장음표시 사용
251쪽
De infallib. auctorit. Rom. Pontificis. 23 I
Ambrosus in eap. a. ad Galathas, Augustinus epistolis supra citatis, Cregor. lib. 28. morat. cap. I.3e alii. sentiunt Petrum aliquo modo
errasse,& peccasse leuiter, verum non contra
docti inam , sed contra prudentiam conuersationis. Secundo argumento respondetum Linum
non illud institis isse , sed accepisse a Paulo. qui i. Cori ut hiotum ii. iubet, ire sceminae aperto sint eapite in Ecclesis propter Angelos. Errauit igitur Paulus, qui Linum doeuit quod si est impium dicere , impium etiam est de Lino idem amrmare. Verum Magdebur gensibus peccatum illud videtur . quia non sunt Angeli, sed filii Diaboli, de vellent uideresce minas solutis crinibus, R nudato capite. Pudeat eos Imprudentiae suae, qua modestiam
superstitionem appellant. Tertium soluitur admittendo totum a nihil enim peecauit Anaeletus erigendo illam memoriam a erexit in Petri honorem . . An non merebatur statuam in ea Vrbe, in qua
honi & honesti ciues eam habuere , immo de hostis Annibal habuit. Sed illa memoria non erat statua, sed Eccles a. Annuit Batonius anno Ios. & Bellarminus. Quid mirum si
Romae febris , 3e Pavor Templa meruero ιΑt inquiunt erat superstitio quando colebanis tur Idola illa , ut mi ulmum superstitio erat. Sed quando Petrus colebatur erat religio , non superstitio, quia ut Seruus,& Martyr Dei colebatur. Ego tamen existi in O illam memoriam non fuisse Eeelesam. sed quemdam ser-nteemin arcum, proprie Trophaeum, sic enim habent Eeelesiasticti tabuli de Anaeleto presehytero. postea Ponti fiee. De quo seribitur super corpus Petri, velut trophaea Victoriae ins-gnem , claramque memoriam erexisse , quod
non Templum . aut Ecclesiam , sed aliud gi riosum monumentum significat . Et quidem Caius auctor priscus. Zephyri ni aequalis memoriam hane Petri, di aliam Pauli Trophravocat apud Eusebium lih. cap. r4. Sed illae memoriae Ecelessis initium dederunt. Cenio tamen suo agunt Magde burgenses, & eorum congerrones Caluinistς, qui Eeclesias, At Atas
euertunt, fle omnem Martyrum memoriam
extirpant, & earum loco Popinas , & Ganeas saluere conantur, Idque facerent f eo tempore viverent barbaris immaniores. Quarto, concedimus omnia illa, quae
Papae Thesesphoro vitio vertuntur. sed quae illa delicta sint ignoramus. Nam ieiunia . sancta ..8e usitata sunt in sacris scriptutis . Missam saetunt Missam, & nullam esse volunt, non possunt ergo non damnare eos, qui
eam sustinentes Atiaria,& tempora designant. Lai eis μα serti Clelieox scripturae doctrina est, & Ecclesiae traditio . At ii nolunt, ut Clericἱ sint, ne coelibes In Leclesia esse possint rhoe iis dolet, mallent quipper omnes esse maritos . Uxorij sunt, de ii placet scortatotes. Quint δέ respondemus Centuriatores esse discipulos Artemonis, 3e Pauli Samossarent , qui hanc calumniam imposuerunt Victori Papae , R ad id trunearunt Eusebii historiam .immo A: corruperunt. Nam Eusebius narrat hane imposturam duorum Artemonis , & Samosatent, de perspicuὰ dicit eap. di . libro s. sitae historiae: s Quomodo , inquit, non pudet hae Victori tam falso obiectare ρ cum explo
rate eognitum habeant. Viciorem Theod tum illum coriarium Christiana communione interdixisset J Certe nullus auctor idoneus Papae Victori hanc notam inussit. Nee est credendum Romanum Pontificem credidisse Christum Dominum esse purum hominem , quae fuit haeress Artemonis , Ee Photini, Eo Pauli Samossa tent, quae quia erat absurda paucos admodum sectatotes habuit. Nullum autem Romanum Pontificem tam absurder de Christo sensisse ullis in historiarum monuis mentis legi inus . Itaque hae calumnia fabula est. Sextum, de Zephyrino se soluitura n gando Zephyrinum communicat se eum Montanistis, de iis indulsisse. Nullus quippe alius
auctor hoc scribit. Testimonium autem Teris tulliani non cogit a primo, quia Tertulliano, quamuis id assirmaret, non est habenda hae in te fides, cum ille iam tune desceret ab Ee-elesia, & Montanissa euasisset. Itaque credendum ei non est,quemadmodum etiam non est credendum, quando in libro de Monogamia imputat Papae patrocinium, moechiae,& adui, terii. Hoc patet, quia Zephyrinus damnauit Proeulum Montanistam , quem Caius conset arat, teste Eusebio lib. s. eap. 14. de Tertullia num item damnasse constat, quod ipsemet Tertullianus indicat lib. de ieiunio eap. I . Hoe ipsum testatur Pa melius in vita Tertutiliani, di Rhenanus in notis ad lib. contra
Praxeam , &.Baronius anno a II.
Secundo, quia potest explieari Tertullia. uum nec enim illius verba nimis emunt. Diei potest ex iis non eonstare Zephyrinum approbasse haeresim Montanistarum . Tertulli nus quippς tantum ait illuna agnouisse Pro phetiam . 8e illa agnita misisse literas paeis Ecclesiis Asiae, R Phrygiae . quas coegit Praxeas reuocare. Hae autem literae potuerunt esse formatae, utὶ Pamelius explicat, quae continerent Decretum Zephyrini: eur autem pacem illam appellet Tertullianus . fortasse suit, quia Iephyrinus voluit eos Eeclesiae eon etialiare . non communicando cum iis, sed redurendo illo in quo nihil meeauit . Vnde Pa- inelius se seribiti l Ronianua Episcopus litea ras pacis, praedecessorum auctoritate nixus illis recusauit . J Negauit primo; non dedit . Utrum autem Praxeas Zephyrinum ad hae impulerit assi at Tertullianus, sorte, ut inui.
diam moueat Ponti sei , sed seri potuit, ut
Praxeas tune Haereticus non esset, quod opinatur iciem Pamelius. Confirmo autem meam
solutionem Zephninum minimὰ communi-nieasse eum Montanistis, quia antea Ilenaeus attulerat ex Gallia epistolas ad Papam Eleutherium eum ad Eeclesias Asiae iudieium Ee-elesiae Gai Iieanae detulisset. Vndὰ non poterat Zephyrinus hac notitia accepta de illa bines dubitare . Hae sunt huius argumenti solutiones speciosae quidem. & prohabiles. Sed mihi vi detur ingenue satendum Vrtullianum prorissus affrmare Zephyrinum approbasse dogmata Montanistarum, quia perspicue ait.
l eoegit eum literas pacis te ea re iam emisiasas , di a proposto recipiendorum etarismatum non cessare; a quae extrema verba non patiuntur interpretationem, nam propositum recipiendorum, charismat uni mani teste signifieat
252쪽
mi eum velle reeipere dogmata Montanistarum . Ae proindὰ argumento ita respondenis dum est: vi concedamus Tertullianum calumniam imposuisse rephurino , eumque salso ea de re in s mulasse odio Praxeae , cuius erat adis uersarius, δe propter indignationem eoncepistam eontra Zephyrinum , qui eum Montani rei condemnauerat, & haee vera selutio est. quae confirmatur ea eo , quod Tertullianus in Papam inuectus est . quod admitteret ad pe nitentiam homines sceleratos . qui tamen de suis steteribus agebant poenitentiam , & reprobauit oeundas nuptias, eontra doctrinam Apostolicam ; quemadmodum igitur calumniatus est hae in te Pontificem , ita & in alia calumniam imposuit. A edit Haeret leos solere Ponti flees ad
suos errores trahere. tum ut illos suspectoa reddant. tum ut haereses suas probabiles faciant , nam Artemon, auctore Eusebio, haereia
sim suam Victori Papae attribuit. Pelagius autem Ianoeentia I. pare inici tueri se umluit, vi patet ex epistola Episeoporum Mile-Ditani Coneilii ad Innocentium. Celestius vero Papam Eoχimum suarum opinationum suspicione impudenter respersit. septima, de Cornelio negandum , eum instituisse, ut sola aqua in Catieem infunde retur . Qua in re insigne suit Maildeburgen- tum mendacium impudenti dolo mixtum. finxerant enim epistolam Cypriani in qua disputat contra hune errorem ad Cornelium ente missam. ciam ea scripta non suetit ad Coranelium, sed ad Ceeilium. Dormiebant crapulam Magde burgenses eum hoe seribebant. Verum admisso epistolam Cypriani ad Cornelium missam esse, nihil probatur: nam Curtianus ibi non tribuit hune errorem Corneislio , sed aliis . nee ille errare potuit. eum Nexander I. antὰ eum pontifex de vino aqua
miscendo in Catiee deeretum edid Isset. Quod attinet ad octauum de Marcelli
no r erit qui respondeat negando lapsum ,&Coneilium de eo Sinuessanum , huius autem solutionis auctorem esse Augustinum lib. devnteo Baptismo contra Petilianum cap. x s. ubi ait commentum hoe fuisse Donatista. rum , qui eum schismaties essent, ut se a m thollea Melesia iure separatos probarent, in- mahant eius eapita, ut eo praetextu vid rentur separati ne communione scelerum polo luerentur. Erat autem hoe ias familiare , utὶ patet ex aecusatione Mensurii, &Ceciliani Carthaginis Episeoporum . quibus crimenta traditionis intenderunt. Eodem astu Pontifices Romanos calumniati sene. non modo Marcellinum, sed etiam Mareellum. Melchia dem, di Siluestrum imposta iis idololatrarum persona, teste eodem Augustino ibi, qui hae eomnia eonficta a Donatistis asseruit. Idque persuasum esse toti Ecclesiae Africanae satetur Barcinius. de Binius in actis ad vitam Mareelis lini . Nam tota illa Ecclesiam Iapsum Mariscellini negavit . Et confirmatur ista sentenatia , quia eonstat Donatistas mentitos esse culpando Marcellum, Melchiadem , S siluestrum, Ae Mensurium, & Cecilianum. qui Omnes in noeentes suerunt. Unde deducitur eos etiam siisse mentitos culpando Mareellinum Nee videtur probabile Augustinum tantum virum. Ae totam cum eo Astieanam Eeelesiam uise deceptam.
verum opponet aliquis Concillum Sin. uessanum , quod patet congregatum suisse, propter lapsum Marcellini. Sed obiectio refellitur, quia hoc Concilium magnas patiturdi evitates . adeout Baronius in prima editione senserit illud suspectum esse propter
tria capita ι Primum propter numerum ite centorum Episcoporum, quot numquam seris me ullo in Romano Concilio ante annum millesimum conuenerunt. secunda propter
locum Concilii, quem dicunt fuisse Sinuessae, quae Urbs erat in extremo Latio in saltu Veis clino proeul Roma. N Crypta Cleopatrensi . de qua nulla prorsus in ulla alia historia men. tio fit. Tertio, propter Ipsam mei Actorum
narrationem obseuram , rudem, S intriea. tam . δέ tantum non ineptam, vi mihi legenti horrorem, Ad suspicionem attulerit, ut alia omittam leuiora.
vetum, quia magna vis traditionis est . Respondetur argumento concedendo lapsum Mareellini, quem acta Romanae Ecclesae , de Breuiaria assirmanti negando tamen sequi
Magde burgensium propositum . quia negatio Marcellini similis fuit negationi Petri, ob
metum , di exterius tantum facta, retenta in eoide fide, & vethis solum negata. H;e autem error non fuit ex Cathedra , nee aduersus C thedram nullam ouippe haeresim doeule Mareellinus. Deinde praeclaram egit Petro similis poenitentiam. Ad martyrium constanter
subiit, quod debuissent laudare, de admirati Magdeburgenses , di imitari eos Episeopos , qui aus non sunt Mareellinum condemnare Propter reuerentiam primae sedis Ingenua fassi primam sedem a nemine iudieari.
Contra faciunt Magd urgenses damnando temere Marcellinum, & eum eo Sedem Pontiisse iam condemnantes. Nec possunt lapsum
vnius Ponti fieis ad ignominiam Sedis Ap soller , & Religionis Catholicae detorquere . Audiant Tettullianum lib. de prascriptionibus, s Quid tum si Episeopus, si Diaconus . si vidua, si virgo, si Doctor, si etiam Martyr lapsus a tegula suerit. ideo haereses veritatem
obtinuere i ex personis probamus fidem, an ex fide personas 3 J Audiamus item Augusti ianum de hae re contra Petilianum . lib. unico de Baptismo agentem, i non san/ parua est , pariὶmque gloriosa consolatio cuiusque nostrum . si ab inimieis Ecelesiae , eum ipsa E eles a criminamur, eius tamen defendo. non in eorum hominum defensione eonsistit, quos isti nominatim salsis criminationibus appetunt. Prorsus, quales fuerint Marcellinus, Marcellus, Siluestet. Melchiades, Mensurius, Cecilianus, atque ali3, quibus obiiciunt pro sua de sensione. quod volunt, nihil praeiudicae Ecclesae Catholieae toto terrarum Orbe disestis. Nullo modo eorum innocentia corona mur , nullo modo eorum iniquitate damnamur. 3c Ap.
253쪽
De in fallib. auctorit. Rom. Pontificis: Σ33C A P. III. Aia diem proponuntur, tr dA
QVInque Pontificis eaput hoe amplecti.
tur . Primus est Liberius . quem Ariai reum Patres cieiunit Athanasus epist.
ad solitarios, de Hieronymus in Chronico , A in Cathalogo Scriptorum, qui duo aperte dieunt eum taedio exilia, inflexum tandem. suisse ad subseriptionem haereseos. Hilarius item eonsentit in lib. aduersus Constantium . Confirmatur ex illius vita in Ponti fieali ubi se i l Liberius eoi sensit praeceptis Augusti, Ile iterum. I Liberius eonsensi Constanti no haeret leo, non tamen rebaptiratus est, sed consensum praebuit. J Et Cardinalis Bellar minus ingenue fatetur in eius epistolis Vati ea n Is , quas ipsemet vidi amrmare Liberium se Constantino eonsensisse, idque Binius peris
spicue tradit , nec audet negare Barcinius anno ques. Immo necesse est dicere Liberium hi- reticum suisse , nam cum eo vivo Fcesi et II. verus Pontifex, fle Martyr fuerit, non potuit non Liberius eo tempore haereti eus esse, &Pontis eatu exeidere . Itaque excusari, nec potest. nee debet, idque intrepide a virmat Tilmanus Heshii sus lib. 1. de Ecclesia cap. 9.secundus, Feelix II. eodem Tilmano auctore . Nam ille fuit intrusus ab Arianis , de ipse ArIanus teste Hieronymo in Cathalog seriptorum in Aeaeio, ubi I sub Constantio
Imperatore tantum elaruit, ut in Libeth l eum rit iram Arian uni Episeopum e stitue.rit; l Ae auctore Theodoreto lib. a. nemo Catholicus ei communicare voluit. Tandem
tempore Greeotis XIIIactum serio sile de eo
e Cathalago scintiseum expungendo di casu quodam retentus suit. Certe Rufinus lib. io.
cap. a a. de Τheodoretus maculatum eum
Atianismo tradunt. Tettius, Stricius , quem Calu Inus lib. Instit. cap. a. I.24. haereseos arguit , quod in epist. ad Hispanos Episcopos coniugium v eat pollutionem his verbis et i Quam, inquit. ormam eum mulieribus , quae se post poenitentiam talibus pollutionibus devinxerunt seruandam esse censemus. I De Matrimoniis proxime egerat in eo cap. s. epistolae, auctore caluino.Quartus . Innoeentius I. qui trium hΣ- resum accusatur a Magde burgensibus cent. . cap. Io. Prima, habetur in epistola a cap. I a. ubi praeeipit ne virgo iam velata, si nubat. vel fornicetur, reeipiatur ad poenitentiam, eo vivente, qui eum illa peccauit. Quae est hae.
res a Nouatiana. Citatur autem Iste text. 1.2. quaest. I. cap. Quae . Secunda, eontinetur in
epistola i8. ad Alexandrum Antiochenum, ubi ait ratum quidem esse Arianorum Baptis. mum, sed per eum gratiam non conserri, quoniam inquit, I eum a Catholiea fide eois xum scilieet Sacramentorum; Auctores destisterent . perfectionem Spiritus, quam ace perant, amiserunt. I Quid elarius pro D natistis . Tettia est prohibere nequis v x rem viduam habens sacerdos fiat , fiat tamen Tom. XII. si virginem duxit. Id habetur epist.2 et ea p. I. his verbis . t Eos, qui viduas accepisse si geruntur uxores , non solum elericos effetos
agnoui, vertim etiam usque ad insulas summi Sacerdotis peruenisse, quod comi a legis esse praeeepta nullus ignorat, nam eum Moyses
legislator elamitet Sacerdos uxorem virlinem
accipiat, addidit, non viduam, &e. I Hoc est seruare legem Moysi, quae habetur Leviatici 2I. Quint s. Gelasus, cuius duos errores
Centuriatores adducunt cent. I. cap. q. R IC.
unum in lib. eontra Eutychen, ubi docet ni nere enm Christi corpore verum panem . Alterum apud Gratianum dist..di. cap. Compertiamus . Non posse unam speciem Sacramentisne alia citra culpam sumi. Hae ita soluuntur. Liberio respondeismus concedendo eum cum Petro, &Marcelatino in actu externo errasse, sed animo fidem retinuisse, itaque non fuisse haereticum mente, sed ore tenus deliquisse . Qui tamen error non suit in fide, sed tantum in damnatione Athaianasii,& eommunieatione eum Arianis,quamuis enim ille secerit professionem firmiensem, ea non erat haretiea. Non enim negabat consubstantialitatem , sed tantum reticebat equemadmodum tradit B inius , Baronius, de Bellar minus citato Hilario , qui eam confessionem, non damnauit, sed exposuit, & Inhoe sensu loquuti sunt Ambrosus, Hieron mus , Ee Hilarius, de coeteri contra Libetium allegati . Lamus insuper argumento necesse omisnino fateri Liberium boe modo errasse, ut Melies in Pontis eum numerum venire possi rnam nonnisi , excluso Liberio . intrare Feelix potuit. Ad eum autem excludendum satis suit error in ro externo a nam eum visibile
eaput esset, ae in foro illo visibili defeci set, praecidi potuit, 3e debuit ab Eeclesia vis bili. Eeeresia quippe de actu interiori non iudieat, sed de exteriori . Quare Melix in eius loeuin subrogari potuit, ac debuit, dum Liberius
erat in errore illo externo . Meliei respondemus eum quando Liberio successit, verum Papam non fuisse . cum eo tempore Liberius ad hila in fide perseuerahat eaepisse autem verum Pontificatum gerere biennici post electionem suam , cum Liberius ab Ecesessa deflexit. Tune veto ad eum cietus Romanus . tamquam ad Cathois Ileum accessit. Ae reeepit utὶ Papam, in quo apparuit Dei prouidentia: nam quando Li herius Arianis consensi, di Constantio sauit. Feelix Atianos reliquit. 8e Constantium hae teli eum declarauit, de ob id Martyrium pansus est, vi in Pontificali habetur. Bellaimianus ait, Fcilicem in Concilio Constantium deelarasse haereticum , sed ego istud Conetilium non reperi. Pulsus scelix ab Arianis, redeunte Liberio. paulo post sui; cessus, ut Liberio suus esset loeus in Pontifieatu. Quaestioni moti tempore Gregorii XIII. super Martyrio,& Pontificatu Fcelicis respondetur prouidisse Deum, ut eo tempore inueniatum fuerit corpus illius in Basilica sanctorum
Cosmae, & Damiani intra arcam marmoream
dia. Iulii, pridie eius diei anniuersaria cum hae in seriptione. I Hie laeet corpus sancti Foelicis Papae, & Martyris , qui constantium
254쪽
haereti eum Hamnauit. I Eo easti mἱ tabἱli de stilum lite di scilicis nomen in Martyrum . A pontificum fastis mansit. Illud eonfirmat eius Pontificatum, quia nisi ille esset verus Papa, duo reliqui Foelices III.& IV. euent II.
R III. Praeterea Gregorius Magnus in Antiis phonario , di Sacramentario Pontificum ponitit ianctum Feficem Papam, R Martyrem Talend. Augusti. Esse autem illum licem rostrum notat Micrologus lib. de Leclesiastis cis seruationibus cap. qq. In siticio dorinitauit Caluinus. Nam ille non appellat coniugia pollutiones, quod patet ex textu epistolae, in quo agitur de iis, qui propter illicitos concubitus agunt poeni iatentiam & post illam ad eosdem redeunt, tamquam canes, & lues, ait Pontifex, & intextu habetur expresse sinhibitos concubitus, quorum professam incontinentiam , generati
post absolutionem filii prodiderunt, I quae
verba in legitimos non cadunt. Praeterea ne iamo propter matrimoesum poenitentiam agit,
nec peceat illud repetendo . Ergo signum est in hoe textu non agi de legitimis nuptiis. In hoe autem sensu dixit sitiesus, i quam sormam , & eirea mulieres , quae se post poenitentiam talibus pollutionibus devinxerunt, seruandam ese censemus. J Lapsus est hie turiapiter Caluinus ex ineogitantia, vel ex mali. tia , dum per pollutiones connubia intel- Iediit . Quod attinet ad Innocentium , primus,
A tertius locus facile explicantur. In ei piendo a tertio hie caret errore i vetat enim ne hi in ganu Ordinentur . Nomine autem hi rami
venit in iure, qui riduam duxit. Quoad locum Leuitiei ille in exemplum trahitur, non in obseruationem legis: quod si in praceptum venerit , non ideo seruatur Leti Moysi, sed ratio legis, quae non repugnat cum rege gratiae. Primus locus exponitur de virginibus, qua in contubernio virorum perseuerant post Iapsho, di synt in casone proxima pec candi , qua cum nisi per mortem eorum non austratur, ante illam non sunt in ιlatu salutis, ae proinde nou possunt recipi ad reenitentiam a
secundus locus est dissie illor. Bellan minus, di Binius sie respondent: Iimoccultum loqui de iis, qui baptietantur, vel ordinantur
polluti eadem hare si r neutri epim recipiunt gratiam , quamquam 3erci ininistrent, di tecipiant i sacramentum , ita etiam respondet c, tota I. qu. . cap. Arianos, di se exhonunt illa .eth s Auctores eorum,4 ut tam ministi, quam recipienses sint auctores Sacramenti.
unde ait isti, de illi sunt extra Ecclesam.
Haec tamen solutio non videtur satissa cere textui , cvius verba sunt: l Arianos praeis terea , caterasque penes , quia eorum laicos conuersos ad Dominum sub imagine poeniis
tentiae . ac sancti Spiritus huctificatione petis anua impositionem suscipimus non videtur
clericos eorum cum Sacerdotij, aut ministeri, euiuspiam suscipi de here dignitate . Quoniam quibus solem haptismum ratum esse per, mittimus, quia utique in nomine Patris , &Fiiij, & sphitus sancti perficitur, nec Spiri tu in ranctum illos habere ex illo baptismate . illisque insteriis arbitramur.3 Hucusqueranulla dissicultas est, negat enim recipi grais
tiam a baptietatis, R ordinatis apud Maereeicos, & quando ad Ecclesiam veniunt amrmat laicos recipi ex integro ad gratiam, &communionem, clericos vero non ex integro cum exeludantur a die nitate ,& iure exercendi ordines. Tota dissicultas est in ratione, quam asseri Innocentius , t quoniam cum a Catholiea fide eorum auctores desciscerent persectionem spiritu, quam acceperant, amiserunt, I vhi causam non recipiendi eratiam, di effectum Sacramenti reiicit in ministos, quasi e flectus Sacramenti dependeat a sar ctitate ministri, qui erat error Donatistarum . nee nomen I Auctorest potest conuenire viri seque ministram ibus, S suscipientibus, nam illa particula, i quam acceperanti solis ministrantibus conuenit, qui dabant, quod acceperant , suscipientes autem recipiebant , quod antea non habebant, ergo non acceperant. Vnde patet illam vocem I acceperant Iministris tantum conuenire, & lenius est rideo non dati suseipientibus eam gratiam, quia ministri illa carebant, & manet integrum argumentum . Vidit hoc Glossa in hoe canone Arianos , N post primam solutionem
ait. I Dic, & est suffeiens quoad hoe, quod
non pollunt conferre de merito vitae . a Quae tamen solutio non videtur apta, tum quia a admittit peccatum ministrorum ossicere Sacramento, tum quia hic non agitur de merito dantis in recipientem , sed de gratia Sacra menti : praesertim cum meritum non transeat ab uno ad alterum.
Quid ergo dicendum t Dudi sunt responsos es , ad quas suppono prius sermonem hic esse de lateis bapti 1atis ah Ariauis, di Haeretieis, di clericis ordinatis ab iisdem, qui veniebant ad communionem Ecelesae Catholiticae : utrique veniebant Sacramentis acceptis, sed sine gratia Dei, quam non poterant recipere extra Ecclesiam Catholieam . Dissere-hant autem inter se, quia latet admissi in Eecles a recipiebant gratiam, erantque ex integro catholici scuti caleti, qui erant in Eccles a , at clerici eis reciperent gratiam, non tamen obtinebant gradum,in quo fuerant oris
dinati , sed tamquam laici mane hant in E Uesa. Hoe supposto prima solutio est: ita
lani talionent allatam ab Innocentio reseren ii an I eρe ad sacramentum ordinis, non a u.
tena δd Meramentum Baptismi, nec ad ea-Ientiam gratiae , sed ad priuationem munerisaeselesiastici, it aut venientes ad Ecclesiam reanerent ordinari, S sanctis eati, sed priuativis, & exercitio ordinis rerepti. Suadetur, quia Innocentius solum agit de persectione , di plenitudine Sacramenti, unde ait persectionem Spiritus, & plenitudinem eius, quae consilit in munere, di dignitate , & de hoc praecis 8 loquitur cum dicit non posse eonferri a ministro Ariano. Patet ex textu. Addit enimes Quomodo fieri potest , ut eorum prophanos Sacerdotes dignos Christi honoribus athi tremur ' J Igitur de dignitate, & honore, & νε-du ordinum est sermo. Vnde ait Glossa: lQui
non habet honorem eum aliis dare non P tes, sed damnationem dabit, quam eum vero ordine habet. 3 In eap. Qui perfectionem I, quaest. I. De hac ergo perfectione, & plenitudine Sacramenti ordinIs loquit ut Innocentius , non autem de gratia spiritus sancti, aut ehracteis
255쪽
De infallib. auctorit. Rom. Pontificis. a
ehractere ordin. quἱ non dependet a ministro
Ordinante, nec est persectio, L plenitudo, sed immediatus essectus Saeramenti. Confirmatur. quia illa ratio ad solos Clericos est restrinetenda , in quibus solis habet locum illa per cito, & plenitudo, quia immediate antea diti erat Ponti sex illo Baptismate,illisque mys et ijs idest ordinibus, tune subiunxit: Quoniam cum a Catholica fide auctores eorum
desciscerent, Sc. persectionem spiritus, quem acceperant amiserunt , I idest in Ordinibus .ci mysteriis, quorum gradu, de honore priuatist ut, & priuant eos, quos Ordinauerunt. Hanc esse mentem Innocentia constat.
quia quaestio proposita suerat cur Clerici ab
Naereticis ordinati, quando veniebant ad Ecclesiam Catholicam privabantur communi
ne ordinum cum laici bapti rati nulla re priuarenturi Cui respondet pontifex assignando differentiam, quia communio Baptismi fiebat
per Sacramentum , eui nihil deerati At ver
ad communionem Ordinis deerat Clerico gradus, & dignitas, quae dari non potuit a ministro Haeretico, quia erat plenitudo, &persectio Sacramenti, non autem Sacramentum: idque in ni postea obseditatum a SuareΣ de Sacramentis disput. i . Act. . ad medium, di Vasque 1 de sacramento Ordinis disp. 247,
Hanc doctrinam tradit Coneillum suens cinense sub Leone IV. in . toino Concilior. parte I. posteriori past. 386. ubi ordinati ab I bone Rheniensi Arehiepiseopo deposito declarantur priuati Ecclesiastieis gradibus; verba Concilii senti l Surgens Emmo Novio m
gens s Episcopus porrexit rotulam auctorit rem can nicam.& Apostolicam continentem,
quod qui ab ipso voluerant, & visi suerant Ordinati in gradus Eceleliasticos, ab eodem . quod idem non habuit nemo eorum accipere potuit: damnationem . tique , quam habui e per pratiam manus impositionem eis dedit, uia qui pati ieeps est damnationis , quom ino debeat honorem acet pere , ut Innocentius
Ponti sex dicit, inueniri non potest. I Et siequinta Actione i eanonica, di Apollo lica auctoritate inuentum , & decretum eit a factatissima SVnodo vi qiii equid in ordinationibus Ecclesiastici, idem Emmo post damnationem suam egerat secundum traditionem Apost 1ieae Sedis, ut in geliis Pontili eum legitur praeter sacruna Bapti sina, quod in nomine sancit Dii mae Trinitatis persectum est irritum, & vacuum habeatur . & Oxdinati ab eo in quamcumque terrarum partem profugi agentur, vel
vagati sint, quia Diuinum iudicium etagere nullatenus possunt. Spiritus sancti iudicio EGelesiasti eis gradibus priuati habeantur ; a ubi ostenditur discrimen Baptismi ab Ordinatione , quod solus Baptismiis valide ex integro
conseratur etiam a degradato , & laico, non
vero Ordines integri collati ab Episcopo deposito, quod stabilitur decreto Nicolai I. epistola 9. pag. 4 s. eiusdem tonii, ubi ait: sphotium ordinatum ex laico in Episcopum nihil percepisse 1 Gretorio anathematizato , nisi quantum Gregorius habuit: nihil. autem habuit, nihil dedit. J Idem habetur in octaua Synodo Actorum . ubi de Photio, di Gregorio agitur pastina 63 s. eisdem verbis Nicolai, quorum sensus est couferri quidem,
δὲ dignitatem. Et quidem Sedes Apostolica noluit umquam restituere gradibus Ecelesia stieis eos, qui a Photio erant Ordinati, uti decreuit Adtianus Secundus, in Octaua Synodo Act. vltima ad finem pag. 68 . cum tammen baptizati rite a quocumque recipere nistur ad integrum in Ecelesiam: nimi tum, quia in Baptismo totum erat Sacramentum, at vero in Ordine ultra rationem Sacramenti erat
dignitas, iurisdictio, & gradus, quae non soquebantur ordinem collatum ab haeretico, vel deposito. Haec itaque mens est Papa Innocentis, iuxta Suarea, & VasqueΣ citatos. Ad primum obiectum contra Celasium respondet Bellarminus: illud opus contra Eutychen, non eius esse , sed Gennadii; hoe autem non satisfacit, quia Gennadius non
potest esse auctor illius libri, idque obiecit ac ex Baronio sinius in notis ad vitam Celasia . Respondet secundo esse Gelasi Caesariensis Episeopi Hieronymo antiquioris , de quo is meminit lib. de Setiptoribus Ecclesiasticis cap. 13O. Non placet, quia nimis est pristus auctor, nee isti libri ab eo componi potuerunt aduersus Eutychen, cum is multo post Hieronymum fuerit, quod susit Bellat minum, & Binium hoc loco. Respondendum est igitur eoneedendo hune Gelasium non esse eius libri auctorem, quia hie composuit grande, & praeclarum quinque librorum volumen . teste Gennadio de scriptoribus Ecclesiasti eis cap. 1 . Hic autem liber, qui ei tribuitur paruulus est, ac proinde diuersus. Praeterea auctor illius Crscus videtur, quia citat quindecim Patres
Graecos, Latinos vero dumtaxat duosi Tan
dem quia ille auctor laudat saep/ scripta Eusebii Caesariensis qus Gelasius inter Apocry pha recensuit. Auctor sne dubio est Gelasius Ciryecnus, qui acta Nieceni Concilii
scripsi, quae extant primo tomo Conciliorum, idque apparet ex praefatione in utrumque opus . Floruit hie tempore Basilisti anno q96. eo enim tempore Eutychiana haeresis reuixit. Debemus hoc Baronio , qui rem diligentissim ξ in uestigauit, uti obseruat Linius Sectator Baronis . Itaque falsa est astu raptio de Celaso Papa. Demus tamen opus illud esse Gelasii
Iocus non eonvincit, nam dum ait, I non desinit substantia, vel natura panis a significat.
non omnino desinere, quia manet accidentia
illius, & est modus vulgaris loque udi apud eos, qui minus philosophice loquuntur, qui
eum videant manere eamdem apparentiam
in hostia iudieant ex aceidentibus panem non desjsse r de hoe sensu exposuit Bellarm. lib. a. de sacramento Eucharistia cap. 17. &Baron. anno q36. Vasque et ita respondet dIsp. 18. cap. I. num. Io I. primo eum librum, qui tribuitur
Getaso iuxta opinionem Cani, N Claudis Sain aes ese Eusebii Casarientis, quod nobis tamen displicuit . seeundo Compilatorem Bibliotheer Sacrae ad issum locum Gelasij in margine adductum addidisse intelligendum esse deessectibus panis, quia nimirum alit, &videtur. Tertio eumdem illum Auctorem dicere panem I Transite in diuinam substantiam Spiritu Sancto ea perficionte. I Seu ve
256쪽
ha sunt obseura, qu Iadicit. I permanente illa me n in sua proprietate natur di nisi sorte nomine proprietatis intelligat aeeidentia, fleeffectus . Eodem prorsus modo respondet suat iusto in. de Sacramentis disp. 69. sere a. p pd finem. Vera tolutio est assignare librum Celatio CisyZeno , de affirmare AuctOtem loqui de accidentibus, di esse diibus panis, quae ibi videntur, Re sentiuntur. Ad secundum Obiectum Gelasio responis detur eum in isto textu cap. Comperimus de eonsteratione secundo loqui de saeerdotibus, non de aliis . Debent autem saeerdotes, utramque speciem eonficere, di sumere. Ita
ad 1.3e Glossa ibi, & videtur esse mens Graistiani . sequitur Marea disp. 8o. sect. a. dirisqueet disp. et o 6. cap. a. num. o. Addo conia tecturam ex textu. in quo est verbum sumere, quod notat saeerdotes sumentes , non autem
Ialeos recipientes, de hae est Deilis solutio. sed quia non placet Demochari. N videtur libera .& textus videtur loqui non de Sactis-eio, sed de sacramento, & ait. l Nescio qua superstitione videntur astringi. sit secunda s Iulio . Gelasium loqui de illis Manichaeis oe- eultis, qui sumpto solo Christi corpore abstinebant sanguine, qua superstitione doeebant
in Christo non esse verum sanguinem . DOhis ergo loquitur Gelasius Iubens eos utraque specie communicare, di reprehendens non Q. eientes. ne videretar eorum supersitioni, &ertori connivere. Qua item ratione Leo Primus Epistola ad Maicirieum, & Ioannem leam formam communieandi sub utraque specioseruari praee epit, ut vitaret errorem Manto Eorum teste Henriquer etita 8. eap. 44. in snotis eirato loeo Gelasii in eap. Comperimus. sed de his satia diximus in eontrouer si a de Communione sub utraque, specie. l
α Anastas , Virilis, Gregorio Mais
quod Photinum per se sine auctoritate Concilii absoluetit, & eum illo Meietate Aea e ij in kAo communieauerit . Meundo. quod voluerit reuocare Acaelum reiectum Foeli ce, ae Getaso . Tertio, qugd approbatit haptismum, ' ordines collatos ab eodem Aea elo: haee ex vita Anastasi decerpta obiicit Tilmanus Neshusius lib. I. de Eectista cap. y
δὲ Magde burgenses centuria f. cap. o. nec Gratianus repugnat disti . Ist. cap. Ath
Hune Pontifieem alias liberaus m , Ad quidem aecuratissim/, idest in selectis contro-
Dersis contr. q. de Canoni 2. euhu, A venerat.
Sanhor. Nune breuiter diei mus . Anastasio madmisisse quidem Photinum legatum ad se , ruod omnino est de iure gentium, eum Praeiaetram ageret do Epistolis Leonis Papa r non eonsensile autem ipsi agenti de reuocatione Aeacii. Itaque negandum eum eo uti insecto communicasse. . Qu/d autem voluerit occu,tὸ reuoeare Aeaelum damnatum a Celasio, δὲ Foelio. falsum tu esse constat ex ipsamet Anastas, Papi ad Anastasium Imperatorem Epistola. ubi ter improbat Aeaeium . ' eius nomen aboleri vult .& ex Epistola Hormita Papae as & 3 a. 8e s I. in quibus affirmae Reaeium damnatum fuisse I iudieio sedis Apostolieae, de suorum praedecessorum, I quom rnm unus erat Anastasius. Qui si absoluisset aliter Ioqueretur Hormisdas , R exciperee Anastasium Papam, & solos Celasium, & Fα-licem nominasset. Iam vero errasse illum
approbando baptismata, & saetos ordines eos latos ab Aeacio, tam est a veritate alienum, quam est proximum veritati non errasi se . Nam baptisma, R ordines eos lati ab H reticis . de Sehismati eis eum Saeramenta snt. valida sunt, modo ordinantes snt ritὰ ordi
nati , quemadmodum erat Acacius . Approbandi ergo erant, non reprobandi. Vnde Omnes istae calumniae evanescunt r 3e miramur
incogitantiam Gratiani, Platinae, Ad Volatererant, qui Anastasum culparunt 1 de occasio nem vituperandi Haereticis dederunt. His sabulis illa accensenda. Anasta sum Papam fulmine ictum: eum is fuerit Anastastis Imperator r nomen ansam creandi prebuit ivnum pro alio homines male feriati Mee istunt, qui ne Nominales quidem in historia
vigilio obi citur scripsis e literas ad
Theodoram Imperatrleem . 3e alios Haereti- eos Euthyehianos , in quibus probat haeres mnegantem in Christo duas esse naturas . Nar rat hoe Liberatus in Breuiario cap. adi. Confirmatur, quia Theodora in suis literis petii ea Vltilio , vi restitueret Anthemium I pikopum Constantinopolitanum depositum ab
Agapito, idque ille promisit, iam factus
Pontifex, vel constat ex literis.
Quod attinet Vigilium . Primo Illa Epistola negari potest: quod ficta sit ab haereia
Heis . ut eum infamarent. Nee ea vana est suspicio.elim ex Sexta synodo Actione a ceratis argumentis deplehendaturi isque steriemos Cr eorum corrumpendi vera scripta Pontificum, I salsa iis attribuendii nam in eodem Concilio Actione 3. producitur seremo Menae ad Vigilium salsatus, Rinuenti sunt tres eodices adulterint, ' lihil duo nomine vigil ij, prorsus eonficti. De quo ibi
Lestati Romani conqueruntur . Liberato auiatem respondemus eum rumori publico eredidisse . Secundo diei mus adhue Epistola admissa nihil inde concludi, quia tune Vigilius non erat verus Papa. quia uiuebae Sy uetius legitimus Ponti sex in emilio. Nota
quippe historia est, vigilium ambitione Romani Ponti fieatus multa molitum, ut eum obtineret: & eum nimia tum es et Iustiniani . .& Theodorae uxoris potentia. de Belisatii arma ,alerent, intrusi se in Sedem non vaeuam Vigilius. N Antipapa diu extitit. Quo tem
pore mirum non est errasse . Imo te hoe aduersarios argumentum retorquetur. Nam
dum Vitis ius Pseudo papa,vluo sylveris sui rimulta pe auit, indulgendo Theodora. eui promist resiliationem Anthemii depositi ab Agapito, fle exclusi a sylvetio. At postquam
mortuo syluerim legitimus esse Pontifex eae pit, nullam prorsus labem admisit. Imo tam se Re
257쪽
De infallib. auctorit. Rom. Pontificis. Σ3
se Religios/.Ν integre gessit, ut nihil ex iis.
qum ante Theodorat promi serat praestare. v
ruerit: ae ob id varie ab eadem vexatus, R In exilium missus miris modis usque ad mor tem exagitatus suerit. ingre de eo tamquam de Sanctissimo Ponti ire commemorat Gregorius Magrius lib. a. Epistol. Epist. 36. ad Episeop. Mi herniae . Cassodor. lib. de Divin. Lection. 3e Arator. In praeiat. Actor.
Apostolie. Quod ille opus Vigilio dedi eauit.
In Quinta certe synodo apparuit quantus ille, de virtute , Ad doctrina vir esset. Quin etiam ab eo est illa Synodus confirmata di nee ante illius confirmationem visum ea robur obtinuit.
GRegorius Magnus non solum ab ant ἱ-quioribus Maretieis , sed a Xemnitio
item arguitur , quod eum Presbyteris sardiniae dispensarit ad sacramentum confirmationis ministrandum , quod fieri non posse docuit, inquit Xemnitius in Examin. par. 2. Pag. 313. Concilium Tridentinus a. Nee sollhareti et eum, sed nonnulli etiam Catholi et
accusant, & erroris in s mutant: nimirum Duranis. in . disp. . quaest. 3. de 4. N Adrian. in quaest. de Confirmat. art. vltimo, & Dalud. &Naior ei tati ab Henriquer lib. 3. de Confirmat. cap. 6. Et quidem videtur errasse Gregorius , com solius Episcopi sit, excluso nempe Pres tero, confrmare, auctore Bonauen. rura in diu. . Altis odor. lib. a. Castro ue ho Confirmatio, & lib. a. de iust. haeret. punit. verbo Confirmatio. Maior. in dist. . quaest. v ee. Cabr. ibi s. quaest. v Ddee. Ru-hione ait. 16. Alberi. 4. Medices de haeresi verbo Confirmatio, & alii. Dispensasse aurem in eo Gregotium Mast num patet ex lib. . Epistolatum Epist. αε. ad Ianuaritim coniuncta Epist. o. eiusdem libit, A fatetur Gratia.
nus cap. Peruenit, de cap. Presbyteros sue. dist. R Dia Thoni. quast. r. ael. II. Imo di ex
Cone illo Florentino id constare videtur .mni in institutione Armenonim refert Iegliti historiit per dispensationem Papae ex urgenti causa Sacerdotem ministrasse confidi
Quidam ut liberent Gregorium mutant textum Epistolae r ut si , se permittere , vi vngant baptietandos, non autem, ut in eorruptus
habet, baptizatos . N sane ita legi in multis
codieibus constati quos eorruptos esse dieere minimὰ postumus. Ita liberatur Cregorius. Vertim communis sententia tenet, Ad l eum, fle mentem, di dispensationem Gregorii, quod nos etiam tenemus , di textum prohamus. Nam ex eollatione illius Epistolae et A. eum alia s. lib. quod aduertit Bellarm. lib. a. de Confirmat. cap. II. & Hentique Elib. a. de confirmat. cap. 6. apparet de bapti-Σatorum confirmatione loqui Gregorium . In ea quippe Epist. s. lib. 3. prohibuerat ne Pres hyteri in fronte ungerent haptiratos. Cum his autem dispensat 1 pin. dis. ut eosdem unis gant. Quod est argumentum irrefragabile dispensasse in eo, quod antea vetuerat. Praeterea non cadit permissio, nee dispensatio in
eo, quod licebat presbγteris. Licebat autem ei baptirare. 3e ungere baptietandosi quomodo ersto hi dispentatione indigebant Istitue pernitisci. de dispensatio cadetiat in id, quod
Presbyteris ex Orseio non licebat: hae e veto erat Confirmatici. Α illo facio, dicendum, rem illam esse dispensati item, atque adeo non
errasse Gregorium dispensando: nullo quippe prohibitum id erat iure Presbyteris . Unde positi ne in eo Pontifices dispensare. Qitemadmodum docent seruad omnes Theologi. AeCancinistae citati ab HenriqueΣ eap. 6. Con fit matur eae Ambros astro in eap. . ad Ephes. ubi tellatur i in AEgypto presbyteros eonfidi mare in absciuia Episcoporum . Quod etiam
aflari auctor quaestiora. novi. R veri testam. inter opera Augustini quaest. I i. neuterque improbat more tu i qui auliue videtur perse- uetare inter Armenos , & Graecos auctore
Quod autem presbyteri olim alicubi
etiam Chrisma consecerint, apparet ex Canone a o. oncilii Toletani l. ubi id facere prohibentur . His ψerbis . l Plaetiit ex hac di nullum alium prater Episcopum Chrisma conficere. I Ae ex eodem prorsus eonstat presbuteros, absente Episcopo consimare , si enim ibidem . t Statutum vero est Diaconum non chrismate , sed presbyterum absente Episcopo et presente vero non . nisi abi pia suetit praeceptum . Quo quid mani sestius ι Probatur praeterea ex Martino Brachatens in Collect. Graecarum Synodorum cap. 3 a. Tandem
id factum Gregorii resertur a Cone illo Fimrentino , ceu retium foret. Itaque Alexan det VI. α Ciegotius XII l. potestatem confit mandi apud Indos presbyteris secerunt A ctore Henriquea cap. Inmio ipse Adrianus Sextus Anno Isaa. pereatibus Fratre Calainpione. N Francisco de Angelia concessit pro Indias, ZE Regionibus, ubi non sunt Epist
pI, ut Sacerdos Regularis ex Fratribus Minoribus possit eum chrismate ab Episeopoe sectato eonfirmare. Eiusque facultatis exemplum authenti eum habetur in Conuentu Hispalensi eodem Hentiqueae auctore. Non errauit itaque Gregorius et errant, qui ipsum condemnant. Quod attinet Eemnitium, ille desipit, dum ait conellium Tridentinum
contra Sanctum Thomam, 3e Gregorium Magnum des nisse solum Episcopum esse Mini-1itum Confirmationis. Nam concilium Cano ne sic is Si quis, inquit. dixerit Sanctae Confirmationis Ordinatium Ministrum, non esse solum Episeopum . sed quemvis sint plitem Sacerdotem Anathema sit. J Negat de
Ministro ordinatior qui stilus est Episcopus
non autem de extraordinario, & in certis
euenti hua, ae ex dispensatione. Voluit enim Concilium eondemnare haeresim mi elem,pe errorem ante Ilium Armacant,qui dixerunt
id munus eonfirmandi Episcopis , de presby
Ad ea lem obseruo tria . Primum Bellar minum lib. de Romano pontifice eap. o.ei tare Gregotium Magnum in Epist. 16. litas. ad Ioannem et eum ea sit ad Ianuarium. Seiacundum Henriquer lib. a.de confirmat .c.ε. in Narg. Liti M.fie seribere . Durandus, Palud. Maior. de Adrian. l irreuerenter aiunti, quod Gregorius I.errauit, non quidem in doctri
258쪽
admist .ve probabile. 3 Certὰ Bellarminus Cressorium optimὰ defendit . tum lib. α do
Coii firmat.cap. II. tum lib. de pontifice, cap. io. vhi errasse damnantes Gregorium
apertὰ dieit. Tantum ibi addit, si admitta. tur hae in re errasse ex aliorum id alentium sententia, posJe ab errore liberari dicendo, eum, errorem iacti, non doctrinx suisse. Unde non ait id esse probabile. Qu3mquam id ego in Bellarmino non probem . quod affriamei . eum errorem fore de facto, non de doctrina, si error esset, in doctrina esset eum dispensando iudiearet posse presbyterum esse minis rum Confirmationis, quae opinio contra veritatem esset, & errorem in doctrina inuolueret. Tertium est Hentique x, di alios auctores ei tare Scotum selere pro ea sentenisti a Durandis negantis licere unquam sacerdoti ministrare Confirmationem l cum Sco . tus id minime senserit , quemadmodum ostendit Faber disse. a . a quo haec quaestio accurate tractatur, 3e communis doctrina de potestate dispensandi cum Sacerdote presistero ad confirmandum as ruitur .
DE Honorio maior Cotrouersae RAiunt suis e Monothelitam Nilus lib. de primatu , & Magde burgenses centuria T. p. Io. in , ita ipsius , & cap II. columna 3 3. imo ex eatholicis satetur cano eum in hares M nothesitarum fuisse, quem sequituri Bannes
in I. I. qu. .art. o. s. confirmatur, ubi eum
eodem Cano , quem ei tat lib.f. de loe is eap. vlt. sequitur Papam haeretieum esse posse . &δὲ ait pristam esse, Ee eommunem sententiam contra Pighium, di alios nuperos Theolo
Et quidem vIdetur Non othis mensari non posse . Primo, quia duae Honori, Epistolat extant una in s. synodo act. I a. altera in eadem act. 13.in utraque autem approbat
doctrinam Sergii Monothelitarum principis, 3. vetat dici Chri sum habuisse duas voluntates , & duas operationes . Secundo, in εμ nodo in. I damnatur Honorius eum aliis haereti eis. & illius epistolae comburuntur, R in omnibus sequentibus actionibus eius damnatio nominatim repetitur. Tertio in . I. synodo act. vltima totum concilium diei e Anathema Honorio eum coeteris Monotheltiatis. Idem habetur in epis .ad Clericos uniuersos. Quarto in 8. synodo act. r. legitur epistola Adriani II. in qua Pontifex afferte Honorium fuisse iudieatum haeres eum post mortem . Quint/ Agatho Papa in epist. ad Constantinum Imperatorem areo. dieit Honorio anathema. Sesto Leo II epist ad eum-Aem Imperatorem in fine Concilij item ε. haereseos aecusatur . saeptimo Adrian. II. act.7. in
s. synodo assim at Honorio anathema dictum ab Orientalibus Episcopis quoniam erat de haresi accusatus, i in qua inquit, licitum est minoribus de maioribus iudicare,JIIIaque tria sunt Concilia uniuersalia, Stres Pontifices negandi, ad assit mandum Nono rium haereticum non suisse. . Accidit Tharasiti, Episcopus Coia stantinopolitanus ad patriarchas in I. synodo act. . R Theodorus Episeopus Hierosolym ἱ-tanus epist. synodica ibidem . Epiphanius Diaeonus Catholicus in disput. cum Grego tio haereti eo ibi s. synodo in . . to m. a. D talus in earini ne de r. synodis. Beda de 6 aetatibus mundi in vita Constantini IV. Imperat. N libet Pontifiealis in vita Leonis II. ubi auctor illius assirmat Leonem suscepisse P.Synodum, in qua condemnati sunt Cyrus , Sergius, Nonorius, &Pyrrus. 3Quod me magis mouet est testimonium Leonis II. hie enim in prima epist. ad Constantilium , quae habetur post actionem I8.6. Coneiiij Constantinopolitani . t Anathematietamus, inquit, noui erroris inuentores Theodorum, Cyrum, L c. necnon 8e Hono
rium , sui hane Apostolicam Ecclesiam non Apossolicae traditionis docilina lustrauit, sed profana proditione immaculatam fidem subuertere conatus est . I Et rursus In epist. a. ad Episeopos Hispaniae. i Theodorus ait Cyrus, sergius, . cum Honorio, qui sana mam haeretici dogmatis non ut decuit Apostoli ea auctoritate incipientem extinxit, sed negligendo consevit. 3 Huius autem epistolae si mentio in conci l. Tolet. IΦcan. a. eamque in notis recipit Loaysa. His, & alijs argumentis ducti antiqui Auctores ingenue fassi sunt Honorium in hae. resim lapsum esse . Ita narrat, & sentit Banin
nes a. a. art. I .f. confirmatur, di tres solu
tiones, quae adhiberi solent ad liberandum Honorium sophissicas appellat, re cum Alberto pighio, quod eas primus inuexerit gra viter expostulat. Pighius tamen , 8e Rosus, de alii citatia Bellat mino lib. . de Romano Pontifice C. M.& Baronius . de Binius , & ipsemet Bel tarm. citatus. N ex Domini canis P. Libellus in suo Libello de Conciliis liberant Non rium , & omnes respondente illas epistolas Pontificum, de aeta Conciliorum es salsata. & corrupta ab hereticis, & Schisematicis Crateis: quae responso prohabilia
redditur attenta veteri, di perpetua Craeeorum schismaticorum consuetudine inscriptis, & adulterandis, Ad commiseendis . patet exemplis a.I.eo Magnus lib. s. epistolarum epistol. 8 . ad Pale si in os eonquetitur de Craecis , quod epistolam suam ad Flauianum corruperit. a. Cre Orins Magnus lib. s. epist. I .ad Natset. amrmat Constantinopolitanos adultera se Coucis. Calcedonense . de
idem se suspicati de Ephesino . q. Adrianus Primus scripsit epistolam ad Thara sum, uti
constat ex epistola Nicolai I. ad Michac lenita, ea tamen, quae ille assert, ct Tharasium pungunt non extant in ea epist. Adtiani. Denarserunt nempe illam Grae ei, ut Tharasit honori consuerent. q. Nicolaus I. epistola ad Nichaelem remittens eum ad epistolam Adriani. lSI tamen, inquit, non est salsata mo. re Graecorum, sed sicut a sede Apostolicata, missa est , conseruatur. JΕΨemplo Photii res tota sabilitur, qui tot libros de nouo confinxit, tot corrupit, Ioannis Papae VIII. epi solas adulterauit, Zeconciliabulum pro Concilio inuexit, ut ex 8. si nodo, di ex vita Ioannis patet. Sed in segne argumentum est in ipsam et s. synodo .
Nam in a Actione productus suit sermo M
259쪽
De infallib. auctorit. Rom. Pontificis. Σ39
ndi ad vigillum omnino salsatus exclamantliabus legatis sedis Apostolica . Fallatus est hieliber s.synodi. N inuenti sunt tres quate niones intra librum per fraudem inserti. Preterea ibidem inuenti sunt libri duo nomine igilii adulterini et amantibus iterum legatis . I Non sunt libelli vigilii; salsatus est hieliber , 3e exordia primi libri quintae sun odi .a
De quihus rursus sit mentio act. I a. pag. IAE . eaque fraus apparuit act. I . pag. Is . de I 61
collatis scriptis adulterinis eum germanis in uentis in Patriarchio Constantinopolitano, unde iussere patres, seos qui falsauerunt Anam
themati submitti. j Non est ergo mirum suisse ista conellia, &epistolas ab Haereticis falsatas.
Confirmatur tribus argumentis, primo.
quia in epistolis Honorii, quae sunt duae, nullus est ertor dominaue fatetur enim per spieue Honorius duas naturas in Christo distinctas.
5 distincte, ae proprie operantes ob duas differentias naturarum. Vetat autem diei duas voluntates, & duas operationes propter periculum hoeress Nessotii, A prohibet item dici viam propter suspicionem et rotis Euthycheis ; itaque utramque heres in excludit. Certum quidem est eum negare in Christo e sese duas voluntates diuersas, de contrarias; loquitur enim de Christo, uti homo est, eo tra eos, qui dicebant Christum hominem habuisse duas voluntates inter se oppositas. Vnam conformem cum diuina, alteram cum appetitu humano, quarum ratione potuit dicere i non scut ego volo. sed sicut tu, I 3e hae e patent, ex ipsius epistolis, & optime demonis stat Batonius. N Bellar minus. nosque in materia de Conciliis obseruauimus . Huius rei extat idoneum testimonium in dialogo S. Maximi, qui vixit tempore Honor ij in dialogo
contra Pyrrhum consantinopolitanum Epi, scopum Mono te litanum, qui Pyrrhus testi monio Honor ij suam haeresim defendebat. contra vero demon frat Maximus Honorium non negasse in Christo duas voluntates diuinam, δὲ humanam , sed solum negasseis duas humanas, idque ex testimonio secreta inris ipsi ii sinet Honorii probat. Habetur autem is dialogus p. a.lom. 2.concit. pag. ago. Secundo probatur, quia Anastasius Bibliotheeatius in his oria sua eY Theolano Isauro assit mat hane fuisse impostulam ha re
Tertio, quia Agatho Papa epist. I. ad Imperatorem , quae lecta est in o. synodo seis.
q. loquens contra eam haresim . amrmat nul
lum ex suis praedecessoribus a fide eatholica
desecisse, & numeratis Monothelitis inter eos non nominat Honorium N ait. liadem Apo soli eam super Petram aedificatam numquam errasse in Fide , quod eerte verum est non potest, si Honorius errauit. Hae autem epistola Agathonis , tamquam oraculum D. Pe
tria Patrihus Concilii reeipitur. Contraduceret vero sibi Agatho,& alii Pontifices idem assit mantes, si Honorius in haeresim Mono the litarum labetetur . ΕΣ plicatur magis ista sententia , quia si Honorius accusatur , ideo est, quia noluit die ere duas voluntates, &duas operationes, sed iussit suspendi unum, S alterum loquendi modum, haec autem hae. resis esse non potuit, quia hoe idem fecit So phronius patriarcha Hierosolymitanus . uti constat eet epist.Sergii ad Honorium,nemo tamen Sophronium de hsres condemnauit. Cur ergo Nonorius damnetur λ Atque ita sabilitur communis responsio, quae uno verbo sol- me argumentum, dicendo omnes illas scrip turas esse salsatas,tum acta Conciliorum itum epissolas Paparum . Haee solutio communiter adhibenda est argumento.
Vertim di melle mihi videtur dicere Omnia illa seripta esse salsata. Fateor quidem
in epistola Agathonis, quae citatur contrus Honorium eius nomen non reperiri; at in , aliis Leonis, Ad Adriani inuenitur. Vnde stiterae illae germanae, quae in Romanis' Aret, uiis extant non potuerunt corrumpi, eum
praesertim Coneis. Toletanum illam episso iam Leonis agnoscat, de adducat. Demus tamen esse salsatas. Cur nemo ex legatis Ro. mani, id animaduertit, nec se opposuit. vii . in aliis minoris fortὰ momenti se opposue runt Cur non clamarunt scripta esse corridipta Nemo id iante Pighium obseruauit. &omnes antiqui auctores dormierunt Concedo quidem Graecos illas seripturas adulteras ei sed unde constat has etiam corrupisse .
Neeesse est probate has in particulari corrupis pias fuisse. Ad Agathonem. 8e at Ios Pontificis,
ut Honorium minime nominant. Responetur hoe esse argumentum negativum,quod non militat contra post tuum . Assit mane
autem postiue duo Pontifices, de tria Conei lia uniuersalia Honorium errasse'. Quod additur negari ab iis sedem Apostolicam haeres esse iniectam, bene sare potest cum aliquo Iapsu Honorii uti stetit eum lapsu Marcellini, de nos flatim dicemus. Disputatio Maximi eum Pyrrho tantum agit de liberando Honorio ab hares, quod
ego etiam sateor. Λt non conuincit eum dam.
natum non fuisse. Praeterea illa disputatio videtur suspemi, quia non tam est altercatio. quam dialogus, de amica consabnlatio , nee
Pyrrhus disputat, aut contendit, sed pro
ponit , di interrogat, audientis magis more , quam dii putantis. Legat qui volet ill dialogum, & comperiet Pyrrhum scipuli potius partes agere, quam Aduersarii uncidi eam verbo praeuaricati; id mihi legenti .i.
sum: haec me eo ut suspendere iudicium circa illam e mmunem responsionem . Video eam communi consensu reeipi: nec ego vomsingularis esse. Assentior, sed sateor me. cum
eam Iego non posse non visa illa Pyrrhi di se piabitis frigida formula Uiquantum ambige.
te. an decuerit disputantem, Scio eum, in exi. lio fuisse, & timide agere oportere. Verum non exissimo ob id ita deserendam causam , quam , & antea obstinate, de postea defendit. Legat qui volet, minus me auditum culpabit. Liceat mihi mecum habitate . & haud tetne
re ambigere, num tamen non audeam com
vivo i sententia refragari. Quid ergo dicen dum lylaeet mihi illa solutio; quae distingule
inter haeresim , de communicationem cum
haereticis . de fauorem haeresis . Nego igitur Honorium errasse in sentiendo, concedo deis liquisse in communieando, & connivendo haleticis Monothelitis , de ex occasone eo.
260쪽
rum dogma dissimulat 1one fouendo. Quemadmodum habetur in epistola Leonis seeundi proxime eitata ad Apiseopos Hispaniae, ubi siet I Qui aduersum apostoli eae traditionis
puritatem perduelliones edit iterant absentes quidem aeterna damnatione mulctati sunt, id est , Theodorus phara nitanus , Cyrus ΑIexandrinus , sergius , Pyrrhus , Paulus. Pe trus Constantinopolitanus cum Honorio, quisiammam haeretici dogmatia , non ut decuit, Apossolorum ainctoritatem urere incipieniatem extinxit, sed negligendo eon uit. I Leee distinctio dogmatis quod tribuit Mon thelitis. & dissimulat; onis circa dognu , , quam impingit Honoris. Non dixit exel lasse staminam, sed eam non extinxis e,& non extinguendo consevisse. Idem mani sestitis habetur In epistola eiusdem Leonis ad Erulgitim Regem Goth i rum in Hispania, quae en supra in tertio immo Conciliorum , parte prima , pag. αῖ . in qua Itar I omnes haereticae assertionis aucto
res . venerando censente Concilio, condem
nati de Catholi eae Eeelesae adunatione pro iecti sunt, id est, Theodorus Phara nitanus Episeopus, Cyrus Alexandrinus, Sergius. Paulus. Pyrrhus . & Petrus, quondam Conia stantinopolitani Praesules , & vna eum eis Honorius Romanus: qui immaculatam Mois noli eae traditionis regulam, quam praedecessoribus suis Meepit, maculari consens t. INon dixte fregisse, aut maculasse, sed con sensisse maeulantibus. Nee probabse videtur has epistolas esse eorruptas, nec enim erant Graeei, qui corrumperent, utὶ de Conis
elisis diei potest. Praeterea quod ait Bar nitia salsa tam esse hane epistolam, quia in ea habetur literas Diuales Constantini missas
isse ad Agathonem Papam, cum missae non fuerint nis ad sapam Domnum eius antecessorem, nihil obstat , quia illae literae susceptae
uerum ab Agathone , vel ille latetur in sua epistola ad eumdem Imperatorem , quae hauhetur Act. q. Nee resert datae ne Relint ad Domnum, vel Agathonem eum seripte essent ad Ponti seem Romanui ad quem spectabat
illud ne otium quod proprie pertinebat ad
Agathonem , qui mortuo Domno regebat
Feclesam . ita ut integra fides si illius epistolae Leonis secundi.
Igitur respondere debemus de Mon rio, quod supra respondimus de Liberio, qui non errauit ei rea fidei prosessonem, sed tantilm deliquit communicando cum Arianis,& condemnando Athanasum, & id satis suit Ecclesiae ad eum habendum pro haereti eo, &Felicem in eius locum substituendum. Sic res
habet in Honorio. Non errauit is ineon sessione duarum voluntatum , & operati
num, sed tamen deliquit in seribendo, &communieando eum Mono thesitis & eius. errorem Aissimulando . Quod satisfuit, ut in soro externo partieeps illorum haeresis vIderetur. In hoc igitur foro a Cone illis, & duobus Ponti scibiis condemnatus fuit. Minsistamen peeeauit Honorius qu ira Liberius. di ideireo Pontifieatum non amist, quia socii imprudens, & antequam illa haeresis e set eondemnata in Concilio uniuersali, qua ratione ille excusati de t. di debuit in Pontificatu remanere. Secus accidit Liberio, qui
damnato iam ArIo: L haeres Ariana In Con-eilio Nietno, & aliis Arianis seIens, S prudens eommunicauit, & Consi antio patuit, di Athanasum eondemnauit . Naee sint pro tempore satis. Latius diemus in materia de Coneis ijs.
De Martino I. Gregorio III. NDAM I. Stephano UIGerris III. Id ne VI.
IVL ses cent. 7. eap. 2o. Nouarianismum et nam epist. ad Armandum Episcopum, quae habetur in Lateranens Concilio lub eodem Martino tomo α. pari. 2. Pag. η79. In seeretario, siue eonsultatione supra sic alti l Nul. laten iis in eiusmodi precato delinquentibus ad destructionem canonum eompassionem exhibeas. J Loquitur autem de Presbyteris . seu Diaconis lapsu carnis eoinquinatis post
suas ordinationes. Respondeturi Martinum non negare copiam peenitentiae, & veniae in soro conia
seientiae, sed restitutionem, ossiel um, di ministerium et de hae enim priuatione loquitur, cum dieat, i qui semel post sitam ordinationem in lapsum eeeiderit, dei neeps iam depositus erit: numquam gradum saeerdotii
potetit adipisti, I x ita soluit Bellarmin. lib.
4. cap. 2. N Binius in Notis ad vitam Ioannis His addo. consare Martinum non negasse poenitentiam. & veniam necessariam
ad salutem animae, & produco locum epistolae quintae ad Ioannem Episeopum phis delphiae pag. 4a. in qua de ipsis ordinatis
ita loquitur, exhortans eos qui iam depositi sunt, conuerti ad Dominum, vi manifestὰ admittat eorum correctionem. l potest enim, inquit, Deus eos rursus inadmirabilem luiscem suam adducere, quia facit, di immutat
prout utilius est. Re. imo & eos depositos permittit post poenitentiam ad suos gradus
Verum quidem est semper se monstrasse se uerum erga eos, qui iam ordinati Iabebantist in vitia indigna eo statu quae per sacros Canones puniebantur, est enim s resipiscentibus ea haeresi dandam esse restitutiois nem , quae neganda erat, inquit, iis, qui committebant peeeata notata canone 4 Ego
existimo illum loqui de concubinatu, & peccato obstinationis, in eo ait i quippe in iis,
qui libenter peccantin amant peccare, denegare Oportet eam veniam, quae in huiusmodi laps busta dispensatione datur. I Hre autem dispensatio non erat venia in conscienistia, sed ea non ira, ct publica coniuncta cum reuoeatione ad gradum, & ministerium, . Tandem obseruo hane epi solam plenam esse doctrina contraria Nouat O .
Gregorio III. duo opponuntur ab hGdem Centuriatoribus cap. 1 o. centuria f. Primum, quod iussit consteratos ab aliis quam a Pontifice ceu non ordinatos eonsecrari . se eundum , quod permisit .iro ducite aliam uxorem non valente propria perinfirmita-