장음표시 사용
151쪽
P Phoenicum litteratura illustrando I stui, nunc abstinuerim; hanc is sic habeat: id unum mihi antequam in Phoeniciae litteraturae
Atque hanc Cl.SWintoni translationem in Bartheleri myi eandem propemodum abire Sententiam, qui unam cum altera contulerit, nullo Sibi persuadebit negotio. Quod profecto non casu id factum esse, Cl.autem An glum in suum convertisse usum quae Doctus Academicus Gallus de hoc explicando marmore jam Proposuerat, in propatulo res satis esse videtur . N que haec eo dico , quasi eruditi Smintoni laudis , quam in aliis ejus generis exponendis Phoeniciis monumentis merito sibi comparavit, sim invidus . Procul absit, ut quisquam mihi sit injurius, eum esse me , qui mea no-1im afferre , nisi aliena invidiose carpendo . At quum de erudito Smintono sic scribo, testes huiusce rei, quos sequerer , & quidem fidissimos haberem , uti Cil. viros Ioseph. Echhelium dc Francisc. Perezium-Baymrium, illud haud obscure profitentes . Quod quum
ita sit; non erat profecto quare Sinintonus tot tantasque adversus Barthelemyum lites ageret ille ipse qui hac in sua nobis exhibenda interpretatione nihil absolutius protulerit, quod ad Phoeniciam epigraphen
majori in luce collocandam reipsa conduceret.
Si quid vero inter utrumque doctum virum in Melitensi explanando lapide discriminis intercedat ; id
unum primum spectat, quod Tyriorum , qui votum suum Mel artho posuere, nomina paullo aliter, atque Barthelemyus ipse expresserit , doctus Anglus enuntiat. Quod tamen ad majorem monumenti illustrationem parum omnino , aut nihil consert. Deinde voces Phoeniciae epigraphes nonnullas , quarum re nuinam lectionem definire longe satius suisset, quam inani, ac fallaci earum commentationi immorari se se; modo cum hae dc illa praepostere conjungit, modo ab altera discernit, quae re tamen vera ad unum ideinque Vocabulum pertinerent. Α quo etiam errore non satis
152쪽
I o De Borgiano Hebr. Samaritico Numo filsontes sum inquisiturus, potissimum fuisse prinpositum , quae ejus esset dialecti natura atque
sibi cavit Barthelemyus.Νam loco τῆ ci,pVn pta,ut ipse legit,Smintonus vero habet z,pyn zz ; erat legendum L, p v aera . Et haec erat vera lectio , quam nobis indicavit Ill. Permius-Bayerius . Peccavit ergo Barthelemyus in aliquot epigraphes exscribendis vocibus . At Cl. S.intonus in hoc eo magis peccat, quod unam ct alteram vocem nobis elitundit, quae ad Hebraeo- Syro-Chaldaiei sermonis rationem si abSolute exigam tur , vereor Sane , ut, quidquid doctus Anglus ea de re disputarit, quo suam tueretur lectionem ; eruditi viri, quibus earumdem linguarum natura di indoles ne perspecta sit atque explorata, ei ipsi unquam sus-fragentur . Sit in exemplum vox ipsa 'nans, quam per votum illa convertit.Bene sane habet,si ad το π a tantum respexerit. Sed quid de eodem laure Amneder, unam solam vocem constituente dicemus λ Illud monstrum erit, non Hebraicum certe vocabulum , neque
Syriacum , neque Chaldaicum . Quid fiet praeterea deici Quid quoque de ὸ Sed utramque Praeter omnino earumdem linguarum analogiam; quorum alterum reddit per το is qui fuit; alterum vero per tamquam ex , nimirum cum Sequenti ab se lecta vocen, pud , iis qui hue O illuc agitantur qui inflexo cy-su vel itinere ) iactantur ; qui torte navigant, zz I benedicat eis : vel denique , quum huc O illuc agitati
fuerint ; quum torte navigarint Oci, interpretandum retur . Transact. Philosophic. Anglic. Tom. ante cita pag. II O. apua ipsum Barthelemyum, epistolae suae ad Μarch. Olivierium pag. II. Hanc porro, ut istud obiter moneam , Anglie nam litterariam collectionem , permultis complexam voluminibus, in plerisque Romanis Bibliothecis frustra quaesivisse me, admodum aegre sero . Cuius insignis Diuitigeo by Cooste
153쪽
Phoenicum litteratura illustrando Q is rindoles , primum investigare . Quod perutile Sane , neque injucundum argumentum ut pro dia
collectionis volumina multa in Casanatensi nostra habemus quidem partim Anglice conscripta, parti m Gallice conversa; in quibus tamen nihil prorsus legerim , quod ad nostrum spectaret argumentum . Quum vero Barthelemyi ipsius nihil magis inte fuerit , quam ut de eruditi Angli, quem,statim ac suam epigraphen explicarat Melitensem , adrersarium sibi &interdum ad invidiam usque acerrimum oppugnatorem suum cognovit, Sententia certior esset factus; hujusce idcirco cum illo fastidiosae contentionis rationes omnes, nihil fingendo , nihilque dissimulando , sed integra atque incorrupta fide eas in sua ad Marchionem olivieri epistola recensendo, is ipse nobis exposuerit; collectionis etiam defectu litterariae Anglicanae , quis eodem in explicando Phoenicio Monumento S intoni modus suerit , jam satis nobis conStat . Quid igitur hac in re doctus S intonus peccarit . haud dissicile est ad ostendendum. Atqui totus ille eruditi Angli & quidem potissimus error inde provenit quod του N Aleph , quartae vocis primae monumenti lineae, a 'et nor , ut ego ipse opinor , & sicuti doctus Gajlus bene legit, perperam disjungens, του vero o Mem, loco του Schis, cum altera ejusdem versus vocabulo Neder , conjungens , salsam & in Ptam lectionem του aues Amneder , ipse sibi effinxerit . To praeterea N in Man-Ben , cujus in locum suisset substituendam Data Schennabon, Cl. Anglus legendum censuit; sed nulla neque linguae Hebraicae analogia , neque epigraphes sententia . De caeteris vocabulis, quibus sere definitur monumentum , quum ante dixerim , nolo actum agere . Ex qua vero harum & illarum vocum falsa scriptione monstrum quoddam conflatum illius lectionise, quam supra protulimus. Sed de Cl.S intono satis .
154쪽
Isa ly De Boetiano Hebr. Samaritico Numo Ugnitate , aliqua saltem ratione , tractari posset; illa inscripta tantum monumenta mihi esse pro- Atque res ipsa ad aliam ejusdem epigraphes jam me
vocat lectionem,quam alteri doctissimo viro debemus, clarum apud litteratos nomen adepto . Cui sane viro injuriam facerem , si ilIa sui inscripti monumenti l gendi atque interpretandi ratio eo Ioci a me silentio praetermissa videretur . Atqui ex paullo superius dictis facile quisque inteIligit, verba me de III. Francisci Peregii-Bayerii in hoc illustrando Phoenicio epigrammate doctis conatibus esse facturum. Ver tamen dabo operam, qaam maxime potero , ut brevi omnia complectar , quae eruditissimus Hispanus in illa superius jam cit., ab se inscripta dissertatione Dei Alfabeto 9 Lengua de los Fenices , v de sus Colonias , de hoc Μelitensi monumento, Pag. 349.-36o., copiose & do
Principio, quibus & Barthelemyus & Smintonus
in monumento interpretando utuntur , rationibus expositis , mox ad bilinguem ipsam inscriptionem Phoenicio-Graecam , Tabula aeri accuratissime incisam , Cl. Hispanus descendit. Deinde utriusque docti viri Phoeniciae epigraphes legendae modum aliquantum varium, tum suum nobis exhibet . Hanc autem Suam monumenti lectionem ita disponit Ill. Perezius-Bay rius, ut in Phoeniciarum litterarum definienda potestate ab ipsius Barthelemyi ratione nihil serme recedere videatur . Qua quidem in re a Barthelemyo si quicquam dissentit, & neque immerito, id totum ad illas quinquies eiusdem formae tantum spectat in epigrapherepetitas litteras , quas doctus Gallus pro τω Π He, ut superius alabam , ipse habebat; secus atque eruditus Anglus , qui haud melioribus avibus easdem omnino esse pro τω n Mem , reputandas, acri contendebat studio . In hac porro dirimenda controversia, quamvis ad Ueciem nullius sere momenti, re tamen Diuitiam by Corale
155쪽
O, Phoenicum litteratura illustrando Q as Iserenda , facile intelleXi, quae indubiae essent fidei, magnae idcirco auctoritatis . Ex qua di
ipsa ad epigraphen illustrandam non infimi ponderis , magnam sine dubitatione gratiam apud Phoeniciae litteraturae studiosos Cl. Hispanus iniit, quod ejusdem
elementi ta Schin, veram ac genuinam potestatem unus omnium detexerit, atque extra omnem disputationem
definierit. Accedit,quod duo illa vocabula ci 'pyu peta, aut ci,pudi ci , de quibus valde quoque Controvertebatur , ut ante dictum est, in quibus vero describem dis & Barthelemyus & Smintonus sane erraruntῆ ea Uero aliter legendo nempe T P Puera , uti profecto erant legenda, Peregius-Bayerius in suam restituit integritatem . Verum, ne aliis immoremur rebus, quas mox sumus declaraturi, audiamus ipsum eundem Cl. Hispanum Hebraicis litteris nobis describentem epigraphen , scilicet: ΣΠ N Ty :: zy ina TM rix bya n 'abycm la et des la ici 'met tes
336., hoc transferendam modo censui : Domino-nostro Methartho Domino Tyri. Singulariter voverunt servus - ejus Abdasar , etfrater- eius
Aferschemor, Ambo filii Asersehemor, filii Abdasar et
Secundum-audire-eum vocem-eorum , benedica eis . Eandem vero ornatiorem Cl. Hispanus, pag.36o. latine sic enunciat: TDomino nostro Mesartho Tyriorum Deo singulariter consecravere servus ejus Abdasar , et frater eius Aferschemor : uterque filius Aferschemoris filii Abd saris . Audiat vocem eorum , et continuo exaudiat eoσMel arthus . Ad quam epigraphes interpretationem comprobandam ut viam muniat Id. Pereatus Bayerius, o μα-
156쪽
xs Θ De Borgiano Hebr. Samariueo Numo Qquisitione , perplura , eaque Varia complectente, quae doctis sortasse non omnino improbabuntur,
καρίτης , plura statim ponit, quae deinceps tueri qua industria, qua eruditione aggreditur . Ego Sane ipse, etsi quantus hac in Phoenicia litteratura Cl. Hispanus praestiterit, bene cognovi ; quid tamen in eiusdem explanatione certum, quid dubium, quidque interpola do additum, si, ante quam , uti institui, qualiscumque mea promatur epigraphes expositio , sumo ad ostendendum ; proposita poscit ac postulat ratio, ut demonstrem . Quare modum videamus , quo rem Cl. Hispa
Initium capiam a priore epigraphes vocabulo D is, Laadonan non Lea donen in Domino nostro ἔde quo , quantum ego opinor, nihil attinebat dicere , quum sit vox Hebraica, pronomen a um suum i Nun , inflectens more Syrorum ; ut Malchan, ReΜnoster, Moran, Dominus noster. Hebraei quidem dixissent: Laadonenou, Domino noStro . Sed hoe nihil facit ad rem , neque magis ad ipsam pertinet quod eruditissimus Bayerius, ibid. pag. 337. seq., de τω nu, de que τῆ Iod , quas litteras quiescentes appellant, disputat; de quibus paullo infra quippiam necessario attingemus. Quasi vero eadem epigraphes vox Ia N, Suo postremo elemento Vau, sine quo Hebraei eiusmodi a um stronomen pluralis
numeri unquam neque efferunt, neque scribunt, re vera heic deficeret. Peculiari idiotismo , Phoeniciae ipsius dialecti proprio , monumenti auctores hac in priori voce Hebraica sic inflexa , utuntur . Quamquam in caeteris inscriptionis vocabulis, si τὸ nora , excipiamus & fortasse τὸ :: IV , una aut altera Sua extrema in ipso archetypo monumento exaesum liti
ra de quo est aliquantum dubitandi locus, utrum iblud Hebraicum dicemus , an Syro-Chaldaicum nihil nisi ad Hebraicam analogiam accommodate legimus.
157쪽
i Θ Phoenicum litteratura illustrando Q Isshominibus, id me consecuturum confido,ut quid de Phoenicum dialecto sit sentiendum, unuSquis- τὸ in bya mp,u, , Megartho Domino m. ,
nunc praetereo, de quo inseriuS ; in quibus tamen duobus vertendis vocabulis Cl. viro plane assentior. At verum ne est id, quod proxime sequitur, videli- licet esse legendum το g loco τί t x, ut recte posuerat Barthelemyus, contra quam SWintonus & Bay
rius inauspicato ponunt Quo elemento N Aleph , ab eadem voce ris divulso & cum sequenti et Schin, com
pe dis Esch ὸ De τω et Doricerte illud non modo non
satis constat, verum etiam , si propius inspiciamus , alteram potiori iure esse N ae I sora,retinendam lectionem , haud dubie pronunciaremus . In Sacris Hebraeorum libris non N T quidem , sed 'NI , vel siner Gu-Hholem intermedio , ' et nor, ut in Tyri numis , semper legitur . Attamen quid inde λ Num illud prohibet , quo minus qui epigraphen descripserint, Metropolim suam Tyrum S g Dora,appellassentὸ Quemadmodum Chaldaeus Paraphrastes, Isaiae XX m. s. h bitatores Tyri 'N T Tiorae, seu Tyrios vocat, qui alibi dicuntur lyn et, vel l I, Hebr. zyn et . Tὸ vero Q et a ri, T, vel Nns esse deducendum,si ipse d Cam erunt , ut opinor , qui illud ostendi quasi digito
Tyrum sane antiquitus & SORA & SARRA , Iiit ra x Dade, quae medii est soni inter T ' S , in S mu
lata , fuisse quoque appellatam , veteres tradiderunt. Quorum testimonia quum Samuel Bochartus in primis, Chanaan lib.II. cap. X. pag. mihi 8 I S., collegerit, non
est quod rursum ea heic proferam . Quod si quis hanc lectionem & quae de τω Δ es habemus mox dicenda, recte expendere voluerit; quam parum apte ipsum τὰ ab eodem Tyri, sive τί T vocabulo in Phoenicio di- Vellatur monumento, cito intelliget .
158쪽
que iisdem deditus litteris , neque ullo errore , neque ullo percipere negotio possit.
Venio igitur ad ipsum τὰ m, quod , licet in epigraphe nullo iod, intermedio signatum , Cl. Hispanus legit τὸ Isch, & singulariter vel pag. 3 37., vir , quisque, unusquisque , quisquam, singuli, singulatim,
convertit. Verum eni ri vero aliud prorsus est τὰ et HEsch, ignis, eadem littera Iod, destitutum:aliud plane τὰ eos Deli , eodem sibi essentialiter proprio, Sem per instructum iod elemento . Hebraicis namque in voluminibus nullum proferri exemplum potest, quod mar Isch, unusquisque, singuli, sine suo ' iod, unquam legatur expressum . Nihilo magis quicquam iuvaret, si dicatur II. Reg. x IV. 39. & Michaeae V. IO. τὸ evi reperiri . Priori autem loco idem vocabulum os , mutato 3 ios, in N Aleph , quodque Iesta, respondet Hebraeorum , plane alio sensu est accipiendum quemadmodum Thargum Ionathanis, se a Paraphrasis Chaldaica ibidem transtulit,idipsum verbum per τὸ πN Ith , est, convertens . Neque id omittendum quod Cl. -Rossi Variantium lection. Vet. Testam. in hunc II. Samuel. locum , Tom. II. pag. ITO. adnotavit: multos nimirum codices & antiquas nonnullas editiones plene , ut aiunt, in eadem significatione est habere , non viri ἔ qaam perperam lectionem, su iungit ille, huic verbo tribuit interlinearis Polygio
torum versio. Recte Sane vulgatus Interpres noster eodem sensu, nempe est, το - ibidem transtulit.
Ex altero autem Michaeae loco nihil quoque colligere liceret, quod Cl.Hispani interpretationi του N susifragari ne minimum posset. Ibi enim de opibus impii , iniquitatis thesauro , verba facit sacer Vates, tanquam igne z N consumendis . Si autem sunt, & revera sunt, qui aliter eandem interpretandam vocem velint, ut Chaldaeus Paraphrastes , qui pro τω ζ' Nn ponit ri s
urn mstat, vel est λ quam longe iidem absint ab CL
159쪽
o, Phoenicum litteratura illustrando I 37 Quandoquidem vero hujuscemodi suppetebant monumenta,quibus proculdubio summa eis
viri de eodem vocabulo sententia, non est quod moneam quum res ipsa per se pateat. Sed etiam si illud , quod in disputationem Venit, Cl. viro daretur; heic solvendus remaneret nodus, qui, quonam pacto expediri ab eruditissimo Bayerio potuisset, ne vix quidem percipio . Et prosecto . in- sit τω tas , uti contendit ipse , eadem ac τῆς quilibet, quisque, unusquisque, singuli, dcc., significa tio ; si huiusce vocis, & quod proxime subjungitur, verbi ma ratio sit habenda , & quidem ad sermonis sive Hebraici, sive Chaldaici, sive Syriaci indolen accommodate, idcirco ad dialecti Phoenicii naturam ;illud ipsum το a Nadar , plurali tunc ponatur numero seu ma Naderou, voverunt, omnino necesse erit. Neque alio prorsus modo earumdem linguarum servabitur analogia . Rem ex quampluribus confirma-xi exemplis possem quorum haec pauca hete proferre sufficiat.Genes.xL. s. π u,n zi ata zi,n ru, mr . Quod Syrus Interpres eo vertit modo : T l--
.7vn, n I ,Et somniarunt somnium ambo ipsi,unusquisque somnium suum.Ubi τὸ ta)N,Syr Gabar, Chald. Gebar, verbo pluralis numeri που -Vaiah haia mou, necessario dc per analogiam respondet . Quod in sequentibus, quae producemus, exemplis etiam videre est . Deuteron. I. gr. Σ ), vs Viann . lndri u π Syr. Uero , . '
160쪽
xs 8 De Boetiano Hebr. Samaritico Numo Q
sit habenda fides, quaeque omnimode apta sint ad probandum; utquid ad alia confugissem, quae
Ab iis & horum similibus quamplurimis exemplis cesso dicere , ne in re Hebraeo-Syro-Chaldaeis- Philologis apprime cognita, longus inutiliter videar. Hujuscemodi namque sexcenta reperiremus , si opus esset, exempla , maximam partem a Christiano Noldio in suis Concordantiis Particularum Ebraeo-Chaldaie. pag. 27. seq., diligenter indicata ; quibus constans esse apud Haebraeos , Syros & Chaldaeos id singulare locutionis genus , maXime commonstretur . Quod sane haud obscuro est indicio, ipsum non tanquam verbale nomen , sed potius vel uti nomen substantivum , ut aiunt, omnimode heie esse habendum. Atque id nec dubium est, & si in quaestionem unquam vocaretur,haec una afferri ratio posset, dicendo : loco του Nadar, ut est in epigraphe, το Naderouesse legendum , quo το ὲ N ei apte responderet. Cl. namque Bayerio,cui ejusmodi analogica ratio bene explorata erat, lectio haec adeo probatur, ut το Nadar per τὸ voverunt in sua translatione ponendum existimarit. Verum, si quis ab Cl.viro quaerat, cur ita transtulerit ; is sibi responsum hoe habeat: & inscriptionis ingenium & fortasse Phoeniciae dialectus indolem , illud postulare, ut suppresso eiusdem vocabuli matertiae personae pluralis extremo elemento Vau,
quemadmodum in NIs, pro aaIN, , suppressum illud idem sed salso ponit, ipsum vicem eius rei Psa suppleat. ,, Pues porque , me dira alguno , trari dusco yo : voverunt λ Porque segun et genio de Iais inscripcion que puede serio tambien deI dialectori de los Fenices in hago i uicto , que aqui ' Ha Nadar s,, esta y suppone por a Nadam , o Naderu , te is Zera persona dei plural; supprimido et a Vau final ,