장음표시 사용
231쪽
XXIX. Gentilium Apotheotim, cum Sanctorum nostrorum CanonIzat Ione
convenire Heterodoxi homines arbitrati sunt , ut videri potest apud Ro-dulphum Olpinianum in Tra ctatu a. de Origine, progressii . caeremoniis, &ritibus Festorum cap. 6. de apud Fabricium in Bibliographia Antiquaria cap. . it. 14. sed mendacissimos homines arguunt quot quot in utraque observantur discrimina , de quibus lath egerunt qui argumentum hec pertractarunt ἔpraecipvh vero quod Apotheosis Gentilium coufidiebatur etiam per unius temstis assertionem reserentis se consecrandum vidisse ex igne redivivum Ccem tum penetrasse i quod haec ad Imparatores tantum , Et Foeminas Augustas erat adstricta nulla habita cnnsideratione vitiorum . quibus dum viverent in ruinabantur : quod sic consecrati Dii crederentur, Divinoque cultu adorari
Olerent ὲ cum e contra nostrorum Canonizatio tum heroica eorum sic in ora Praesupponit , tum miracula eorum intercessione patrata . ει multorum testitim assirmatione corroborata ', nec tantum sit de summis Pontificibus . de
Regibus , de Episcopis . sed de quocumque , perspecta tantum virtutibus quibus dum viveret essu st. aut morte , quam fortiter subierit pro Christ i si . de; ot Ecclesialtico accedente iudicio. in quo statuatur an hic, vel ille publice colendus si , non tamen ut Deus. sed ut Amicus Dei, de tamquam Dei testis, servulque aman issimus, cujus iudicii tutissimum testimonium no his reliquit optatus Mileuitanus Auctor IV. laeculi lib. I. ad verius Parmenianum . Perperam ergo ex his dictum esse cognoscimus nostras Cano rationes a superstitiola Gentilium Apotheosi originem traxisse . sed tandamentum habent in doctrina Catholica de cultu . invocatione. Δι interc. moti e Sanctorum .dc in antiquissima Ecclesiae Disciplina , quae priorum taeculorum monumentis innixa Religiosi cultus exhibitionem probat, tum erga Martyres vindicatos sillos scilicet , qui declarati erant communi Piorum senIentia in eam summam dignitatem relatos iam inter Coeli indigenas in ic ipiorum cineres, de memoriam, ut cumulatissime lesitur in amplo Dagmento Epistolae Smyenenss Ecclefiae de S. Polycarpi Martyrio , quoa in Eusebii historia insertum est , cui Origenes, Terrullianus, ει Cyprianus suffragantur , de in litteris illis
Encyclicis . per quas Martyrum notitia ab una ad alteram Ecclesiam transmittebatur, ut ne dum gloriosa certamina omnibus innotescerent, sed ut cui
tus Eeelesiastico iudicio in una Diaeeesi ab uno Episcopo introductus ad alias, assentientibus ipsarum Episcopis extenderetur, de quibus epistolis Florentinius in admonit. a. de vetustioris Minyrologii vulgandi proposito, Ruinare. in Praesit. ad Acta Martyr. g. r. n. 3. Benemus in Dissert. I de litteris Encyclicis g. q. n. I . ει Rodu vellus licet auctor heterodoxus in suis Cypriani eis Dissertationibus late scripserunt: tum erga Consetares, quibus quarto
currente saeculo honos publico cultu delatus est , ut persuadent ea , quae S. Nieronymus resert in vita S. Nilarionis, Ec ea quae Sozomeniis lib. 3. C. II. ocrates lib. 8. c. I9. uterque Gregorius Nissenus scilicet, de Nazianet enus
in laudibus Basilii, de Athanasii scripserunt , quibus addi potest Severi Sulpitii testimonium in epistola a. de Concilium Turonense I. anni 46i; de id quod
scribit Cardinalis Bona Rerum Liturgica r. lib. a. c. I 1. n. 3. cat adhaeret
232쪽
& susius in lib. 3. e. x s. ubi narrat Eulichium Sanctissimum Monachum
tanta apud Nursae populos in veneratione post mortem fuisse. ut quoties aethanimio terram longa siccitas exurebat, collecti in unum Cives Urbis illius, eius Tani eam levare , atque in conspectu Domini cum precibus offerre conlue Ferant, cum qua Tunica dum per agros pergerent exorantes, repente Plu vha tribuebatur ι quod postremum testimonium addidimus, ne huic Praxi, de Disciplinae Eeclesiae.aliquia reponeret eiusdem S. Gregorii Papae Decretum oditum in Concilio Romano A φ97. ut coherceret Plebem, quae in colendis summis Pontificibus recens defunctis nimis facilis erat, uori vero ut in serra posset nondum tune temporis datum faisse inatium Cultui Consessorum , cum concors esse videretur penes Auctores omnes sententia, quae hujus Disciplinae initium ad saeculum IV. refert post taempus B. Silvestri, ut ait Innocen- tins III. lin. 3. de Mysteriis Missae e. Io. progressum vero ad tempora Atrebatensis Synodi , quae inter alios haereticos, illos etiam condemnavit, qui a serebant solis Apostolis, Et Martyribus venerationem ab Eeclesia esse impendendam, exciviis Consessoribus. Hi quippe, dixerunt Patres, etiamsi non senserint gladium, tamen per vitae meritum Deo digno Martyrio nou primvantur, quia Martyrium, non solum effusione sanguinis , sed abi inentia peccatorum perficitur, & ipsi gloria Martyrum non carenI, quia, dia voto, Ecvirtute, & potuerunt esse Martyres, & voluerunt. Atque haec breviter dicta
sint de Religiosis Sanctorum cultu iuxta antivam Ecclesiae Disciplinam: nu nude Eceles astico in Canometationibus iudicio requisito dacendum est. XXX. Ecclesiastici iudicii necessitatem , cum agitur de colendo Divo alcohercendam Plebem , de qua timeri potest, ut uoti tam consilio , quam im-Petu quodam pio, de reverentia magis erga recens defunctos, quam pruden ii aestimatione Sanctitatis in ea obsequia prorumpat, Sacri Canones agnoverunt; ualde in 3. Parte Decreti apud Ivonem cap. 34. sic legitur, in Ecclesiis, ses Sane is voviter inventis, nisi Di copo probante in ejus Territoris
πιιsime veneremur: dc hoc idem legitur in Capitularibus Caroli Magni, de iasynodo Atrebatens A. Ioa s. c. a. hoc landamento, ne sepultis temere Divina solvantur, is ut vita sepulti ex amisetur, F secundum Euavetium fuit,
o ue quis emeraria auctis itate , ut apud ι Guillelmum Malmesberiensem Episcopum S. Anselmus in sua Synodo dixit . Corporibus mortuorum reverentiam Eanctitatis exhibeat. Hinc Ecclesiastica Hiltoria plurimis reserta est monumentis , quibus iastenditur solemnes Corporum trant lationes . & elevationes, quae erant prima Ecclesiastici Cultus in diei a erga Desunctos, nunquam caruisse Episcopali auctoritate. ut late offendit Fontaninus in sua Dissertat. de S. Petro Urleolo, di ne demonstrat Lupus in suis Notis ad I v. Concilium
Romanum S. Leonis IX. apud quem Scriptorem non pauca etiam leguntue exempla pro remotione cultus erga eos, qui ex errore populi, nulloque praecedente Episcopali examine inter Beatos publico cultu fuerant recen siti. De hoc antiquissimo Eccletiastico examine loquitur Bene inus in sua citata Dillertat. de litteris Encycheis e. 3. g. r. n. 6. . dc 1nter cetera scribit quod Ecclesiarum Antistites maena semper solertia, summoquestudio caverunt . .e cui Religiojum buna cultum decernereat, qui suo re ipsa merito mactau dux bu Bouore non esset , ejusque rei gratia invigiiarunt . ut ex certis is
233쪽
fam Marorii, vitam se Mart γris penitus internoscerent, eadem doeuit Cypria nus qui cum in epistola ad Rogatianum Episcopum . di alios Consessores scr8psisset quos am inserisse eorum numerum. ut Iaudem praecipui nominis prava Dacouversatioue destruerent; addidit quod dignoicere oporteret an in Ecclesiae Catholicae unitate mortui fesssent, an potius inani gloria. aut alio saeculari mO tivo ducti passi fuissent , de ut demum caussa eorum mortis P .steret, dicentu
Augustino, quod Mart rem non facit pana, sed causa . In Africana Ecclesia hoc examen ad Primatem tantum deserebatur, ut adnotavit Lupus loco citato , quod caussae suat cur Savossatus . non alter 1 quam Primatibus exa
men hoc faciendum concesserat, achibitis in Ccnsilium collegis Episco Pis, ut ait in Apologia Theologica , pro Sancti rum cultu pag. 31. sed re Vera communiter traditur extra Asricanam Ecclesiam iudicium hoc in unaquaque Diaece si ad suum pertinuisse Episcopum . quo rite peracto , qui
dignus Ecclesiastico cultu inventus fuerat, hoc honore non carebat, qui Altaris potissimum. aut Oratorii erectione, expleri tandem consueverat ut com Probant ea. quae in Sermone 3 Io. Augustini legulitur . 4c illa quae notavit Ammianus Marcellinus lib. a a. c. a I. quibus suffragatur Optatus lib. 3. n. q. qui hunc morem in Donatastis reprehendit . qui Circumcelliones suos. quos Taurinus Comes publica auctoritate compescuerat. Martyres occubuisso lembrat, de honore erectionis Altaris eos prci equi ausi sunt. de ePistola
Ecclesiarum Viennensis . de Lugdunensis , ad Ecclesias Asiae, dc Phrugiae apud Eulebium lib. s. c. I. ut loleph dic aliger in an madversimibus ad Chronicon Euiebii, apud quem Martyrium proprie , est Altare imp tum MAENI
-m crueribus, quod Latine Confessis appellatur. XXXI. Ex hoc autem qui,d Epncopali auctoritate Religiosus cultus ali cui Martyri, vel Consessori esset assignatus, clare colligitur intra aliquam tantum Diaece sim, aut Provinciam cultum hunc definitum fuisse, cum Epi scopale praeceptum terminos tuae Diaec ess praetergredi non possit, cum Epi scopi particulares , nec seorsim in Sedibus suis, neque in Conciliis congre gat toti Ecclesiae tegem dare possint, neque eorum iudicium certam fidem iaciat; qua de re, ut ad alias Ecclesias perveniret, ec ad universas etlam ex tenderetur , vel expressias, vel taeitus Romanae Sed is intercessit assentus ἔ εο ha revera veterea Sanctos non certa lege, sed conlae tu line univer alis Ecoclesiae, i oti sine expressa , vel saltem tacita Summorum Pontificum adproba vione canon iratos fuisse, communis est Theologorum sententia. ει late Olien ditur ex eo quod nullum solidum iandamentum occurrat super quo nitatue fides, quam de certa. de indubitata Beatitudine habemus veterum Sanctorum Mariam, Nicolai. Hilarii , Laurentii . Vincentii, Agnetis. Agathae, oc innum merabilium aliorum . qui non leguntur a Summis Pontificibus nominatim canonizati, sicut novissimi ab aliquot saeculis. Porro, ut id plenius intelligatur ammadversione dignum centemus, notitiam Μat tyrum . de Acta Martyrii eo Tum dem ex antiqua Eccleuarum praxi consuevisse ad Romanum Pontificem transmitti , ut examinarentur, ει Cultus eorum approbaretur. Ex Plurabus
monumentis id posset probari, sed quia eorum I pleraque dubiae sunt fidei .
unum eligimus Codicem. in quo exponitur Martyrium S. Uigilii Epii copi Tridentini, quem Codicem Mabillonius censuit honae notae, di annos leptiu- gentias superare. In hoc igitur Codice ita leg t iri Gesta Beatismi Maro
ris Vigilis, qui saecula IV. obiit ut moris erat Urbis Roma Episcopo trau-
234쪽
Ista sunt, at Sacris Marorum memorabilibus inderentur , quae Venerabilis Papa legens cum omni veneratione suscepit. Huc etiam facit, id quod scribit Magnus Gregorius in epist. 29. lib. I. Indictione r. ubi dicit: Nos pene ominatum Marorum distincta per dies singulas pasonibus collecta in unot Codico
nomiua habemus . atque quotidianis diebus in eorum veneratione Missarum solemnia agimus. Qui modo autem potuis et in Ecclesia Romana hic Cod ex reperiri, nisi ab alias Ecclesiis, de ab alias Episcopis delata ad eam censenda sit notitia eorum, qui in suis Dioecesibus moriebantur pro Christo, ut Apostolico munimine cultus eorum introduceretur . aut introductus confirmaretur Ee certe si fatemur omnes ab Ecclesia Romana, de a Summis Pontificibus admonitas fuisse ceteras sibi subditas Ecclesias de illorum obitu, qui Romae Sanguinem pro Christo fuderunt, dubitandum non erit ceteras inferioresEcclesias Romanam cer tiorem reddidisse de illis qui apud iplas Martyres moriebantur, ut cultus apud ilistas permissus universalis Ecclesiae approbatione ad Canon irationis terminos per veniret . quae nihil aliud est quam Religii, si cultus extensio ad universalem Ecclesiam , uti adnotarunt Lucas D. Ac heri , & Mabillonius in Actis M Ordinis Benedictini laeculo s. in Praefat. g. 6. n. sa. Sed ne in iis recensendis, quae dubia sunt immorem uri Dicimus tandem mirum non esse, quod Ecclesiastica historia Actis non abundet, quibus ante Ioannem XV. invicte probe tur Romanos Pontifices Sancto alicui Religiolum cultum solemniter indixisse, cum eiusmodi Caussarum definitio , ut conjiciunt Ccntinuatores Bollandiani
in Propyleo ad Acta Maii Dissert. 2o. fieret in Synodis. quas Romani Pon tifices celebrari coram se faciebant , & quia ejusmodi Synodorum Acta vix scribebantur, sed ut in iis lola voce decernebantur multa , sic etiam Epprobabatur populorum Religio circa eos, quorum annuniatiata Synodo Sancti eas , & maracula suerant. Dixi osique ad tempora Ioannis XV., quod satis non constet utrum Leo III. in Civitate Uverdensi solemniter inter Sanctos Suuibertum retulerit , quod aliqui scripserunt innixi cuidam Epistolae S. Lud- geri Episcopi Monasteriensis, quae de hac solemni Canonizatione agit, sed quia hare epistola severioribus Criticis suspicione non caret, de Morinus in
Commentar. de administrat. Sacramenti Poenitentiae lib. I . c. 2 o. vult hanc fuisse conlaetam ante fortan trecentos annos, aut ut maXime ante quadrin
gentos nomine S. Ludgeri ab aliquo Verdensi Monacho in sui Monasterii Commodum, ec gloriam . Brovverus vero in notis ad vitam S. LudgerI c. 31. San felicius in epistola , quam ediderunt Continuatores Bollandiani ad diem 26. Martii, Lueas D. Acheri , Pagius , aliique censuerunt supposititiam satis demonstrati hane epistolam ex iis , quae in illa scribuntur de congressu Leonis, & Caroli Magni, itineribusque cum eo susceptis, tum etiam ex eo , quod illa Canon iratio facta narratur eo modo, de ordine, quibus nunc fiunt Ca- μnonizationes; tum demum quia contra morem illius temporis Cardinales Prae Ponit Episcopis. Hinc Mabillonio l. c. ad Saeculum III. pag. 143. visum estinctum hunc solemnis Canonia attonis adscribere Leona IX. quando hic Ponti sex Coloniae ab Herim anno Archiepiscopo exceptus est quo eodem itiner. Beatum Gerardum Tulli Leucorum Anti ilitem In numerum Sanctorum im putandum decrevit. Reliquum igitur est, ut iis assentiamur . qui primam 'O lemnem Canonizati oriem Joanni XV. attribuunt eum in Lateranensi Concilio B. Udatricum Episcopum Augus ae Vindeli eorum Sanctorum Cathali gi, adi i p st, quem postea imitati sunt poneriores Romani Pontifices, ad qu s i tm Per Tom. III. B b Cauo.
235쪽
Cano nitationum negotium delarum est , quod illis tantum re servatum esse Catholica Eeclesia cognosceret, ut dicitur tu Tomo a. Monastici Anglieani p. in s. , de in Bulla Canonizationis B. Chun egundis Imperatricis, quam edidit In noeentius III., & in epistola Archiepiscopi Uiennensis in Gallia .ia Suista ganeorum eius Gregorio IX. pro obtinenda Canonitatione S. Stephani Dieis nensis Episcopi, & tandem ne monumenta singula persequar, ut legitur iae pistola Eluardi lI. Angliae Regis ad Stephanum Episcopum Londinensem , in qua illum admonet, ut iuxta Canonicas Sanctiones cohibeat populum sa- tua accedentem at quamdam Tabulam in Ecclesia S. Pauli Londini existentem , essigiem Thomae quondam Comitis Lancastriae exhibentem , quam absque auctoritate Ecelesiae Romanae , tamquam rem sanctificatam colebat, & adora bat , agerens ibi fieri miracula in opprobrium totius Ecclesiae . qua de re communitet visum est assirmari posse l. ita pertinere ad Summum Pontificem Dei Servos in Beatorum, ερ Sanctoriam numerum referre, ut id interdictum sit Patriarchis, Primatibus. Metropolitanis, Archiepiscopis , & Episcopis . a. hoc ius non pertinese ad Sacram Collegium Cardinalium, licet Sedes Aposto. Iica vacet. 3. neque ad Legatos de Latere. 4. neque ad Concilium Generale absque interventu auctoritatis Pontificiae , neque demum ad ipsum Coiv cilium Generale , etiam si Sedes Apostolica vacet, cum in dictis circuml antiis Concilium tantummodo exequi valeat ea, quae pro Regiminae universalis Ec- Cleliae sunt executioni demandanda. Ne quis autem miretur in his Assertionibus ius Beatificationis adimi Episeopis, Patriarchis , Primatibus dee., id enim vetuit Alexander III. in illa Decretali, quae incipit Audivimus sub numero
6. de Reliquiis, di Ueneratione Sanctorum, & quamvis tune ab omnibus Episcopis hoc executioni mandatum saerit , Controversiam tamen omnem diremit
Urbanus VIII A. i534. qui fines Auctoritatis Episcopalis clare statuit , di omnia ad cultum publicum Beatorum pertinentia, ipsamque Servorum Dei Beatificationem sedi Apostolicae reservavit, quod non sine Divina Spiritus initinctu factum esse credendum est , eum non raro deceptiones irrepterii t, quando privato Episcoperum iudicio cultus in honorem alicuius In unaquaque Dioecesi, aut Provincia decretus est. Ace edit etiam quod cum Caussa Beatificationis, ερ Canonitationis Servorum Dei una sit de maioribus cauilis, quae inter Christianos proponi possit, merito ad Sedem Apostolicam reserenda est, sie enim seripsit Innocentius i. ad Victrietum Rotomagensem: Si austem maiores causs.e in medium fuerint devoluta ad Sedem Apscticam . sicutis odos salsit Nicaena videlicet ean. 18. J post Episcopale Iudicium deferantur , cui subicripserant reliqui Patres, Leo epistola 4. e. s. Hilarus Con Cil, icim. P. Io 3. epist. 8. c. a. Vigilius ad Auxanium Arelatensem tom. . Conci l. p. 31 o. . & demam Magnus Gregorius lib. 3. epist. 34. ad Virgilium Arelatentem . Quod vero Beati sieatio , de Canonitatio sit de maiori bus Caussis apparet, utpote quae universam Eeclesiam relpicit & multiplicibus. ει gravibus dissicultatibus obnoxia est. ouae in ea discutiendae Occur runt , occurrunt etiam miracula examinanda . quae attribuuntur fidei , haec igitur quaestio cum pertineat ad fidem , praeeipue ell ad Sedem Apostoli in Cam reserenda can. quoeter 24. q. I. ad quam Sedem cum praecipue i puciet declarare dubia Scripturarum ea p. per Venerabilem qui filii sint legitimi, mul to sortius dubia Sanctitatis, quia ei te a maiora maius periculum vertitur: Ecrandem ne Plopter multotum Epistoporum limplicὲetatem PoPalum decisti cou
236쪽
.ingat . de ne in infinitum Sancti multiplicemur. Be sic devotio refrigescat.
ει Sanctitas vilescat, Quod ultimum quidam male seriati homines objiciebant in contemptum Pontificiae auctoritatis, ae si Romam Pontifices in infinitum
Sanctorum numerum auxissent , cum tamen tot Canoni*ationes, nec factae sint,
nec fiant , quor fieri exageratur, ut Elenchus ipse Cmonizationum a Romanis Pontificibus lactarum plurium saeculorum decursu Ibmnia tam hane frequentiam evidenter excludit. id autem non est unum illud, quod haeretici homines obiiciunt, nam Oicleisus, Remiutius, Calvinus, ει Petrus Moliis nius, inquiunt quod Romanus Ponti sex canonizando sibi usurpat Diuma, unde Pontificem , hcclesiam , de Sanctos ipsos surore abrepti ferali voce impetunt . Et Canon illationis materiam in iocos, ει cachinnos solvunt, sed Diabo. licas allorum criminationes invictissimis argumentis prostrarunt Ecclesiae Romanae Theologi . duris Canonici Prosetares, deinde etiam eruditiores. ει in Ecclesiasticis ni storias peritiores , ut videri potest apud Gravi nam in concinuatione iecundae partis Catholicarum praetcriptionum . Romam Pontifices in Canon iratione , nihil aliud agunt, quam declarant hos, di illos Dei Servos virtutibus , insgni morte . eximiisque miraculis praesul gentes, di sie in Coel triumphantes in Ecclesia colendos esse . di quia dum hoc agunt debitum, α rigorosum iubent examen praecedere , hinc occasollem arripiunt haeretici cla mandi , quod Papa sbi assum te in Canonizatione Divinam potestatem , Perinvertam hanc Heterodoxorum hominum indolem egregie descripsit Saussa ius
in sua Apolog. g. s. cum inquit: si Ecclesia Catholica, Apostolica. o Roma.ns Sanctos Me sua Fidei , er meritorum indagine, vel Personarum detectia honoraret, tunc clamarent adversarii eam promiscue Baal cum Gripo miscere, reuebras cum luce confundere. nec discernere a justitia tuiquita=em; cum vero omni sedutitate , ae diligentia , maturique ex a Minis libra , ac severi j.
Heia ceusiura Ecclesia ipsa Sanctos inquirit, ac vindicat, pretiosumque a vilis aescernit, ut inter Sanctos memoria veneraudos nuIlum cooptet, ut F qsem cerro comperit Deo , fidei, b operis 'ceritate fuisse acceptum ἔ quotquot autem utriusque hujus Diuina dotis testimonio carent ex Albo ganctorum ablegat , impiosique quosis, nee colit . nee rei otii, sed a Fasis suis proscribit. orexecrandos judicat; tum nihilominus iumet Adversarii eam dilacerant, Divinaque . or sibi usurpare, dum Sanctos nominat, o Sanctiι tribuere dum
decernit colendos , importune clamitant, atque perperam calumniantur.
XXX ll. Nunc dubitatur utrum Romanus Pontifex aliquando ipsam Causissae Canonizationi ν definitionem prudentiae, de arbitrio nonnullorum delega. Verir, de verum ne sit, quod aliquando Generale Concilium absque inter.
ventu auctoritatis Pontificiae in Beatorum, & Sa nctorum numerum aliquem
retulerit, primum creditur contigisse sub Benedicto Papa VIII. sub Urbano II., it sub Clemente Iu . in ea ussis Canonigationis B. Simeoni3 Eremitae , B. Nicolai Peregrini Tranensis, Et B. Othonis Episcopi Bambersensis . Alterum traditur concilio Constantiensi. de quo sertur in Beatorum . oc Sanctorum numerum retulisse Rocchum, et egisse de Beatificatione Petri de Lucemburso Epricopi Metheuss, de postremo litteras Remissoristes expedivisse pro formanda inquisitione super vita. de miraculis Nicolai Lincopensis , Brimul pbi Scarensis Episcoporum . dc Ingridis Monialis Ordinis Praedicatorum . Ad pri. mum autem quod speerit, notorium est, quod Rribit Alphon lus de castro in suo Tractatu de iusta Haereticorum punitione Tom. a. cap. o. editionis Pa. B b a risien
237쪽
risiensis A. Is 78. p. 4s. Nunquam ab ipsis Ecclefis primordiis , inquit, ad Motisque Saeculum auditum fuit, at Papa ahcujus Sancti Cauonizationem Legata suo committeret , idem repetit Cardinali, Petra in Commentar. ad Constit. Apostol. Tom. 1. P. s 33. concludendum igitur est nullo niti tandamento, id quod a nonnullis in contrarium asseritur; dc certe Arnoldua V Uion in Ligna Vitae Tom. a. lib. 3. Simeon , inquit, consumeratas est in uomerum Sanctorum a Benedicto Papa VIII. petente. er roxante Mustrisino Duce. σ Harebion Bonifacio Te Idi silio, idemque repetit Benedictus Bacchenus in halloria Monasterii S. Benedicti Pado tironis lib. I. P. 3I. nisi fortasse melius dicea clam sit hune Simeonem a Benedicto VIII. tune beatificatum suisse, ut prohat Sea echus in suo opere de Notis, de signis Sanctitatis Sect. 1 o. c. s. quod non olfidit assertioni nostrae, quae contendit Bonifacium VIII. non detulasse ad B ni facium Mirchionem, aut quemcumque alium definitionem caussae Canoniga tionis B. Simeonis . Nec aliud erui potest ex Diplomate Urbani II. ad Bisantium Archiepiscopum Tranensem in caussa Canonigationis B. Nicolai Pere grini , nisi quod Urbanus II., commiserit eidem Arctii episcopo secundum
Consuetudinem tunc vigentem, ut re maturius consisterata ad eius Beatificationem procederet, nullabi enim legitur, quod Papa annuerit huic. Cano-nitationi, de quod Archiepiscopus Bilantius Nicolai cultum extra suam Dice Cesim , vel Provinciam dilataverit , nee eiusdem cultus prolatio, sive extensio ex Urbani Diplomate eruitur, qnod inscriptum tantum est: ciero. θ Ordi
ni, Nobitibus, o Plebi Trani consipentιbus t imo si consileretur, id quod
idem Ucbanus respondit Benedicto Abbati Rempe fiagens postulanti. ut inter Sanctos referret Gulgosium Ante cetarem suum, scilicet, quod Sanctoram eos.
que uos deb/t Canonibus admisisti, nisi ct tesses ad i. qui eius miracata visa suis oculis attesentur . er planaras Synodi firmetur agens. . quod rei ponsum legitur in eius epistola Tom. a. Galliae Christianae, prcsecto nullus sibi persuadebit eumdem Uibanum voluisse integram Canonizationis Peregrini Cauta sam Archiepiscopo Tranensi committere. Nullo etiam nititur fundamento , id quod additur de Canometatione g. Othonis Bambergensis Episcopi, obstat enim hule opinioni epistola eiusdem Clementis IlI. ad Bambergenses relata in Codice Canonigationum; de id quod scribitur . tum a Ricciolio in opere , cui titulus immanitas ab errore , tam spreuiatiso , quam practico definitionum S. S aeis, lib. i. c. 5 n. r. tum ab Ebbone Monacho apud Bollandianos Tom. I. mensis Julii n. is t. hie enim in lectionibus post vitam S. Othonis. ita loquitur εAnno Dominica Incarnationis i 189. Gemens III. Romana Sedis Artistes eorum, qui hujus cegotii aves ores extiterant attestationes recepit, hab itoque Fratrum, qui presentes erast consilio Sanctismum Confessorem Dei Othonem Sanctorum Carbasoro adnumerandum decrevit. Eo igitur canonizato executiooem Translationis
Venerabilibus Episcopis fratribus suis delegavιt . Proinde an uo a dissolutio nis sua tempore so . Mosolici executorer mandati, suo reverenter functi θηε Pio. Verba Clementis sunt haec Discretioni vestrae s scribeb it Pontifex Epi- Ropis Marseburgensi, atque Et stetens I per Apostotiea Scripta mandamus. Puatenus de vita ipsius , miraculis QIstentius inquiratis. quae uobis De runt per multorum litteras indicata; ct si non inveneritis aliquid. quod o sat . ipsi. .m Canouidatum . Authoritate freti Apostilica ,solem ιter, cr publicensalietis. Non dixit canonizetis . . Nunc
238쪽
Nune redeundo ad ea, quae tradita sunt de Concilio Constantiensi dies-mus fallum esse , quod hoc Concilium in Sanctorum Album retuletit S. Rochum, eui statim , ab obitu publicus cultus approbantibus Epit copis concessus est . Concilium Constanti ense tantum praecepit quod eius imago ad propulsantam ingruentem luem solemni pompa, per Urbem deferretur, ex hoc autem quomodo inferri potest , tunc ei suisse exhibitum publicum cultum. Et tune suisse Canotrietatum Neque Petrum de Lucem burgo Concilium hoe inter Beatos reserendum censuit , sed gesta pro ejus Causi a Martino V. ad
scribuntur , qui tamen eamdem non perfecit, sed Clemens VII. ut constat, ex ejus litteris, quas expedivit die s. Aprilis A. Is 27., dc quae legi possune apud Launotum in Parte I. epistolarum lecundae edit. Parisiensis A. I 67s. in epistola ad Ludovicum Marresium, de in Actis Bollandianis Tomo t. Mensis Julii pag. 6 II. n. II. Quod tandem narratur de Caussis Nicolai Lincopensis , Brimul phi . de Ingridis monialis, hoc unum probat Constantienses Patres com misisse nonnullis, qui Concilio aderant, ut de more inquirerent, super eorum Vita, de Miraculis. Verum nullus etiam ignorat , quod Martinus V. ad Summum Pontificatum evectus, suae super his impertitus est auctoritatis admini culum, commissiones , nec nou mandata, ac litteras huiusmodi, de omnia inde secuta rata habuit, de grata, illa Auctoriiste Apostolica laudavit, approbavit pariter, de confirmavit, ac sui scripti patrocinio communivit supplendo oma es desectus, si qui fortant intervenissent in eisdem . Legantur haec iuTOm. a. Bullam ordinis Praedicatorum , quod accurate collegit, de Notis illustrauit Bremonii. Qiae singula certe concludunt , ex nullis , ex recensitis factis quidq om legitime deduci posse ad verius ea, quae ita tuimus, de Auctoritate Romani Pontificis. in Sanctorum Cano nitationibus. Consulatur Benedictus XIV. in suo egregio opere de Canonizatione Sanctorum , ubi materiam hanc si
Propositio U. Canonum Disspensatioues , quarum est inpolitia , Ece usi-ιa frequentismus usius Summo Pontifici praecipue concreditae , usu miuus quam Iveriora coapiscunt Apicem Auctoritatis solum Romasis Poviscibus Eccle istica Hierarchiae Rectoribtis conuevire. XXX lII. Servandorum Canonum studium Romeni Pontifices, per omnes aetates perpetuo, de verbis. de factis testati sunt, de satius duxerunt aliquando sciuionem Ecclesiae perpeti , quam conivere, ut Carionibus aperta Vis inferretur . Occidentis , de Orientis communio ad tempus interrupta propter damnatum Clirysostomum in Synodo ad Quercum contra Canonum praescripta. rei hujus insigne praebet exemplum. Illud vero confirmant tum epistolae Zo et imi in caussa Arelatensis Epileopi: tum Bonisaeli cura in ostendenda Patrocli Praesumptione: tum Leonis constantia in reprobatione canonis XXVIII. Synodi Chalcedone tisis, quod contrarius esset Canonibus Nicaenis , ut ipso declarat in su is litteris ad Pulcheriam Augustam ; tum demum, ne singula perse quar, Hilari hoc idem oster die tum Rescriptum. Epiteopis quibus iam Gallicanis. in quo candide, dc ingenue fatetur nullum esse id, quod a se per obreptionem con
tra can uies elicitum suerat. vimque Regulis illatam tu Domin ului ιδ -
dere, tum ejusdem assertum in Concilio Romano A. 477. iii quo Magni Leonis Pr Ringuo vestigia, iii se reatura omnem transfert. si Coastitutiones canonum ' vel
239쪽
vel Apostolicae sedis decreta , aliquem temerari permittat. Non descivit a
sententia Decessorum Gelasius in epistola ad Epistopi s Lucaniae , in qua pium o devotam esse, ait, Romana Sedis propositum . ut paternas regulas retineat. de in epistola ad Episcopos Dardaniae . ubi hujus pri ps siti rationem reddit his verbis . quia Romana Sedes a namquam ue Duodum , er sua auctoritate toη
inat, o continua modeνatioue custodit. Neque ceteri Pontifices aliter unquam Pmnuntiarunt. quin imo solemnem servandorum Canonum professionem inaugurationis suae temp're edere consuevisse, ex pluribus exemplis, quae in Anna
libus Ecclesiasticis leguntur docuit luo in tuo Dec reto pag. 4. Ec epist fio.& 7s. quod illis semper visum sit Canones non possie sine Magno dissidio ne
gligi , ut eleganter observarunt Auctor Constitui. Apollo l. lib. 8. c. ultimo,
Leo I. in epistula 66. quam scripsit ad Maximum Antiochenum, & Symmachus in epistola ad Episcopos Galliae, in qua dicit: Uriversutis Ecessa concordiam praecipue adolasere , si ea qua a P P. statuta sust, aetas Iube quens
XXX lV. Quamquam vero apud veteres nunquam daretur venia Canomnis in frigendi, infracti tamen . oc violati poena. oh gravὲssimas CausLs aliis ruando remittebatur . De hac rem mone agit Eulogius Epilcopus Alexan-rinus in libris quos scripsit adversus Novatum . qui poenitentiae beneficium lapsis sub Decio denegabat, de ad eamdem reseruntur verba Innocentu I. quae in Decretalibus c. a 2. leguntur. in quibus dieitur quod observatis prior urior . posterior interveniente misericordia inclinatior fuit , de eo tendunt etiam Decreta tum Nicaem Concilii, tum Ancyrani. qum minuendae Pinnae Potestatem Episcopis tribuunt. Et eadem humanitate LMeos Prosequi , etsi quatuor Poenitentiae laboriosissimos gradus non subtiliant, postquam criminimbus a canone vetitis se tbstrinxissent, quod haec venia neces Iaria illis Patribus vita sit, ne tristitia poenae diuturnioris in disperationem adduceret paenitentes , quos Propterea ad Sarracenos deficere aliquando, de non raro ad Paganos Zonaras, de Rodolphus Bituricensis Archiepit copus monuerunt. Non solum autem exempla occurrunt in veteri Disciplina concessae veniae in eo genere poenarum, quae criminibus errogabatur , ted apud Athanasium in epi-ilola ad Rufinum legitur quoque indulta venia a Synodis in Graecia, lit Hispania, ceterisque provinciis, poenis illis, quae Degradatione, oc deiectione contrahebantur i hodie diceremus eum irregularibus esse dii pentatum poli ordinationes J εc eo praesertim tempore eontigit cum propter Constantia impletatem Clericorum plurimos Asiana communione p illutos esse constabat, ne formie postquam Clerici sic insecti expulsi essent, eorum Ecclesiae Arrinis traderentur. In epistolis etiam laudati Innocentii ad Episcopos Synodi Toletanae leguntur toleratae ordinationee tum Episcoporum , quae vitiosae erant , quia factae ab Episcopis in alienis Ecclesiis contra Nicaenos Canones omiis Metropolitano , tum inseri crum Clericorum tb neglectas condationes quas in Pers-s ordinandis Canones requirebant, nempe ne, aut a foro , aut a militia , aut e curialibus aliqui statim adleiscerentur ad Sacerdometium 3 imo ipla Nicaena Synodus Catharis , sive Novatianis ad Ecclesiam rem euntibus tu lulsit, ut accepta manus impositione manerent in Clero ἔ quod privilegium Chartagine sis etiam Cone illi Patres sub Anastasio Rom. Ponti Leodemque annuente, speciali Decreto Donatistas concelserunt propter Ecclesiae Pacam , ut ipsi inquiunt c. 3s. ει utilitatem, quam Pacem, bc utili-
240쪽
eatem respexerunt quoque Leo, & Simplicius Romani tantistes cum ille peris misit Anatolio ordinato a Synodo Ephesina II. quae nulli Mat, ut retineret
Episcopatum, de cum Maximo Antiocheno contra Canonas ordinato , vitium
illud indulsit; hie vero eum siue 1le vitium Stephani in gratiam Imperatoris Zenonis dissimulavit. XXXV. Praeter recensitos hos Casus, in quibus ex antiqua Ecclesiae Diis
sciplina infracti Cationis venia concedebatur, nullum addi potest testimonium quo doceamur a Veteribus omnem veniam iust ingendorum Canonum alicui collatam fuisse , quia potius eorum violatores statim Canonica poena plecte hantur , nisi manifesta ratio aliud suasisset. Invaluerat olim opinio Gregorium III. dispensasse cum Franeo quodam . ut avunculi sui uxorem dareret, contrarium tamen rescripsit Zacharias Bonifaeio M.,guntino de hoc indulto con querenti i Absit . inquiens . at boe praedecessor noster ita credatur praecepisse. Neque enιm ab hac Apostoliea Sede illa diriguntur , qua contraria esse Patrum , sive Canonum i stitutis inveniantuν. Dixi omsem veniam , ut adverterem quod Gelasi aetate . eum fame . & bello devastata esset Italia, exacta diiciplina , ad tempus remissa suit , ut status Ecclesiastici restitutioni consuleretur ν hic enim Pontifex ministrorum officia. in Ecclesiis reparaturus promotionum Eccles asticarum intervalla antiquis decretis praefixa, ad tem Pus remisit , quod tamen, se Μνessum esse . ait in epistola ad Episcopos Lucaniae,
nece state cogento. o se accedesti defectui provideretur, non ut novam legem proposeret adversus scita Majorum, quae ubi uulla rerum . NeI temporum perszeret a TVia, reen Iariter . in qnit. convenit custodire , & revera laudatus idem Zacharias Bonisaeio enixe postulanti , ut sibi liceret Episcopum succes serem eligere se vivente e bot uulla ratione respondit concedi patiinur, quia contra omnem ricis sicam reguIam, vel instituta Parrum esse monstratur ἡeidem tamen indulsit, quod ea h ira . qua se cognosceret morituram Praesen tibus ceteris sibi eligeret succetarem . XXXVI. Corrupti Saeculo Xl. mores Disciplinae tenorem immutarunt, MPraesertim lubditorum contumacia. & Deques in Ecclesia Canonum contem Pius, unde Romani Pontifices potius quam Ecclesiarum Rectoribus praecipe rent, ut Reorum multitudinem a depravatis eorum moribus vindicta deterre
Terest. satius esse duxerunt, Canonibus liquos solvere, & ita inseactarum lega reatus vitare. Caussam hane exposuit Anselmus, qui cirea illa tempora floruit apud Iuretum in notis ad Epistolam l. onis . optimumque fuisse hoc ab APo ioiιca Sede Paratum remedium , viri & doctrina. & pietate clarissimi tra taerunt, Hilde herius Cenomanensis Episcopus, in sua epistola, quae editani , in Tomo 4. Spiellegii pag. aso. ita seribier ΜώIta ex loco. multa extempore, multa ex persὸuis diserentius sunt. Rector Ecclesiae uos πνσg σην aut Mymutabit. aut faciet qua aecusat. Cum viderit malum sichismatis imi nere, Uanouum scita mutabit. Debet e fare Censura. cam dissolvitur oritas. Caratas Ieritur.Pax vaeivat. Non aliter sensit Ivo variis in locis, nec alia tradiderunt Golfridus Vindoeinensis, & S. Bernardus, quorum alter Calixto alter Fugenio declararunt quis modus sequendus esset in dimensationibus,
quae tunc m antecellam eoncedebantur. quare non nisi cum Novato ibus quis uriam Romanam huius remissionis omnem culpam revocabit, & non sine
se ' - Ron 3 nae Sed is dictum audivimus. quod in dii pentationibus onrιit ana iides periclitetur, cam Pontifices Romani nonnisi salvo fidei sun