장음표시 사용
161쪽
Phoenicum litteratura illustrando I s
licet ex illis deprompta fuerint inscriptis, qui
aetatem tulere , vetustissimi S lapidibus , arche-
pondre en su iugar en ta version : Vovit; aunque ,, me inclino a que aqui es plural ,, . Ex quibus postremis eruditissimi viri verbis, quamquam se se de hac sua sibi dissidere opinione clare apparet, eo tamen inclinare animum, ut eidem adhaerere sententiae in. genue fateatur . At viro, alioqui summo , etsi in eo studii genere plurimum apud me semper ejus valebit auctoritas , hac etiam in parte assentiendum non est. Linguarum
namque & Hebraicae & Chaldaicae & Syriacae analogia, a qua certissime nullatenus abludit ipsiusPhoeniciae dialectus indoles, facit, ut τὸ Nadar pro tertia stemsona plurali, Naderou nempe, seu Uoderunt, indiscriminatim hete fuisse positum, numquam mihi persuadeam et cuiquam vero in hisce parumper versato litteris, Cl. virum illud persuasurum non credam. Et Sane, reclamarent tot & quantae sint harum linguarum praeceptiones omnes grammaticae. Quidὸ Illam nativam ac propriam tertiae personae pluralis numeri notam, τὰ u , scilicet, quam characteristicam dicunt, quaeque verborum numerum personalem ἔσιωδως, esseutialiarer , constituit, illam inquam , veluti ad libitum ingenii essi clam , Phoenices vero in sua dialecto principem eandem neglexisse regulam censemus λ Ea de re suis
certe & in dicendo & in scribendo regulis haec dialectus non caruit; sicuti & caeterae, quarum memini, Orientales linguae suas profecto habuere , ad quarum normam , sed peculiaribus sibi idiotismis , modo hanc, illam modo, suam inflectebat locutionis rationem.
Quod ipsum τὸ la A, planissime evincit, & ex illa
Carpentoractensi superius prolata epigraphe etiam colligitur .
Sed tota ista de τω Nadar pro Naderox, Cl. viri disputandi ratio fallaci illa nititur hypothesi, quam ad
162쪽
x6o De Borgiano Hebr. Samaritico Numo Qtyporum tamen ipsorum defectu, eorum apographa tam depravate descripta deprehendimus, ut
nonnulla quoque ipsius monumenti transfert vocabula; eam videlicet esse epigraphes ingenium , ut suas quie- seentes supprimat litteras. Quae opinio , si ad grammatica cum ille ipse eo venire nos cogat in descendamus, non video, quomodo consistat. Quonam etenim pacto componi res poterit cum illis de litteris quiescentibus , in iisdem linguis constitutis regulis,& cum illa praesertim littera nu , quae tertiae personae pluralis eharacteristieam notam ante diximus , quae του Scho νυ nomine venit, quaeque demum in extremis veris bis Hebraicis ejusdem personae pluralis perpetuo signatur, in aliis vero numeri singularis numquam describitur λ Id vovi est, quod a nemine doctorum grammaticorum CL vir unquam impetrabit, quodque in animum inducere nequeo, ut ipse censendum putem . Enim vero receptis ipsis regulis ac praeceptionibus si stare velimus grammaticis ἔ quis unquam dicet, litteras easdem illas EHEvI , quas quiescentes , seu mutas appellant, in multis vocabulis expressas, sed non lectas , ut n)d n Divre non Divrei haia-miis , verba dierum vel suppressas , u T, loco τα I nis, ut denique s ipsis namque Cl. viri utor exemplis in Adonenou, pro au's Adoneinou ;has , inquam litteras , in quibusdam extremis aliis dictionibus tanquam suppressas jure esse habendas , idcirco suppleri commodissime posse λ Hoc plane novo atque inaudito de litteris quiescentibus canone , mirum quantum vocabula effingemus & Hebraica &Syro, Chaldaica; at certe omnino contra quam harum linguarum postulat ac poscit analogica ratio : ad plures
Personas transferemus,quae ad unam tantum revera a
tineant: ipsa pronomina possessiva , seu su a , qu stin hisce linguis haud infimum locum obtinent, unum eum altero confundemus: uno verbo, & eadem Ite Disiligoti Cooste
163쪽
P Phinenteum litteratura illustrando Q i6x si paucissima demas , coniecturis licet non pro sus improbabilibus assequenda , quid caetera
braica vocabula & Syro-Chaldaica omnia invertemus,
eaque uno arbitratu componemuS nostro .
Litterarum quiescentium vel in medio , vel in sine dictionis, & earum , quae tum ad Uixa pronomiua , tum ad tertias personas aut pluralis, aut singularis numeri pertineant, plane dissimilis est ratio . Illae sive desciant, sive quiescant, ut aiunt, aliqua motione , sive puncto vocali plerumque supplentur . Nonnullae vero earum si in fine sileant; ia accidit, propterea
quod vocali, seu motione expressa, aut subinte lecta ca- TenteS , quieScant, id est, non proserantur . Quibus de regulis nolo plura dicere, quae a Grammaticis fusedi copiose tractantur. De aliis autem , quas secundo loco posui, litteris Secus est statuendum . Hae, quandoquidem ad vocabulum vel in pluruli,vel in singulari numero declarandum maxime institutae sunt,suo nainquam privantur ossicio multo minus ante puncta vocalia inventa , quae nunc Cas aut praecedunt, aut comitantur, in extrema dictione supprimebantur . Haec constans ac perpetua de
quiescentibur litteris deque sum is pronominibus regimia est, cui aliquantum immorari debuia ut a Cl. viri
opinione caussam afferrem dissenSus mei. His animadversis rebus, quum τὸ tan nihil qui c- quam commune prae se serat cum τω ἰ , ut modo ostensum est; neque ab optima di genuina lectione τῶ Ia, quod veluti stibstantidam nomen , Neder nempe , seu Totam, heic accipiatur oportet, esse recedendum , res ipsa demonstret; nulla idcirco erit caussa , quare in ipsa epigraphe τὸ VIV stabdo , seretrus eius, admittamus . Contra vero, ut analogia serPetur lin ruae , idemque ipsum vocabulum uno, aut altero suo extremo exesum elemento, a accomodetur pro no niue verbali ill ad habeamus , est quoque ne
164쪽
x6a De Boetiano Hebr. Samaritico Numo Viisdem universim complexa epigraphis,significent, Oedypus conjector ne divinaret quidem.
cesse. Quapropter illam alteram Cl. viri lectionem merito repudiamus utpote quae neque eius cohaerentia, neque significatione Sententiae cum ipsius epigraphes verbis , sicuti revera & habent sese & sunt legenda ,
Atque haee & alia a me iam observata, mecum reputans , sic assicior equidem , ut nihil etiam caussae videam , cur litteras illas modo a valι, modo iod , cum doctissimo Bayerio commini Scamur; perinde atque ipsa inscriptionis vocabula iisdem destituta litteris, quas illis a ngendas sibi assumit, non obscura solum, sed etiam nulla plane , neque satis apte ad epigraphesintelligentiam significatione gauderent . At enim , ecquid illud est το aQN Gahhis , ct stater eius, loco του Gahhi, O stater meus , ut apertissime habet epigraphe ; tum illud το Schene bene, ambo filii, vel uterque filius , quod in locum τῶ Maz de quo
insta) nullis prorsus in ipso Phoenicio monumento hisce duobus descripti 'a torim, sussiciendum doctissimus vir, una sua de litteris quiescentibus opinione fretus, contentiosissime defendit λ Verum , etsi n queo satis mirari Cl. Bayerii singularem eruditionem , attamen , ut libere dicam quod sentio , illa epigraphes de quibus dixi, vocabula , dum secus atque Barthelemyus ea & sane optime eXposuerat, eruere vult, amphibologicis falsisque dietis, licet ad speciem captiosis ,rem , mea Sententia , perspicuam involvere atque o,
De vocabulo quidem QN in locum του sus. sciendo , hoc unum confirmo & promitto, nullum omnino in sacris Hebraeorum libris eius generis enal- Iages,quae hanc confirmaret insolentiam loquendi,exemplum exstare,quo suo um pronomen του torimeus, Pro altero, sive τῆ vau, pronominis ase i ossicium item Diuitiam by Cooste
165쪽
Phoenicum litteratura illustrando I 63 Contra autem, ipSa, ut ut pauca Sane numero , adducta monumenta, in quorum vel integri-
explente , nempe eius, Vel suus, indiscriminatim promiscueque aliquando describatur. Idque tam ratum , tam fiκum , tamque firmum manet, ut mirum sane videatur , hanc ipsam lectionem τῶ vnΝi ab Smintono adversus Barthelemyum propositam, Cl. Bayerium sibi
Quod autem de hoc & altero suffixo pronomine dico, illud quoque de commentitia lectione του a I Ue Schene bene, ambo filii, vel uterque filius, recte dici POSSe existimo . Per apocopen namque qua in fine vocis aut una littera detrahitur, aut syllaba τὸ ra ita
Sehen ben in epigraphe certe expressum , inSertis vero duobus D torim, το ' Σ' Schene bene , esse legen dum , sicque restitui in integrum debere CL vir opibnatur . Quam tamen apocopen apud Hebraeos veteres fuisse in usu , eruditus Bayerius aliquo saltem Samerorum librorum testimonio confirmasset,vellem . He
braei quidem dicebant ae , ta) , duo filii Israel
seu Iacob ), Genes.xxx IV. 26. T rlawud V N , aut duos filios columbae , Levit. v. 7. T 'SP 'adsenta , O ibi duo filii Eli, I. Reg. Iv. I 4. dcc. Sed numquam di- Nerunt ra &c.Quare haec ipsa,quae Cl.vir profert, exempla dc horum similia, quae in sacris Bibliis
SeXcenta occurrerent, neque proposito conducunt,
neque haerent apte . Ut ea ad emendationem , de qua quaerimus, exempla conferrent; id genus apocopes CX veterum Hebraeorum consuetudine fuisse cum inscribendo , tum in dicendo usurpatum , esset com monstrandum . Quod quoniam nulla ejusmodi anoma-liae adduci exempla possunt, neque Cl.vir habuit quae afferret, sed sine auctore, Sine teste , ad libitum vero hanc emendationem commentus est; nihil igitur eo loco immutandum puto . Verum enim vero , si in veteribus monumen-
166쪽
4 De Borgiano Hebr. Samaritico Num o
tate a falsi suspicione liberanda , vel in e rum interpretatione ab doctorum virorum tum
iis, quamlibet integerrimis . cuique erudito ea per' tractanti , vel detrahendi, vel addendi sit aequa potestas ; ne unam quidem in iisdem remanebit vocabulum , quod aut corrigendo, aut interpretando ad suas non transserat coniecturas; eoque modo & Ueteres in acet scribentes, Secus omnino quam posuerint; loquentes autem aliter atque ne somniarint quidem . Iam vero , quum lectiones illae , quas ex Cl. viri emendationibus attuli, videlicet Ua P, , Til , . P NI, non Sunt ejusmodi, ut admitti unquam possint; aliam atque alia im in legendis atque interpretandis iisdem epigraphes verbis viam esse tenendam Suadet ratio . Ante vero quam hanc rem aggredior ,
doctissimi eiusdem Cl. Hispani memoriae illud debeo, quod caeteris, quas protulit, epigraphes hujus Μelitensis lectionibus si quis haberet quicquam , quod opponeret; is profecto oleum perderet dc operam . Ego vero , qui, quantus fuerit Cl. Bayerius in re litteraria Phoenicum illustranda suo quoque dicam loco S tempore, lubens profiteor, quod eo uno duce peperto , harum litterarum studiosis illud datum sumit, ut epigraphes vocabula : z, P vraera, in quibus enodandis adeo sed frustra insudarunt & Barthelemyus & Smintonus, ab illa, in qua certe jacebant, obscuritate ad lucem
Illud praeterea accessit commodi , quod in singularum ppigrammatis dignoscenda potestate litterarum, ab ipso Barthelemyo maximam partem detecta , 2b Rayerio autem in integrum restituta , neminimum quidem nunc haereamus . Qiiamobrem nihil me utilius nihilque opportunius secturum Pa to , quam si in qualicumque nostra, mox proponenda Phoenicii monu menti explicatione , tantorum viror
167쪽
Ο, Phoenicum litteratura illustrando Q 16s
vanis opinationibus , tum ineptis coniecturis vim dicanda multum detineri opus fuit; Satis supe
Eum insistam vestigiis. Hoc tamen discrimine rem exequar, quod epigraphes vocabula , sicuti in ea offerunt Sese , ne una quidem littera vel immutata , vel addita,nisi in Voce :: II , quippe fine mutila, ideoque aliquantum suae restituenda integritati, describere curabo . Totam igitur adponam epigraphen, ut facilius le-etionis nostrae rationem edere possimus . Ea vero est
yco Idre zy N Imrides vara mundes 'mii I. e. Domino nostro Methartho , Deo titulari
Tyri . Qu)d votum posuerimus , Abdasar ct senter
meus Aferschemor; de quo solvendo prudenter cogitavit Aserschemor, filius Abdasar . Pauin Metharthus exaudiverit vocem eorum , benedicat eis . Qua in epigraphe, ut est a me ad verbum exposita , quid Barthelemyii, quid SNintoni, quidque demutar Peregii-Bayerii ipsemet dem explanationibus , quisque cognoscere hanc nostram legendo poterit . Hi quoniam erunt profecto , quibus noSter si non omnino improbetur epigraphes interpretandae modus, ii & iure sane requirent, quae me ratio impulerit, ut liquot Phoenicii monumenti vocabula , quae potis St-rnum haud parum facessant negotii , sectas eXpone Tem; ut partes meae non desiderentur , sentio me in argumento versari in quo expediendo , de singulis iisdem vocibus, de quibus potissimum controvertitur , nonnulla heic asterre necesse sit. Principio quidem, lectione illa του e N , de qua ante satis dictum est, qui Pre plane incongrua , merito repudiata , ex priori hujusce voculae littera es Aleph , in alterum quod antecedit, rejecta vocabulum, M' a T. T ora, seu Tyri Disisti oste
168쪽
166 De Borgiano Hebr. Samaritico Numo Q
que Sunt ad argumentum , quod pro virili illu
strandum Ornandumque Suscepimus, in aliqua saltem , ut videtur, coIlocandum Iuce.
nomen eliciendum duximus', reliquum autem elementum ei Schin, cum proxime sequenti τω u Nedervotum, copulandum omnino esse , res ipsa per sese nos admonere videbatur. Quid enim illud esset mo et, si nulla ex parte , ut ita dicam , circumsultum ipsum legissemus Nihil sane . Quare non vocabulo , quod praecedit, quum nullius esset sensus , sed quod αμεσωe, immeriste, sequitur in epigraphe,Neder nempe , eadem adhaerescat littera ἐν , oportet.
Sed quid demum erit idem π , nisi illud erit pa ticula ipsa , quam inseparabilem dicunt Idque ne indubitationem quidem cadit. Quod sacile sibi persuadebit , quisquis attente quae ejusdem litterae π , vocibus praeposita Hebraicis , ratio sit , pensitaverit. Atque huiusce particulae a se Ascher j qui, quae, quod, cuius, qui, quae, quorum , oec. sermatae , quaeque ejus vice fungitur, ea ratio est, ut Hebraicis multis praefixa dictionibus, perpetuo legatur; cujus tamen usus & varius est dc multiplex in Hebraeorum sermone. Μodo namque adverbialiter , ut quod , quoniam quia , ctc., modo tanquam pronomen relativum , qui , quae, quod &c. est habenda, sicuti pluribus ostendit Christian. Noldius, Concordant.particul. Hebr. Chald. Pag. 39o. Seq. Duobus autem in locis epigraphes nunc hanc, nunc illam haec particula usurpat significationem . Quia vero illud τὰ Sehis cum ipso τω Neder n cessario hela coalescit; quid restat, nisi ut lectionem, eamque unam veram, nempe τῆ uet, di quidem sine ulla factitatione amplectamur. Lego igitur το Schem neder, propter τὰ Daghrach forte , ut ajunt, sequenti litterae Notin inscribendum , hancque in pronuncia tione geminans ex analogiae grammaticae legibuS. Duili os by Corale
169쪽
Phoenicum litteratura illustrando Q I67 In illis autem , quos usui futuros eXiStim,
vi, interpretandis lapidibus , quorum ectypa ,
Qiod de altera epigraphes voce Schennabon,itemes dicendum . In qua tamen ipsum et,voci Da Nabon, pnepositum, non adverbialiter, Sed pro relativo pro- nonine G Quod , ut τῶ a Neder, voto, illud idem re- Srondeat, est accipiendum . Qua animadversione quantum lucis accedat utri- qte epigraphes vocabulo , quod fallacibus implicatum
ccnjecturis vidimus, non est necesSe, ut multis contendam . Unumquodque namque vocabulum,quum vo-ccm per Sese conSistentem revera eXprimat, nullatenes erat idcirco disiungendum . Quae res eo me adduxit, ut duas easdem voces interpretandas existimarem, videlicet: di Qu)d votum . . . de quo solvendo prudenter cogitavit dcc. Quare autem hasces voces, ex quibus tota serme
epigraphos pendeat significatio , sic exposuerim; haec habeo in promptu, paucis declaranda exemplis inter perplura, quae Hebraica Sacra volumina suppeditarent: di Cant. Cant. I. s. uncti tam no , Ne aspiciatis me, QUOD fusca sim , quia d coloravit me sol. α Ibid. V. 8. ran&n83nta , QUOD Iangueo amore 2 Ecclesiast. II. I 4. lnv v et Sams rap) Ins mplae Et cognovi etiam ego, UOD exitus unus eveniet omnibus ipsis . ' Thren. II. I 6. n 'rpta zvn m 'IN , En ista dies, PUEM expecta-Simus . 2 Ecclesiast. II. 18. ), nTSI NUN)nNata :e utari nnn , Et detestatus sum ego omnem industriam meam, sub sole laborans ego vel, ut reddit vulgatus Interpres studiosassime Iaboravi. Atque iis in locis & aliis multis, brevitatis ergo a
me praetermissis, ex diverso eiusdem praefixae particulae N usu, modo adverbialiter , modo uti prono- meu relatidum sumptae, quam elegantes & varias sor-
mari locutiones Posse, intelligimus. Quamobrem ia
170쪽
I68 Des orgiano Hebr. Samaritico Numo si accurate ac diligenter descripta, ad extrema hancce qualem cuinque commentationem no
mihi datum putavi, ut hanc eandem epigraphes part-culam duobus, de quibus agimus, praefixam vocabilis , utraque exprimerem significatione . unippe rihac & in illa nihil prorsus est, quod ad Hebraici se monis leges non sit quam maxime accommodatum. Iam satis, opinor , habemus de iisdem compo tis vocibus, deque nostra earumdem interpretandι-rum ratione . Nisi si quis est, qui alterum verbuissimplex Da , sua videlicet praeposita divulsum parti
se , non putet. Cui ego , ut, quantum quidem in nre est, faciam satis, quicquam eadem de voce anima.- vertendum duco . Nimirum a themate , seu radice, το ra a Nabon , quod , ut grammatice loquar, ad personam tertiam masculini generis praeteriti modi conjugationis, quam appellant Niphat, resero , esse deducendum , nemo non agnoscet . Quia tamen του da late patet notio, eaque longe latiori sensu quam in vulgatis reperiatur Lexicis; non τὸ intellexit modo ipsa vox significat, sed etiam τι intelligentia,aut cogitarione comprehendis, mente, vel animo percepit, comSideravit, cognovit, &e. Quid ni quoque τὸ prudentereuisavit λ Quod de τω Da idem asserendum existimo , tametsi ad conjugationem Niphaes pertineatὸ At enim, Imbraeis non insolens esse , unum idemque Verbum , nulΦa suae eonjugationis habita ratione, intransitive modo , modo transitide sumi, omnibus, qui Hebraicas tractant Scripturas, notum esse arbitror . Quod si ita est, ut est revera, quo tandem modo repugnanSerid, quod του Ma transitiva heic accipiatur significatione Una tantum vice in sacris Hebraeorum libris ideiuverbum V ad primam personam communem praeteriit