicandam suiuo, & argumentum licex eorum sententia sermo. Paulus Galat. l. narrat Petrum Antiochiae non recte ad veritatem Euangelii ambulasse , atque ideirco se ei in faciem restitiste, quia reprehensibilis erat. J Errauit igitur. N quidem grauiter
contra Euangelieam veritatem Petrus; & est iure a Paulo reprehensus . quod si eo miti erat Paulus, ae nihil inde primatui iuxta Augustinum timendum, ideo magis metuendum est auctoritati, nam, qui eum minor ausus est reprehendere errantem sane deprehendit: nee enim ei aliter se auderet opponere . Non poterat autein non errare grauiter, qui contraveritatem Euangelis ambulabat. Hoc argumento usus suit olim MareIonaduersus Petrum, Tertulliano teste lib. do praeseripi.cap. 23.& ex Nouatoribus Gardius.& Mareus Antonius de Dominis, apud Be- canum Tomo de controuer. Nae de te extitit celebris controuersia inter duo Ecclesiae lumina. Hieronymum . & Augustinum, quam inultis ,&eruditissimis vltro, citroque missis episeolis acerrime agitarunt. De qua Diuus
logi . Prima responsio est. In eo loco Pauli non agi de Petro Apostolo, 3e Apostolorum principe, sed de alio, qui unus erat ex septuaginta distipulis; nam Paulus eum ibi non
vocat Petrum . sed Cephas; quo nomine ra. rius voeare solet, atque adeo appellans notat se de alio, non de Petro rem narrare: iuea quosdam esse auctores sententia . refert
Hieronymus in Comment. epist. ad Galatas. cap. 2. cum praesertim inter discipulos esset unus, qui Martialis Cephas vocabatur, Auctore Clemente Alexandrino apud Eusebium lib. I. Histori cap. r . Verum hae e frigida, &inepta euasto est : nam in eodem cap. 2. paulo ante Paulus num. o. Petrum Cepham primum appellarat. Iacobus . Inquit. Cephas, re Ioas mes . ubi Cephas pro Petro Ponitur. Quare cum num. II. Cepham inducit. non poterat non Petrum signifieare di immo non decebat eum alio nomine . quam Cepha assi- cete . ne intra duas lineas variare nomen i mete videretur. Itaque omnes ferme Patres
tum Graeci, tum Latini locum de Petro intel
Comperto, & adnitim, Cepham Petrum esse, prima responso est Hieronymi. N Patrum quos aduersus Augustinum citat, Grucorum, epistol. Inter suas sy. inter Augustitinias II. neque errasse Petrum, neque Paulum vere i Ilum reprehendisse, sed eos itarem inister se composuisse, ut Petrus errorem, Paulus reprehensionem simularet . ut ea ratione I
daeos, ct Gentiles eone iliarent. & quid virisque lieerpi ossiciosa illa simulatione doce.
tent . Nam, qui Iudaei viderent Petrum utentem legalibus , Synagogam cum honore sepeliri, comperirent; S Gentiles, evin animaduerterent reprehendi Petrum a Paulo crederent usum illum Legalium iam interiisti . di tantum permitti, em suprema ossicia tapultura . Immo, & Iudaei idem ea obiurg tione dorebantur; cum viderent Petrum re prehendi a Paulo, de reprehensum abstinere.
Id Origenes, id Didymus, id Apollinaria, id Alexander, id Eusebius, id Theodorus apud Hieronymum epist. illa sy. sue xx Consentit Chrysostomus , Theophylactus, re Euthymius c
195쪽
us In eum lorem Galat. Ex scholasticis
unus assentitur Adrianus in qu. i. de Baptismo . Hae ratione inanis in obiectio,cum nihil inde aduersus Petri auctoritatem, de dignitatem deducatur.
sed quoniam huiusmodi sententIa, etsi gauissimorum Doctorum , vera non est, utii uino suo ingenio Augustinus demonstrauit epistol. s. usque ad is. qui eum Latini se ei
omnes, tum Patres, tum scholastici sentiunt dandum est argumento . quod assumst, de e rasse in eo facto Petrum , & ob id vere, ac rea Paulo reprehensum. Verba enim Pauli in hae epistola aliter exponi non potanti quemadmodum ostendit ae ratissime Augustinus . Et patet in textu. Ae ita doeet
dem Thomissae, Ad Doctor noster subtilis, in
dist. 3. quaest. q. . Quantum ergo , Ac iam tita ibidem. Bonavent. in dist. 3. arta s. qu. a. Riehardus in m dist. I. ari. ε. quaest. 4. Durandus eadem dist. quaest. s. num. P. & s. Paludan. quaest. 6. art. I. conclus. q. Gabriel quaest. 4. art. 3. dub. g. Solus lib. a. de iustu. s. art. q. ad 3. membr. I. argumen. eam-em doeuit Hugo de sancto Victore, quaest. in epist. ad Galat. qu. 6. Immo, & ita definitum esse in Cone illo Florentino assirmat C tetanus, de Dominicus Solo, alter ad locum, I. a. alter lib. a. de Iustitia. Plures videri possunt apud Vasquer, a. a. distinct. 182. &Beeanum in Tomo, de controueri in opust lis, lib. α. de Repub. Ecelesiast. Et quidem errasse Petrum, di ob id obiurgatum, assi mant diserte Augustinus, ct Cyprianus epist.
ad Quirinum, nee Gregorius Nomii. I 8. n sat,At confirmat Diuus Thomas in a.2- quae-δ ion. 33. art. 4. ad a. di est communis sensus Auctorum. Quomodo terrarit Petrus vLdendum . Primum non errauit in aliquo a tieulo scit, nam communicare tum cum Iudaeis. & eorum traditiones, ut ait Augustunus , obseruare, licitum erat: modo spes s lutis in ijs non poneretur. Αe iis etiam Paulus ipse est usus, eum Timotheum circumciderit , de totonderit in Cenchris eaput, cte se Hierosolymis purifieauerit. & obtulerit. I tur eo in usu Detrus non peccauit. Erant enim Legalia , dum Lea Gratiae.promulgata non
erat, mortua tantum, sed non mortirerat permittebanturque a Deo, ut inquit Aug. vi Sinnagoga eum honore sepeliretur.JConstat igiatur Petrum in doctrina fidei non errasse.Τan tum ergo errauit, in aliquo vel assectu . vel circumstantia loci, aut temporis, vel in vir que . Nam timore perculsus videtur e eum dieat Tertus lTimens eos,qui ex circumcisio.. ne etant 1 Ee iste sertasse timor culpatur. At Paulus non dicit eum ob timorem reprehens bilem 1 sed innula culpam in opere , nam non I recte ambulabat ad veritatam Euan minai ,3 di scandalum praebebat exemplo a Igitur opere,& sacto e trabat. Sanet sed extra rem fidei ertabat. At in eo error erat a quod alieno tempore illo conuictu, di caeremoni is usus es r cum Gentiles tepentὰ reliquerit. 8e ad Iudaeos , qui recenter aduenera ne se transtulerit, ac eorum more vixerit. Unde scand
tum oriebatur apud Gentiles , quos adhue ini fide teneros illa mutatio posset percellere . Aeex ea secuta obseruantia regis perturbare. Itaque ad Ineogitant Iam poclos, fle Inam dentiam error ille pertinet, quam ad aliquod
vitium voluntatis , & morum . At Ita serine riplicant huiusmodi errorem Petri Patres, de Doctores: ac inter omnes luculenter, VasqueE. dist. illa io 3. cap. I. & Suare a l. s. de legib. &in desens. fidei eontra Regem Angliae lib. 3.
cap. I i. Quare in politica Petrus, non indocilina , Fideue errauit. An peccauerit ambi-puum est. Id constat grauiter non peccasse . Quod aetate, & accurate probat Scotus. Peccauerit ne venialiter disceptatur. Si quidem se peceasse Augustinus,et Thomas,et Scotus, ,
caeterique non negant. Reeentioris memoriae
Theologi omnino negant , ne quem in Petronaeuum admittant. Ita vasque E sentit, eteontendit probare illo eap. I. num. 36. Ego non dobitem in Petro leue, ac veniale peccatum , sed in iudicio potius politico, quam in
re, et mentis intentione admitteret nee id quicquam detrahit, aut dignitati, aut authoritati, cum praesertim veniales culpae tam facile obrepant. Nee video. qui sine peceat Petri, verba Pauli possint conssere i nam nisi mecaset, non diceretur a Paulo reprehenis sibilis, quod supra personam eadit, non supra nudum factum . Praeterea, quomodo liberari ah Omni culpa potest. . qui non recte ad veritatem Euangelii ambulabat: et qui erem plo ilI4 suci Iudairare Gentes cogebat ψ Itaq; eis neque doctrina . neque intentione erra set . nec grauiter deliquisset, saliena, in modo , et circumstantia temporis per incogitantiam. et imprudentiam peccauit: quaecum non omnino esset inuincibilis, et aliqua leuis
negligentia obrepsisset, satis fuit ad culpam
venialem contrahendam. Quare argumento non eoncedimus Petrum ullo modo in doctrina errasse, eum usus Ille legalium pro eo tempore Iudaeis permitteretur, nec ob eum
reprehendi a Paulo, qui illis etiam vias Reiarat . potitisse. Loco autem concedimus Deiatrum ex incolitantia , obrepente incuria, leuissime peccasser quo et integra Paulo fides . et Petro incorrupta authotitas manet. Craue
testimonium Tertulliani elausula eilo. lib. de Praeseripi. Caeterum si reprehensus est Petrus. conuersationis fuit vitium . non praedic tionis. IAlium scrupulum obiieit Thomas Ania glus Param.illo suo xx.non quo fidem l Petrii
infirmet, sed quo Imminuat authoritatem . Quem mouerant antea Marcus Antonius . 3e
Gardius, & Serenissimus item l Iacobus I Rex
Angliae . ex aequalitate caeterorum eum s Misito I Apostolo ra, Ze Societatem cum l mu Io, de Barnaba I initar Ad Galatas a. ubit Paulust cum agnouissent Gratiam , quae data est mihi Iambus, di Cephas, R Ioannes, qui videbantur Columndi esse, dexteras dederunt mihi, & Barnabae s etatis, I quo loco non soliun non superior I Petrus,lseg inferior Iacobo, qui prior ponitur , fgniueatur r ac
deinde in ordinem caeterorum redigitur. obiectum serupulum supra iecimus, & rem uimus: nunc prorsus tollemus. Nihil eo testimonio detrahitur aut horitati suprem Petri: nam eum Paulus cap. .dixisset venisse se Hierosolymam videre I Petrum . de apud illum fuisse diebus quindicim, satis declarauerati Petti a excellentiam, de aut horitatem. cum
196쪽
aeminem alium et , vhi praeposuisset, vel eon iunxisset. Quare non erat neeesse, ut mox Iterum eiusdem rei mentionem facereti nee enim id tune Paulus agebat: imo ab eo, quod agebat maxime alienum erat. Petri summam in EGIesia auctoritatem testarimam ea mens. id eonsilium mori erat, Doctrinam suam a
Christo ipso, ει spiritu sancto accepta,
stendere, ut nihil ei homines. ne Apostoli quidem . contulissent . Ad id autem demonis strandum aequalitas maxime iaciebat: quam ea ratione voluit Paulus indueere. Nee id sanὰ in fietandum . Paulum in eo Petro, de Apostolis parem finge i quemadmodum Druseruat Suarer i. g. desentionis fidei eap. H.
num. I 8. Quare eum de eo tantum ibi Pam Ius ageret. non erat opus , ut Petri excellentiae meminisset: cum praesertim eam satis priamo capite expressisset. Eo autem nihil si premae petit authotitati derogatur: nis αξ,
si quis se Anglus ingenio, de sapientia Parem
Iacobo Regi eo tempore , quo regnabat diisceret . idque, probasset, is omnino negaret Iacobum authotitate superiorem e se. Itaque potuit Paulus , potuerone Apostoli pares se
in multis Petro ostendere, adsue uere a stimare, nec tamen eius principi aut ritati derogare. Vt autem ad Thomam Anglum nutum eonvertam . Fateor eum in potestate
Consecrandi Chaleedonensi Episcopo parem
esset eum tamen hic eo, & dignitate, de authoritate, murisdictione superior fit,& eui Thomas Anglus omnino , qu Ad si pastor, tene tur, ut Ouis. obedire u Quod ψt laetat moneo, ne perperam semiendo. de seribendo erret. δὲ errando a Caulla Chrisi, ad 1liena . N in lintea septa defiei ait idque magnopere euram dum , nam quaedam Iam in Thoma deerranistis apparent uestigia. Quae diliaeutet obseruo. Et quidem Meloeo castiganda sunt. supponit primum: nos qui summam Petro authoritatem, ae insalliis hilem damus a tarmare t Petrum accepissi inerrabilitatem respectu eaeterorum, quas caeteri errare potuissene , A post separationem
ad Petrum pro instructione redituri r postquam plenitudinem Spiritus sancti ad Orbis magisterium acoeperunt. Qus quid ait in lausus esse potest Fassi in ille omnino supponie. Cui enim id Catholi eo in mentem veniti
Nemo dieit Apostoloa errasse . aut in fide errare potui se, neque a Petro eons atos esse. aut potuisse confirmari 1 uti atrietilis superi re tradidimus; sed ilhid tantum Catholici
aut res asserunti vectum illam firmitatem credendi. 8e potessatem eonfirmandi tamquam Caput, ει Pasorem Ecclesia aerapisse, ea inque ad suecessores eum eadem dignitate,
ε authoritate transisse i ae in ita respectu aliorum fidelium , pastorumque, et si e , deesse , de sore. Nec enim ex Petri priuilegio Apostolis quicquam de sua fida, te aut tit te detractumi nee Petrua in fidei firmitate,
priuata eos ante dehae 1 sed in eo quod ea fides in Petra erat rapitalis, de eum eminenetia . 8e respectu ad totam Ecelesiam ν unde reliquos. qui errare poterant, ex ossicio p terat, & debebat confirmare. Itaque duo di
sternenda sunt in inerrabilitate ι ut ait Tho mas Anglus , Petri, Ee Apostolorum firmitas Privata , de aut horitas publica. In primo Apostolis Petrus potuit non exeellere; sed in secundo non potuit non excellere, ehm in singulis Apostolis non esset authoritas ea pitis ad uniuersam Ecclesiam pertinens, euiusmodi erat io Petro, nec enim tot erant capi
ta Eccles ae . quot Apostoli. Itaque insulsissime Thomas Anglus supponit, de ineptissi
Deinde minus fideliter in exponendo
textu procedit, coniungens loeum Pauli eo n- serentis Euan stelium, cum illo, quem citat:
L Iactibus. At Cephas. 8e Ioannes, i qui Vici stantur Columns esse . Eec. cum ille prior' hoe di istus sit, etenim Paulus num. I. in quo ait se Euangelium contulisse,neminem nomiis nati nominat autem num. s. eum t ei dederunt dextrat s eieratis. I non ad collationem
Euangelis. sed ad pingi eationem illius . par
tito munere Euangelirandi, ut Petrus. ει ea diri Iudaeis. Paulus, 3e Batnahas Gentibus Christum an nunciarent. Sed Thomas, utrumue locum confudit . eum debuisset inter eos
istinguere: de quid euique proprium esset
assignare . Tandem ait Thomas Anglus. Da tum in tertia legione aeris s ita exponit Tertium
Coelum P Areana illa uerba, cum Euangelii doctrina audiuisse quod sane absurdum ui detur: nam aut illis verbis I Tertium Coelum Inon intelligitur loeus. aut si Intelligitur, illa sane tertia aeris Regio esse non potest i sed
alius multo,N eminentior. de sacratiora euiuia
modi est Gelum, quod appellamus empy reum. Et Paradisus ab Ecclesia dicitur, in quo es sedes beatorum , qui Dei elata visione
fruuntur. Et quidem Augustinus lib. Idi. de Gen. ad Litter. ea et . ver tertium e lum, tertium quoddam visonis genus. quo Deus intuit lue. ut aiunt, ac uti est in se uidetur. intelligit.. Alii communiter Paradisum inter pretantur . id est , locum in Cisto Empyreo. ubi est seges Beatorum . Cette Paulus illa sua a. ad Corinth. epistis ea p. x x. t Tertium Cee. tum Paradisum 3 vettit. num. . Existimo M.tem Paradisum non esse in tertia aeris regio.
ne, cum praesertim sentiam cum Augustino. epist. III. cap. .ld lib. iu de Genes. ad literi cap. 27. de as. de Ruselmo 2.ad Corinth. II. de Scoto, quas . r. Prol.& in. I.dist. 3 inuast. 9.de in Φdist. 9.quest. I. 8e D. Th m. I.p.q. I a. are. II. N Scotistis, ae Thomistis communi. ter, Paulum elard Deum vidisse. Vt id au tem idoneum non esse locum , tertiam regimnem aeris axistimo. Nisi sertὰ quod ea extra
tempestate de ventos sit, putauit Thomas Anagliari esse ad Beatitatem ae mmodatam . Clympum , Opinor, cogitabat ille, cuius e cumen in tertiam illam regionem euadens. loeum poetis dedit fingendi in eo monte cce. Ium , imo eum pro coelo montem accipiendi. De quo apte canitur. l Paeem summa tenent. Aequiescerem , nisi se item Ioanni Euangeli.
stae de quo quidem eum P. falas sequente origenem aiunt Deum uidisse veritatem si ἀIam initio Euangelis sui Diutamus expressam
inter sonantes tonitrus; Be micantia sulgara . di contorta fulmina retie Iatam. Sed is Filius Tonitrui erat, de ini secunda aeris regione debebat ad Deum videndum consistere . Pau lo cum esset organum Spiritus Sancti sua . ει timperat tan vitetius eumdum erati vhi non
197쪽
obstreperent tonitrus, nee fulgetra praestringerent; nec fulmina terrerent. Lepide Bla colus si ita, sed putidὰ tamen ratiocinatur.
Vixum hoc Privilegium Petri ad Romanas Pontifices eius succe fores transerit,ae in us craseruetur.
Non mihi , aut Petrum Romae posuisse
Cathedram , eamque Ecelesiam rexilisse et quod quidam Haereticorum temere, et impudenter ; nec laceessores alios Romanos
Pontifices eontinenti serie in eadem sede, et Ecelesia habuisse, quod multi imprudenter negant, quod cum homine Catholi eo dispu. in , probandum est . Sed utr&n eodem fiminitatis fidei, et authoritatis ivsallibilis adeonfirmandum in fide caeteros priuilegio. quod Petro assignauimus , stulti fuerint, ae fruantur illius suceessores s non nunc de ptiistrata cuiusque fide, et authoritate , sed de puγblica, quae dignitatis,et Cathedrae C omes est, et ad regimen Ecelesae pertinet, quae diuerta quidem argumenta sunt . iustituo quaestio.
Qua in re omnino amrmandum, idem, quod in Petro suit priuilegium cum eadem praerogatiua in successoribus esse . Id ratione eonstat. Nam uti ex Patribus supra diximus. Christus Dominus ita Petrum caput, & p florem Ecelesae suae instituit, non ut pro eius vita dumtaxae dignitatem, primatumque sinstitueret, Ecclesiamque eiusdem vitae per indo terminaret, sed ut in Petro, & Ecclesia sui temporis, sormam,quae sutura erat, pastorum, & Greges in Ecclesia sua perpetuo dur turam praestitueret, ac demonstraret. Quod ii qnaeuis homilium resipublica, cum Regem sibi vel Principem deligit, cui se regendam committit, non de eo tantum cogitat, sed in posterum cogitationes suas intendit, ει sat Tam Regum, ae Principum successionem, in eo, quem deligit, delimat, & prouidet, quanto maiori tui e Christus EccleIiae suae eadem ratione consulete debuit cum eam perpetuam eonstantemque λrmaret i Negare quisquam Regni temporalis, Ee caduci ciuis non audeat
Reges sitos legitimos elIe. quia primo sunt deducti, di audebit Catholicus quisquam Romanos Pontifices iustos, ac germanos cIle Ecclesiae spiritualis, ac o tertiae pastores inficiari t Ergo ne desinet a Christo Domino Petro aut horitate Diuitia collata potestas laetemabit Regibus 1 populis authotitate humana iurisdictio attributa i Pudeat que a
quam, tam ineptὰ , di absurde ratiocinari. Sed sacratius rem pendamus . Textus
ipse nos doeee Christum de suturo ad finem usque mundi statu Ecclesiae cogitasse, ac egisse. Qitorium enim spectat illud Iadificabo
E Iesiam meam p Ac super hanc Petram. IS illud L Portae inieri non praeualebunt aduersus eam. Et aliud s ut non defietat fides tua. Et aliud I Conuersiis confirma fratres tuos. J In quo loco summa vis est . Nam ir tres confirmandi a Petro Apostoli non erant,
igitur alii erant fratres Apostolis successuri, qui in uatrum nomen, a Iocum taceederent. Hos igitur diuersos person Is,parea
dignitate, Ponti sex alius a Pe tro persona . idem loco, re authoritate confirmaturus erat.
Iam vero locus ille Matthaei ultimor i Ecce ego vobiscum sum, usque ad eonsummatio. nem secuti l curam istam , prouidentiamque designat. Nec enim cum Apostolis tantum, qui non eo usque victuri erant; sed eum eorum suece ribus ad consummationem seculi duraturis futurus erat, uti Augustinus lib. 6.
de Genesi ad lit. cap. 8. de Theophylactus hic
Nec Patres hac in veritate probanda.mi nus, quam in Petri dignitare, fle auctoritate
asstrenda acres,vehementesque fuerunt,quemadmodum supra indicauimus: nunc.monstrMmus . Igitur Cuprianus lib. de unit. Ecclesiae nitio , lut unitatem manifestaret, unam Cathedram constituit, ct unitatis eiusdem originem ab uno incipientem sua auctoritate disposuit. Et epist. II. Dominus noster Ecclesiae suae rationem disponens in Evangelio loquitur, de dicit Petro. Ego dico tibi, quia tu es Petrus.& supra hanc petram aedificibo Melesiam meam. Ac insta. t Inde per temporum , Ac successionum vices Episcoporuin ordinatio , de Ecelasiae ratio decurrit, ut Ecclesia supra Episeopos constituatur & omnis actus Ecclesiae per eosdem praepositos eube
netur. Eodem sensu dixit Chrysostomus
lib. a. de sacerdot. Uersans locum Io. M.qUaliam de causa Christus sanguinem effudit
sirum ἶ Certe ut pecudes eas acquireret, quarum curam tum Petro , tum Petri successoribus committebat. Idque deinceps probat. Unde recte breuiterque Ambrosius in psal. o.
intulit ex illis verbis : Tu es Petrus, dic. VblEeelesia ibi Petrus, idest. Petri successor Ponti sex Romanus, εe addit apposite ubi neclesia ibi nulla mors, sed vita aeternat quia etsi Petrus, di qui ei succedent singuli moriantur, Eccles a S uiuit, di aeternat, Philippi presbyteri in Cone, Ephesi tomo 2. Concit. c. I 6.
luculentum testimonium est. l Nulli dubium.
imo saeculis omnibus notum, Sanctum P trum Apostolorum principem. 3e caput, Ecclesiae Catholicae fundamentum per succeta res suos hucusque semper vivere , causasque Oeernere, semperque victurum esse. Huius itaque ordinarius iuccessor Papa C eslinus nos ad hanc di v nodum misit. I Id nemo inelius Augustino vidit, di eonfirmauit, uti s pra coinmemorauimus, semper enim in Petro publicam pro tota Ecclesia personam agn .uit. Eius autem rei idoneam rationem assertenarrat. I. in psalm. Io8. loquens de Iuda Ιu-dtotum Populum reprisentante. lSictitensm, inquit, quaedam dicuntur,quae ad Apostolum Petrum proprie pertinere videantur, nec ta-mmi iuuarem habent intellectum, nisi cum reteruntur ad Ecclesiam,euius ille agnoscitur in figura gestalle per χnarn Propter prim tum , quem iussit c ipulis habuit. Ita Iadas
quodammodo personam sustinet inimicorum Clitisti Iudaeoru in . Vbi obseruo Α ligustinuin
Meleliae su ruisse personam, quod de Iuda
quodammodo dixit, ut innueret naultum inter utramque representationem interesse Cum Iudas umbratilis Iudaeoruin, Petrus solida.do germana Ecclesiae Persona repraesentando
198쪽
existeret: Quod adhue aceuratius expressit tract. Ia . in Ioan. post med. expendens illa verba Euangelii DImitte nobis debita nostra, &e. Hoe agit Ecelesia spe beata in hae
vita aerumnosar cuius Ecclesiae Petrus Apo
stolus propter Apostolatus sui primatum gerebat fisturata generalitate personam. Quod enim ad ipsum proprie pertinet, natura unus homo erat, gratia unus Christianus, abundantiore gratia reus, idemque Aposolus. sed quando ei dictuin est, tibi dabo elaues regni coelorum , Vniuersalem significabat Ecclesiam . J Recte omnino , nam ista repraesentatio Ecclesiae supponebat in Petro dotes, di virilites,qu ibus abundabat. 5: dona quibus caeteros antecedebat .ae iis ipsis Ecclesiam signiscabat, ut se ut in eo erant, ita in Ecclesia essent situra. Et lib. de Agone Christiano cap. 3o. t Non enim sine causa inter omnes Apostolos huius Ecelesie Catholieς personam sustinet Petrus. Huie enim Ecclesiae claues regni coelorum datae sunt, eum Petro datae sunt. Et cum ei dicitur ad omnes dicitur Amas mel pasce oves meas . 1 Non quod singulis eodem modo , quo Petro concessa sint singula, sed pro varietate munerum, A personarum: quemadmodum postea nos idem Augustinus docebit. His enim locis non a qua litatem, sed perpetuitatem, & proportionem signifieati alioquὶ omne regimen Ecclesiae eonfunderetur, si omnia essent promiscua . Vnde ser. a. de verbis Apost cap. 1. sRespondit Petrus unus pro omnibus, quia unitas in omnibus . I Ecce unitatem, videamus distinctionem , ac retentis muneribus proporti nem ..Serm. Ig. de verti. Do m. cap. I. I Ipse
enim Petruq in Apostolorum ordine primus , in Christi amore promptissimus saepe unus respondet pro omnibus. J Tn personae, de muneris distinctionem eum unitate in fide . Haec communis, illud proprium, repraesentata Ecelesiae fide, seruata dignitate. Clarius c. a. I Idem ergo Petrus a petra cognominatus, Matus, Ecclesiae figuram portans, Apostolatus principatum tenens . J Vidciet . t Ecclesipublicam personam sustinens , propriam se uat praerogatiuam principatus i Ea nimirum erat figurr eonditio, ut quod suturum erat in Ecclesia significaret, cum autem in ea caput & membra essent sutura. Petrus, qui caput
erat, quid capiti conueniret proprie, quid membris metaphorice indicabat . Ita qui suturi erant in Ecclesia capita in Petro capite exprimebantur, qui membra in Petro fideliadumbrabantur.
Neque hoc acumini dandum est meo, aut in Augustinum assectuit sed studio vetitatis . Ac ut id appareat audiamus Augustinum seruantem decorem dignitatis Petri, i inposita communi stagilitatis fidelium persona. Loquens de poenitentibus epist. ros. ad Seleucianum se ait. Quod autem dicitur
Pctrus egisse poenitentiam , cauendum est, ne
ita putetur egisse quomodo agunt in Ecclesia, qui poenitentes vocantur . Et quis hoc serat ut primum Apostolum inter tales poenitentes
Itaque quod de Deo Adamum formante dixit Tertullianusi I Cogitaste Christum cum figurabat Adamum I id de Christo Petrum instituente Augustinus apte ad Ecclvi in con-
praeformasse. 3Quascumque igitur prerogatiuas Petrus publieam pri ne ipis. & eapitis Ecclesiae persona .ra gerens a Christo accepit, di retinuit ipse,' ad suceessores transtulit. Intereas unam
in primis fuisse auctoritatem in definiendo, at iudicando supremam , nemo inscias ierit,
qui Sanctorum Patrum monumenta euoluat.
Ac primum id Pontifices Ipsi Romani, quiroprij sunt, ae domestici testes fatentur; sui'us non ideo abroganda est fides, quod in causa propria testimonium reddunt, cum a praeterquam quod omnium eonsensus firmumst argumentum veritatis ipsi sanctissimi viri, S integerrimis moribus fuerint: ac nemo melius quid sibi liceat, quidue conueniat, quam quibus ea est potestas tradita cognoscit. Equidem non . ideo . cur minus cred mus Catholicis Pontis cibus nostris, quam Caluin istae, S exteri Heterodoxi Regibus, ac
principibus suis suam iurisdictionem , & auctoritatem affirmantibus credunt. Itaque
serant nos Ponti scibus summis Petri successoribus, duce scriptura,& traditione fidem adhibere , quando ii principibus suis ad astruendam pro libitu potestatem propriam,
di vindicandam alienam credere volunt. Nec
ego nunc de primatu dignitatis, sed de pol de re auctoritatis quae meae sunt partes aso. Igitur Euaristus epist. i. i Romanum Epiti pum Caput vocat, ad quod in dubijs recu
rendum est. J Id Anactetus antea, epist. I. dixerat, & Alexander i. & Sixtus I. id Anicetus, id Eleutherius, id uictor in epistolis
suis didierunt. Zephyrinus epist. i. ex loco
Matth. I 6. Romanae Ecclesiae auctoritatem
probat, ad caeteras instruendas R ad finem ait: l Memor enim sum me sub illius nomine Ecclesiae praesidere, cuius a Domino Iesu Christo est glorificata consessio. & cuius fides omnes semper destruit errores. a Consenti lint Anterus ad Episcopos Beticos, A Fabianus epist. i. a. & a. Cornelius epist. 46. Inter epistolas Cypriani, & Lucius in epist. ad Occidentales. Sixtus II. epist. 1. Ac Dionysius epist. a. ad Seuerum: l Ab initio, ait, tantam accepimus a B. Petro Apostolorum principe fiduciam, ut habeamus auctoritatem, auxiliante Domino, uniuersali Ecclesς subuenire.lQusd Felix epist. i. eonsrmat. β: Marcellus epist. I. calculum addit. Adhcitque Inullam Synodum legitime fieri poste sne Romanae Sedis auctoritate. J Eusebius epist. 3. Marcus epist. ad Athanasium. & Episcopos AEgypti, R Iulius I. epist. ad orientales , 2 Liberius in rescripto ad Athanasi una, de Felix II. substribunt. Id Damasus probat epist. a. ad Episcopos Asricae, R Siticius epist. I. ad Hime-riuin . Illud praeclare iacit, i portamus onera omnium Ecclesiarum, imo in nobis portat Beatus Apostolus Petrus. J Nee mimis Anas ius ad Burgundicos , di Germanicos Episcopos . t Exigit, inquit, dilectio vestra exauctoritate Sedis Apostolicae vestris respondere consultis. J Sed nemo id saepius, ac luculentius confrinat, quam Innocentius I.
tempore Augustini, quo maxilne Ecclesiae Romanae auctoritas viguit summi huius m-ctoris firmata Oraculis, quae paulo post asseremus . Itaque Innocentius epist. i. ad Victri-Z. cium
199쪽
elum 1. ad axuper. I . ad InnoeentIum. 7. ad Areadium et . ad Episcopos Macedoniae, as. ad Decentium epist. t. se r. ad Concilium carthaginense. 8e Mileuitanum Apostolicam auctoritatem asserit. R illustrat. Sequitur Iorimus epist. I. ad Hesychium, de Boni sa- eius I. epist. u. ad Episcopos Galliae,& epist. 3. ad Hilatium. & Cedilestinus I. epist. i. ad Episcopos Viennenses.& Narbonenses, de epist. q. ad Ecclesiam Constantinop. At epist. s. ad Ne-sorium. Qui deinceps successerunt a Leone I. sque ad Innocentium III. ah eo ad nostr , usque tempora magni prosectis , de Auditores. Ee vindices huiusce auctoritatis Pontificiae
extiterunt. Quorumdam locos tantum indi-
eo. Hilarii epis. . ad Ascallium . Gelasi I. epist. ad Episcopos Dardaniae, de s. ad Episcopos Lucaniae, de epist. 1 o. ad Anastasium . de epist. I i. ad Dardanos. & in Commonit.
ad Fausum, re in Decreto de Apocryphis scripturis. Anastas, II. in epist. ad Anastasium Augustum , di Summachi in Apologet.
contra eumdem Hormisdae epist. i. ad eum. dem met Imperatorem , de epist. ra. & seqq.
ad Iustinum Imperatorem. Bonifacii XI. iii epist. ad Eulalium . Ioannis XI. epis. a. ad Iustinianum . Vigilis epist. I. e. . di epist. q. ad uniuersim populum Dei. Pelagii I. in epist. i. ad vigilium,& epist. 3. S s. Ioan . H. in eo. 3. ad Episcopos Cermaniae. Pelagii l I. epist. i. contra Ioannem Patriarcham Constantinopolitanum . Honoris l. ad Eduinum Regem Anglorum, S Honorium Episcopuli Leonis II. epist. ad Episcopos Hispaniae. Benedicii II. epist.ad Coneilium Toletanum ι Agathonis epist. ad constantinum Imperatorem, quae habetur in s. S, nodo. Adriani Lepist. ad Constantinum , di Irenen, quae in T. Synodo exhibetur: praecipue parte a. quae iuvaticana Bibliotheca seruatur. Nicolai I. epiu.6. ad Photi viii, di epist .a o. ad Episcopos
Constantinopolitanae Seoi subiecios. N qς. Ioannes VIII. epist. 3. ad Lambertum. Leonis lx in Apologia contra Michaelem,&Leonem , de epist. ad Petrum Antiochenum, di ad Constantinum Monachum Imperat rem. Cresorii VII. epist. in . lib. a. epist. ad Henricum Regem. Innocentii III. fer m. r. de
eonsecratione Pontilicis . Caeterorum recentioris memoria Pontilicum locos adducero omitto , quod de iis nemo dubitat , quin auctoritatem sibi eam tamquam Romanae Sed is propriam vendi earint, ac eam sape exercue rint . Qui scire id exactius velit, Merorum canonum , di Constitutionum , di Bullarum libros euoluat . Delecta certorum Pontificum antiqui tum testimonia optrae pretium erit adducere.
Ae primum Leo l. hane auctoritatis indoctrinam praerogatiuam egregiu alterit,di confirmat . Ita epist. q. Pactorem se uniuersalem totius Ecclesiae agnoscit: l Diuinis , inquit , praeceptis, de Apostolicis monitis incitamur, ut pro omnium Ecclesiarum statu impigro vigilemus assectu . J Idem inculcat epist. 8 . - Anaiiasium Episcopum Thessalonic. 2 89.
ad Episco a Viennentis Prouinciae ,& luc tentet admodum in sermonibus deaslumpti ne sua,praesertim 3. Sed duo maxime loci notandi . Alter in epist. 47. ad Sunodum Chalcedonensem, in qua cum da Uileti m voluntate Imperatoris indictum esse ConelliumU , alii Beati si ini Petri Apostoli iure, atques honore seruato . I Quod summum erat, nee ei poterat derogari . Et insea cuiusmodi illud sit ostendit. declarans se in ea .niuersali synci. do per suos vicarios praesidere. I Aptissima item sunt epist. sq. & sue. Sed illud in hae ultima ad Pulcheriam Ausus ain pulcher
rimum ad Pontificiam auctoritatem circa ress dei eommendandam . t Consensiones Episcoporum , Sanctorum Canonum in Nicaena synodo conditorum regulis repugnantes Uita nobiscum vestrae fidei pietate in irritum mittimus. 3e per auelaritatem B. Petri sen tali prorsus definitione eassamus. J En a quo
auctoritatem ad rem tantam,tamque grauem circa doctrinam Leo acceperit,id est,a primo.
ae principe Ecclesia Petro, qui eam per ali tum sibi succedentium Pontificum manus ad Leonem inuiolabili iure transmiserat. Susia fragatur haud multum a Leone tempore disi
situs, uno tantum interposito Hilario sardo, Romanus Pontifex , Simplicius Tiburtinus. epist. i.& a. ad Zenonem Imperatore mun qua
sic t perstat in successbribus suis, sidetst, ipsius
Petri haee Ad eadem Apostolicae norma do ctrinae, cui Dominus totius curam ouilis iu- iunxit. Et epist. 3. ad Acatium. Quia sancta
memoriae praedecessorum nos rorum extante
doctrina, contra quam nefas est disputato quisquis recie sepe te videtur , nouis assertionibus non indiget edoceri . a Uusdem in i habet epist. s. N i . ad Zenonem Augustum . Tertius se addit Comes Gregorius Magnus,
ingens suo nomine pondus trahens . Nenio solidius. nemo euidentius, nemo
copiosus.de Pontificia auctoritate tractauit . ubique occurrunt exempla , sed quo iactam illustriorum locos designabo. Epist. q. Ω i. S lib. a. Indici. p. i l. epist. 7. de lib. q. Epist. epist. 4. εe lib. . Epist. epist. r : s. de s per 3.Psal. Poenitent. de Homit a I. in Evang. de alibi saepe . Pauca in rem prostro lib. 6. imdiet. 13. cap. 37. alias zor. ait: l Quis est,qui nesciat Sanctam Ecclesiam , in Apotiolorum principis soliditate firmatam l ε. lib. 7. epist. 123. Quae semel Apostolieae Sedis auctoritate sancita sunt nil egent firmitatis. J Ita duobus
hisce locis Petri in succelloruin unam,& eam isdem esse firmitatem,S auctoritatem comPro
inuit. Hae tectimonia suspecta videri non de . bent, imo si recte calculum ponamus, iusta de id ea, quod propter Heterodoxos dico, qui infrmant. Nam ias ego illud limpingo. Ctim historiam Regum suorum scribunt, eo .sibi maiorem fidem conciliant, quod praemo nent, se Regia Tabularia, de Autographa in ijs seruata consul esse, perinde ae plus fidei
mereantur, cum talnen ipsorum Regum mandata . & scripta de quaedam ab ipsis, & confecta, di obsignata fiat. Quod si quis illarum
Chartatum auctoritatem eleuet, succensent, deterre non potiunt. Qua se te igitur tot Pomtificum Sanctissi inor uin testimonia ex arcanis
veterum tabulatiorum visceribus deprompta impus nant, de irrident, cum praesertim ab ipsis ivit Auctoribus partim scripta, partito dictata . Umnia cci te bona fide publici iuris facta . si fidem habui volunt Diplomatis Regum iitquc tamquam incorruptis testinioni,s
200쪽
vtiantur, cur quaeso eleuant auctoritatem,
summorum pontificum in e hartis illis Vir ginibus illibata fide custoditis elausam ,
Igitur . aut eredant nostra, aut non credant suis: nee velint religiosiores erga Regum
suorum diplomata, quam erga ponti tela de-ereta e cum nee illi Reges illos priscos , nisi
faina , Ad traditione nouerint 'quorum vene vantur monumenta. Perm. Huiusmodi supremam . quae in Petro fuit auctoritatem in pontifieibus Sedis Romanae mansisse Conciliorum calculis confirmemus . Generalibus maximum pondus inest. Horum primum produco . Nicoenum ean. a. I se Episcopi In grauioribus causis libere Amtolicam appellent Sedem, atque ad eam , quasi ad Matrem confugiant. I Quae Mater est ubera habet; via lat Infantes. An non id Petri proprium,
cui dicitur l Pasce oves meas. I qui dieit. Quasi modo geniti infantes sine dolo laeconcupisti te At non ea sub Petro tum. sed sub Iulio Primo Mater erat. Et can. in Canonibus ex Graeco, de Arabico transitatis i l Ille, qui tenet sedem Romae Caputeil pri neeps omnium patriarcharum aliquandoquidem ipse est primus t sicut Petrus, cui data est potestas in omnes principes chrisianos , & omnes populos eorum , ut qui sit
Vieartu Ch isti sit super eunHos populos, &uniuersam Ecclesiamichristianam . J Igitur qui cuinque Petro sucrediti Sicut Petrus Vicarius est Christi i atque adeo vice Chtim,
qui veritas est , veritatis est asterior . N pr mulgator i etsi Asillior esse non possit. Concilium Ephesi muti ne Epist. ad celestinum tom. nodi eap. I. i Est enim vobis in more positum', ut in omnibus celebres sitis, studiaque uestra solida:Ecclesiarum firma menta constituatis. Α firma, solida petra Petro , firmamenta solida Summi Pontifices appellantur. Clarius , di luculentius Chalc donense Conei lium Leoni I. Magno testim nium reddidit. Act. 1. lectis Leonis litet is.,
Patres unanimi omnes consensu congregati dixerunti l Ita credimus. Petrus per Leonem ita locutus est . I Et in fine action. I . a Fr tre Laurentio Surio relatae de eodem Leone. Alia omnia ab eo definita teneantur tamquam a Vicario Aposolici Throni.J Et supra dixerat: l secundum claues a Domino definitas , I quae ex D. Thoina Surius citat. Octava Synodus sedes Romana vocatur. ISedes Petri
principis Apostolorum. 1 Ita definitum a Cone illo Florentino in literie enio nisi
Tridentino sess.1.eap. i. Et quidem de auctoritate doctrinae agebant. Hane statuunt Concilium Romanum I. sub Suluestro t S Romanum 3. de A. sub Symmacho, di Concilium sAurelianense cap. I. de Carthaginense, di Mileuitanum sub Innocentio a. & Asticanum sub Iloni saeto cap. 33. Idem Turonicum a.
cap. M. Bracharense I. cap. 18. 22.23. Tole
tanum I. in assere. fidei, & 3. can. I. sub PGlagio a. Ex quo apparet hane Petri praer natiuam ad successiores eum dignitate pariter transi)sse.
id vero aliis sortissimis argumentis
Primum esto ab Ipsa regum institutione
petitum . quod supra tetigi. Nam quaecumque Respublica Reges constituit , etsi
unum hominem sntularem ereaverit,eo ipso tamen voluit, ut ad sequentes Reges eadem
dignitas, & potestas Regia perueniret imo& ipsi eam Reges iure suo. Hi quisque succederet, vindieabat. Ita Iudices primum apud Hebraeos, ita Reges deinde . nee tantum is qui iure haereditario. R sanguinis, vii Reges Iudae, sed etiam, qui aut electionis iudieio.
aut vi armorum Regnum vindicabant, uti Israel. Ita Duces postea, vsque ad Hyrcanum in saeris literis Rempub. gesserunt. Hac ratione Romae Reges, Consules. Imperatores, pari accepta di tradita potestate imperarunt. Id omnes populi ex quo erepti sunt ab uno, vel pluribus regi rem alte repetendo euenisse comperirent. I uerunt sane, qui ambigerent. An quis iure occupasset imperium t nemo tamen , qui semel recte. 3e rite capesseret, de eo, an integram potesatem aecepisset, dubitauit.
seeundum esto a summorum Pontis- cum institutione, ae serie deductuin. Ex quo enim Aaron inauguratus es Pontifex r dum ea floruit Resputi. ad Hyreanum . imo & ad Caipham. & Ananiam . Par omnium , qui sunt dei nee pq instituti pontifices dignitas
fuit . Mie veris non nuda , sed suis ornata praerogatiuis per manun est succedentium
. Nec enim solam in familia Elea-rar. usque ad Ohi Abnepotem , sed de in F milia Ithamar , quae In Abiathar abnepotem Hς II desit. integra. At illibata dignitas viguit. Qui etiam tempore Regum ad captiuitatem usque Babulonicam ad Eleaetari rur. sviri reuocata posteros, per tresdecim stotenim sunt sadoe ad saraiam Pontifices perdurauit. Post raptiuitatem, libertate , Iudaeis, R patria restituta, iterum Pontifieia dignitas reuixit, R ad Machabaeorum v ne aetatem a Iosue Iosedeci Filio ad Ioannem, Hyreanum Simonis Filium duorum supra viginti Pontificum series est perducta. Postea etsi eone ici, R malis artibus, quod iam antea
ter aciderat, contaminata . non ideo tamen
gradu cecidit, sed in eo stetit, di suam praerogatiuam retinuit. Nam nisi retineret Caiphas Pontifex non prophetaret, nec Paulus Ananiam cui maledixerat dolens reuereretur.
Qua de re proxima quaestione dicemus. Nunc satis est ex huiusmodi exemplo eolligere quod Sunagogat concessum fuit, id Romanae Eecitar non i gandum: cum ea sit unica Columba. & sponsa Christi, cum quo unum corpus esse it fide coniuncta, α amore scopulata ..
Tettium est ab ipsa experientia sumptu ira. Videmus enim quam firmitatem Christus Petro . ae in eo Melesiae suae promiserat, eam in Romana sede, eiusque Episcopis impletam . Si enim oculorum aciem ad reliquas . quae principes habitae. & Patriarchales Ecclesidi . tonuertamus, perspiciemus omnes unam post aliam corruit te; Nullamque earum praeter Romanam hodie supereste. Sane Hierosolymitana Ecclesia, haud ita multo post Christi mortem grassante ferro cum thia est urbe euersa. Antiochena δε Alexandrina diutius, sed non multis siculis manserunt. Constantinopolitana, uti Romana altera, longius,latiusque floruit. sed tandem