장음표시 사용
191쪽
- p, Phoenteum litteratura illustrando Q 189 tum in scribendo , quam possum citius S pro viribus placere Studeo, eo minus mihi ipse requam abluderet, palam appareat . Enim vero nihil hac in utraque Palmyrena video epigraphe, quod ad Hebraeo Syro-Chaldaeam dialectum non accommo detur . Quia vero illa aetate, ut mox ostensurus sum , qua postrema haec posita fuit epigraphe, Palmyreni a Romanis plane subacti fuerant quid m,rum , Si non Syro-Μacedonum modo , sed & Romanorum mores aemulati, praeter genti S Suae propria, quibus vocarentur , nomina , appellationibus quoque& Graecis & Latinis uti consuessent λ quemadmodum ipsa Palmyreno-Graeca demonstrat inscriptio . Atque ad anni 344. notam , qua ipsa obsignatur epigraphe , quod attinet, hanc a Seleucidarum aera, quae ab Alexandri Magni excessu anno XII., ante Christi natalem 3I1., V.C. 442. , unanimi Chronologorum doctissimorum consensione exordium Sumsit, re quidem autumnali tempore, esse repetendam , m nisestum plane est. Quam sane notam in Christi annum 233. incidere, diem vero a . mensis Syro-Judaici Tebet, Audynaei Syro-Macedonici, in epigraph observatum, cum die I 6. Januarii Juliani, si calculum recte subducimus, concurrere deprehendemus . Caeterum, quo magis in hujus epigraphes Palmyrena verba intueor , eo minus temperare mihi nonnulla , quin de ejus auctore quid ego opiner, quid-Piam adnotem . De quo certe auctore, si ex dicendi ratione judicare licet, nihil in hac epigraphe, uti
in una, aut altera Palmyrena, quam doctus Chandlerus loc. cit. ex ipsa Cl. SWintoni interpretatione typis va, gavit, deprehenditur , quod hominem Iudaismo addictum non sapiat. Quem etenim Deorum gentium vanissimis impiisque implicatum superstitionibus Palmyrae fuiSse censemus, qui unquam scripsisset, aut
dixisset, Gratias vere se Io nuta , Benedicto
192쪽
Ipo O, De Boetiano Hebr. Samaritico Numo Qtamen Vera complaceam . Ego vero, quum eo , quem dixi, modo sim comparatus, non repu-
nomini ejus, nempe Dei λ Sic enim epigraphes Palmy
Latine erat convertendum . Quo quidem loquendi genere, cum de uno vero & summo Deo Iudaei ipsi sermonem instituunt, suaeque singularis in Deum optimum Maximum animi observantiae significandae ergo , jam usque a longe multa aetate uni soli utuntur . Quamobrem vero ea religione ducti tam veteres , quam recentes Judaei ita faciant, divinum nomen Τετραγραμματον ne pronunciare quidem ausi, τὸ autem Detin , κωτ 'εροχὸν de Deo ipso saepissime u-Surpent praeter ea quae Supra, pag. III. seq. hac de re observavimus, consule Eliam Levitam in suo QUI , seu Dictionario voce cita . Σ Joh. Buxtorfit Lexicon Chald. Talmud. voce ead. net, col. 243o.seqq- Dixi autem Gratias agere se se, Cl. Barthel myum sequutus, qui loco του N Timor , voce nempe lecta cum Resch, ut habet S intonus , τὸ ΗΠ gratias agit, legendum cum Daleth , apposite censuit, & sane ad epigraphes sensum multo magis accommodate . Id enim verborum postulat Sententia . Τὸ autem Benoni, ut ajunt, u , seu gratiasvens, non participium tantum indicat, sed & pra sens Indicativi saepe significare apud Hebraeos,& longe saepius, imo potissimum id valere apud Chaldaeos re Syros eruditi Grammatici animadvertunt non additoque pronomine notat tertiam ipsam personam . Verbum igitur epigraphes Syro - Chaldaicum S u,1' -- , per τὸ gratias agit rectissime interpretatur .
au sulet de queques monuments Pheniciens, Pag. 26. Contra vero ea , quae de hac ipsa Palmyrena epigraphe, purum putum Iudaismum, ut opinor, redolen-xe, posui ; haud scio, an suturi sint qui Graecam
193쪽
o, Phoenicum litteratura illustrando Q Isrgnabo equidem , quin Suo quiSque judicio ut
tur . Interim sequar, quo me vocat institutum, mihi opponant inscriptionem . Enim vero inquient, quid in is, Διι Iovi altissimo, sive supremo, videre est, quod sormulam non prae se serat prosanis id genus inscriptis monumentis saepissime obviam λ Sit ita . Quamquam, quo minus illud ipsum T. Διὶ de uno & vero summo numine in epigrapheetiam interpretetur, non intelligo quod impediat . Quid enim ab ultimis temporibus τὰ Zεῖς Graecis ipsis erat, nisi qui flebraeis ipse ille nan) JEHoVA , quem Latini quoque Iovis nomine appellarunt λ Qua de re, ne nimio plus quam velim, longam faciam , adi sis Edmundi Dichin soni Delphos Phoenicidantes cap. IX., Thom. Crenti opusculor. quae ad Histor. ac Philolog.
sacram spectant, Fascicul. I. pag. 83.
Uerum haec quasi obiter, illustrandae maiorem quidem in modum insignis Melitensis epigraphes gratia , de Palmyrenis inscriptis monumentis dicta sint. Unde aliquis fortasse novum sumet argumentum , quo in nobilissima olim per Orientem urbe Palmyra pe plures exstitisse , qui mores & instituta imitarentur Iudaeorum , magis magisque contendat. Idque ma-Nime accidisse existimet, tum ipsius quidem Odenathi regis, tum etiam celebratissimae ejus uxoris reginae Zenobiae singulari exemplo, quos ab impietate gentium ad Judaeorum mores traductos suisse , viri magnis in litteras meritis memoriae commendarunt. In hanc enim sententiam scripsisse dc S. Athanasium , Histor. Arianorum ad Morachos, operum edit. Rern. de Montiaucon Tom. I.num. 7 I. pag.386., & Photium in Mυριοβιβλω , sive Bibliotheca &c. Cod. CCLXVI., utriusque edition. Graeco-Latinae & Genevens. I 6 Ia.& Rotho magens. I 633. pag. I 47o., nemo est erudito rum , qui nesciat. Quamquam doctissimos auctores
Des Ruines de Palmyre pag. 8. nihil minus quam eidem
194쪽
nihil eorum , quantum quidem in me erit , &
studiis nostris consequi potero, praetermittens,
savisse sententiae intelligo . Interim Palmyrenarum rerum studiosis non ingratum sere existimo, si cons
Iatur quod Abraham Sellerus de eodem argumento litteris tradidit in libro anglice edito atque inscripto :ti The Antiquities of Palmyra , &c. i. e. Antiquitates Palmyrenae , urbis Alius eiusque Imperatorum historiam , ab ea condita usque ad nostram aetatem complexae . Accedit Criticarum observationum Appendis de nominibus , de religione O forma regiminis Palm
renae regionis . Necnon Commentarius ad Inseriptio- aes nuper ibi repertas . Londini I 696. in guo. cap. I.
pag. I9. In quo docto opere non iIlud tacendum, quod de idololatricis Palmyrenorum superstitionibus ibid. tradit, Anenric. cap. IV. pag. 2 I. seqq. Sicuti enim omnis idololatriae primas origines a Solis dc Lunae cultu repetendas esse persuasum habet , ita Syros &ιnter eos, Palmyrenos , duos illos mundi oculos praecipuo honore coluisse, atque ad Solem & Lunam pleraque idolorum ab iisdem cultorum nomina, in Sacris litteris memorata, ut Baal, Molochus, Chiun , NergaI &c. esse reserenda, Sellerus arbitratur . Actor. eruditor. Lipsiensium supplement. Tom. III. Sect.m. an. ΙΤΟΣ. pag. 98. At haec de Palmyrenorum pseud numinibus a Sellero observata , non idcirco ab se adducuntur, quin Zenobiam Judaeorum mores secutam suisse admittat. Quam in rem conser quoque Clari simum virum Tis μακαρέτην Thom. Mariam Mamachium, Originum & Antiquiti. Christianar. Tom. II. lib. II. cap.M. β.II. pag. 83. not. π Cl. ipsum Georgium loc. ant cit. pag. 17., Commentar. pag.ὲ3 I., & que de eodem argumento tractantem inclicat, Christoph.
Cellarium , Disserint. De Imperio Palmyreno I. 26. Atque Palmyrenarum quoque, quas protulimus sinscriptionum usu ac praesidio, etsi earum nulla,
195쪽
o Phoenicum litteratura illustrando is I93 quibus argumentum ornari atque illustrari pu
tem . Sed quid ego his immoror Perinde quasi
hactenus cognita, ad usque priora ne minimum quibdem exordia aerae ascendit Christianorum iam cκ- posuimus , & fortasse plus quam satis, quae de varia Melitensis Phoeni ei o-Graecae epigraphes Auctorum appellatione a nobis dicenda erant . Attamen illud etiam adjungere non prorsus abS re esse arbitror, quod monumenti ipsius aetati aliquam afferre lucem Posse videatur. Ut autem rem quasi ab ultimo repetamus initio , Heli tam insulam , quam Phaeacum antiquisSimam Se dem serunt, ut praeeuntibus aliquot vetustis auctoribus pugnat Philippus Cluverius , Siciliae Autiquae
libr. II. cap. XVI. pag. 427. Seqq. , iisdem tamen Phaeacibus pulsis , ab omni serme antiquitatis memoria& Phoenices eam maxime frequentasse ostensum iam superius e Si pag. 94. seq. A Graecis quoque post Trojanum excidium occupatam fuisse, sed Phoenicibus ex insula tunc quasi plane deturbatis, Carthaginiensibus vero, consanguineis suis, opem dein serentibus , Graecos ipsos ab insula vel sere deiectos , vel
in eam demum ita receptos, ut communi con Sensione una habitarent; ex veterum scriptorum tum ab eodem Cluverio loc. cit. pag.4ῖo. Seqq., tum ab Commendatore Abel a , Melitae illustratae lib. II. Nol. II. - v. in Petr. Burmanni Thesauro Antiquiti. Histor.Italiae &c. Vol. xv. Col. 127. seqq. productis testimoniis colligere mihi videor . Ac res quidem ita se jam inde a multa aetate Phoenices inter & Graecos Melitenses habuerant. Longo etiam post tempore, prius vero quam Punicum primum exardesceret bellum , Urbis conditae anno 489. ante Christi natalem 263., coeptum, quamvis uni Carthaginiensium & Graeci & Phoenices Velitenses parerent imperio ; quin tamen suo quisque Sponte uterem
196쪽
is De Borgiano Hebr. Samaritico Numo Q suscepisse eo loci hoc videar, ut si qui sunt, qui ct quandam tarditatem in scribendo meam ali
tur idiomate, illudque in publicis usurpare monumentis conSuessent, vix dubitare , negare autem ne vix quidem existimo posse. Cuius sane rei testes sunt locupletes non numismata Solum, nonnuula vetustae certe aetatis, Graecis signata vocibus ME-
ΛΙΤΑΣ & MEΛΙΤΑΙΩN, ab antiquariis edita, sed etiam, quod multo plus est, eiusdem rei amplam fidem faciunt illi ipsi vetustissimi lapides litteris descripti Phomnieio-Puni eis , atque in insula passim obvii, uti supra pag. 96. observabamus , & Cl. Hom. Faetellus noster De Rebus Siculis, Decad. I. lib. I. cap. I. Thesaur.Antiq. Italiae &c., ante indicat. Vol. III. col. Io., testatum reliquit. Quodque, ut alios doctos viros tacitus praeteream , eruditus Melitensis ipse Mich. Anton. Vassal-lius, Praefat.Histor.in suum Mytien Phoenico-Punicum, Romae I I9 I. in 8vo .vulgatum,praeclare confirmavit Pag. 38. - 42- Sepulcralis praesertim monumenti ope, Melitae anno I 76 I. effossi, quod aetatem longe remotissimam obtineret . Est autem , judice ipso Vassaulio , epigraphe Filio Batti Regis posita . At enim inscriptionis quatuor brevioribus comprehensae versiculis , postrema verba , ab Uassatio litteris descripta Phoenicio-Punicis , sic esse legenda ille idem retur , ut hodiernis nostris respondeant Hebraeo-Chaldaicis ,
i. e. eodem interprete , PRO FILIO BAHI REGIS . Cui
sane interpretationi non habeo nune quod opponam . Hoc unum interim vellem , ut de vera vocabuli Bathlitterae u Teth, in monumentis Phoenicio-Punicis raro admodum obviae, potestate , eaque ab erudito Vassallio ipsi tributa , nobis bene constaret. Quae nihilosecius lectio, quam lubens amplecterer, si demum consistat, quod in epigraphe integra aliquando ab se producenda explicandaque , uti ipse spem no-
197쪽
Phoenicum litteratura illustrando Q lys quanto durius accipiant, & in disserendo rationem minus probent, quam hucusque tenendam
bis facit pag.42., certe ostendet, in illum BATH6Μ , seu
ΒΑΤΤUM ex ea erueremus,quem in Μelita insula rerum
potitum olim fuisse Ovidius , DItorum libr. III. vers. 367. seqq. memoriae Prodidit . Atque de vetusto hoc monumento , cuius Cli. viri Barthelemyus , Smintonus di Princeps de Torremoaeta Lancillotius-Castellus meminere , pro loci oportunitate verba faciemus . Quare ad id, quod instat, properemus. An vero ex hisce Melitensibus a nobis universim consideratis rebus , in bilinguis nostri nempe Graece& Phoenicio-Punice inscripti monumenti aetatem quidquam redundet luminis, postulat nunc ratio , ut breviter edisseram. Et profecto , iam illud constat, Μelitenses ab ultimis propemodum temporibus diuque, non Phoenicio-Punicum modo, εed & Graecum in suis etiam publicis monumentis usurpasse sermonem . Quid igitur esset incommodi, si epigraphen in illa reseramus tempora, quibus Melitenses Romanorum mores &leges , atque ex parte saltem linguam cum imperio subire coacti, vota praesertim vel publica , vel privata Diis suis patriis nuncupanda hoc & illo idiomate, sicuti mos in insula jamdudum obtinuerat, tam metallis , quam lapidibus inscribere liberrime possent λ At
enim S. Augustinus De Civitate Dei libr. XIX. cap. VII. Oper. Tom. VII. col. III. edit. Paris. I 683. litteris mandavit, Romanos data opera sic fecisse , ut imperiosa civitas non solum iugum , verum etiam linguam suam domitis gentibus per pacem societatis imponeret . Quamquam hoc sanctissimi Doctoris testimonium non eo protuli, quo ab Romanis , pulsis ex insula Carthaginiensibus, C. Lutatio Cf., anno ante Christum 242. plane Occupata, omnis oblitteratus & Graeci &Phoenicio-Punici in ipsa prorsus suisset usus sermonis.
198쪽
xs6 γ De Borgiano Hebr. Samaritico Numa atque sequendam existimavi; iis ipsis de his, vel illa culpa, utcumque ea tandem est, nuna
Quin vero devictis etiam Melitensibus , utri usque linguae apud insulae incolas apertissima diu longoque Post tempore remanserint vestigia , numquam mihi venit in mentem, ut dubitarem . Eoque magis do Phoenicio-Punica praesertim dialecto illud asserendum Teor, quod nostra quoque aetate Μelitensium linguam perplura immo dc prope infinita, quantumvis vitiata, Vetusti tamen sermonis retinere vocabula, doctissimi viri suis lucubrationibus ostenderunt. Qua de re conserendum Henrici maii Specimen linguae Punia eae in hodierna Melitensium superstitis ; extremo Vol. xv. Thesaur. Antiquiti. Histor. Italiae &c. Petr. Bur manni insertum . et Vide Histoire universelle ... tradui te de PAnglois d'une societe de gens de lettres; edit. A m-stelod. I73Q. Tom .XI. lib.HI.XXXVII. Se t. II. Pag. 648. aeq. Mitto quae Cl. Joan. Petr. Francisc. Agius de Sol- danis in suo Anuone Cartaginese, cloe, vera siegarione della I. seena deIPAtto V. della Commedia di M. A. Plauto in Poenulo, fatis eolla lingua moderna Mallese, o sia Pantica Cartaginese Romae 1737., tum qua ipse Vassalius ante laudatus , loc. cit. Praefat. Pag. 36. seqq. , hanc in eamdem rem observavit. Cui quidem erudito viro persuasum prorsus est, hodiernae Μeli- tensis linguae ope atque praeSidio optime eommentari ac interpretari quotquot aetatem tulerint, Phoeniciae ac Punicae inscriptiones posse . Utinam uero Cl.Μelitensis hanc suam aliquando comprobaret sententiam eorumdem illustratione monumentorum . Quod si
illud unquam iaciat, atque, ut est ingenio praedi tus & patriae gloriae cupiditate flagrans, de eo id sp ramus ; haud exiguam sese ab Phoeniciae litteraturaci studiosis gratiam initurum, ipsi promitto ac confirmo. Sed ad Augustini de Romanis non minus in imperii propagandis sinibus, quam in sua laxanda lingua, m Diuitig Cooste
199쪽
Θ Phoenicum litteratura illustrando Q r 7 purgaturus sim . Cui sane rei ut conSulerem , iam satis in PROLOGO dixi. Neque tamen huc egogis ac magis sollicitis , testimonium redeo . Quod idcirco exprimendum. duxi, ut Meliten se inscriptum monumentum extremo ipso primo Punico bello , R manorum scilicet in insulam adventu, longe anterius fuisse , argumento commonstrarem , quod quidem ad similitudinem veri quam proxime accedere videretur . Et quidem Melitense monumentum si ipsa, quam posui , tempestate inserius iudicamus , aetate scilicet, qua Romani Melitam jam tenuere, ejusdem nostrae bilinguis epigraphes Auctores non unis solis se se & Graecis & Orientalibus suis appellassent nominubus sed , quemadmodum in Palmyrenis vidimus in scriptionibus , unum aut alterum praenomen ins Per usurpassent, quo victoris populi & moribus & imstitutis , caeterorum populorum , quos Romani sube gerant, eXemplo, quidquam saltem indulgere viderentur . Quum autem nihil prorsus in utraque epigraphe
deprehendatur & Graeca & Phoenicia , quod ejus Α
ctores in suis nominibus Romanorum instituta umquam suerint aemulati, secus atque rarissimum bilingue Μelitense numisma & Graece & Latine inscriptum , a Pellerinio, Reeueil de Medastes de Peuples
in de Vilies , Tom. Im Tabul. CIV. num. 3. Pag. 8s. productum , manifeste ostendit; quo minus ab ea,
quam constitui,vetustate ipsum monumentum nostru in retrahatur, ut ad multo inferiorem remitti aetatem
oporteat, non bene video quid obstet. Atque hoc rursum dico : bilinguem Melitensem epigraphen , quantumvis nulla nota insignitam chro- nologica , & dialecti Phoeniciae & cumprimis characterum , quibus exaratur , Graecorum ratione , sic esse comparatum , ut primo Punico bello superiorem,
esse statuendam , equidem mihi videre videor & plane conjectura perspici . Atqui dialectus, qua conscri-
200쪽
198 Θ De Boetiano Hebr. Samaritico Numo eo digressus sum , quo in dubium mihi unquam venerit quod de Phoenicum dialecti, monumenis
bitur, quam tersa sit & Hebraicae analogiae accommodata , uno , aut altero Sumrni dempto vocabulo,
dai eam formam inflexo , ex illis , quae superius pag. 16s. I7I. Seq. observata Sunt , Iuculenter apparet. Quod sane, opinor , indicio esse potest , monumem tum , Herculi numini dicatum Tyrio, illa inscuuptum fuisse tempestate , qua Phoenices Tyrii cum Melitensibus & consanguinitatis & commercii arctissimo iuncti vinculo, sui juris adhuc essent ac man-eipii . Quod quidem Alexandri Magni multum anteve
tit aetatem . De characterum vero Graecorum forma atque
duetu quid dicemus λ nisi in his & illis , quantum Palaeographiae Graecae can0nes nos edocent , signa comparere concedamus , quae notam haud dubiae prae se serant bonae antiquitatis . Illud autem , idque satis apposite, a cI. BarthelamyΟ , Letire a M. D Mamquis ae Olivieri pag. 7. animadversum intelligo . Ex qua quidem animadversione, quam Melitensis mon menti ipsa quoque litterarum forma vetusta sit Pho
niciarum , colligere poSSumuS . Melitensis autem monumenti sic consistula a late, non est quare Cl. Perezium Bayerium mor
mur, Ioc. cit. Dei Alfabeto Y Lengua de Ios Fenices . Pag. 33I., quantacumque, eo iudice, bilingui huie
epigrammati detur vetustas , aeram tamen anteced re Seleucidarum illius antiquitatem numquam posse scribentem ἔ quodque hoc tuetur argumento : DPue 3 hasta entonces no sue vulgar la Lengua Griega ense la Fenicia Y Syria . i. e. Ad illud usque aerae Seleucidarum tempus in Phoenice ct in Syria , usu vulgari recepta Lingua Graeca non fuit . Igitur , illo eodem judice, non major Melitensi monumem