장음표시 사용
351쪽
Tertullianum Iocutum de sacerdotio late accepto : de quo ad Seapuia Iam cap. a. scripsit, Sacrificor, quomodo prαcepit Deus, pura pre-ra i & Apologetici Io. Osser opimam ct majorem hostium Deo. qtiam
Use mandavit, orationem de earne pudiea , de anima iunoeenti , de Spiritu sancto profectam. Quod si etiam velis accipiendum Tertulis Iianum de oblatione . quam persecutionis tempore fideles secunia iam a sacerdote consecratam in cryptas Iatebrasque deserrent, ibi. que adhibitis precibus aut major natu minoribus distribueret, aut manibus suis acciperet unusquisque; neque id captu perdifficile est , aut absurdum . Verum enim vero agnoscit ibidem Tertullianus spe .ciale sacerdotium , quod constituit Gelesiue auctoritas, ct ιοπον per ordinis eossessam sancti atus, quibus verbis Tertullian ea phrasi in istelligitur origo , S nstitutis derivata ab Apostolis , S ebaracter impositione manus presbyterii collatus , quemadmodum libro a. deis Euch. cap. 8. demonstrat doctissimus Alba spinaeus. Neque scopus pertractantis de monogamia infringit hanc responsonem : nam ratio cinationis, quae consequitur sensus est, neminem posse promereri gratiam oratione, &fide, quae sunt species quaedam sacrae oblationis , dum qui orat S credit, licet proprie sacerdos non sit, c haereticorum enim amentia est, utDeerdotalia munera Dieir injuvant agit tamen pro Deerdote : neminem , inquam , posse gratiam pro mereri, nisi ita animo assectus sit, ut sese castitatis amore demonis stret Obeundis sacramentis idoneum . At plura de Tertulliano AlbaΩpinaeus paullo supra laudatus , IJarduinus Embolo I. de Sacram . Alistaris cap. a. S Dionysius Petavius in Diatriha de potesate eonfeera di, quam edidit adversus Grotium. Obiectio 3. de Diaconis nullius momenti est . Ancyrano quippe
canone statuitur Diaconos, qui sacrificarunt idolis, πεπάλυ ανάτης ἱερος τῆς τι τυ αρ- η πο-- ἀναν--, ee fure ab oωπε
fuero miniserio, quod est panem ρο eaticem deferre, scilicet prohi-hi tum ipsis Diaconis , in servire celebranti, & de prothesi, seu minore ara , portare ad altare Pontisci munera consecranda : ἄναφέρων quippe deferre est ; sicuti ωι νερειν, ostfrre; tametsi Dionysius Exiguus, .ct Chrystophorus Iustellus reddiderunt offerre etiam pro ἀναμ' . Quod gratis admittimus, si ostierre sit idem, ac exhibere panem sct calicem sacerdoti consecraturo; secus vero, si oferre idem sit, ac ferre Deo sacrificium, S consecrare . Etenim Nicaena Synodus aper te negat Diaconis potestatem inesse τοῦ ων. εὐ- , offerendi scilicet Rconseerandi. Sensu itaque explicato Diaconus osseri, quatenus go stat oblationem ad altare , ut animadvertimus supra; vel cliam quR
tenus sanguinem miniserat, quo sensu ait Cyprianus de Lapsis, o jicem Diaeonas ostierre praefectibus eaepit: quod affirmari de sola ad ministratione perspicuum est, quidquid effutiat S inconsiderate assc
352쪽
Liber TrIgesimus tertius. Cap. XIII. 3
rat Hugo Grotius . Eamdem se uinis adminiserationem exercule Sixti diaconus, & martyr invictis limus Laurentius; neque illa verisba , Dominisi sanguinis dispensatisσem priini invexerunt editores
Romani, ita enim habent antiquissima ΜSS. quae superant aetate tria octingentorum annorum . Cohaerent insuper eadem verba Augustino de Laurentio serm. 3o . dicenti, Laurentium Roma Diaeoni o iam
te se, ibique Derum oristi sanguinem miniseras . Restituerunt
nihilominus Benedictini in editione Ambrosiana pro dispensation Geonferationem , juxta fidem complurium Codicum, & oditionum antiquiorum: sed idem utroque vocabulo significatur, communione enim Dominici sanguinis sanctificamur, ct consecramur ; Sc etiamnum sacerdos immittens in calicem particulam hostiae, ait, me eommixtio, ct eousseratio, cte. Vide notas PP. S. Mauri Tom. I.
na lib. I. de Rebus Litum. cap. 2 s. num. q. Ad ea , quae objiciuntur de laicis, teneas hanc responsionem . Tneodoretus λ--iae nomine intellexit conventus Christianorum. ad offerendas Deo preces: nam Rufinus, ex quo Theodoretus hanc historiam exscripsit, lib. I .cap.9. ait Frumentium negotiatoribus cum
pietate educatis , qui eb navigabant, Persuasisse, DI eonventicaIa per laea singula faeerent, ad quae ritu Romano orationis causa eos fluerent. Nec aliter Socrates lib. r. cap. I9. Sc Sozomenus libro g. cap. 24. Licet enim Act. xta l. a. & apud sacros Scriptores Liturgia proprie fignificet ministerium sacerdotum & sacrificium; attamen aliquando eadem vox usurpatur ad ea significanda , quaecum sacrificio quamdam habent analogiam, quemadmodum ApostoIus Evangelium gentibus administrans, ad Rom. xv. i 6. dicitur, &spiritus eontribulatus, quoniam instar sacrificii Deum pIacat, saer Acium appellatur Ps. L. I9. Addo Frumentium, ut apud Indos stabiliret Catholicam religionem , reversum Alexandriam a sancto Athanasio postulasse Sacerdotes ad gentis illius culturam, atque Athanasium ipsi Frumentio Deerdotalem gratiam suisse impertitum , ut scribit citato in loco Theodoretus , immo, ut addunt Socrates &SOzomenus , etiam Diseopatus honorem, sine quo Frumentius in Indiam reversius non potuitat ordinare presbyteros , & sacris ministeriis praeesse. At in historia narrata a Sophronio , si eam velimus ad mittere , constat ex eadem narratione contigisse maximum , inam ditumque miraculum , ut laici deinceps non auderent consecrationis Verba proferre: unde legitur eodem cap. a s. prati spirit. Tunes ruit Mosaeborum Senior , ut nullas addiseeret sanctae oblationis verba , nisi qui ordinatus ad hoe esset, neque passis ea quisquam diceret,
quocumque tempore, absque Deo eonsecrato. Videsis Lupum in c. XLI. Tertulliani de Praescript. Factam vero ad rusticorum verba panis X x a comm
353쪽
3 8 De TheologicIs Dissiciplinis
eommutationem , non verborum virtuti, sed omnipotentiae Dei punientis rusticorum ipserum audaciam, tribuunt eo loci Honorius Augustodunensis , & Alcvinus: qui etiam haec narrant cx inccrto vulgi rumore, apposito verbo, Dicitur, Fertur. De militibus Bertrandi, quamvis ea aetate serperet haeresis Novatorum , aliud non reserunt ipse scripta a Grotio producta IV. TOm. pag. so9. praeterquam Sacerdoti hus destitutos Deo Euebaristia panem communem accepisse , ipsi pani Saeramenti nomen attribuentes: Et prevnueut
erament: θ' is ussent en Heu dlascommichement. Atque hoc unum, non veram consecrationem, putat Erasitus in Epistola ad Culberis
tum , secisse aliquando laicos temporibus Apostolorum : quae dicta sint ad ostendendam Grotii alucinationem, quamvis nulla hac in re auctoritas insit epistolae Erasmianae , & historiae Bertrandi. De PetronitIa , ct Felicula , quas litteratus Grotius appellat Petronellam , ct Felieitum, respondet Petavius non haberi in Maris tyrologio, quod ab ipsa Petronilla celebrata fuerint dominisae oblationis inseris . Legi autem ego Acta SS. MM. Nerei & Achillei, RS. Flaviae Domitillae, quihus inseritur Uita SS. Petronillae, & Feli. culae: ex quibus Actibus apparet exscripta esse verba Martyrologii. Eadem ergo Acta inter cetera haec habunt: Ructum es autem, ut trium dierum aeeeptum spatium Virgo sanctis ieiuniis er orationibus coeuparet, habens secum sanctam virginem Fericulam coli ιMaseam suam in Dei timore perfectam . Tertio itaque die veniens ad eam fauctas Nicomedes presbyter celebravit m teria orisi; virgo autem sanctissima , mox ut Chrisei Saeramevium aecepit, reclinaus Ie in Ie-estim emist spiritum . Vide Acta SS. edita ab Hensthenio tom. VII. Maii pag. 42O. PRoposITIO II. Etiam Diaconi aliquando Eucharistiam dispensarunt, praesertim sub speeie vini, Antistitum tamen iussit S delegatione .
Dictum enim supra , transmissὰm per Diaconos, immo nonnunquam etiam per acolythos Eucharistiam absentibus, prout constat ex altera Iustini Apologia , atque ex historia Tarsicii. Ministerium autem diaconorum fuisse olim , dum presbyteri aderant, prae- here communicantibus duntaxat calicem , probatur primo auctoritate Iustini, S Tertulliani, qui scribunt sumptam Eucharistiam e m nibus Praesidentium , & Cypriani tantum amrmantis a Diaconis obla rum calleem . Probatur deinde ex his, quae paullo supra diximus de S. Levita , ct Martyre Laurentio, S ex his, quae de septem Diaco
Iara ministerii saeris altaribus apti ID septem saluere viris, quos undique lectos
354쪽
Liber vigesimus tertius. Cap. XIII. 34s
Levitas voeitare plaeet. Duam splendida ea is Delesiae fulgere manus, quae pocula vita Myeeat, ct latices eumsanguine porrigat e vi. Idem praeterea insertur ex quo Antiquus Ordo Romanus praeseribat, ut ab Archidiacono confirmentur illi , quos communicaverit Postifex Dominiso eorporei quo in loco Confirmationis nomine designari dispensationem Calleis , dixi pagina 6. hujus Voluminis . Advertendum hic tandem est, diaconum non posse praesente presbytero Eucharistiam distribuere , ut canone is . Concilii primi AreIatensis statuitur his verbis: Corpus orsi praesente presistero tradere non praesumat. 2. Posse Diaconum dispensiare Eucharistiam , si necessitas urgeat, & juheat Antistes, ut inquit Alculnus de divinis ossiciis, In eapite jejunii, decrevitque canon 38. Concilii IV.
Carthaginensis. I. Nunquam a diacono communionem ministrandam esse presbyteris , ex praecitato canone decimo octaUo Nicaenas Synodi. 4. Infirmos a presbyteris, non a diaconis esse communione reficiendos , ut habetur cap. Pervenit, de Consecrat. dist. 2. num. 29.
ubi legitur di omnimodis presbter per seipsum infirmum communieetr quod si aliter feerit, gradus sui perieulo subjacebit. s. Servandam
denique vetustissimam consuetudinem a Tridentinis Patribus confirmatam, sess. xi II. cap. 8. ut Laiei a Sacerdotibus communionem ac cipiant , Saeerdotes autem celebrantes se ipsos eommunicent.
De sanctissimae Eucharisiae communione , ac primum de hujur praecepto.
Communionis vocabulum non sem per eodem sensu ab Ecelesiasti.
cis Scriptoribus usurpatur : aliquando enim adhibetur ad significandum consortium & societatem fidelium ; aliquando ad denotandam Eucharistiae participationem, aliquando demum ad designandum Missae sacrificium , necnon antiphonam, quae, dum fideles communicant , cantari solet a clericis . Communio accepta in priori significatione appellari solet Communio Ecclesiastea , qua interdum Privantur qui gravioribus criminibus obstringuntur, Excommunicati propterea dicti. Spectant ad hanc communionem Iaudatae apud veteres , communio latea , ct eommunio peregrina, quae imperite solent accipi pro sola Eucharistiae perceptione, quatenus laicis , aut advenis distribuitur . Communio enim latea erat poena , qua Clerici ob patratum a Iiquod crimen in ordinem plebis redigebantur, nec potera Dicommunicare cum ceteris, qui erant ejusdem ordinis: de commuuiopere
355쪽
3so De TheologicIs Disciplinis
peretrica erat illa , quae concedebatur Ecclesiasticis , aut Iaicis, cum litteris commendat itiis , quas Formatas vocabant, extra propriam dioecesim peregrinantibus: hi enim cum ceteris ordinis sui, tum in oratione, tum in Eucharistia communicabant, sed nullo dignitatis suae munere fungebantur. Sirmondus tamen in Hist. publicae poenit.& Alba spinaeus lib. i. observat. eam dicunt eommunionem peregri nam , qua clerici ob a Iiquod crimen in eo loco S statu collocabantur, in quo poni solebant pegrini absque litteris Formatis vagantes. Et iam sacrificium a Nazianzeno, ab Isidoro Pelusiota, ct ab aliis Patribus, laudatis a Card. Bona lib. I. Rcrum Liturg. ca P. 3. num. 2.appellari solet eommunio, quasi parte usurpata pro toto, quoniam in Missae sacrificio sit Dominici corporis consecratio & participatior eodemque communionis voca hulo designatur, ut dixi, quod cantari solet, dum sacra oblatio populis distribuitur, ex vetustissima consuetudine, quam Iaudant S. P. Augustinus lib. 2. Retract. cap. ll. Antiphonarium S. Gregorii, ordo Romanus, Honorius Augusto
dunensis , S alii. Communio denique, de qua dicturi sumus , est sacrosanctae Eucharistiae perceptio, appellata in sanctorum Concilio.
rum decretis Communis Dominiea, seu Communio divinorum saeramentorum . Haec autem dicta sint de Communionis vocabulor de quo plura Alba spinaeus libro i. de Eucharistia, Morinus lib. 2. Eccles exercitat. Du-Cangius in Glossario, Bona de Rebus Liturgicis , Lupus iacanones Nicaenos , S Sardicenses, aliique viri percelebres. De hac ergo communione pertractaturus agam principio de ipsius necessitate. Diximus autem Tom. vi. pag. 8 . aliisque in locis, duplicem esse necessitatem, medii scilicet, ac praecepti: neque opus est, ut haec iterum explicemus. Eucharistiam complures necessariam putant necessitate prioris generis, adeo, ut sine illa nemo possit, sive adultus sit, sive parvulus, consequi salutem aeternam. Tenent hanc opinionem quidam Graecorum apud Arcudium lib. I. Concordiae cap. o. & Calviniani , ceterique Novatores passim, conte dentes hanc fuisse sententiam veterum omnium Patrum, maxime S. P. Augustini disputantis adversus Pelagianos. Idem de Augustino , necnon de Innocentioq. Romano Pontifice scribunt Sancte sitas Repetit. 6. cap. 7. ct Maldonatus in caput v I. Ioan. v. s . ut mittam Ada mum , ct Mora inem , quos cap. IV. Vindiciarum ν. 4. refellit eximius
Norisius . Duplex itaque hinc oritur quaestio; una dogmatis, scilicet an quis salvari possit absque Eucharistiae perceptione, altera fatii, an parti affirmanti adhaeserit Augustinus, sitque eam ob rem reprehen
dendus . In quaestione dogmatis conveniunt omnes,' affirmantes com munionem actu perceptam necessariam non esse neeessitate medii ad salutem; & aliqui duntaxat necessariam putant communionem in UO
356쪽
Liber Τrigesirrius tertius. Cap. XIV. 3 I
alia ratione explicatur a Sylvio , & a multis Thomistis. Cirea auiatem quaestionem facti, falsissimum est Augustinum existimasse, quod parvuli suscepto baptismate salvari nequeant absque actuali SS. Eucharistiae communione, ut demonstrarunt Palla vicinus in Hist. Concilii Trident. lib. I . cap. I 2. Bona lib. 2. Rerum Liturgic. cap. I9. &ex Nostratibus Norisius citato loco Vindiciarum , instrant in Prae. serip . Euch. lib. I. cap. 4. Piet te de Eucharist. q. 8. ut mittam recentioris Theologos Iueninum, Tournelium, Witassium , Trivellatium,& alios.
Facile autem dirimi possunt hae controversiae , si distinguamus duplicem Corporis Christi manducationem, realem nempe, quae fit sumendo Eucharistiam, Scindisticum, quae fit adoptatione in mystiis eum Christi corpus, idost, Ecclesiam. De mystica communione proculdubio loquitur Augustinus lib. I. de Peccatorum meritis &remi T. cap. 4. num. 8. scribens: Numquid O illud ambiguuis est,
Nisi quis renatus fuerit ex aqua ct spiricusaucto, nos ρotes introire in regnum Dei λ. . . Numquid ct illud, Quis nisi mandueaverint
hominet earnem ejus, hoe es, participe fact/ fuerint eorporis ejus . non babebant Oitam Z His , atque hujusmodi aliis, quae nune praetereo , testimoniis divina taee elarissimis , diviso auctoritate eertissis , nonne veritas sine uua ambiguitate proclamat, non solum in reguam Dei non baptizatos parvulos intrare nos posse , sed aee vitam posse babere praeter ciristi corpus, cui ut incorporentur , saeramento baptismatis imbuuntur Z Fulgentius etiam , quem Augustini mens latere non potuit, in Epist. ad Ferrandum Diaconum cap. I i. quibundam verbis Augustini productis , eArbitror , inquit , dissutationem nostram praeelari Doctoris Augustini sermouefirmatam , nee quisquam esse aliquatenus ambigeudum , tunc uo mquemque fidelium eorporis ,
sanguinisque Dominisi participem feri, quando in baptismate mem-hram eorporis orisi effieitur, nec alienari ab illo panis, ealitasve eonsortio; etiamsi antequam pauem tuum comedat θ' ealisem bibat, de hoe seeuto in anitate eorporis Christi consitatus abseedat. Haec
Fulgentius: cuius verba adeo sunt manifesta, ut penitus dirimant controversam , nec sinant quemquam de mente Augustini haesitare . Quare Fulgentii producto textu Eminentissimus Bona ait: Hiue eoIIuitur , sensum inurusini ποπ beue ob inii pereetium fuisse , qui
perperam eum acessam, quod Gebarisiam parvulis seeessariam ad salutem esse Deuerit eostra Gessa definitionem, qua bane sesten. tiam inflicto anathemate tandemnavis. Alter pariter Vaticana puris pura , ct doctrina conspicuus, idest, Cardinalis Palla vicinus , Ho
357쪽
quo disieeptatur, nee nostro luteres sed de eonjuninone, qua nobis eum Christus mastieesit uvum eorpus per baptismum ae fidem Haee
ille citato cap. la. num. 8. De ipsa mei mystica communione loquitur apertissime S. Innocentius I. in Epistola ad Patres Mileuitanos , inter Augustinianas i 82. olim 9 I. num. s. haec de Pelagianis scribens : ILIud vero, quod eos vestra fraternitas asserit praedicare, parvalos aeteris
nae vitae praemiis etiam sine baptismatis gratia posse riuari, per fatuum es . Nisi enim maudaeaveriπς caroem filii hominis , ct biberint sanguinem ejus, non habebunt vitam in Iemetipsis. Dui autem bane eis sine regeneratione defenduut, vi eutar mibi ipsum baptismum
.esse eassare , eum praedicant hos habere, quod in eos ereditur nonnisi baptismate eonferendum. His verbis Norisus refellit Maldonatum . Si Pallavicinus Erasmum, Suavem, S Centuriatores , qui scribunt non solum Augustinum , sed etiam Innocentium putasse Eucharistiam infantibus necessariam ς cum tam Innocentius, quam Augustinus negent solummodo posse vitam aeternam conferri sine baptismate. Haec, quae diximus de mystica corporis Christi manducatione, demonstrant quo sensu veteres quidam Scholastici assirmarunt Eucharistiam esse unicuique, etiam parvulis, necessariam ad salutem . Interpretati sunt enim cum Augustino, S Innocentio ea verba , Nisi
manducaveritis, ere. de manducatione spiritali, animumque intenderunt ad rem sacramento significatam , sim ad unitatem Ecclesiae , non ad actualem sacramenti communionem . Haec certo tradit S. Thomas q. 73. art. I. ubi ait, rem hujusfacramenti esse unitatem eorporis
Osiri, sine quo non potes esse satur . Nec de Angelici Doctoris
mente potest dubitare , qui legerit nonum articulum quaestionis xxxx. in qua , ubi definivit Eucharis iam dandam non esse parvulis, ct amentibus , ita in responsione ad 3. concludit: Nee tamen per hoe aliquod detrimentum vita patiuntur, propter boe quod Dominus diaeis mare. 6. Nisi manducaveritis carnem fisii hominis , dr biberitis ejus sanguinem , non habebitis vitam in vobis : quia, sieut Augustianus seribit Nonisaeis , tane unusquisque fidelium eo oris , ct singuinis Domini partieeps fit, scilicet spiritualiter , quando in baptismate membrum corporis orsi e citur. Unum est, quod ad memoriam arbitror revocandum , Augustinum nempe accepisse quidem . haec verba, Nisi manducaveritis, c. pro manducatione mystica, siνe incorporatione in Ecclesiam , dum ageret contra Pelagianos δsed ulterius explicasse eadem verba, c neque uno in loco de communione Eucharistica, prout monui supra pag. 29 . Iam vero, quam
Vis ex pramotationibus istis facillimum sit de necessitate Eucharistiae proferre sententiam, S sensum assequi verborum Augustini, quae Plent in contrarium torqueri; subieEtis tamen thesibus quidquid in
disputationem cadit, enucleabo .
358쪽
Liber Trigesimus tertius. Cap. XIV. 3s 3
Eaebaristia non es omπibus prorsus, sive adultis, sive parvulis
Da adsalutem neeessaria , ut uultur omnino possit sine ill altitem eoου- sequi. Probatur primo; nam parvuli per baptismum regenerantur in Christo, ct constituuntur filii Dei, & regni coelestis haeredes, ut
ostendimus libro xxx I. cap. 2s. si ergo ex hac vita migraverint, priusquam ratione ac libertate utenteS gratiam ct innocentiam in baptismo acceptam amiserint , minime privabuntur filiorum Dei haereditate. Deinde nunquam Ecclesia credidit Eucharistiam absolute parvulis necessariam e hujusque perpetuae fidei argumentum est invictissimum , quod nunquam aut laici, aut mulieres Eucharistiam ceteris dispensaverint, cum tamen baptismum contulerint urgente necessitate r quod abeunte in desuetudinem communione parvulorum , nullus Patrum scripserit denegari illis necessarium salutis remedium: quod aliquando consueverit Ecclesia negare lapsis etiam in exitu mortis communionem sacramentalem , eo quod non sit viaticam tam necessarium, quam reconciliatio S absolutio , prout demonstrae praestantissimus Lupus ad Nicenum canonem tertium decimum. Tria dentina denique Synodus sess. XXI. cap. 4. docet parvulos usu rationis carentes nulla obligari necessitate ad saeramentalem Eucharistiae communionem , producta ratione illa apertissima , quam initio posuimus, quoniam scilicet per baptismi lavaerum regenerati , ct oriisso ineorporati adeptam jam filiorum gratiam in illa aetate amittere non possint. Declarat ibidem sanctissimos Patres , qui etiam parvulis Eucharistiam administrarunt, suifacti probabilem eas m pro illius temporis conditione habuisse, atque id fecisse nulla salutis ne-eessitate: ct canone 4. ejusdem sess. concIudite Si quis dixerit, parvasis antequam ad annos discretionis pervenerint, neeessariam esse Ea-eharistiae eommunionem , anatbemasit. Quod autem opponunt haeretiei, dixisse Dominum , Nisi manducaveritis , cte. probat tantum necessitatem praecepti obstringentis adultos; nisi accipiantur haec ver-ha de communione mystica paullo supra explicata, quoesensu spectare ad parvulos docet S. Pater, ut dixi tom. vi. pag. so . Suunc
Trias Is II. S; aeeipiatur mandueatio tarporis ori stire sensu, qMarenus idem est , ae Delesiae repulari, est omnino , aut in re , aut DLrim in voto de neresstate salutis . Probatur l. quoniam extra unitatem Ecclesiae non potest haberi saIus . Probatur a. quia S. Pater Augustinus probat adversus Pelagianos , parvulos a vita aeterna eXcla
359쪽
dendos, nisi manducaverint carnem Νii bominis, lib. t. de Peccat
meritis S remissi cap. 2 o. libro a. contra duas Epist. Pelagianor. c. 4. lib. I. contra Iulianum cap. I. aliisque in locis: neque Augustinus solus, verum etiam Innocentius Primus ad Patres Mile vita nos , necnon Gelasius in Epistola ad Episcopos per Picenum. Atqui nequeunt intelligi de manducatione sacramentali, ut constat ex thesi praecedenti. Intelligendi ergo siunt de manducatione mystica S spiritali,sὐe de Deorporatione in Ecclesiam. Denique S. Thomas I. p. quaest. r. art. I. inquit: In Eucharistia duo possunt considerari, res, ct sacramentum . Dictum est autem , quod res hujussacramenti est unitas eor- 'ρο, is mystiet , sine qua non potes esse salus: nulli eniis patet aditus su- istis extra Delestam et sicut nec in diluvio absque area Noe, qua Risificat Gelsam, ut babetur I. Petri.
sanguinis Domini singulis , etiam parvulis, necessariam, siquidem de
eommunione mastica, nou de sacramentali sermonem instituebat. Etenim Tridentina Synodus docet distributam quidem a Patribus olim Eucharistiam infantibus, sed nulla necesstate : quod falsum esset, si Augustinus inculcasset necessitatem communionis saeramentulit. Quod si dixeris Augustinum a doctrina Patrum ceterorum recessisse et idem tibi affrmandum erit de Romanis Pontificibus Innocentio, & Gela-so eamdem Augustini sententiam tenentibus in prauaudatis Epistolis decretalibus. Atque ipsemet Augustinus in Epistola i86. ad Paulinum n. 29. scribit non a se tantum , sed etiam ab e soliea Sedis fuisse adhibitam illam sententiam, Nisi manducaveritis, cte. adversus Pelagianos promittentes parvulis sine baptismo denatis aeternam vitam: Iaudatque insuper Innocentii Epistolam lib. a. contra duas Epist. Pc-
Iag. cap. 4. num. 7. S libro I. contra Iulianum cap. 4. num. I 3. Si ergo erravit Augustinus, errarunt pariter Innocentius, ct Gelasius; nec Tridentini Patres mentem antiquiorum sunt assecuti. Praeterea
Jocutum Augustinum de adoptatione in Delesiam tradunt Theologi praeclarissimi supra commemorati, ct in lectione Augustinianorum . Operum versatissimus, beatus Fulgentius. Deinde novum non est, nec insolitum apud Augustinum appellare manducationem eo oris Christi unitatem Ecclesiae, fidem caritate formatam, S mansionem in Christo: nam lib. 3. de Peccat. meritis cap. q. docet parvulos non posse habere vitam extra Christi corpus, cui ut incorporentur , δε- eramento baptismatis imbuuntur: sermone ad infantes laudato a Ful
360쪽
Liber Τrigesimus tertius. Cap. XIV. 3 s s
Tractatu xxv I. In Ioannem num . is . ait. Hanc itaque cibum ct ρο- tam foetetatem vult intelisti eorporis membroram Dorum, quod essans a Delem; ae paucis interiectis distinguit apertissimesacramentum a re fueramenti, ut fecit postmodum S. Thomas ἰ atque deismum in hanc sententiam concludit: me es ergo mavda re illam eseam, er illum bibere potum , in Gripo manere , ct illum manentem in se habere. Similia leguntur cap. Ed est, de Consec. dist. 2.num. 46. deprompto ex Beda in r. ad Corinth. Ex his, ut verbis utar Norisii, error de necessaria pueris praeter baptismum reali Eucharistiae sumptione a recentioribus Augustino attributus in sumunia
Me non latet adinveniri inter recentiores , qui putant Augustinum accipiendum esse de eommanionesueramentali, propterea quod utrumque distinguat, baptismum, & manducationem Dominici corporis; recte tamen ex illo testimonio, Nisi maudaeaveritis, sciconsutasse Pelagianos , quia non ex propria mente asserebat Eucharistiam esse parvulis necessariam ad habendam vitam aeternam , sed ex sententia, ct hypothesi ipsorum Pelagianorum. At si attente legeris Augustinum , atque Iaudatas Epistolas Innocentii ct Gelasii, percipies sanctum Parentem, Romanosque Pontifices eo pacto demonstrasse parvulos sine manducatione corporis Christi excludendos a vita aeterna propter Dominicam sententiam , Nisi maudaeavertistis , Erc. quemadmodum demonstrarunt expellendos absque baptismate a coelesti regno propter sententiam alteram , Nisi quis renatus , cte. Hypothesis autem Pelagianorum, ut diximus Iib. Mor. cap. I. & 8. erat distinguere regnum coelorum a vita aeterna: ob quam distinctionem vanam, atque fictitiam , Augustinus-praeter bapti Gmum urgebat etiam Dominici corporis communionem, atque ita adversarios perstringebat: Duo in Evangelio leguntur, videlicet, Nise quis renatur fuerit , cte. & , Nisi manducaveritis earnem a filii hominis, cte. Necessiim est ergo, ut baptismo renascatur, qui intraturus est in regnum coelorum , & Christo incorporetur qui fruiturus est vita aeterna . At parvuli sine baptisino decedentes, neque sunt renati ex aqua & Spiritu sancto, neque incorporati sunt Christo. Igitur iidem parvuli tam regno coelorum, quam vita aeterna
Tulls Is IV. Ad ulti tenentur praecepto divino ad sacramentalem communionem . Christus enim Eucharistiam instituens ait Apostolis, me facite cte. idest, anserate , eomedite, distribuite ; ideoque divinum praeceptum est , ut Sacerdotes percipiant communionem sacramenta-