장음표시 사용
131쪽
t 18 De Theologicis Disciplinis .
oestostem ct oeulor, nares, ct or , ct aures; ct eos signanter
disimus , Sixuaeulum doui Spiritus jancti. Quo in canone ob expres.sam Confirmationis materiam er formam apertum est non de cerem nia pertractari , sed de vero, proprioque sacramento. III. Basilius Magnus in Epistola Canonica ad Amphilochium , num. I. ait: Omuiratione statuatur , ut qui ex haereticorum baptismo ad nos Meedunt,
ehrismeniar a fidelibus, fie insteriis partie*ent. IV. In Euchologio
Graecorum edito a Iacobo Goario habetur Reeoueiliatio redeuntium ad Ecclesiam conscripta a sancto Methodio martyre ἰ ex qua constat recipiendos haereticos cum unctione chrismatis , & prolatione verbo. rum , Signaeulum doni Spiritas sancti. Fertur quoque eamdem reis conciliationis praxim apud Graecos etiamnum obtinere . Quod si respondeas hanc verborum formulam diversam esse ab ea, quae praeis
stribitur pro neophytis confirmandis, nonδεσι tantam Oscopo. sed tenore ipso verborum ; ut inquit perpolitus Auctor librorum de
Re Sacram. tom. I. pag. 332. iure meritoque repones , annon idem
praeclarus scriptor laudat eo loci Euchologium Barberinum , Crypto- serratense , & Parisiense Regium , recitatque illa Fuchologii verbat Et ungit eum unguento , seut recens illumisator. baptigatos , eamdem super tuum formulam proferens, Signaculum doni Spiritus sancti Annon haee est formula Confirmationis, ut ostendimus cap. VI. prop. I. &praecitatus Auctor docuerat pag. 32M Quomodo ergo pro reconciliandis, S pro confirmandis formulae traduntur diis versissimae tenore ipso verborum Ad objemonem priori loco positam constat responsio ex cap. a. prop. 2. ubi plura de Nicaeni canonis sensu: sat est modo, si repetamus nullam eo in canone commemorari impositionem manus eon'- matricem . Ad alteram ex canone Constantinopolitano petitam , res.
Pondet Christianus Lupus pag. as a. verba , Signaeulum doni Seiritus sancti, non esse Sacramenti Confirmationis formulam , & antiquissimos Graecorum solam frontem tribus vicibus, non membra singula perunxisse; ideoque non agi eo Ioui de unctione Sacramentali. Verum quod tradit de forma, a nobis est resutatum , assertumque ab eodem praestantissmo viro castigatissima moderatione, Crediderim . In unctione etiam chrismatis praecipitur in Euchologio Graecorum , ut illuminatorum frons , oculi, nares, os , auresque consignentur spag. 36o. idemque legitur apud Cyrillum Catech. 3. Mystag. pag. sa4. tametsi frons dicatur prius inungenda , quam partes reliquae. Nec dubium est ullum, quin de unctione Sacramentali illic sit sermo. Respondendum itaque haud Ievem haberi suspicionem canonis, de quo agitur, suppositionis . Etenim Sabbatianorum nomen , teste Socrate lib. v. cap. ai. est Synodo Constantinopolitana posterius.
In paraphrasi etiam Arabica huius Synodi apud I larduinum tom. I. .
132쪽
Liber Trigesimus secundus. Cap. IX. ras
Cone. pag. 8i8. & desideratur canon iste, & asteritur editos In ea
Synodo canones tantum qua inor. Verum septimo quoque admisso, illum exponendum censemus de haereticis non confirmatis. Novatia.
ni siquidem , auctore Theodorito lib. III. H. Fab. cap. s. iis , quos haptizabant, sanctissimum Gryma non praebebant: stuapropter eos, qui ex bae haeresi eorpori Delesia Gnjunguntur, laudatissim Patres im
dem pag. ago. Cyri Epistopus. Sabbatianorum haeresis Novatianae surculus erat, & Balsamon utramque censet unam. Certh Sabbatium ex Iudaeo Christianum accessisse Novatianis , scribit citato loco pag. edit. Valesii 28 i. Socrates Scholasticus. Cum vero Novatiani & Sabbatiani negligerent Confirmationem ς idem asserendum est de haeretiis cis aliis , quos canon adstringit eidem legi. Quis cnim ostendet Mais cedonianos, ceterosque Pneumatomachos non contempsisse hoc Spi ritus sancti signaculum, aut si adhibuerunt, non adulterasse prinscriptam formulam , aut si hanc retinuerunt, consignatos fuisse ab . Episcopis Neque enim in illorum praesbyteris praesumenda est peris misso Pontificis Maximi, aut totius orientalis Ecclesiae consensio. qualem adstruimus in valida consgnatione praesbyterorum Graec rum. Undique ergo siccunda obiectatio flaccescit. In tertia non imis morabor , quoniam adversariis sudandum est si demonstrare vel in elocutum Basilium de unctione sacramentali: quamvis inverisimila non sit, aut existimasse illum invalida sacramenta data extra Eccleissam ς aut instituisse sermonem de nondum confirmatis : quod postremum ob diversam rationem , qua Basilius loquitur de baptismo, &de unctione, censet in Concordia pag. io 2. Petrus Arcudius. Ad
IV. Arcudius ipsa respondet, haesitans tamen ac dubitans Methodium illum non esse sanctissimum virum a Photio circa annum 8s. Vehementer vexatum , sed Methodium schismaticum , qui vix te saeculo xi ii. Addit nihil deforma reperiri in MS. Cryptae serratae a se perlecto , neque in Exemplaribus aliis, testes appellans Ioannem Matthaeum Caryophilum Cydonium, aliosque Graecorum . Falli A eudium putat Goarius in Notis pag. 886. ductus antiquorum C i- cum auctoritate ς & Goario subscribunt Possevinus , Gesnerus, Au-bertus Miraeus, Philippus Labheus. Potest hoc dissidium componi,s dicas Euchologium a Methodio seniore cnon tamcn a Methodio Patarensi , sed Constantinopolitano exaratum; superadditam tamen formulam , quae in MSS. compluribus desideratur. Sane Baro nius, ad quem Goarius provocat, ad annum 842. num. 2I. hunc re
citat Methodii canonem r di puer quidem eo rebessus fuerit, seu metu , seu ignorantia , ct inscitia ἔ is propitiationis precer septem diebus aecipiat, octavo die lavetar , ct a lavaero linteo ae,ncturri. VII. R ebrijse
133쪽
ebrismate inungatur, ut solent iuunxi qui baptizantur, ferat v
ses noetas, Reandam ordinem illorum, qui iuuminantur. Et infra de adolescentibus , ac de senibus , Laventur , ct ungantur secundum priorem eonstitutionem. Hic proculdubio non apparet forma Confirmationis i immo sicut lavacrum . de quo Methodius , est quaedanias militudo baptismatis, non baptismus; ita unctio est imago Confirmationis , non Confirmatici. Quare Methodium accipiendum de ceremonia, per quam lapsi iterum unirentur Ecclesiae, cisque repraesentaretur essectus sacramenti, a cujus gratia exciderant , do cent Theologi hene multi. Idem assirmandum , si in reconciliatione illa pronuntiata fuerint verba, Signaeulum dori Spiritus Ducti. Quamvis enim si adhibeantur materia Sc forma cum dehita intentio ne , perficiatur sacramentum; attamen si a circumstantiis, ab intentione ministri, & ab adjunctis precationibus verborum sormula determinetur ad alium essectum , praesertim si amhigua sit, diversumque patiatur sensum , qualis est praesens formula ς sacramentum nequaquam administratur. Itaque in Reconciliatione a Methodio constripla , sive pronuntiaretur, sive non , Signaculam doni Spiritus sancti, non iterabatur Confirmatio . Nam si non pronuntia. - batur , deerat forma, pars scilicet sacramenti cssentialis: si proserebatur autem, quoniam etiam unio, S Catholicae Ecclesiae comis municatio est maximam donum Spiritus sancti, ut inquit Augustinus lib. III. de Baptis cap. I 3. & lib. v. cap. 2 p. atque donum istiusmodi conserebant facerdotos reconciliatis haereticis; iccirco in tali circumstantia sacramentum minime perficiebatur . Idque magis manifestum est , si perpendatur oratio tunc recitata et qua priusquam fieret unctio , ita facerdos orabat, ut salutaris baptismatis fiatilia in ejus anima insidens, ct relisa aura gratia, ventilata spiritaliter ram sus aerendatur, er impressum Rivum in ejus tarde , det' regitationiabar, per crucis Cissei tui signMionem, per spem is te, O veritatis agnitionem evidentius appareat. Vide Euchologium Goarii pag. 8 8. Atque haec responsio etiam obiectionibus aliis potest aptari.
Persistit hac ratione quod scribunt memoratus Auctor de Re Sacra ment. FarUacques noster , Goarius ipse, & alii permulti, intelligendum Methodium de unctione reconciliatoria , poenitentiali, &perquam sacramentum jam susceptum, sublato impedimento erroris, ct foeditate diseordiae , vim excreret suam et quod explicare etiam conantur exemplis religioserum ista sua renovantium , conjugat rum recurrente Iubilaeo iterum contrahentium , & ordinationum
Episcopi schismatici, vel haeretici; quamvis istorum exemplorum aliqua non videantur ad rem; aliqua etiam eadem laborent di
134쪽
Liber Trigesimus secundus. Cap. IX. I 3I
THEs I s. III. Neque e gasinur, neqae Oprianar a lamavere reωπeillauis dos venientes ab Mers per iteratum saeramentum Confirmationis. Aeprimo quantum spectat ad Augustinum , id evincitur ex dictis Thesi superiori: nam S. Pater lib. V. de Baptis cap. 2I. scribit manum imponi correctis haereticis , propter caritatis eopalationem , quod es maximum donum Spiritus sancti. Existimat ergo per illam manus impositionem haereticos copulari Ecclesiae, ut separatione sublata vim suam exerant sacramenta foris suscepta . Praeterea fatentur adverserit c Morinus saltim . &Maldonatus baptizatos in EceIesia priusquam declinarent in haeresim , receptos ster manat impositionem in paenitentiam, idque Stephano concessisse Rebaptirantes, cuin hitantum sacramenta repetenda contenderent in baptietatis in haeresi .
Atque id manisestum est ex litteris Cypriani mox produccndis. Qua
re Augustinus lib. 3. de Bapt. cap. XI. num. I 6. ait: Hoc enim ipse
etiam oprianus cum eeteris statuit, ut si ab Dresibus redirent ad Eeelesiam quieuoque fuerant in ea baptizati, non jam per baptismum .sedper paenitentism reeiperentuνς unde eonstat eos non posse admisi re reeedentes, quod non recipiuπι remeaπter. Consensisse Cypriano Crescentem a Cirta, Cassium a Maeomadibus , aliosque Patres Synodi Carthaginensis, ceIebratae cura S auctoritate Cypriani, constat ex eodem opere Augustini lib. v r. cap. r s. & I9. Atqui S. Pater in univer il lo opere demonstrat eamdem rationem habendam esse
de baptiratis in Ecclesia, ct de baptizatis in haeresi , probatque integra in utrisque permanere sacramenta. Igitur eredidit utrosque reconciliandos per solam manua impositionem io paenitemiam. Insuper quod Augustinus assirmavit de baptismo, validum hunc est , extra Ecclesiam collatum, idem asseruit de Confirmatione , revincens Petilianum sacramentum chrismatis datum ab haereticis repudiantem , ut patet ex lib. 2. contra litteras Petiliani cap. lo . num. 239. Quemadmodum ergo baptismus, ita Confirmatio nunquam . iuxta Augustini doctrinam est iteranda. Rursus movet adversarios quod scribit Augustinus lib. Ir i. de Bapt. cap. 16. Manus autem --
positio non fleui baptismus repeti non potes. unde inserunt, Igitur
per Augustiuum repetitur Confirmatio . Sed inepta, ct illegitima consecutio ς siquidem demonstrandum est , quod negamus, hanc manus impositionem esse sacramentum Confirmationis. Negamus, inquam, id, S pernegamus; primum quia ex Augustino Confirmatio nequit repetit impositio itaque manus , quae potest iterari, non est Confirmatio . Deinde statrin de illa manus impositione subji-
eit S. Pater, Puid est aliud, nisi oratio super hominem Affirmat ergo, quod repeti possit, quoniam non est sacrosanctum signaculum R a Per
135쪽
x3a De Theologicis Disciplinis
permanens in desertoribus , ct imprimens characterem, cujusmodi est sacramentum ebri alis et sed oratio, quam Episcopi fundebant
imponendo manum substratis. Ad haec lib. V. cap. 2 . num. 28. aper tἡ Augustinus sacramentum Confirmationis distinguit ab impositione manus; S cap. II. num. 3 E. huic impositioni manus tribuit reconis ciliationis , & gratiae vim , propter earitatis eopulationem : immo eodem cap. t 6. scripserat per manus impositionem dari Spiritum sanctum, quia caritatem non habent qui ab Ecelesia communisse praeessunt; ii autem quihus manus imponitur Spiritus fuictus invisibiliter S latenter consertur, propteν vluculum pacis... NequE probant oppositum Augustini verba, eodem capite afirmantis nunc eos , qaibus manus ad aeeipiendum Spiritum fantium imponitur . Iinguis repente nota loqui. Non enim sensus horum verborum est comparandam esse undequaque impositionem manus reconeVinoiariam impositioni manus Apostolorum confirmatoria, ut adversarii nugantur. Sensus est, impositione manus remnailiatoria dari Spi-xitum sanctum lateucer propter vineulum pacis ς quemadmodum .
Apostoli impositione manus Saeramentali dabant invisibiliter Spiri istum sanctum ad animi firmitudinem , Sc visibiliter ad commendatio. sem rudis fidei, 9 Delesiae primordia dilatanda , ceterum impositionem manus reconciliatoriam nihil esse aliud , quam orasionem super hominem, & in hac esse cooperationem Spiritus , ct donum e vitatis ct pacis et cum in impositione manus Apostolorum esset Sacramentum imprimens characterem, quod babere etiam Simon magas potuit. Resutantur itaque adversarii tum ex aliis Augustini lo cis, cum cX praecitato cap. 16. lib. ῖ. de Baptismo, ex quo petunt erroris sui patrocinium. Veniamus ad Cyprianum . Hime putant quidam existimassio , quod venientes ah haeresi, S soris baptizati reciperentur pen impositionem manus eoinrmatoriam , quoniam in Epistola ad Iubaianum pag. 28o. & ris. novae edit. Pugnat cam Catholicis , demonstra, que iterandum esse baptismum ex quo ipsi Catholici universim iterent
Confirmationem. xuodsseeundum pravam fidem cinquit baptizari , aliquis foris, ct remissam peccauram eonsequi potuit; seeundum eamdem fidem eo equi Spirita anctum potuis, ct non es necesse venienisti manam imponi, ut Spiritum sanctam eonsequatur signetur . Praeterea in eadem Epistola, necnon in Epist. ad Steph. pag. a s. ait tunc redeuntes ad Ecclesiam sanctificari, si utroque sacramento nasotur ἔidemque amrmat ici Concilio Carthaginensi Nemesanus a Tubulis , alias Tubunis . Adde quod nisi Cyprianus explicetur de lacramento Confirmationi&, arripicnt iterum ansam haeretici , & contendent impositionem manus, de qua S. Martyr , puram putam ceremoniam
esse, neque ab eo adinitti chrismaua sacraReatu .
136쪽
Liber Trigesimus secundus ' Cap. IX. r 3 3
Complures ad haec respondent, Cyprianum utique existimasse scuti baptismum , ita Confirmationem haereticorum esse irritam , atque errori addendo errorem, idest . putando in Catholica recipi haereticos omnes per iteratum Confirmationis sacramentum , hoe telo adversus Catholicos ad hominem, ut inquiunt , decertasse , Iteranda est Confirmatio data ab haereticis , ergo & illorum baptismus rhanc tamen pugnandi rationem fatis suppositioni esse innixam. Verum, et fi sortε Cyprianus idem iudicium tulerit de Confirmatione. ac de haptismo, S utrumque sacramentum apud haereticos nullum crςdiderit, quod ego non ibo inficias: nihilominus falsum est Ioqui illum de Sacramento Confirmationis , vhi pertractat de haereticis recipiendis . Quod ut palam fiat, animadverte in hoc deceptum Cyprianum, quod crederet sententiam esse Stephani baptigatos ab haereticis renasci, induere Christum , ct remissam consequi peccatorum. Quod nos Volum. VI. Pag. 4 apertissime demonstravimus , &, niJallor, ex locis quoque nuper productis evincitur. Hac Blaad notatione facilius , quam alii iaciant, hunc Plvam nodum . Ergor in Epistola ad Iubaianum verborum Cypriani sensus est : Si tincti ab
haereticis consequuntur peccatorum remisiam, quare redeuntes ad Catholicam expiantur impositione manus , ut sanctificentur Numquid potest haberi absque Spiritu sancto peccatorum remissio ξ Non consequuti fuerant in haeresi Spiritum sanctum; igitur neque catorum remissam , ideoque nec haptismum . Quod utique Cypriani
argumentum non procedit ex suppositione, quod haeretici reciperentur per impositionem manus eonfirmatoriam, sed ex supposition e quod Stephanus traderet baptizatos ab haereticis renasci, induere Christum , S peccatorum consequi remissionem . a in re , ut dixi, Cyprianus sententiam Stephani non in assecutus, neque accurati distinxit inter ebarauerem Sacramentorum, S gratiam. Idem aliorum testimoniorum sensus est. Probat enim in Epistola ab Iuba. ianum , & in altera ad Stephanum , opus esse, ut hae rotici resipiscentes utroque sacramento renascantur, ex textu Evangelii, Nisi quis renatus fuerit ex aqua, ct Spiritusancto ; ubi nihil de Confirmatione : eumdemque locum urget in Synodo Carthagitaiensi Nemesianus. Ouare uterque ratiocinatur hoc pactor Qui baptia antis ab hae- ω reticis , non renascuntur ex Spiritu Ducto; igitur non valide bapti-ὲ Zantur , nec renastuntur: spiritalis quippe renascentia non ex aqua dola repetenda est, sed ex aqua, o Spirita sancto. Renasci itaque utroque sacramento , non est in sensu Cypriani , renasci Confirmat ne, ct baptismate; quando enim, ct ubi Confirmatio appellatur renascentiae sacramentum , seu regenerationis lavacrum Sed est renasci
aqua . S renasci Spiritu sancto: Neque enim Spiritus sine aqua versiri potes, inquit Nemesianus apud Augustinim lib. vi. de Baptis-
137쪽
mo , nee aqua fine spiritu . In qua pariter argumentatione stebapti-etantes lapsi sunt, characterem a gratia non distinguentes . Quod si
adhuc contendaS, is ex utroque sacrameum accipiendum in rigore
verborum et potius ad baptismum , ct poenitentiam , quam ad haptis.
mum & Confirmationem , ea verba referrem . His corruunt arguo
menta superius posita : quorum postremum nullius est roboris; siquidem alia suppetunt adversus Dallarum , ceterosque haereticos loca Cypriani apertissima , commonstrantia sacramentum Confirma tionis: de quibus cap. 2. prop. a. pag. 22. Ac a I. At, inquis, unde constat Cyprianum non urgere sua in Stephanum argumenta ex suppositione, quod iuberet Romanus Pontifex ut reconciliarentur haeretici per iteratam Confirmationem Respondeo id constare ex ipso Cypriano, nec non ex adversariorum com plurium sententia. Perscribebat enim Stephanus veterum traditi nem , ut venientes a quacunque haeresi, modo baptirati forent in adunata Trinitate, non repetito baptismate , reciperentur Iola -- positione manus in paeuitentiam. At quod Stephanus universim de hae reticis pronuntiabat. hoc Cyprianus observandum esse concedebat de baptizatis in Ecclesia priusquam a fide desciscerent, contendens praeter illam impositionem manus, in haptigatis apud haereticos adhi-hendum iteratum baptisma. Fatebiatur ergo Cyprianus redeuntes haereticos recipi juxta veterum consuetudinem , per mauus impositio nem is paenitentiam. Manifestum est ratiocinium istud ex praecitatis Augustini verbis lib. m. de Baptism. cap. xi. atque ex ipsom et Cypriano haec scribente in Epist. ad Quintum pag. a a. Dieunt se in Meveterem eo uetudinem sequi , quando apud veteres Baresos prima adhue fuerint initia , at hi HIie essent, qui de Gelsa reeedebant, ct his baptizati prius fuerant: quos tamen ad Delesiam revertentes, ct paenitentiam agentes necesse nou erat baptizare. Ruod nos quoque hodie observamus , ut quos eonstet bis baptigator esse , ct a nobis adhaeretisos transisse, si postmodum peccato μο eognito, errore digesto ad veritatem ct matricem redeaut, fatis sit is paenitentiam manum imponere ς ut quia ovis fuerat, hanc ovem abalienatam 9 errabasdam in oviis suam pastor reeipiat.
Non erat ergo impositio manuum , qua recipiebantur haeretici baptizati in Ecclesia , diversa ab illa , qua recipiebantur haptietati in haeresi: sed utraque erat ceremonialis , reconciliatrix , poenitentialis. Hoc inter utrosque discrimen , quod haptietati in haeresi facilius.Veniam consequebantur , & per manus impositionem reconciliati Ecclesiae aecipiebant in ea communionem, caritatem, pacem, uni
138쪽
Liber Trigesimus secundus. Cap. IX. 23s
tatem, atque invisibilem spiritum sinetam: atque ita salubriter iniacipiebant hahere sacramentum baptismatis, quod susceptum in haeresi tanto perniciosius , quanto indignius habebant. At baptizati in Ecclesia, utpote apost. tae, dolariores, S qui disruperant vinculum unitatis, ante reconciliationem ad publicam paenitentiam subeundam cogebantur; ct ubi primum Venientes ad unitatem , statim admittebantur inter Substruso1 , ut se Antistitum manui substernerent redeuntibus post spontaneum lapsum, a gradu Fletus ad Audientiam ab Gadientia transeundum erat ad Substrationem, & complendum ita universuin curriculum pinnitentiar. Hoc insinuat Innocentius Ipraecit. Epist. 2 a. ad Rufum Episcopum Thessalonicensem: hoc Augustinus confirmat lib. 2. adversus Cresconium cap. i6. hoc scholio in eanonem v I I. Constantinopolitanum demonstrat Lupus; hoc d-nique hujus, ac praecedenti. thesis est consectaria conclusio . THEs Is IV. Motuenda es inter characterem baptismi, O ebarinerem tam firmationis aliqua eousotativa disinitio. Nain per characterem priorem tribuitur homini regenerato potestas, quae ad ejus vitam & Ω-lutem spectat et per hunc Uero characterem potestas pertinens ad spirituale certamon: per unum consertur signaculum civium spiritalis Ierusalem ; per alterum Christiani militis nota . Etsi enim quisquis haptismo initiatur, adscribitur in Christianam militiam, eique adversus hostes, quibus abrenuntiavit, pugnandum est; sacro tamen Iinitus chrismate , quasi militari haltheo exornatur , inungitur ,
constituitur athleta, ut non tantum inire valeat communia & quotidiana certamina, verum etiam dissiciliora, interdum cum vitae dincrimine, ct profusione sanguinis subeunda . Adeat, qui de hac re Plura expetit, S. Thomam s. p. q. a. art. s. & 6. Estium in iv. dist. I 6. & Basilium Poncium p. 3. cap. 2. quippe nobis non est ciutius , obnixius huic perquisitioni incumbendum .
Medi pertractans de Ritu Confirmandi , Foe de hujus
ΟM erimus agentes de sacro Confirmandi Ritu nimium prolixi, - cum de hoc pertractarint stylo ampliori Durantus , Casa ius, Vicecomes, Martentus, ct qui de Re Sacramentaria scripsere medii aevi, ac nostrae aetatis Theologi. Plura etiam nos superioribus dispu
139쪽
tationibus delibavimus, egimusque de ministrantium , ac confirmandorum conditione, de tempore quoque, & hora , necnon de chri Gmate, &balsamo, quo conficitur , atque de ejusdem chrismatis heia nodietione . Cum vero necessum non sit ea repetere; partes nostras implevisse arbitramur, si notas quasdam subjiciamus, quibus ipsius ehrismatis usus, compatrum Conditio , modus unctionis , vittae lineae , seu fasciolae religamen, S alapae, quae impingitur eonfirmato,
Ut ergo exordiamur a ebrismate, fallitur principio Claudius desert scribons tom. a. pag. Is 6. S seq. ipsius Originem nequaquam fuisse redisseam , quod eo utens Ecclesia intenderit duntaxat instauia rare ritum, ceremoniamque Iudaicam. At hinc potius eruitur oppositum: veteres quippe ritus praesignabant Christianae legis mysteria ; S praesertim ebrima in consecrationibus olim adhibitum, Exodi xxx. as. S XL. 9. typus erat Gristi, quem ob hypostaticam unionem , S gratiae plenitudinem unciam , Psalmista ps. x Liν. 8. testatur . Illa quoquc consecratio legalis erat symbolum spiritalis unctio. nis , ct habitualis gratiae , cujus intuitu Ioannes Epist. r. cap. adsto. ait: Ma tinctionem habetis a sumis ἰ Graece , --ι γ με. ὀ του αγίου. Errat ergo, suisque argumentis refutatur Du-Uertius ,
in quem alibi acuimus stylum . II. Oleum pariter operamque perdunt sacram unctionem arcessentes ε moribus Ethnicorum , qui perungebant pugiles S luctatores. Quamquam enim non dissitemur etiam in agone pugnantes unguentis perlinitos, quippe qui legimus Myrothecia Scacchi, S quae ibi in I. cap. 34. proseri vir doctus ex Virgilio g. Aen. canente, Exeraeut patrias, oleo labente, sta ras, ex Plutarcho scribente in Themistocle , hunc oleo delibutum ad
obeuuda pro patria certamina , Mi το- ἀγλας uriρ σῆς πατρίδος, ct ex aliis profanat, ct sacrae eruditioni S monumentis, nec ignoramus quae de athletis scriptores plurimi consignaverunt litteris; duo tames sunt, quae sacrorum chrismatum praestantiam tutantur: unum sciliiscet, quod nil deroget sacrosanctis signaculis, si aliquem apud profanos usum habeant, cui insit cum spiritali effectu similitudo aliqua
S necessaria ad sacramenti rationem analogia, ut diximus libro xxx. cap. I. alterum , quod eodem capite animadvertimus, non solum in profanis , verum etiam in negotiis idololatriae, ut phrasi utamur Τertullian ea, daemonem a lanter affectasse res divinorum Sacramento
rum . Quod in unctionibus praesertim factum tradit idem Tertullianus, commemorans de Praescript. cap. 4 . consignationem militum factam a Mitra, praecipuo scilicet sacrorum ministro, qui etiam ab
140쪽
Liber vigesimus seeundus. Cap. X. 137
Apuleio I tbra nuncupatur; quamvis eo vocabulo Persae appellitent solis simulacrum. Ac fortasse daemon ad aemulationem illam Vehementius est incitatus, quod Iudaei cultores unius numinis adhiberent unctiones frequentissimas , etiam antequam inirent praeliata: quod solemni ritu peractum in Iuda Machabaeo, auctor est lib. I historiae hebraice conscriptae Ioseph Bem Gorion . III. In Chrismatis consecratione , quam faciendam diximus ab Episcopo in feria .. maioris hebdomadae, tametsi priscis saeculis fas erat chrisma conficere quocunque die, ut constat ex can. 2o. primae Synodi Toletanae, culpant heterodoxi consuetudinem illam , qua Episcopus ae presbyteri confectum chrisma salutant, dicentes, vesantium ebri a . Partim verb commoventur haeretici, quod adoratio facta inanimi elemento videatur idololatriae crimen, partim quod ineptum sit, &supra modum puerile salutem dicere, sive jubete ut salva sit res sensu destituta. Verum delirant, ct aniles ineptias, gerrasque effutiunt haeretici. observatum optimδ a POuget tom. 2. Instit. Cathol. cap. 8. S a sapientissimo Pontifice Not. 189. in Fer. v. majoris hebdomadar, hunc salutationis ritum quinto, ac sexto saeculo viguisse: quod nos facile comprobamus ex quo illius meminerint Magnus Gregorius in Sacrament. antiquus ordo Romanus , Pontificale Remense annorum mille , Pictavense ejusdem serme vetustatis , S perantiqua MSS. Egberti Eboracensis Archiepiscopi , laudata ab erudito viro tom.
III. in Pontis Rom. pag. 77. nec meminerint tantum , ritum ipsum Praeterea commemoraverint, non quasi eo temporis institutum , sed tanquam receptum , communem, probatumque auctoritate majorum quod utique antiquissimae originis argumentum est apertissimum . Iam verb haereticorum nugas resutarunt plerique Theologorum, & Pontifex summus , respondendo adorationem Chrisnatis non esse absolutam, sed relativam, ad Christum nempe , cujus symbolum est , reserendam, atque in illa animi exultationem ob persectam rem mysteriorum , virtutisque plenissimam , reverentiam insuper sacramentorum, esse attendenda. Protulerunt quoque docti viri exempla Paulae, quae cum Bethlemum pervenisset, ut in eius Epitaphio tom. Iv. pag. 6 4. scribit Hieronymus , exultans ait: Salte Bethleem domus Panis, in qua natus est ille panis, qui de eaelo δε- Rendit. Salve obrata regio uberrima , atque πονήρα c fructifera elus fertilitas Deus es. Exemplum quoque Andreae crucem allo quentis, Salve crux pretiosa, ct Gregorii Naalangeni, qui valedixit Constantinopolitanae urbi, templo, ct cathedrae , quando sese abdicavit Episcopatu . Et si exempla alia quaeras; eXtat in antiquo earmine de die Parasceves producto a nobis tom. s. pag. s6 I. Salve festa dies, quae vulnera nostra eoerces : in Ordine Romano pag. s6.