장음표시 사용
171쪽
potest enim utrisque contingere totum regnum successive: nam principum illorum nemo erit tam delirus, ut cupiat perpetuo possidere regnum: est. Enim moriendum. Adhaec disput ni
non pauci, de adhue sub iudiee lis est, an possit dari dominium duorum in stalidum 3 Denique DEI coniunctionem &acquisitionem peti & ohtineri a pluri-hus smus de constanter, non habet contradictionem ; quia DEUS est verum honum omnibus suficiens. Igitur , cum Pumendormus in suo bonoriusque possessione , pluribus, ipse i
venerit contradictionem, potuit sane agnoscere, se non indicasse verum h nure, sed salsam speciem boni, dc cu . vam in terras animam prosane nimis ac vane Juris naturae principia ac fines deis terminata.
3. Altera pars est aeque imperita. Ex At M lim postilis iam nuLIus pnte si prat/nire, suum sopum Idus alitu mem esse pris norim Icopo aLterius d ergo quisque duet non suum tantum seopum sed etiam aheritis quarere. . Hoc idem est ae s dicam. Carolus non potest praetendere ut in possessi ne Hilpaniae praeseratur Philippo, nec . Philippus Catolor Emo Jure naturae
Carolus non tantum tibi debet quaerere possessionem Hisipaniae sed etiam Philippo, S similiter Philippus Carolo.
Urer autem eorum debet sacere inurium Pulsendorisi ξ Aut debebit uteriaque in solidum esse rex Hi sipaniae, siqui, dem illud regnum patitur duos, quod negat poeta Aut inter se divident nam de duo de plures olim reges Hispaniam divisis parithus possidentes vi-
dehantur, in terrenorum oculis, non infelices propterea, quod non totum snguli tenerent. Fateor iam tandem dignam esse hanc doctrinam, quam O Utinam in nes principes ac gentes sequantur. Iraia eos annos ta prosecto sata toti Europae, Asiae, Asris per xIssee cae atque Americae fuerunt, cum tanis Puffend. tum umum ante Hispanicum illud bellum orhi terrarum eripuerunt. Is e nim hoc suo cornuto syllogismo, de inm Ηἰ. consequentia salsa aggressias maximos spem; ut reges omnem tumultum hune facile tinasset. abstulisset. Contra tantum enim Juris naturae primum ac ultimum doctorem imo inventorem & contra tam neces sarium syllogismum nemo, quod vel hisceret, habiturus fuisset. Hoc imum nos etiamnum nonnihil haerere facit. Quod consequens quidem, sive propositio illa in qua concluso consistit, vim pe non proprium tantum, sed etiam alterius lonum quarendum esse, Vera qui- . dem si, si rite accipiatur; attameai . R. P. Desing a ars Leon sequantia si salsa; sve haec propo-stio ex Pussendorisii praemissis non deducitur, sed aliunde probari debet. . q. Omnium magnarum machia Pascit mnarum periculum solet fieri in parvo, Pussendors Et domi; tum ne aeris, tum ne existi- TE ''mationis disipendaum sit tam graVe, si his .enato. statim in magno & palam edantur. ter. ssendorssius potuisset doctrinae suae sum a minperi tum facere in duobus venatoriia dem peten bus eundem cervum telo petentibus. v ε. Heus vost quid insanitis cum uterque vestrum cervum ut stium lonum tum
rum petit ξ Nisi desistitis sic petere,
ruinas trahet totum meum naturae jus , quanta calamitas Nam necessum eis . ',, rit, ut aut vestri scopi contradicti ,, nem involventes simul cum recta r ,, tione congruere dicantur, quod est . , ,, absurdum: aut, cum nullus vestrum is praetendere possit, si1um scopum auis terius scopo praeserendum, necessa. rio fuerit admittendum, non debere . D te, o actaeon, ita acquisitionem ceristi vi pro scopo tibi proponere, quinti habeas quoque rationem Adonidis, ,, ut 3c ipse eundem cervum sibi a se quirat. - Mirum nisi repente, velut serpentes Mercurii caduceo tacti, coristatim Puffendorssum, dimisso cervo amplexentur de Actaeon de Adonis, se perque ex eius ore tam praestigiosa docentis pendeant. Ignoscat mihi lector prudens brevem hanc scenam edentim re seria. Equidem maledicentia hiis Maled'em. strionica Pussendormi comeruerat paci a putan- sin his salibus perfricari. Sed tum a me nobis id alienum est; tum agnotamusioeularia ista dedecere argumentum lionem hoc, ubi de summa felicitatis humanae, deque via certa eius inveniendae in conspectu Summi rerum omnium moderatoris ac sospitatoris DEI disput
tum, aeque argutum. Areterea, in sella arga
quit, si iliis tantum euique bonum es, tia. ouod ipsius Alius titititati inservit, se quitur, ceteris idem matam esse, quia ipsoν- ω et irati inservire nequit. -- ρυi A lim ab uno appetetur, abs NIL quas oppugnabituν ; iI quod non potest . non eoti onibus λων homines an ampνα ν/. Quid sequituri ergo jus naturae non consstit in studio propriae se. licitatis tantum, sed in socialitate. t. Uno passu longius debuisset . proficitet Pussendorisus. In secietate etiam ipsa non cessat, sed permanez ain petitus boni proprii ut proprii , dc qui- : dem plurium circa eandem rem, ut nuper de venatoribus diximus i atquis hora '
172쪽
na hare terrea non possunt esse sin. scientia & propria omnibus & sngulis, eoque minus sufficiunt, quo major fit societasi igitur etiam in Arietat/ oria, i relii nos, ct reapse oriuntur. Ergo neque socialitas est Iuris naturae funis . clamentum, nisi pugnans cum alterosundamento amoris proprii. ad misere N. a. Exilis est illa locutio, quod tinthona semper Ionum est , steri malum est quod unus ... ' poste , eo alter eget. Haec tantum pertinent ad misera hona seu talia, quae non faciunt vere felicem, in quali hus solis perpetuo angitur Pussendormus, non chscure prodens, nullam ipsum agnoscere beatitudinem nisi carnem a. Creatore propositam homini, ad quam' quaerendam ut iure naturae obligatus , adeoque esse ipsiim de Fpicuri hara. emn bo. Verum bonum atqui ad tale quaerendum haluta obligamuo si illud non m -- R gi, omnibus quam sngulis a natura propositum est, debet a singulis ita poc
e cttineri, ut cum ab uno fuerit Oh-tentum, alter eodem non egeat: sve ut, cum unus eodem heatus effectus est, alter ad idem obligatus & Hu dem aeque studiosus non maneat necessario miser. At bona Pusi nuptisana societatis huius vitae omnia talia sunt,' ut singulos non satient, & felicitas unius necessario miserum faciat alterum. DEUS autem etiam naturaliter cogni- o . . tus, & amatus, & acquisitus si unum. ' - . . satiat, alter propterea eodem nulla ra- 'ε . tione uehet egere r nec acquiescentia
unius in DEO, alteri est malum. Igitur non illa misera bona, sed hoc ve-. . Tum honum tam singulis quam societati propositum est r nec ergo in societate miserorum, sed in acquisitione hujus honi situs est perfectus finis iuris naturae, & obligatio luris naturae contasit in prosectione seu tendentia ad illum finem. Allud an s. Rui sus aliud dissendor fit argu-phhra mentum pro Societate tanquam sun clamento iuris allatum in contrarium cadit. Omnia ad Iliam tantum titialem ram, neglectis ceteris, trabere arar di/ns, inrassum laborasis; quia imposis. ssile st, res omnes personas fecun-. dum Iuntatis singulorum hom num contraria volensium duponi. Ergo debet velle etiam bonum ceterorum.
N. . imprimis redeunt, quae mis, mero septimo diximus. Amoestu, ω κ. a. Consequens habet aliquid umgicum gi & incerti. Non enim apparet, an . velit, omnia referri ad utilitatem ali
nis, saltur nam tuqueretur, nihil resu ri posse ad amorem proprium vel adἀmittenda est Asordinario, qua admissa redeunt omnia Themate Nono stipia disputata. Quodsi secundum vult in ferre , nempe est a debere referri ad sese, alia ad proximum; salsum est, Juris naturae legem fundamentalem esse hanc, ne omnia qua societati renis ervum e sed potius haec dehebat statui
x: sae quae partim tibi ipsi, partim
serietati eongruunt. Sed haec rursus falsa est & vaga lex, ex qua nemo p test fieri certus de qualibet re agenda vel omittenda; nec apparet obligatio moralis, ouae tamen est ipsa substantia& forma legis.
N. 3. Cur non etiam se ratiocina. tus est Pulfendoris i Impossibile est, in hac vita res omnes ita disponi, us& singuli & omnes beati sint, & ipsa societas multis privat bonii: Ergo lusnaturae non respicit hant vitam tam
tum seu solitariam seu socialem. I . Ultimum sumendormi argumen. Ultimum aditum hoc est i Si vel mistime ab Hiquo gum tumnque ιoni quid neque noli in m. φνοή- Ιημημα
risei post, nisi in in s is laseat,
quod ses mettiam via destrem; tamen
RENT, ad miram societatem cotim dum humano geneνi facteit. Argumem tum est taler Quicunque sunt coῖnati & aequales, debent iure naturae socie
tatem colere cedendo mutua comm
da: Homines sunt cognati & aequales a Igitur hoc debent homines iure na
N. i. Maior proposito imprimis est In quae
est in quaestioner & agnita etiam aequa si nee litate inquiritur in causam, cur homiis . nis in hominem & unde nascatur obID meis & jus 3 cum aequalitas potius viis deatur esse fundamentum libertatis. Nam & lcones inter se cognati sunt &aequales, nec tamen iure societatis te- , nentur. Quin Pussendorisus etiam pri--s cedit amori proprio : unde ergo repetit necessitatem amandi alios ho
manes, animantia tam nocendi eupu
K. a. Si Pugendorssus fundamenia di is este , tum, cur homo aequalis alterum aequa tu lem amare debeat, deducit ex societ te, suo nempe Juris naturae fundamemto, manifesto revertitur in circulum: Obligatus sitim amare socium, quia est obligatio colere societatem seu, quod idem est, amare socium.
173쪽
pUFFENDO FIUS VEL CARUIT FACULTATE Ue. ii
Ex M. Via. N. 3. Cur ergo intim ius situm re noti R. Pulsendorisus non deduxit ex aquai ruuntur tate 3 Quodsi ex aequalitate seduxisset,l diversam ei faciem induxisset.
Iursendocs Unde enim ex aequalitate deducitur ser vitus, principatus & pleraque civilia, quae ipse in iure naturae pertractat λὼ valἱ1.a 4. Aqualitas, nisi aliud sunda
societatem mentum habeat, societates modernas
sol iti plane pessumdare nata est. Unde paucae civitates , paucae familiat in persecta aequalitate & persecta communione omnium rerum, quae aequalitati propria est, diu perdurare potuerunt: sed, ut societas stare possit, inducenda est 'umdam inaequalitas. Veniat enim ad me socius, postulans r cede mihi domo tua; quia sum tibi aequalis, & cognatus. At ego inverso spiculo reponam i desine, o bone, nugarii sicut enim tu vis hanc domum, ita volo & ego; quia sum tia hi saltem aequalis & cognatus. Emendatur, s. Sic porro jullum fuisset λῖ, ὰς imi sentiorma Ratiocinium: Qui sunt ae ua. 4 μ -- les natura, eis ius naturae & scopus idem est propositus r At commoda s
cietatis hujus vitae terrenae non omnia
hus hominthus aequa proposita sunt, te sie experientia r Igitur Jus naturae humanae & scopus non est societas & eius
omodo Trem. XII. Pinendo us denique antinia eum M se convinit in consili .uaisti tuendo iure naturae a sed nec serio , ut ' videtur , S cene praeter sua principia;& in ipso DEO assignando rursus d ficit. Lib. II. Cap. III. g. is. ait Oi a rati is desumma intelligit legem socialitatis) ostin uni tim Mia , meelsum ess pr supponere, mum esse, ω per ipsus provid/ntiam tum omnia, tum is simis genus humano gule
Intons. I. Ineonsequentre eum docere patet primor quia antea g. dixerat, shibilaeso; '' VIam p piorem ad indagandum ius naturae videri, quam naturam humanam accuratius consideratam r at in hac accuratius considerata nihil depre- . hendit ipse praeter quatuor a nobis exaginta, nullam inclinationem ad DFumr go ex ipsius mente nussa via naturali pervenitur ad agnoscendum ius natu me per relationem ad DFum. Ergo cum
nune g. 49. subito incipit de DEo loqui,
hoe nullam habet cum Putando i d ctrina connexionem. Non ergo ipsum ad hoc sua methodus , non dotarinae consequentia, non intentio deduxit ,
sed aliud quiddam. Et quidem illud
aliud debuit esse naturale, nam revel ta est in iure naturae locum non habere. Inter naturalia autem homuu omni cm
snata fle intrinseca Pussendor sius noti invenit relationem ad D m e nequa inter extrinseca, quae pracipue consioderanda duxit ergo aliquid aliud nat tale adscititium ipsum ad hoc perra vere videtur: sortasse metus aliquis aut pudor. Quod tamen nolim ammarer sed crediderim potius, ipsum ex animo DΕum fuisse professum. Hoc tantum inod aiugato, Doctrinae Iusti naturalis principia doctrinain ipsum talia posuisse, quee ad DFum non tutariam uia ducant: hoeque susticit ad pe leuium quηβης, incautis excitandum, & ad hoc, ut
nullibi eius doctrinae in primo principio& in ultimo fine deficienti tuto possis confidere, sed semper vigili oculo indigeas , necubi sit in iundamentis
fallax a. Secundo , inconsequenter eum do- 'endi tue
re, ac sanis principiis destitui hine non manifestum fili Nam i 4. ponit fui, --
damenta ex quibus lex naturae iund mentalis agnosci possiti nestpe illa quatuor, amorem tui &c. nulla me tione facta de aliqua naturae necessaria relatione ad DEum. S. t s. ex his positis ait manifesto agnosci fiandamentum legis natu . Post aliquot vero lineas
decerniti FUNDAMENTALEM LEGEM NATUR AE imane esse,
cuilibet homini colendam societatem scopvi generis humani congruentem: riuula iterum facta mentione subjectionis vel ordinationis ad DFum. Et post alia quas iterum lineas definit tam media ,
quam finem huius FUNDAMENTA LIS LEGIS naturae , his plane ver his r Gmnia , qua ad Mais soriantistem necessario Deitine, iure naturati PRA CEPTA ; eisdem euia e ω Misrumpunt , METITA iurastigi. Tum
accedit ad cumulandas causas, quae secundario saltem demonstrent, LG
finem, & media ejus non alia esse, Iam quae descripserat; hae autem deis emoinrationes secundariae iunt eaedem, quas superiore themate vanaani fallor, ostendimus. Ex his autem omnibus constat, Puffendori m demonstrare voluisse talem LEGEM FUNDAMENTALEM. natura, ta- volum mulem ejus finem, talia eius media, quae naturae fa nec a DEI voluntate oriri per ipsum,
cognoscantur , neque ad DEum tanquam finem ordinari r eodem modo quo
Deisti & Naturalistae & Ho ius de huius farinae homines alii solent de J re naturae loqui. Quibus omnibus f ,
addas etiam hoc, Immortalitatem ani- Iitate aiam .
- flendor fio haberi pro re ad Jus
naturae non pertinente; Praemia nulla, pr vis poenas autem a DEO non 'esse eoialias a Tut
174쪽
tutas nisi incommoda hutns tantum vitae per revelationem non significari jura naturae &c. Et tamen ab iplb totum suum naturae ius deduci ex his ac talitus principiis; nemo certe poterit e bitare, quin demonstrationem legis naturae, ipsam etiam naturae lesem, legis
finem ac media atque adeo in unive sum Jura naturae talia decreverit ac sta
tuerit Misendorseus, quae nec DEO
oriantur, nec ad eum reserantur, nec
cognosti valeanimisi abstrahendo a DEO Air pi'u' es divitiis. Rursus postquam S. 16. 7. ym 3:ut i s. contra Hobbium patram aut nihil, . ut Themale priore ostendimus, distaruisset, jam S. is. profitetur hoc suumpi incipium deducendi iuris natu esse,
es puraa. Hire autem vix ei utierat, ultimaque rationem asse erat illas quatuor
rotulas suas, cum frubito animadvertit, quantum sibi incommodi de contemptus inde nasci a sapientibus pollet,
quorum nullus titiamam νatronem l
gum naturalium hanc agnostit, videtur scillem famae suae conlusere voluisse,
ut statim & continuo subjiceret haec verba et Ars, od mox ostendemus, ur
l tis piovidoriam omista ou ernari. in hoc autem ipse Tretio, manu Litavit fluctuationem animi ibi in suis sumiη pririeipiis. Nam prius socialitatem &
definiverat ESSE LEGEM FLAM, LIMENTALEM; definiverat, ea
Tuae ad socialitatem pertinent esse me
di a praecepta: commoda inde nascitura esla finem, idque demonstrari non ex Dp O sed ex suiω quatuor Cardiniabus r nune subito euertit omnia a se . dicta, asserens Me tantum esse meta, mina ouetidam non seges, neque VIM LEGUM habere ex illis quae ante e evertit, sed ex DEt ordinatione. Antea isthaoc erant leges , & estim ratio imste agendi, nauc subito eadem ipsa non sunt amplius ultima ratio agendi, nee sint amplius leges, sed fiunt denique leges per voluntatem DEI. Listi hi, 4. Nee purgat ipsum cavillus. Histatio ab eo quidem lex sunt, sed vim obligandi deisdem sum. mum aceipiunt a DEO. Nam quid est
hoc 3 Lex fiunt isthae abstrahendo a vo. luntate DEI, sed vim a DEO accupiunt i Ergo aliunde lex oritur natura ,
aliunde ei accedit efficacia 3 Stetit si di vierem , homines arti sunt ar sese vel aliunde demtim, sed vires iis attribuit denique DEUS. Noe amne est findo errori illorum haereticorum, qui mum alium Bonum alium iustum saciebant,
quorum Bonus hominem produceret.
Justus producto teges striberet. Vidi Cap. XI. Them. XIX. s. Quapropter quidquid contra Grω M.te pugniatium pugnare videtur Pusendorisius , iis Gio ituri. umbratile est. Grotius per hypothesin vel suppostionem aliquam qualis assumi potest etiam ea, quam quis falsi conis vicit ) autumaverat e etiamsi per imp uuis fingeretur, non dari DFum m deratorem , tamen ALIOVEM LO CUM suturum Juri naturali. Puniandorffius contra hoc cristas erigit, peri ora ipse faciens. Nam Grotius proia sessus est, fictione opus esse ad hoe r smendor Fus ait, abstrahendum a &Cum recitat legem ex ratione naturali a se deprehensim , afirmat positive, hanc rationem esse ultimam; eum tam
hae ipsus ultima ratio D m plane non eontingat: igitur non singit, sed in
mi , ultimam vivendi rationem esse societatem humanam ad commoda huius vitae terminatam. Deinde Grotius
β ιιm facta nihil a iud autumat, quam ahquem adtae Ioram esse poss. Juri naturali r se enim ipse P en risus Grotii sententiam exponit g. I s. At
Putandorisius non per fictionem, non per autumatioriem, sed per assever tionem decemit tam ius natura, quam
ejus media ae fines ex meris principiis ad DEum nullo modo spectantilius seu relatis; & ea, quae statuit, affirmat esse
titimam rationem actionum bisarram naturatium. Hoc autem, ni fallor, plus
est, quam fingere aliquid per impossia hile, & ev hae ipsa fictione nonnisi
parvum aliquem Iocum conclusioni suae
6. Quod , ut tangi manu possit, si inetustatii quodam explieamdum est. Sint ho mines duo aster sic ait, tamets fingam per impunihile non existere sontem,
neque mare; nihilominus autumo fimatum amnis habere aliquem locum aut 'saltem eum aliquo modo cognosti posi
ex medio , seu ripar atque undae inter se comparatione r Alter autem ad mrat, ripae atque undae comparatio emesse ultimam rationem fluminis, ex ea ciue pendere totam fluminis naturam a deinde tamen repente ineipiat aliquid cle sonte recitare, de mari aurem omia
inino nihil sed tantum iterum de ripis. Quaero quis eorum uero propior est paut quis naturam fluminis saltem vero
similius explicavit Praecipue si hie posterior antea adfirmaverit, ficiem flu-
175쪽
p FENDO FIUS VEL CARUIT FACULTATE G. i t
minis atque cursus Rheni v. g. esse, ut plane divinum, praeter nomen demonia Moguntiam tendat. Ita prursus Puc lirari. Si enim volet demonstrare, vim fendorms totum iuris naturae flumen legis a DEO esse , debet ostendere n IN primus ac solus promittens, assidue non dia per quae homo resertur ει nectiturnis in parte riparum versatur, eumque essentialitur ad D m. At nunc niuit illud indagare se dicit ea via, qua nulla aliud recantat quam antiquam fabulam sit propior, & accuratiore contempla- socialitatis, quae ex amore sui, cupiatione, tamen neque sontem ad hanc i, di neque nocendi demonstrata sit. D mdagationem necessarium vidit neque autem velle legem qualemcumque οὐ
mare: sed omnibus jam constitutis es servari ; DEum andidisse has rationes; flumine fluxuque integro adornato, re- DEI finem hunc esse; connecti nos per b..pente incipit loqui de sonte, atque Hi- ista ad D m ae referri, ne syllaba suucere, Oim suminis nullam ctri, nisi dem probat, at id unice crat proba
praesupposito saltem sonte. dum. Certe cum primum moroνem n
minat , id eum serio de DEO cogitas. Puffendo, . I. Equidem pessendoissus, speciem se non magis probat, quam Aristot probatur . praebere vult etiam serio de DEO I, lem, qui post multa de primo motore 'uentis; idcirco g. et . accingit se ut disputata adhue ah Atheismo non est ostendat, quomodo cognosci postit, absolutus . vel saltem . suspicione noti
vim obligationis ac legis naturalis mom immunis. Verum ego rursus, ut is hisi ex DEO manarer ait enim, hoe pius ante hac, profiteor, me id crimi. lumine rationis demonstrari posse. Aria nis ipf flendormo imponere nolle gumentum eius hoc est. Dpus nat, Quin hoc tantum ajo, argumentis eumram rerum & hominis ita se avit, ut ac fundamentis iuris naturae nimium homo nectueat servari sine societater prosanis di fallacibus uti, ac talitas , Ergo intelligitur , mum voluisse, ut quae animnin ad D m nequaquam du- homo actiones suas huic indoli , quam cant, quod tamen , nostra sententia, mame naturae prae hiulis allignavit, finis est iuris nariuete. Imo squis vel attemperet. Atqui hic finis obtineri ineastus, vel animo nonnihil pravo a nequit, nisi observata lege naturali: cesserit, sacillime seduci posse in natura- α Meroo obligatio legis naturalis venit a lisinum, ismum, inditarentismum,&e.
DEO. ita ut ad extemam tantum societatis speciem totam vitam suam Domponat
Primam ex suis propostionibus prohat his verbis : Ea de catio DFushomi. v. Quod igitur initio poteram Pusiani indidFe --- notionum Belatitati fendormo cum Cicerone dicere ei feminentium ea rem ς easque notiones mune pro coronide dicam. Num Nia distria. h. per morum rerum naturatium, ab ipsio deamus quas , de fiummo bono , quod misisti. tanquam primo mot-e projectam , ania continet phasisophiam aio ego, quod
inis insinuat, eorum e necessariam com continet jus naturae) requia ranim a nexionem ae veritatem perspicue repram extiris, qtiamolν- as inmentoribus tam
lentae. Per has autem notiones rem . μν/Mistis Eusentisis 3 Lib. IV.sendorssius haud dubie intellisit qua- de Finibus Cap. VI. Ego certe id commor suas scorteas rotas, appetitum no- fecisse me spero, Pustendormum, cuicendi, amorem proprium ccc. de reliqua Goctrina nihil detractam umlo , juri tamen naturae scribenso longamIsis IlIta. 8. Nemo logices vel parum gnarus imparem sui se ; id quod Gundtingitis, Eatiocinatui, non intelligit, miserabilem esse hunc Hesneccius, aliiqua anta via a m-
Pulffendormi discursum, in eoque nihil runt ipsi.
176쪽
Ius Naturae a Putandorssio & He eccio
desicriptum, non esse Ius Naturae promissum sed particulare juris civilis, ornatum aliquot spoliis Ethicae ac Theologiae moralis.
Vel vir seorsim ex aliqua materia factus est, & mulier seorsim ex aliqua
Vel , quod sere idem est, eodem tempore ac loco, aut locis temporibu . que diverss DEus condidit plures viis ros & plures taminas, ex quibus reluquum genus propagatum. 4. In omnibus istis casibus homines ita conditi, singuli sunt in statu puro naturae r inter ipsos est similitudo seu identitas natura, at societas inter ipsos nulla est. Quod enim tempore simul existant, non facit societatem; sicut
Oranchetehius non fuere in societate, quamquam tempore eodem viverent. s. Quod loco concipiantur coniumcti , non magis eos socios facit, nisi alia accedant iacta. Pumodorae Them. I.
rae. unagina. & Cap. Them. XXII. Pugendornriti. fius profitetur strihere illud prius. Lib. I. Cap. I S. 33. pronuntiat de se in hunc modum: Nos, qui tite iliudunt ne bominas octoa traisimus, quo rura nee sistas ex Amine rationis relligi potes, ne quam peνrodimus, oti mori sartim lominum unquam extitasse,
aut jam esse pos , aut debere, in quo S E ISTAE obligationes in eundem Arene. Igitur suum ius non stripsit
vel sothere lutem professus est, pro D tura in hupothes, seu per adventitium statum alterata, sed pro natura ab omni hypothesi abstracta r qualis natura hominis esset etiamsi conciperetur solus, aut in luna positus , aut in spatiis sorte imaginariis. Et scribit ossicia pro illo satu hominum, de quo non possit dici, eum unquam extitisse, aut iam esse pos-- - st aut debere consequenter scribit prostitu naturae purae, qualis iam esse noti potest. tishmius Them. II. Huic vero promisso nemesi contosa liquam inhaesit Puisendormus, sed principia plane contraria & hypothetico tantum statui convenientia posuit. socialita3 i . Possiit enim socialitatem tanquam . sontem omnium Oserorem, in quibusio. 94 iam latissime deinde versatur iste scriptor. tum mpo At Socialitas eius e ossicia non eo veniunt statui puro naturae sed advenistitio seu hrpothetico. Igitur Pusse eo us posuit principia & hine fluentia ossicia non conuenientia promisso statui
a. In prima harum propositionum ,sve Mavore, quam dialuctici vocant, tota intentio , totus labor PussendorLfianorum scriptorum desudat. 3. Altera propositio seu Vnον se ostenditur. Ex lumine naturae solius possunt uia initia hominum concipi. pistat. V ei enim unuS homo a causa prima positus est in mundum S in statum situm naturalem: ex quo homine deinde δε- mina sit ab eadem causa prima producta, de sic porro ceteri homines.
6. Quodsi Actum unum aut plura accedant, e. g. pactum , consensus &determinatio quorundam ossiciorum, antea non dehitorum , iam non est si tus purus, sed adventitius. 1. Ergo omnis status socialis est st Omnia sa. tus hypotheticus. Prohata est igitulos seculis illa propositio nostra secunda
g. Neque potest objici, primum sta- Obihao datum adventitium, nempe connubialem, statu inon esse proprie adventitium, nec sa- Naium humano constitutum, sed ipsa pura natura praeceptum, S homines illos ipso instinctu naturae ad hunc obligatos fuisse. Nam qui hoc aiunt, in duo a surda videntur incidere. i. Si isse in solistis. sinctus est lex naturae, moralis,iustum faciens revera etiam animantes serie . sunt naturaliter iustae, quae hunc instimctum exsequuntur. I. Si ad connubium non fuit opus consensu & pacto aliquo, sequi videtur, primos viros iure potuisse eosere seminas ad connubium, aevicissim . taminis cogi. Deinde qua ratione demonstrabit Pusendorssus, adessentiam hominis pertinere coniuncti nem maris & ει nae r aut propagati
nem necessario per hanc con unctis
ab initio fuisse iaciendam Potuere multis aliis modis propagarit & sallitur Guniuingius, dum ait, indecens f
177쪽
7 Us NATURAE A PUTTENDORERIO M.
m m , ut pater prolem in brachio suis more aut dorso natam circumgesta. , ret, scut arbor gestat sua prima. aluo eas. NeFe rite objicitur, homines istos undecunque primos potuisse ac debuiste ex contemplatione naturae siue inter se similis, agnoscere, Impossibile esse ut ipsi se servent, nisi societatem inter se ec societatis varia ossicia colante adeoque societatem esse naturae humaianae cognatum ac proprium principium. Nam praeterquam quod haec omnia graistis asserunt , potest ea impuFilitas omnino negari, cum nulla contradictio possit ollendi. Deinde Principium intrinsecum dehet maxime conforme esse naturae humanae in eo, in quo ea maxime dissert hrutis di sed in coniuncti nem maris & foeminae, in defensione etiam mutua contra vim , ct in aliis id genus ossiciis societatis externis homo non maxime dissert a brutis; imo p tius differt in internis. Ergo societas ista Pussendormana non efficit naturam puram, neque adeo eonvenit ei statui DEMUM 4 'que principium iuris adventitii p luee naturae thlS & civilis, quam naturalis. Quod conτetiit M. autem derivenetiν haec ossicia a iure natui hypoiM- turae, id non facit ut ius sociale sit ius naturae puris. Omne enim ius non sor- maliter revelatum debet a jure naturae Ανivari. Omnesque leges etiam minumae societatis. Quodsi ergo ista utirivatio saceret, ut lux aliqua sit puta naturalis , omnes leges Romanae , Ge manae , Sinicae erunt lex purae natu . di sunt a disciplina & logica aliena. Quapropter si Pumendormus putavit, in eo se descripsisse Jus purae naturae,. quia omnia a se prodita otiicia polline derivari ex iure naturae, deceptus est. Leges enim Romanae, Germanicae, ponicae etiam ipsae derivatae sunt ex suis re naturae; nec tamen cas Pulsendoriasius admittit inter jura naturae, imo . excludit, aeque ac Christianas.
stainhnois Them. II. In statu adventitio seu theticua duo hypothetico & artificiali duo possunt,ate genera considerari. t. Ossicia quae restant exti,diri isti statu puro natura. a. Oinia nova quae statui puro ex facto proprie vel alieno accesserunt. De illis prioribus
P a d. s. vix pauca exposuit inissendorimus , t sua poseri, tus vocatur in posterioribus. Igitueri inctarii totus eius labor paucis exceptis vertatur in iure civili utcunque imperfecte tradendo. 1. I. Manifestum est autem ex ipsius flandorsit verbis priore Phemate ablatis , ipsum longe ab his diversa pro misisse i nempe ea tantum ossicia, ouar necessaria ex lumine rationis colligi possunt. Nunc autem persequi eum ossicia, quae non ex rationis lumine ne cessaria colligantur sed ex consensu icartificio hominum, quamvis supposita ratione seu natura humana; quod alium
de planum est stipponi, debere, si conia sensus ille sit hominum non jume
a. Quo enim syllogismo persuasilee homini uni ex illis primis, necessarium
esse connubium, necessarham mercari, emere domos, navigare, furvire, regnare , militare, & cetera, in quibus tres partes libri distendormani absol,
Trum. IP. Ex ipsis Puffendormo &Pisiendo, sex Gundlingio probari potest, ipsum nua apis is non docere sus natura purae sed civile, ς με seu artesectum. r. Pussendo Bra postquam duog lubros & tria capita libri tertii scripsisset, caput quartum sic incipiti siua his,
nus ex sera fiunt o eis, ex communi aliati regnitione, quam uatvra inter omnes homines constituit, invatam duratur, his
ACTUS ANTECESSERIT. Enim. I parfliuvero solo is oe arasita e reumseritio off. a M. et Mia, qua intre somori mutuo fune manatat . exercendia, Barum est. Nam neque quia Maevis ea ia ingenii lonitias, tit orem,
quibus aliis prode se gurant. EX SOLA
HUMANITATE ET CARITATE pH, Iis
velint praestare, eiera ex orata prinpars recipiendi be. Rutioni Di. eo - μ ιιε-- venit, ut, qua actiones per priores nLogationes nondum sunt oceupata, ad IA A
MODO OPFICIA BOAXIT . TIS SEU CARITATIS DIFFERANT AB ILLIS VIME EX IG
UE ADEO IUSTITIA A DI IGIT IUD esuit '
178쪽
a. Habemus ergo duas periodos, vel quas epochas iuris naturae Pusse dormani ab ipsemet auctore designatas. Ea Pussendormana, quae usque ad Caput IV. libri IlI. eflua sunt, debita Hariforis & ltimanitatis, non iuris proprie dicti, sed Heori, & innesti: Quae
vero ex illo capite ad finem sex sere libris exponuntur, illa denique propriam iuris obligationem habenti non tamen Juris naturae, sed advenitii & eonveniarionatis , adeoque civilis r nempe quae in varii generis pacto stipulato constituuntur, & in quibus totum ius civile consistit, seu artefactum. Itaque duo Libri Puffendor si continent Decorum, Honestum, & charitatem, non italitiam: reliqui sex libri continent iustitiam, sed particularem & civilem tantum. Atque haec ex ipsus Puflendornfii consessione & descriptione. Uhi ergo , in quo capite aut libro est illud Famosum ytis nottio Asendor fanum ;quod tam necessario fuit a Puisendormode novo elaborandum etiam post Gr tium 3 Ego certe in toto libro nulli hi 1 vcnio r nee ipse Pu flendorisus invenire hoe in suo libro potuit. 3. Equidem subolfecit Pussendors eo, haec sibi exprohatum iri, quo ergo locum sirum utcumque tueretur, gladium sbi de priore plumho labresccit, dicens : ffsinat m, qua er qualia pa-m a sngulis hominius ineantur, in misiustis tu artis, io, ut tam/n ahqua inter lumines Mistane in genere γ indesniti, haesentis natura pracepit, quatenus ne I sitis seia iras'pax inteν homines se Cari nequit. Quam versatile hoe si telum, jam ante ostendimus, Redit
Pus dorilius in eirculum, ac demon- strationem ducit in id, quod est in eo troversat nempe an socialitas eaque t . . - lihus pactis formata S artesecta sit praeceptorum naturalium principium S sun.
t I g ἡ ἡ declinat. Promiserat enim iura
r. Scieri s. natura talia, quae in sormam disti pii cam n et . Nar ah ipsemet redacta fiait, & quidem ab ipso tanquam primo cui hoc in orbe terrarum post homines natos contis xit , cum Natura humana ante ipsum ista re ad socialitatem iure natura necessaria caruerit, calamitatu uon satis
deploranda. Cum ergo reliquorum conatus disciplinam nullam oleant, sed sint labores asinini, ita ut qui unum
horum nugatorum noverit, omnes noverit a necesse est, apud Pustei orisum omnia demonstrative cohaere, nihil e tra orbitam reperiri, praecipue autem
nihil secum pugnans. Liceat ergo flendormo quaerere r num pacta illati ossicia, quae ipse a libro tuo tertio usque ad octavum diffuse exposuit, stitost cla Juris naturae illius, quod ipse sibi scri hendum proposuit 3 an vero sint oLficia juris naturae alterius cujuscunque, quod ipsi propostum non erat; seu civile illud dicas , seu hypotheticum albquod, seu absque nomine dimittas rs. Si responderit quisquam Pusse dormanorum, hunc Patriarcham in illis quinque libris docuisse jus naturae tale , quale docendum sibi sumpsit; fateor, me hanc pulcram disciplinam non capere. In ipso enim ingressu operis sui, Lib. I. Capite I. g. II. edixerat, quo tenderet; nempe se hie EA DUMTAXAT OFFGA hominis tradere,
quorum neeessitas ex lumine rationis eoAtigi potest, nequaquam autem pertem dere , ejusmodi intum homanum unquam
GATIONES in etinim eaderent. Haud dubie omnia ab ipso describenda hominis ossicia pertinent ad talem si tum , qui ncinquam extitit , nequa nunc potes extare neque debet extater In statibus autem existentibus sunt ocfieia contractuum & alia ab ipso per lih- ros quinque vel sex defripta r ergo ocficia ab ipso deleripta non possunt esse eadem cum officiis ab ipso describendis sue , quod idem est, alia officia proposuit sibi descri here, alia revera deia scripsti Amphora cespit institui, Demtente rota cur urcetis erit ρ Horat. Art. Poet. Hoc autem majus peccatum ullum committi posse a scriptore nego, in vera S methodica disciplina , quam ut a scopo proposito penitus aberret in ni
6. Quod si pumendor sanus aliquis contendat, Pulfendorisum sive in primrihus, sue in posterioribus libris, sive in omnihus lihris descripssse officia ad
statum naturae puram, non adventiistium vel hypotheticum pertinentia; ego quidem rursus huic demonstrativa disciplinae capiendae me imparem profuteor. Pacuis enim officiis propositis, iisque non iuris sed honestatis tantum , initio capitis IV. libri tertii incipit do. cere sic e Ue mutua infer homines o si via , qui I uctus eos socialitatis, eo cres ιν ιν
179쪽
GULAS exerceantuν , NECESSUM: FUIT, homines ipsis inter se conveniari γα Distinsuit deinde inter obliga-
. tiones sola ratione deprehendensas, seu factas ab ipsa natura; & inter alias oriatas ex facto hominum accedente, PUS No M tribuente, sive per pacta con siituto. Has autem obligationes no spatas & jactis hominum ortas destri . Dii sex libris. Igitur ex ipsius doctrina ac principiis liquet, ipsum descripssse ostiata nova svothedica stastis ex hominum facto orti non puri. Haec autem, luantum ego perspicio, sibi contraria uni. Pussendorisus scripsi in toto libro officia pro statu puro non pro hypothetico S P endorisus descripsit offi-eia pro statu hypothetico, non pro puro r idque sal tem per duas tertias op . . ris sui partes, imo plures. i.uhozκ 7. Q odii vacaret illud capitis qua ii initium preta vestigio examinare, facile esset ostendere, nullum prope in illo verbum esse , quod cum reliquis haereat, quod non salsum sit, nonamhiguum & versatille, non salso stirposito nixum, aut alias fame methouo ac rationi adversum. Neve ea comis
ministi tantum fine causa insimules, consideret aliquis voculas illas paucas :Pacta necestaria fuisse ad E9 CRGERIUS exercenda officia charitatis. Hoc autem stricte sumptum significat, pacta nece aria suisse non simpliciter, ita ad molitis esse, ut loquuntur doctores; Pussendorisus autem alias dicit pacta necessaria fuisse ex obligatione legis naturalis, quam omnium fri ysmiam, non tantum ad melius esse, ipse agaoscit.
8. Eodem spectat, quod alat, pacta necestaria fili de ad OFFICIA CARI.
TATIS seu humanitatis crebrius exeriscenda r & tamen ait, per pacta demum introductum fuisse bus novum proprie dictum: ante pacta autem non fuit nisi charitas, ct naturalis obligatior igitur ante ea non fuit ius proprie dictum igitur ius naturae, quod certe ante pacta fuit,' non fuit ius proprie dictum. s. Nec multum abludit illud , quod
per pacta ait hoc tantum ei sectum esse, it per certas VELUT regu ι homines exerceantur. Tam versatili modo nonioquerentur doctores nostri, ut pacta dicerent uolue reptilus. Quas regulas. sed piget immorari. Illud ubique sere elucet. Pustendorisium versatilia loqui, - ut facile in omnem partem sua interpretari posset, & squis eum premeret, hunc convitiorum plaustris onustum dimitteret, fretus interim tutata potem
tum , quibus omnia concessit, tanquam iure naturie debita.
1 o. Gund gitis Discours uber das Gundimal matur, iand Dolcree ι Recti. Dis r. promissa insu praeliminari g. i. ait: se in suo Jure iure
tria observare. I. Quid m0 sui
dictet, sine respectu ad impcrium i crinianaerea. Quid in stam Imperii obseri andum ti.turelia clo 3. Quid illa priecepta rationis inter genis visi a. tes operentur 3 Ante hae omnia coni a
sum sectamur , illi PAM CIVILIA,
jam jus Nattiri, jam Ius eratium ex
ponunt. Eam ob causam mili Asm dorsus, quoties eum pro sensu ex ph. ravi, fasidis frit; quod bomines conis ruriat. Quippe me usum initio conturia lavit. Quamquam autem Gundlingus non definiat, quanta pars operis Punsendoessiani in civilibus versetur, id ta men cuilibet iuris civilis vel parum perito non potest esse ignotum, duas esse saltem tertias partes. Ceterum quid de I flendoriso ipse iudicet, liquet ex ejus Distursu praeliminari uber das veta tur ι unt, Dolcree , Pu endorssus quissivit, librum futim methodo magis felousio inserueri. Quod nostri icholastici vix agnoscent. Deinde dicit Asreri Fimius non omni purus ese, sed neque omnino lar&rus, sis modius aut ν tartarum M purum. sint vera in is non omnino potens est , cogitata Da ope nescit rite exprimere. D eis
libros consumpsit, ex illis octo, in altercationibus maxime metaphysicis S i .24s s. d.
ex toto opere sve ex septuaginta qua--, reor non nisi sex capita impendit in OLscia caritatis seu humanitatis descri hendas adeoque sere nihil in ossicia imris naturae proprie dicti, secondum ipsum. De origine di varietate entium moralium cap. L Libri I. De certit dine disciplinarum moralium Cap. Ita De intellectu hominis prout concurrit ad actus morales Cap. tu. ubi jejune ac consule de conscientia diserit. Davoluntate hominis, prout concurrit affactus morales Cap. lU. ubi paucissima eorum attingit, eaque perturbat, quae a nostris doctoribus amplissime ac diastinctissime, ac quod est summum, se cure pertractata sunt. De Actionibus moralibus in genere M. S de Imput tione Cap. V. in quo omnia ad haerelinordinantur , 5 ad gratiam divinam, &Justificationis opus velut iuris nature contrarium e uissandum. De Norma
180쪽
nuia, confusa, versatiliaque docet, quae k majoribus accepta multo peiora reddidit. De actionum moralium qualit . te Cap. VII. Uhi de bonitate ac mali
tia, de iustitia ac Iniustitia tractat, nulla parte similia iis, quae maiores documrant. De Actionum moralium Quam litate Cap. VIII. & Cap. IX. iterum de Imputationer quae ad haeresin mectant. Et hactenus Jus naturae non, sed iuris naturae quaedam praamhula statuit. a. Libro deinde II. pergit in praeambulis. Capite I. explicat, Hominis na
turae non congruere ut vivat exlex.
Cup. II. de statu hominum. naturalidisserit. Caput tertium impendit initiquirendum quae denique ut lex &principium iuris naturiae; cuius mag-Dam partem superioribus depexam de dimus. Denique vero hujus libri tertii resdua tria capita, S lihri sequentis quarti capita tria priora impendit in uesignanda officia iuris naturae, Vel, iit alibi vocat, in officia humanitaris
leu caritatis.. 3. Cetera omnia, quae de Contracti-ι bus, dominio, pretiis, connubiis, Jure patrio, imperio, magistratibus &c. comsuse prodit, nullus est sere Juris Comsultorum, qui ea non accuratius e
pendat: nullus Theologorum qui non intimius perscrutetur. Quae si vellem singula hic ante oculos exponere, es plex mihi volumen exscribendum superesset: nempe unum Pussendorisi,
alterum alicujus Juris civilis consulti, aut etiam Theologi , Puisendoris ocomparatum. Sed quid necesse, scri ta rescriberer Legat qui volet tamen dorssum iuris civilis es Theologiae iam antea gnarus, & fatebitur praeter sorte Poetarum ac Philosδphorum dicta)nihil sere se ex Pussendorisio adcliscere, quod non distinctius antea sciverit. Contra legat aliquis solius Pussendors fit gnarus Jurisconsultos & Theologos, mirabitur, ita sipondeo, quanto in labyrintho ante circum palpaverit: praecipue si Theologorum nostrorum ac Ita torum principes consuluerit. Non eis nim inficiamur, inter hos alium alio esse praestantiorem aut copiosorem aut clariorem aut prosundiorem.
Ju. tis quidem multo modestior, in ceteris . tamen aeque ac Pulsendorisus deficit, non natu, & ius Plerumque civile, hypotheticum purae. ac artificio seu ex facto hominis ortum docet ex quin uim suis capitulis non nisi h altior impendens in ossicia talia,
quae ne quidem ipsa sint officia iuris, sed potissimum Charitatis, honestatis,
decosi In ceteris pauca tantum e
rum tenuiter & per meras plerumque assertiones tradit, quae a nostris ampli sine deducta, excussa, & confirmata Dudum fuerunt, & hodieclum in omn/bus stolis docentur. i. Hei neccius duos facit libros ex lia hello suo. Imus dicitur de Iura Na - . Secundus de Bra Gentium. a. Liber Prior continet capitula Giv- ,
desim. Ex quibus priora quartior Vc santur in preparanda, ut ait, Juris natura disciplina: nempe de nomine ac
Juris natura; de Actibus humanis; de Conscientia; De Ignorantia vincibili, invincibili; De Spontaneo, libero &c Distinguit Principium Juris naturae
norma actionum humanarum. Agit
dis Justitia DEI & hominis. Facit amoris duos gradus Justitiam ct humanita
tem r & de amore concupiscentiae auhenevolentiae quaedam disserit. De Imputatione denique, culpa, foro sori cleforo poli. De legis interpretatione, ignorantia, vi , metu. Quae qui cum tractatibus de voluminibus Nostrorum tam Theologorum quam Jurisconsultorum contulerit, extanguia & pauperi te plena deprehendet 3. Copitulum ./uineum impendit os.ficiis erga DE , agens de eius hon
re, superstitione &c. Et hic dici ρ test, ipsum Incipere Jus natura tramiare. Capitulum Sextum pergit in iure
natura agens de officiis hominis ediga se. De autochiria, cultu ingenii, corporis, samae &c. Capa Io Septimo pergit in iure natura, explicans ossicia ho minis erga alios absoluta S persectat
S de iure in vitam alterius, De moderamine inculpatae tutela De laesonualiorum in honis animae, corporis, fama. De Mendacio, iure iurando. De restitutione. Capate Octavo tractat aliquantum de officiis imperfectis quae vocat, nempe de heneficentia, gratitudine. . Atque hic finitur Jus naturae quod ius naturae ipse putat esse hactenus purum, atque Heineret, ab hypothesi liberum. Ut adeo suta ni m non ducto calculo ex omnibus quindecim
capitulis primi libri ne tertia quidem .: 'pars impensa suerit ab Heineccio in ius
naturat purum. Reliqua undecim c
pila aut prole mena sunt, aut ius h potheticum seu pactilium & civile aut quasi civile, certe humanum, loquumtur. Totus autem liber secundus iura
s. Nam eapira IX. Libri primi Inci- Ultesinapit agere de officiis erga alios hypoths Proharunticis; ubi de Dominio, proprietate, pos sessionei De bonorum divisione: Demodis acquirendi dominium, ut inveniatione, alluvione dic. Cas. X. De M.