장음표시 사용
501쪽
mum quia . illa quae i*e niar in Balla ad instructionem.magis quam ad vistim absolutionis apponuntur, de nemo est qui ignoret , quoia delegatus inhoe uti tui auctoritate sibi facta a Sede Apostolica . Neque se eundum est necessarium exprimere . quia latu est, quod qui per delegationem altera
Indulgentiam applicat intentionem habeat eum ceteris circumdantiis existernia, nimirum articuli mortis in illo , in cuius gratiam haec Indulsentia lata est, & signi illius exterioris, quod significet remissionem de praetenti huic alι Personae.concessam, quaa sine hac determinatione deesset completa significatio, ut diximus etiam agent ea de forma Sacramenti Baptismi, M Confirmationis . Utrumvero concederet Indulgentiam plenariam morituro Consessarius, cui a Pontifice hoc esset manus demandatum sub unica ab lolutio vir forma, dicendo nimirum ι Ego ab lolvo te cum intentione tum facienda Sacramentum, tum concedendi Indulgentiam 8 Assirmat Suarea hic dilp. 36. se . num. o. quia inquit verbum abiolvo de te est indifferens ad peeis cata , & ad Indulgentias, di ad alia. Supposta vero Consessione Sacramen. gali ex antentione Sacerdotis lassicienter determinatur ad peccata, etiamsi in ipsa forma non exprimantur, ita supposita petitione poeiurentis Postulantis ad solutionem iuxta suum Indiarum ex intentione etiam sussicienter deterismidatur ad concedendum Indulgentiam in tali vel tanta quantitate . Re Baσabitur tamen huic opinioni in illa parte, in qua doctissimus Auctor asserie verba Ego te absolvo ad utrumquo sum cere, prolata iub duplica intentionefacteudi Sacramentum, oc, concedendi Indulgentiam, & hoc ostendit ipla indulgentiae definitio, tu qua dicitur a quod es quidam actus spiritualis iuri ictionis .eso peccaror in foro Dei tiberatur a reatu palla re straιu-a Sacramensum , In hypothesi autem quod leparentur actus, universaliter orc bara poterit . quemadmodum probatur etiam id quod docet de legitima applicatione Iudulgentiae factae a Conses re per nutus sensibiles ad inma antiam poeuitentis illum interrogantis : coaceris inibi indulgentiam ex vi utita iuriisi nam an hoc quoque casu constat de intentione delegati, de in omni actu iturisdictronis, qui non requirit praescriptam sermam verborum..hoc iussicit . Dixi per D sies natus quia Indulgentia est actus eotestatis Iigandi . de latamdi, Ici haec potestas ita data est , ut in . Morium Per ensibiIea aetas e ercsatur, indulgentia item 3builoti i est non Uivina tantum, sed humana. ει Ecclesiastica . non solum in foro Dei, sed α in .siro Ecclesiae, ideoque dari debet humano modo , hoc est per iensibilia ligna. XVII. Hacte nos dictu additur, quod quilibet Indulgentiarum Μ mitterpotestatem sitam stricte debet interpretari, nam Summus Pontifex, Icet 1llam habeat amplissimam , tamen ea semper restringitur quantum ratio ιu sitiae commutativo, di legalis postulat, neque mera, & mixtι inperiὲ Poetestas est , quo nullis legibus subiiciatur, eo vel maxime quod specios quae da in dispentationia est in iure Divino , quae quantum fiera potest. reil tangadebet, nec sine magna caussa. ει evidenti necessitate admittenda eli. di ili. Episcopo spectetur linc potesta non solum a Divino, M naturali iure, sed adi. Ecclesiastico, quoque restringitur, quare illa tantum uti possunt iuxta in nonicas regulas . vi in casibus a iure praescriptas, neque alio modo . Quocia sortiori dicendum erit de illa potestate, quae in delegato reperatur, quae interminis a delegante prascriptis omnino coarctatur; unde qui hac pote uate. gaudet, mederaxe illa uti debet, ne te ad relaxationem inclinatum Itendat.
502쪽
odi ne indie rete illa utat , quod aeci*r, & qua do ultra pote statem ne it, &cum inconsiderate plures Indulgentias praeter communem utilitatem concedit. XVIII. Additur a. Nullam potestatem concedendi Indulgentias esse per petuam , nisi potestas iIlas quae tu Sammoi Pontifice reperitur . damodo tamen dignitati nost renunei et, quia tunc etiam ab illius persona hee saeui.
tas separatur. Sequitur itaque quod quamquam in Epit copis haec potesta ordinario iure resideae, absolute tamen in illis perpetua non est, qditabis aliquid Pontificium ius potest ausetri, quod patet consuleuti antiquam, de
recentiorem Eeelesiae disti plinam, ante, Et post tempora iv. Lateranensis Cone illi sub Innocentio III. Sequitue Elierias neque perpetuam esse hanet potestatem in delegato , eum ad nutum voluntatis delegantis a seratur. Hoeipso vero quod Indulgentia concessa est, non ultra praenaeum tempus durat, si perpetua non sit, vel quandiu per contrarium actum non revocatur vel suspendatur queeunque illa fuerit. Daratio itaque Indulgentiarum a vo Iuntate Ministrorum pendet, quae tamdiu durat . quandi non est retrastata . neque intelligitur retractata per mortem , nisi in ipsam et concession. hie terminus illi praefigatur, Indulgentia enim gratia quantam est , & bene seium Principi si decet autem Beneficium eoncessum a Frinei pe esse man surum ex regula. Decet in 6 Ideo vero si retractetur voluntas cone edentis Indulgentiam, spirat, vel suspenditur, de censetur ipsa Indulgentia revocata, vel sulpensa, sive hae e retractatio si in eone edentei rivo sit in Successore, qua moraliter idem cum ipso censetur , quia talis gratia Neque ex Divino iure. neque ex humano habet immobilitatem, tiam res per quas caσὸν Nascitor , er easdem resemitur , de ita saepe in Ecelesia factum esse, colligitur ab Extravaganti Iuemadmodum de Poenit. & Remissi. ει in Clementina Dadaa. Nos autem de Sepulturis, di ex aliis iuribus. Ex quibus mos umentis il-ud etiam colligitur, quod etiamsi pcssint revocari, vel suspendi Indulgentiae sine ulla caussa, tamen semper sinis aliquis honestus exponi rur propter conditionem actionis humanae ex obiecto indifferentis. An vero statim cesset Indulgentia ae revocatio vel suspensio fit, & ad revocandum Indulgentiam
actus Internus contrarius voluntatis sufficiat, communiter negatur, quia sup- Ponitur ita velle Pontificem, licet unde haee voluntaa collagatur non satis
Constet, nam lepes irritantes post sufficientem promulgationem habent suum effectum in per nis etiam, quae in vincibiliter illas ignorant . Et tota eaeacia Indulgeatiae pendet a volantate concedentis, qui licet exterius concedaes tamen illi dest interior intentio, nihil ne iii Ceterum quia non sine gravissima fidelium illusone , & deeeptione hoc contigeret, ideo nunquam Pontifices hoc esse iunt, Fed vel expressa re voeatione, de suspensione externa , vel specialibus, de generalibus verbis suam voluntatem lassicienter explicant. ut revocatio, dc suspensio non noceat, priusquan ' de illa constre .
vi ne fideles spe Indulgentiarum absque sua culpa fraudentur.
503쪽
i. U Ffectus ille, ad quem omnis Indulgentia tendit, qui est poenae tem
'. poralis remissio debitae apud Deum postquam in Sacramento Poeni- . Lentiae fuit Peccatum quoad culpam deletum , ostendit illum effacapacem o tu ruendi Indulgeotias, qui capax fuit Sacramenti Poenitentiae. Homo itaque haptizatus est lubiectum indulgentiarum , cui culpa remisiast. Et eui possit per Indulgentias poenae reatus auferri. Angeli, Beati. ει Damnati hoc beneficio non gaudent, quia in illis, vel nulla est, quae remitti Pt ssit culpa , ει si aliqua sit. ut in damnatis iremissibilis est, propter subjecti conditiones, in quo perpetuo durat, Ex quo illud etiam evincitur quod vaastor esse debet, aut se item aliqua ex parte statum viatorum Participare . ut illae cui potestas data est ligandi, atque solvendi super terram subiecta ha heat ea pacta, illius iurisdictionis quae in Largitore Indulgentiarum Lugno stitur. Quia vero viatores illi i unt, qui nondum pervenerunt omnino ad erminum, sed peregrinantur a Domino, dc per fidem ambuIaης. ut dixit utensis Matth. as. q. 724. oc tales sunt viventes in hac vita mortali. αδoimae, qum is Purgatorιo sunt . quae per modum cuiuidam Suffragii huius subsidi, capace/ lunt , ideo dς utrisque dicemus , simulque declarabimus Suisionem Indolgeatiarum per modum Absolutionas , dc per modum Sus Bagii. dc earum dens essi aciam tum respectu Superiorum, quibus sunt subuditi quoad talem actum , tum rei pectu eorumdem Indigentiae , num scIlIcet capaces omnes snt huius ablolutionis, oc suffragii, quod dicemus praecipue Propter illas animas , quae In hac vita non habuerunt characterem baptitini. g. I. Statur Fides , ct flatus GνatIa debent necessario coriavi, ut homo viator D stentiarum omnium sit capax, qua a suo superiore c. ες
II. Quod status Fidai requiratur patet ex iis, quae supra diximus agentes de Ecclesiae Thesauro , ex quo hauritur pretium illud cur Indulgentiae nituntur, quarum partieipatio ad Communionem Sanctorum Pertinet, quo Symbola articulo profitemne Fidelium merita. dc passiones aliis, qui sint ejusdem corporis membra applicari, di prodesse posse et quomodo uxim illud membrum erit , quod debito modo corpori coniuncium non sit Perst3nim Fidei, Per quem tantum fit prima unio membrorum Eccletiae VIII rur hic Fidei 1lειω necessariuν omnino est, ut viator Indulgentiarum ene Bum tDnsequatur. Haereticis itaque, Et Apostatis Indulgentiae non prode runt , neque iis, qui ore fidem profitentur, intrinsecus autem Fide carent, cum interna , de spiritualis communicatio in interna, de spirituali unionesuadari debeat. Extenditur haec dc trina ad iplos Excommunicatos, CumaeScommunicatio ex natura sua privet hominem baptizatum omni Eccleuastica communione donee ab excommunicatione ab lolvatur , hoc est resti illatur Participationi communium Ecclesiae honorum.. III.
504쪽
In Praeter statum fidei, requiritur etiam status Gratiae ad luerandam Indulgentiam, seu quod idem est ad impetrandam Remissionem poenae,cua
Poena non remittatur nisi praul remittatur Culpa, sive lethalis sit, sive ve- malis , quia indignus est tali remissione, & nulla est promissio, imo in soroma concessionis indulgentiarum temper additur Contritis . aut Consessis. ueFideles intelligant effectum indulgentiae limitatum esse ad hujusmodi subiectum . & Clemena VI. in Extra vaganti Unigenitus de Pinnit. & Remissi Christam . ait. reliquisse Petro . ejusque successoribus hvuc ThesaurMm Fideti m Hlpendum. vere ρσnitentibus, ct confessis misericrediter applicaη m. di Nicolaus U. in sua Bulla Iubilaei a. r. sis. φxpressa asserit keneficiam bos iis inristere . qui veris poenitentia doloribus, humiliationi us , Aemilibus cor dis contrιtione, eDemo is in Dei gratiam redieriust. Eadem docverunt Ni-.caena t. Concilii Patres in Can. Q. M scripsit S. Martyr Cyprianus in li-hro de lapsis, ita ut constans fuerit in Ecclesia usus Indulgentias iis tantum, concedendi. qui peccatum vere detestarentur , ω haberent animum a
emna peccato veniali alie uum. a a
IV. Certant tamen plurimum inter se Doctores in definiendo illo te misPore , in quo hic status Gratiae requiritur , ut quis Indulgentiam lucre ritur . Utrum scilicet opera iniuncta, s quae . fuerint expleri debeant in si tu,
Gratiae , aut hic tussiciat cum Indulgentia percapitur, vel requiratur etiam. cum Indulgentiae publicantur. Placet nihilominus sententia illa, quae statuna. Gratiae exigit pro illo tempore pro quo Indulgentia cousummatur i nisi sit stasie opera an iuncta eodem tempore fiant, in quo Indulgentiae effectus confertur, aut talia opera sint, quae ad finem Imlulge utiae non conserunt, nisi fiant in gratia , nimirum si uiri imperata ad placandum Deum . aut tan- idem in litteris Pontificiis iubeantur perfici in statu gratiae , ut si dicat ut quι Indulgentiam consequi volunt. vero paenitenter, ct Confess visitent Eccle-Fam cte ratio vero est quia eum statu culpae, ut supra dicebamus repugnat remissio temporalis poenae: ergo pro illo tempore pro quo Indulgenti . Consummatur necessaria est talis dil positio. Non videtur vero necessirium ut opus injunctum sit opus vivum , quia ut inter ceter I S. Antoninus ait t.
Indulgentia non nititur uostra satisfactione. sed Christi . R revera Cyprianitem oribus non erat nec este ut lapsi iis laboribus in statu Gratiae perfuncti fuissent, ut Indulgentias consequerentur. Ideo vero status Gratiae est necessarius aliquando cum Indulgentiae publieantur, ut contingit cum Sacris peractis solemniter ab Episcopo clatur indulgentia omnibus, qui Sacro in eo loco interfuerunt . quia idem tempus est publicationis, di perceptionis . Utile tamen est quod illo etiam tempore, in quo opera iniuncta ex lolvuntur absque reatu culpae lethalis imo absque affectu ad peccatum mortale exolvantur , quod ant quissimi Ecclesiae Patres maxime commendabant, nam qui se Deo satisfecerit in nuper citato libro de lapsis scribit Cyprianus , gsam contristaverat uuper latam faciet Ecclesiam, nec jam sum Dei veniam me rebitur, sed coronam. Verum non solum Antiquissimi Patres telo suo, & di ligentia ad commendabatit, sed etiam nunc lexposcit Ecclesia cum prescribit qui d ab affectu peccati lethalis libero adimpleantur ea onera , quae ia-tisfactionis canonicae, i altem ex parte . locum tenent, & ut inquit, animovere paenitenti , qua de re postea a Theologis dat putatur, sit ne coiis 1llo Siscram euisas nec ectaria ad υbι inundam Indulgentiam.
505쪽
V. Ad hoe tamen dubium videtur opportune responsum ab ἰis, qui
eum animadvertant in diplomatibus Indulgentiarum requiri quandoque Consessionem, ut partem operis iniuncti, aliquando vero ut dispositionem . seu medium ad consequendum statum graciae respectu eorum qui iacent an peecato mortali, dicunt tantum in Primo casu consessionem esse prae mittendam , in altero vero sufficere actum Contritioni cum proposito Conis fissionis. Solum ergo oportet attente inspicere verba Cone essioni ν ut in. Iotestat an satis expresse hane conditionem exigant, nam est conditio val de onerosa. , & non imponenda, nisi suffieienter exprimatur. Nee piaere inarum lententia, qui volunt non esse in Ecclesia potestatem applicandi theis nurum per Indulgentias. nisi illis tantum qui fuerint sua peccata consessi. quod credunt traditum a Clemente VI. In Extravag. uigenitas, εc a Con
cilio Constantiensi in ultima Sessione, quia non animadvertunt in locis illis notroadi Doctrinam per se ad hune Articulum pertinentem , sed illud exprimi quod Per se requiritur ad culpae remissionem, licet haec possit etiam aliter
obtineri , ut revera saepe Pontifices concedunt Indulgentias omnibus vere inintritis, aliquando sub disjunctioite Contritis, vel Consessis, de aliquando etiam nihil de Confessione, vel Contritione loquuntur, sed imponunt tantem nonnulla opera ad lucrandam indulgentiam. Videtur ergo dicendum quod quando Pontifices die uni concedere indulgentiam hominibus contritis , vel confessis, nihil aliud innuunt quam velle Indulgentias concedere in qui in statu Gratiae sunt constituti. quomodoeumque demum id illis con tingat . Quomodo vero dignoscatur an consessio imponatur ut pars operis iniuncti, aut tamquam mera dispositio, non est ita clarum. Multi ergo animaduertentes in Pontificiis Bullis haee verba legit Concedimas cte. omni us -re Poenitentibus , π Confess oc. dicunt Confessionem iniungi tamquam Iartem operis cum utramque coniungant, Poenitentiam , dc Consessionem, dcidulgentiae non plus valeant quam sonent. Alii vero arbitrantur iniungi idem eonsessionem, sed non principaliter , veram ex consequenti, nimi- rem si interior poenitentia, seu eontritio perfecta non sit, ita ut non sudi viri are tollendum obicem, seu ad debitam dispositionem Indulgentiae . quod maxime videtur confirmari ex verbis Extra vag. laudati Clementia m. qui. hus Ponti fiet inesse dieitur potestas dispensandi Thesaurum Ecclesiae homInIbas contritis, re oonfess , de tamen non solent Pontifices utramque simul Conditionem requirere', ut supra dictum est , sed solum alterutrum requi Tant, quatenus conducit ad statum Gratiae consequendum Deinde illa expositio vim maximam inseri, quia coneludit oportere semper eam Consessionem contritioni persecta conjungere , quod non est verum, ut ostendimus tu Tractatu de Poenitentia . Concludit etiam quod si quis propter impotentiam. vel ignorantiam inculpabilem Consessionem omitteret, fructum Indulgentiae
mitteret , quamlum vis contritus, quod neque videtur verum , quia non habet obicem per quem ab hoc fructu retrahatur. Ceterum Litem omnem diremit Benedictus Pontifex Xl V. in sua Encyclica Epistola, qaam recurrente Iabitaeo A. irso. edidit, ubi sub N. vi . f. t. decrevit formulam vere Poeni re utibus, Confessis , tamquam opus iniunctam consessionem respicere, quam certe nisi aliter cogat necessitas Generalem esse non oportet , sed ordinaria suffieit, Et in desectum mortalium . debet esse peccatorum venialium , dc ita praecipit in Diplomate Indulgentiae lubilaea culdem anni , quae incipit C. Pota v f. 46. H.
506쪽
. m. Ad postrema Conclusioni, verba quod attinet, haec declarant eon altionem indulgentiarum , quibus lubjectum illud. de quo nune agitur Capa esse existimatur. Ne quid igitur in illis, vel ambiguum, vel obscurum rein inquatur eorum . quae per haec verba intelliguntur , explicationem subiici mus. Omnis Indulgentia ut alicui prosit a proprio Praelato concedi debet. quas enim alieni concedunt, subditis non prodesse dicitur in cap. quod auram 4. de Poenit. de Remisi . ubi haec ratio redditur i eura gia non potes ligare , non Potes absisere. Dubitatur ergo de illis Personis, quae vel Supe Eiorem non habent, vel Indulgentiarum largitori non subjiciuntur, num sci- leat generalis Indulgentia Personalia ad ipliam concedentem se extendat . 4c illi excludantur omnino ab indulgentiarum fructu qui non sunt lubditi VII. Prima dubii pars aifirmative relblvitur, ει ita sentiunt Doctores .eommuniter cum D. Thoma In A. d. ΣΟ. q. 1. 2. 3. quaest. 4. α satis constat ex ulu i ει ut exordiamur a Summo Pontifice, iple lucratur Indulgentias a suis praedecessoribus, di a se ipso concessas, quomodo utem hoz conmeingat explicant Theologi , vel quia Pontifex dat alteri facultatem concedendi sibi Indulgentiam pro ut expedire censuerit . a simili quando se alteri submittit in soro Poenitent ιae, eique iurisdactionem in se iplum dat a vel
quia in iplum tamquam in partem Communitatis redundat Ueneficium di- vecte ccmmunitati ci ne essum, ut D. Thomas loco supra est. docet i vel de mum quia Papa sibi ipsi Indulgentiam concedit, cum Plenariam habeat pomtestatem , & actus ipse talis nom sit, qui per se. εc intrinsece requirat di- .stinctionem a personarum . agentis scilicet , dc Patientis Neque modus . hi videtur repugnare cum Actus Iurisdietionis non temper requirat personarum distinctionem i de revera si rationabilis cauta . sit, tantasex potest secum disspensare in humana lege, aut in voto, cum a nulla lega coarctetur ad exee Cendam hane dispentationem per aliam, ut docet D. Thomas in Supplemento Q. 17. a. 4. ad 3. nec rationabile videtur quod sicuti caret in terra.
Superiore, ita earere debebat dispentatore, de dispensatione, si illa indigeae. Satia igitur est considerare in Poutifice diversam dignitatem , dc potestatem. de dicere quod dispensat ut Papa . Et dispensatur ut homo , quod actura iurisdictionis exercet, qui nullam formam iudicii requirit, led cui sufficie Prudens iudicium de iussicienti caussa ad concedendam Indulgentiam , α quod demum se ipsum lubiicit 1 uae dignitati , propter quod partica pare Potest
actum a sua potestate manantem. Dubitat S. Thomas de sufficientia ha tua causis. an haee reperiri pissit in Pontifice 3 nam in A. d. a.. a. s. q. caussam exigit talem, quae suscipientem Indulgentiam provocet ad aliquem actum, qui in utilitatem Ecelesiae, de in honorem Dei vergat, Pontiscae a tem a nulla caussa Provocari potest ad hoc , quia illi cura Ecclesiae utilitatis , de Divini Nominis propagandi commissa est. Sed hoc non videtur esse salis, Cum non repugnet per eumdem actum posse Pontificem suo munerint uiscere. ει Indulgcutiam acquirere, provocando se ipsum ad procurandam utilitatem Ecclesae, seu ti potest fidelis per Indulgentiam Provocare ad
illos actus faciendos, quoa ex aliis praeceptis facere tenetur: praeterquamquod quamvis Pontifex teneatur bonum Ecclesiae promovere , nou tamen pe
suoslibet bonos actus ad hoc cogitur, sed multi respectu illius piissimi esse in consilio, ec ad hos potest se per Indulsentiam provocare. Quo dixi in
507쪽
de Summo Ponti fiee ceteris paribus, extendimus ad reliquos Prael. . qa Possunt. quas aliis concedunt Indulgentias . easdem sibi lucrari. ,
VII l. Ad alteram dubii partem quid responderi possit Tertii Alexandri deeretum declarat . Hic ad Cantuariensem Archiepiscopum rescribens , Remisones ait . prodesse illis tauru modo arbitramur , quibus ut re ut pro prii Iudices specialiter indulserunt: Ergo excluduntur omnino ab Indulgentiarum fructu ii , qui non sunt subditi. Nihilominus dicimus eastilictione utendum esse inter Indulgentias , quae alicui loco genera later sunt concessae, di reliquas, quae ita conceduntur personis, ut illis quasi inhaereat talis favor, seu gratia, quia illis directe fit . & quocumque Persona pergat illam se eum de Art. Hae praesupposita distinctione, non eodem modo responderi potest proposito dubio , nam Alexandri verba secundum calum respiciunt, et quae ex illis insertur consequentia legitima est; non ita vero si primo Calui insistamus; quare respondemus a. Omnes omnino fideles ea paces esse Indulgentiarum , quae a quocumque Praelato concessie fuerint i Populo , Civiis rati. Ecclesiae . sive Laici suerint , sive Clerici, sive Persimae exemptae. IX. De Indulgentiis a Romano Pontisice concessis nulla esse potest difficultas, quod in quocunque loco quilibet reperiatur tales Indulgentias, ille Potest luerari cum quilibet Summo Ponti fiet in spiritualibus subjiciatur. Sed Meque dissicultas esse debet in Indulgentiis illis, quae a Praelatta Pontifice inferioribus Populo, vel Civitati conceduntur , quia talium concessio Indulgentiarum inhaeret loco . & in illo tantum , di non in alio tales Indulgentiae obtinentur, nec essectus earum communicatur hominibus, nisi mediame
oeo 3 senti ergo privilegium locale respicit omnes qua m tali loco moran die, quibus eo uti licitum est , ita lacitum erit cuique in tali oppido , vel Emitate commoranti, oppido, vel Civitati concessas Indulgentias lucrari. Nec obest quod interdicto populo non censeatur Clericus interdictus, nam inter dicti materia odiosa est, de ex iuris cicumstantiis eonstat tunc populum stri .e lumi pro populo Larco, ut a Ciero distinguitur, hoc habetur in cap. a. sententia de sententia excommunicationis in s. e contra vero Indulgentia est materia favorabilis, & proprerea amplianda, tum maxime quia et Iam Clerieos esse partem Christiani populi Hieronymus ad quemdam suum Lein vitam scripsit, ut legitur apud Gratianum causa a a. q. I. e. duo sunt. De Religiosis etiam , ει exemptis personis videri res dubia potest , ted neque hoc est verum, quia tales exempti sunt in favorem , non in detrimentum,ia ideo quo ad haec quae favorabilia sunt censentur subditi eo ipso . quod sunt de districtu . seu Diaeee si talium Praelatorum . Concludendum igitur est quod cum Privilegii verba generalia suut, dc pro omnibus visitantibus talem ocum , vel Ecclesiam Indulgentia conceditur, Laici omnes. Clerica , & Re tigiosi comprehenduntur, qui in tali loco oraverint , vel coram tala tinasme, non ita vero si verba privilegii fuerint limitata . - X. Praeter has dispositionea. quas diximus esse necessarias in eo. qui Indulgentiam est lucraturus, non raro exigitur pium aliquod opus ad effectum Indulgentiae obtinendum . De boe autem opere quaestio est , utrum negligi Possit, ita ut Indulgentiae quantumcumque plenariae lupponantur abs que alia conditione huius pii operas concessae, suum e Tectum DPerentur.
Nobis magis arridet assic mativa lententia , . qnae potestatem in concedente.
gratiam in rosi Pinn e, di proportionatam caussam requirit , ex generat, eo
508쪽
Theologorum dagmate ad valorem Indulgentiarum absque n opere, inruod illi obligentur . quibus Indulgentiae conceduntur . id vero Patet ex ne in cujus gratiam superior movetur ad eoncedendum Indulgentiam. ρομlutat enim considerari obsequia iam exhibita Ecclesiae ab illo, cui Indulgantiam conceditur, ita ut talis concessio, effectus sit gratitudinis, in qua animadversione apparent plurima opera bona , quae illorum excedunt conditionem, quae possent imperari. Haberi insuper poteth ratio medicinae, quam Paulus in I. ad Cor. a. habuit eum incestuosum absolvit, nullo alio an dicto opere satisfactorio, nimirum ne ille, cui Indulgentia conceditur abundantiora tristitia absorbeatur. Poteli demum Pontifex ex sua liberalitate , rationa bilibus aliis concurrentibus caussis, celebritate nimirum alicuius Festi ex se
lemnioribus , vel in die Coronationis suae , vel propter alicuius Iusti inter cessionem , ut in primitiva Ecclesia usitatum erat, poenas lapsis remittere, nullum novum opus iniungendo, non secus ac ubi alicuius inpensationis in stet necessitas , hanc solent Pontifices impertiri nullo speciali onere eis im-Posito, in quorum savorem fit dispensatio, cum id postulat, vel gratitudinis ratio, vel medicinae conditior In omnibus itaque his casibus Indulgentiarum benescio utentur fideles, nullo illis iniuncto opere tamquam iub conditione ad eflectum Indulgentiae consequendum . XI. D xi in omnibus bis casibus , ut illum exeipiam in quo haec ne cessitas esse potest , quando scilicet eaussa Indulgentiae talis est , ut sine interventu talis operis indulgentia concedi non valeat, & hoc contingit quando caussa quae proportionata supponitur ad finem Indulgentiae, revera talis non est , aut non tussicit per se . ut Insiulgentia simpliciter concedatur, nisi lab conditione talis operis, quod verum est praesertim tune cum conceditur Indulgentia ad obtinendum a Deo aliquod beneficium i & huc spectant ex empla alia , quae aserri possunt ex usu Ecclesiae in concessione Indulgentia rum , dum legimus Pontifices non alio modo concessisse Indulgentias . I hypothes igitur quod Indulgentia eone edatur sub conditione operis iniuncti, Certe tale opus aliquo modo dieitur necessaria dispositio ad effectum Indulgentiae, non ex natura Indulgentiae . sed ex voluntate eiusdem Conce denris Indulgentiam . Se de his operibus iniunctis inserius redibit sermo cum agemus de Iubilaeo. XlI' Advertimus tamen fieri posse, ut uno solum iniuncto opere , sei licet eadem oratione, plures, & pluries Indulgentiae comparentur, si sub conditione talis operis concessae sint , nimirum Indulgentiae omnes, quas conse quuntur visitantes Ecclesias Romae, in quibus plurimae huiusmoda concessiones sunt, ει ratio est ipsa concedentis voluntas: nec obest dicere, quod quae erat proportionata caussa ad unam Indulgentiam, non est proportionata ad totam remissionem , quae per omnes simul fit. nam ut supra dicebamus, possunt hae Indulgentiae, quae lunt in Ecclesiis Romae, concedi visitantibus semel in clio suam Ecclesiam , si Eeclesia suerit Regularium , 5e Regularibus ipsis con cessum fuerit, ut dicitur. hoc privilegium per modum gratitudinis propter ob
se quia ab his ordinibus Ecclesia presita, in quibus potes esse susciens ratis
aέ totam hanc remisonem absolute faciendam sub conditione unius tantum operis injuncti, quia illa obsequia tanta esse creduntur, ut superent alia P a opera , quae communiter postulari solent in Indulgent iis . Non ita vero Posset aliquis uno opere exhibito lucrari plures Indulgentias, quae pluribus
509쪽
rebus smilibus concessae essent, ut si aliquis haberet duas cruces . duct nuismismata , vel plura grana benedicta. & in singularum benedictionibus conis cessa esset unius anni indulgentia dicto uno Pater. & Ave, hic semel orando
non consequeretur storum omnium annorum Indulgentias, quia aliter non sentire Pontificem ex eo coniicitur, quod opus honum plerumque solet ad iniungi ad supplendam iustitiam Indulgentiae, qui finis nota ita obtineretur, fiuno opere exhibito plures Indulgentias similibus rebus premissas lucrari li geret. Aliqui nihilominus oppositum tuentur hoe ducti Principio, quoa uno aeodemque actu, & tempore plura praecepta impleri possis nil ergo umiliter, plures indulgentiae comparari, cum praesertim maior ratio non inveniatur cutaexhibito tali opere una magis. quam alia obtineatur. XIV. Peculiaris etiam est aliquorum sententia quod inter dispostiones ad fructum Indulgentiae sollicitudo ad satisfaciendum pro propria poena rem quiratur, hoc autem neque colligitur ex litteris Papalibus, quae saepe dicunt Indulgentias conceda pinnatentibus, ει Consessis , nunquam vero satisfacientibus, neque habetur in opinione Canoni starum, ut Navarrus ipse fatetur, limcet in Commentariis de Iabilaeo notabili a a. oppositum tueatur & D. Thommas in quodlibet. a. Articulo ultimo nihil aliud requirit in illo qui lucrari vult Indulgentiam, nisi statum gratiae . di quod opus iniunctum impleat . Namque admitti potest , quod vere Poenitentes non sint, qui voluntatem sa- tufaciendi non habent 3 nam hane voluntatem satisfaetendi in hac vita Pro Poena temporali per se , non esse de ratione poenitentiae praeter ea quae Icongerit Soto dist. ao. q. a. ad s. Vega lib. t 3. in Tridentinam Cap. 11. ostendunt etiam verba Tridentini Concilii in eap. 1 Se si . rv. in quibus dieitur satisfactionem non esse in praecepto extra Sacramentum, sed tantum esse securionem viam , dc necessariam, non simpliciter . sed ad Persectam animae liberationem . seu puritatem. Potestas itaque concedendi Indulgentias ad eos solos non coarctatur. qui in satisfaetendo diligentes sunt, neque haec sollieitudo ad satisfaetendum , dispositio est in univerium necessaria ad fructum Indulgentiae. Dixi ia universem , ut monerem, ne gligentes in hoe habere quamdam minorem proportionem , ideoque Supe rioris liberalitatem in concedendo illis Indulgentias respectu eorum esse
majorem . nam illi presecto videntur ind fgni tanto beneficios quod in tantum illis prodest , quia hoc est in potestate, Et voluntate concedentis. Non insertur vero ex hoe quod eorum tepiditati. ει turpori serviatur si Veatur . sed suppletur potius . ει iuvatur eorum fragilitas , unde melius Possint ad tutioris . et sanctioris vitae praesidia inquirenda , dc laudabilius
. II. Licet D uacti proprio non stat udustentiarum sebiectum, tames
ειν Prosent, qua pro ipsis concessa Derint. XIV. Quamvis communis modo haee opinio sit, nullusque si e maxima
temeritatis nota sustinere contrarium possit, Catholieis tamen illis auctori bus parcendum est , qui eliquata nondum hae controversa , circa illam er rarunt, vel in hoc dubitarunt. Ostiensis in Summa lib. s. sub tit. de Remi λsonibus primus negavit Indulgentias simpliciter prodesse defunctis, hunc sequutas est Gabriel Biel in Canoue Missae lect. 37. Ioan . item Gerson in
510쪽
eom. germ. a. de defuncts q. s. ubi de hae materia agens Indulgentiar. dixit , utiles illis. qui submitta e se Curia miIericordia , qua datar usque
ad mortem , ustu vero post mortem . Graeissimis itaque his Auctoribus persuasum fuit De iunctis ad Iurisdictionem Ecclesiae non pertinere, de solum Deum Iudicem habere, quod iam Magnus scripserat Leo in epist. si . . de S. Bernardus epist. 7. Si aliquis eorum, inquit S. Leo, pro quibus Domino δερ- pocamus quocumque interceptus obstaraclo a manere proeηtis Ddaste. tia eat riderit. θ priusquais ad constituta remedia perveniat, temporalem vitam ha-ma a csturitione Asierit , quod maneaea tu corpore uou receperit , consilia araetas a carne mon poterit. με necesse es uobis rorum . qui sic obierint, merita . actusique discuteνe, cum Dominus Deus noster, cujus Iaricia ne se- .ut comprebendi. quod Sacerdotale ministerium implere ποου potuiι Da justitia reservavit: quare abuti Auctoritate Scripturae dicunt, quotquot ex illis Scripturae verbis Mati. I 6. Iuodcum ae silueritis super terram, dic. putant hanc iurisdictionem osterulere . cum respectu personarum certum sit solum in verbis illis esse promissam iurisdictionem in homines viatores , & supeeterram degentes. quod Christus Dominus uberius declaravit cum Ioann. 21. implevit promissionem Petro datam Mati. x6. dicens illi: Pasce oves meas. ut intelligeret suam omnem iurisdictionem circa eos tantum versari, qui actmundanum, di terrenum Ch. isti ovile pertinent, cum nec pabulo defuncti Indigeant, nee vocem hominis audiant propter immane Cham, quod nos luter . oc illos extenditur. Facit etiam plurimum pro hac sententia, quoaΑnimae Defunctorum per Ecclesiasticam potestatem non excommunicantur m neque ab Excommunicatione absolvuntur, lea vel viventes Prohibentur, ndi suffragia pro illis Desunctis offerant, vel liberantur ab onere non Cimmuni candi cum illis: quod si Innocentius III. in cap. a Nobis a. de Senten. ex-LOmm. Ecclesiam, ait, ali sauri tirare , di soluere defuσctos, id non dicieluod revera credat Delanct s Iurisdictioni Ecclesiae subiici, sed quia actus urisdictionis. qui directe cadunt in viventes , indirecte, vel ut aiunt Scho lastici, quasi objective redundant in cle unctcs, hoc est Defuncti fiunt materia carea quam suos actus possent viventes exerere. His fundamentis nomobstantibus vera est exposita Conclusio, qnam inveteratus probat ulus Ec elesiae , de Canona starum . de Theologorum Auctoritas XU. Eeelesiae usum idem Gabriel Biel loeo citato resere . citans Pascha sum . quem vocat V. Bellat mino est l. , & Sam vio II. talem indulgentiam concessisse, ut videtur in Ecelesia S. Praxedis, in introitu Capelle s. Zenonas additque undecim alios Pontifices eamdem gratiam confirmasse, de Sixtum IV. contra Petrum O mi ensem declarasse Indulgentiam mortuis prodesse. Post haec tempora usque ad X. Leonem similem gratiam Concesserunt. Alexander VI., Clemens UlI. . Iulius II., & XlII. Gregorius . Leci vero X cum audisset inter alios errores Lutherum docere sex generibus hominum Indulgentias non esse necessarias , nec utiles . videlicet mor uilliae . hunc quoque damnavit. Deinde vero haee veritas, de hic usus ade propagatus est, ut passim a Summis Pontificibus fidelibus permittatur psisse ip-us coneessas indulgentias Ammabus in Purgatorio degentibus applicare per modum Suffrarii. Ecclesiam autem in re tanti momenti errare quis audeae
affirmare Insolantissime inGαι e. est inquit Augustinus epist. 34 Si quid rota per orbem sequentat Ecclesia quin ita faciendum fit disputare . Ratio G a nihilin