장음표시 사용
381쪽
tionis quae pertinet ad sacrificium , concedo e non habetur conime. moratio Dominicae passionis, scilicet, signum corporis Christi pro nobis crucifixi, atque immolati, quod sat est ad rationem sacramenti, nego . Quod si dicas expressius immolationem crucis , &sanguinis effusionern repraesentari in duplici haec te, quam in una ἔtenet eadem responsio, nimirum , quod illa magis expressa repraeis sentatio ad sacrificium utique , sed non ad sacramentum sit necessaria . Quod vero additur de Testamento, nullius est roboris et eatenus quippe sanguis appellatur testamentum , quatenus sanguine testa menturn novum firmatum est , ut explicavimus supra pag. 297. Li- cev autem sanguis Domini Ecclesiae relictus sit legato quodam testamentario, non sequitur quod omnibus sit seorsim a corpore tribuenindus , sed tantummodo quod in ejus distributione servanda sit Testa. toris voluntas, S attendenda illorum , ad quos pertinet testamenώtum, necessitas ct conditio . Insuper haeretici objiciunt: Commendat utriusque speciei communionem vetus traditio, ct constans judicium antiquitatis . Servavit enim hoc de calice praeceptum ultra mille annos Ecclesia univerinia . Testis est in altera Apologia Iustinus , Cyprianus in Epistola ad Caecilium, S in libro de lapsi s , Chrysostomus hom. I 8. in a. Epistolam ad Corinthios, & alii. Praetermittendum non est decretum Gelasii de quibusdam calicem recusantibus , relatum a Gratiano cap. Comperimus, de Consecrat. dist. a. num. Ia. Comperimur autem , quod quidam sumpta tantummodo eorporisseteri portioπe , a ca-llae saeri eruoris abstineant. Erivi proeuldubio , quoniam nescio qua supersitiose docentur obstrinxi, aut integra saeramenta percipiant, aut ab integris areeantur: quia divisio unius ejusdemove osterii fine grandi saerilegio non potest provenire . Extat idem canon etiam apud Ivonem parte a. n.89. & Micrologum cap. 19. Paschasius lib. de Corpore Domini cap. I s. post ea verba, Meeipite , ct bibite ex hoe omnes, inquit, Tam ministri, quam ct reliqui eredentes.
Hie es ealix, cte. Quo in loco frustra Ioannes a Lovanio , & qui
eum sequitur, Bellarminus lib. iv. de Euch. cap. 26. ad i6. pro Bibite reponunt Edite ; nam reclamat ratio , quae de calice additur . Resp. nil aliud ex praelaudatis Patribus inferri, nisi communi nem utriusque symboli suisse aliquando laicis administratam , quod minime negamus, eruentes ex ipsemet antiquitatis sonte frequentissimam fuisse sumptionem uniusspeeiei, praesertim in communione domestica, atque in porrocta pueris , abstemiis, aegrotis , nec non in Missa ἀσμνων, ' auctificatorum. Reponunt haeretici contro versiam nobis esse de conventibus pubIicis; additque Cassander eom munionem unius speeiei suisse extraordinariam , praeter legitimam
consecrationem , ct oblationem. Huius proinde viri testimonio ni mium Diuiligod b Cooste
382쪽
Liber ΤΗgesimus tertius . Cap. XV. 37
mium gestiunt heterodoxi. At primo negamus privatum suisse conventum illum , quo in Actibus Apostolicis conveniebant fideles adflavendum pauem; S negamus pariter suisse extraordinariam synaxim , quam sub u speeie celebrabant Angi i ante Bedam , Monachi vivente Bernardo , ct ante Iacobellum Ecclesiae complures. Deinde vel illa extraordinaria unius symboli sumptio erat saeramentalis. S proficiebat ad vitam, vel non. Si reponant haeretici non fuisse Iaeramentalem, nec vivificam οῦ damnant ipsi potius universam antiis uitatem , quae nec extreme laborantibus dederit Sacramentum , Scpiritalis vitae alimoniam et Sc si fateantur proficuam , atque saeramentalem, concedere debent utrumque symbolum necessariurnia non esse, sive ad perceptionem sacramenti, sive ad consecutionem
aeternae vitae. Nonnihil dissicultatis ingerit decretum Gelasii; sed occurritur duplici νesponsione . Prima est damnari eo decreto quosdam sacerdotes, qui post consecrationem sumebant corpus , sed abstinebant a sanguine , nam apud Ivonem , Micrologum, & Gratianum , capiti Comperimus hic praefigitur titulus, Corpus Christisine ejus sanguine sacerdos non debet aecipere . Utuntur autem hac resisponsione Glossa Decreti, Ioannes a Da ventria , Cochlaeus, & Hommeislerus in Confessionem Augustanam , aliique aevi superioris . Altera responso est recentioriam fere omnium , qui putantes decretum
illud esse Gelasii primi, & latum adversus Manichaeos c quod tamen incertum est docent idcirco Gelasium praescripssse communionem calicis , ut hoc indicio detegerentur iidem Manichaei , qui a vino tanquam a re mala, ct diabolica , saerilega supersitione abstinebant;
unde etiam inserunt fuisse ante Gelasium liberum unicuique sumere aut unam speciem , aut alteram, aut utramque . Certe Manichaei,
ut tutius in Urbe laterent, frequentabant Catholicorum mysteria , sed sanguisem Redemptionis haurire deelinabant, unde S. Leo Mais gn us sermone i ν. de Quadragesima ait, deprehensa hoc indieio aerilega illorum simulatione , expellendos auctoritate sacerdotali a san- Horam Reietate . A moribus Manichaeorum abstemias virgines dictas suisse Manishuear observatum supra prop. 2. Haec omnia reddunt postremam responsionem valde probabilem, sed etiam prima diluit obiectionem , ae plana est, facilis, expedita . Pascha sium accomodasse ea verba, Bibite ex eo omnes, ad usum sui temporis, censet Estius dis . κ i. g. 8. Conjectura tamen Ioannis a Lovanio , ct Bel Iarmini de interpolato Paschasii codice redditur probabilis ex integra periodo, quae ad hunc modum se habet : me solus est, qui frangiι hune pauem , ct per mavus misistrorum disribsit eredentibus , dieens: Meeipite, ct bibite ex hoe omnes. Addo Christum porrigendo calicem Matth. XXVI. a . non dixisse , Oseeipite, ct hibite, sed dixisse , Bibite ex ore omnes . De pane duntaxat scriptum est su-
383쪽
3 8 De Τheologicis Disciplinis
periori versu, Meeipite, ct eomedite. Igitur & propter orationis syntaxim, S propter citati textus germanitatem legendum est in Pascha si , EAeeipite , ct eomedite: aut si retinendum est . Bibiteta ;exponenda sunt verba de sanguine sub speeie pasti latente, S per
eoueomitantiam permixto carni.
Denique opponunt: In Sacramento Eucharistiae exhibetur fide. libus spirituale convivium. At convivium separatim constat cibo , atque potu. Ergo praeter speciem panis, quae ad cibum pertinet, dandus est communicanti potus, & calix Christi sanguine consecravitus. Resp. in convivio spirituali idem esse quod continetur sub accidentibus panis, S quod adest sub speciebus vini, utrobique scilicet sumi totum , S integrum Christum , quod minime reperitur in partibus, quibus constat convivium corporale οῦ quamvis S istud instrui posset una duntaxat re , veluti quando lacte nutriuntur infantes. Distinguenda est itaque minor , Convivium institutum ad nutrimentum corporis constat separatim cibo atque potu, transeat. Convivium paratum ad alimoniam spiritus, nego. Hinc colliges panem vinumque Eucharisticum rectius diei speetes sacri convivii . quam partes ἔ cum utraque species etiam separata convivium sit plenum , ct verissimum sit qnod sess. XI II. cap. 3. ait Tridentinum, tam tamdem sub alterutra speeis , atque sub atνaque eontiferi.
tauibus exhibenda sit communis Euebaristica.
ΙNqiliri solet hoc in loco quibus Eucharistia administranda sit rcumque ca sit Sacramentum viventium atque institutum ad antismae iam in vita spirituali constitutae alimoniam ac nutrimentum , oritur prior quaestio, an ab Eucharistica mensa procul arcendi sint hois mines sceleribus inquinati. Deinde cum varia sint hominum genera, quibus aliquando data est, aliquando autem denegata communio, de his etiam inquiritur singillatim . Sunt vero hi, paroli, energum ment , damnati ad mortem , ct qui post vitam contaminatam perveniunt ad vitae extrema. Mortuis quoque data fuit aliquando Eucharistia , aut cum eorum exuviis in sepulcro recondita: de qua item consuetudine flagitabit, ut dicamus aliqua, studiosus , ct saerae eruditionis amator. Ergo haec omnia suis distinita numeris explicabimus.
Certum est malos quoque, & sceleribus inquinatos re ipsa sacramentaliter manducare Christi carnem , quamvis oppositum tenue rint Disitiros by
384쪽
Liber Τrigesimus tertius. Cap. XVI. 37s
rint quidam veterum , ut refert q. 8 . art. I. S. Thomas, eamque sententiam postea amplexus fuerit Nicleius , ut inquit Thomas Waldensis tom. a. de Sacram. cap. 6o. Etenim de singulis Apostolis , inter quos erat proditor Iudas, legitur Marci xiv. a I. Et biberaut ex His omnes. Apostolus in I. ad Corinth. cap. x. l . postquam ait panem, ouem frangimus esse communicationem corporis Domini, subiecit, Usum eo as omnes sumur, qui se uno paue partis amur, comprehendens proculdubio signo universali etiam malos , qui Eeclesiae sunt membra, ct quos monet ut vitent idololatra rum consucis tudinem , propterea quod nemo possit calicem Domini bibere , er ea irem daemoniorum. Ac proximo cap. versu 27. indigne communiis cantes appellat reos eo oris ctis uinis Domini . Docent similia Patres: nam Augustinus lib. V. de Baptism. cap. 8. num. 9. ait: Mindigne quisque sumens Dominicum sacrameorum , προ e it, ut quia malas est, malam sis, aut quia Nos ad salutem accipit, su Me erit.
Corpus enim Domisi, O sanguis Domisi sibilominus erat in tuis, quibus disebat spostolas . Rui manducat isdigne , judiciam sibi mam
dueat ela bibis. Extant eadem verba cap. Sisut Iudas, de Consecrat. dist. a. num. 68. Idem habetur cap. Voluimus, ejusdem distincti nis 84. quod Gregorio attribuitur, sed exscriptum est ex Comment. Hieronymi in cap. r. Malachiae, V. 7. His non opponitur cap. distardat, ubi Iegitur, oui distardas a Christi , nee maudaeat earinnem ejus, nee savuinem bibit, ead. dist. 2. num. 6s. ita enim ex ponendum est, indignum non manducare Christi carnem spiritaliter .
utiliter, & quoad effectum , qui est habere Christum in se permanentem , ut explicatum est supra pag. 286. S constat ex cap. miseelerate , in ipsa mei distinct. num. 24. At licet ne peccatoribus dare communionem 3 Si peccatores publici sint, nequaquam . Sacerdotibus enim harer a Domino inculcantur Matth. Vt i. 26. Nolite sanctam dare eanibur , nee mittatir maringaritas vestras aute poreos. Canes juxta Chresostomum Hom. et . in Matthia pag. 23 s. sunt homines perditissimi, S in impietate viventer immedieabili; porei vero , qui commorantur is lato isseaenis luxuria . His ergo deneganda est Eucharistia, cujus particulas appellaverunt antiqui Patres margaritas , apud Lupum dissert. de quibusdam Patrum locis cap. x. Ex cap. Pro dilectione, deprompto ex Epistola 6 l. alias a. S. Cypriani ad Fucratium , liquet denegandauia esse communionem histrionibus , ct magis , qui in artis suis dedeeore perseverant . Idem dicendum de publicis usurariis, meretricibus, concubinariis . obstringuntur eadem lege excommunicati, ac publice denunciatir S decreto Innocentii XI. an. i 683. etiam mulieres, quae ad altare accedunt habitu ad lasciviam composito. Hujus rei
385쪽
38o De Τheologicis Disciplinis
ea sacramenta, quorum perceptio exigit probitatem . Illum autem dicimus peccatorem publicum, cuius crimen notorium est, R in publieam notitiam venit, aut per evidentiam facti, quae nulla tergi versitione celari potest, aut per judicium vel saeculare , vel Ecclesiasticum , in quo rei de peccato suo convicti fuerint. Ita in cap. Tua nos, ct cap. Quaesitum est, de Cohahit. CIerie. ita Augustinus homilia ultima ex so. nunc serm. 3s l. num. lo. Ita S. Thomas, cui Theologi omnes subscribuni, 3. P. q. 82. art. 9.Ouid vero, si crimen occultum sit, aut notum solummodo per consessionemὶ Eo in casu dum peccator publice petit, & coram aliis ad sena xim accedit, arceri non debet, quoniam in faeie Ecessae nomconstat ipsum amisisse jur suum . Ita praecitatus S. Thomas in IV. dist. 9.art. s. q. I. Idem docuit Salvator , qui Iudae corpus S sanguinenia suum in ultima coena minime denegavit. Legitur in Vita S. Bernardi conscripta a Gulielmo Abhate, quae postponitur in vetustioribus editionibus, ac praemittitur in recentiori, lib. r. cap. XI. exemplum Omnino in communitate servandum et inebatur solemnitas quadam prα-cipua, ct frater aliquis, quem profereta eulpa ab altaris Deri communione suspenderat, notari timens, ruborem πρα suseiveus , asmanum ejus eum ceteris nimium praesumptuosus Meessit. Intuitur autem eum, quoniam eausa latens erat, repeliere bominem nauit, sed intimo eorde orabat Deum , ut de tauta praesumptione melius aliquid
ordinaret. Istiusmodi orationi addi potest, nisi res in mi ita ingerat suspicionem , essicax hortamentum ut quisque probet seipsum, nec sese essiciat reum Dominici corporis . Quod si peccator privati . communionem petat, ei deneganda est, quoniam nec ei fit injuria aliqua , nec irrogatur infamia , nec jure suo defraudatur; nam reveratus in se non habet, tametsi illud retineat, quandiu crimen non est publicum atque notorium ) in conventu & judicio Ecclesiae. EX-cipiendum tamen arbitramur casum, quando crimen notum estia cerdoti per solam consessionum, quamvis S. Thomas citato in loco scribat: MDeerdos sciat peeratum allelus, qui Euebaristiam petis , per eonfessionem , vei quolibet alio modo , disivuendum est: quia auo peceatum est Oeeuham , aut manifestim. Si es Oeeuhum, atit exigis in eoeulis, aut in manifesti. Si in oeeulto, debet ei denexare , ct monere oe in publico petat, ere. Idem docent Durandus, ct Estius in eamdem dist. 9. I. 4. Videtur his accedere Natalis Alexander de Euch. cap. V. Prop. q. Reg. 3. Adhaeremus tamen nos sententiae oppositae, quoniam Eugenius Papa cap. Si Deerris , de ossi Jud. Ordinarii in
quit : Si sacerdos hiat pro eerto aliquem esse reum alicujus crimisis: ve si confessus fuerit, O emendare uoluerit, ns iudiciario ordine quis probare possit, non debet eum arguere nominatim, sed indete minate , sicut dixit orsus: Unas vestrum me tradisuras es. Sed
386쪽
Liber Τrigesimus tertius. Cap. XVI. 38 I
F ille, eui damnum illatam est, petierit justitiam, potes exeommu-πieare autIorem damni, Ilaei etiam ei eonfessur sit: sed tamen non nominatim potes eum removere a communione, licet seiat eum esse reum ς quia non ut judex ficit, sed ut Deus , sed debet eum admonere ne se ingerat, quia nee Christus γudam a tammunione removit.
Ita I. Decret. tit. I i. cap. 2. Adde consessionis sigillum , &curam maximam ad hi hendam , ne peccatorum consessio in contemptum, invidiamque trahatur. Subscribunt huic sententiae Gabr. in I V. dist.9. Sylvius in I. p. quaest. 8 o. art. 6. Naνarrus cap. 2I. num. ss. SuareEdisput. 9 . sect. 3. Uanroy in Append. ad Tract. de Euch. art. 3. ac D. Thomam in opinione, quam junior adoptaverat , non perstitissis potest coniici ex art. 6. quaest. 8 o. ubi praetermissa sententia, quam tenuerat in I v. quamvis opportunum fuisset illam inserere articulo, laudat solummodo probatque auream Augustini regulam ex postrema homilia inter L. nunc serm. 3s . Nos a communione prohibere quamquam non possumus , nisi aut sponte eonfessum, aut in aliquo judieio
Gelesiastiso, vel Dealari Gmiuatam atque eonvictum . Ita sentit Dominicus Soto in iv dist. I 2. q. I. Sed regula Augustini, consensu omnium , est de peccatoribus occultis, qui publice petunt ἔ quorum tamae consulendum esse docet eodem art. 6. ad a. Doctor Angelicus . Adverte non posse sacerdotem accedenti ad communionem pro corpore Domini dare hostiam non consecratam , quando noνit ocincultam ejus improbitatem, nec las est cum repellere propter scandalum ceterorum. Docent id Theologi universi cum S. Thoma cit. quaest. 8 o. art. 6. ad a. primum quia sacerdos quantum in se est tali in casu induceret adstantes in idololatriam ; deinde quia admitti non debet haec compensitio, ut nos faciamus aliquid mali, ne alius gra- ωius malum faciat, ut inquit S. P. Augustinus q. 42. in Genes praeterea quia non impeditur ea ratione lacrilegium animo accedentis patratum , nec injuria Domino illata e postremo quia in cap. De homine, lib. 3. Decret. tit. 4 i. de celebrat. Missarum legitur impie se
serere lacerdotem , qui propter fui faeinoris eonfitentiam , Missameelebrare se fingit , ct suppressis verbis , quibus conficitur tarparcirim, punem ct vinum tantummodo pure sumit; ibique profertur haec ratio, Cum falsa sint abjietesda remedia, qua veris sui pericu-
387쪽
381 De Theologicis Diseiplinis
ostendimus cap. xlv. theoremate primo. Hinc insertur agi hie de re ad solam disciplinais spectante . Cum ergo a duodecimo seculo deinserit vetusta consuetudo, ut constat ex Hugone Victorino lib. x. de Sacrament. cap. 2 o. S aetate divi Thomae , taculo nempe tertiodecimo, in Waluerit opinio assirmans pueris Eucharistiam porrigendam . non esse, id in oecidentali Ecclesia serondum est. Graeci enim , Syri, & Copti priorem adhuc retinent distiplinam ἰ ob quam immerito a plerisque Orientales redargui. Oh serνat Dominicanus Auctor de Re Sacram . tom. i. pag. 436. Noa enim reprehendendum est, quod per plura tacula universaliter obtinuit . Sc quod Romana Ecclesia in aliis patitur: nee soνenda sunt schii nata ob variabilem distiplinam. Cur apud nos abolita fuerit pristina coci suetudo, non una est causa. Prior est, quod pueruli non percipiunt quid sumant, ct carent devotione; ac in re minime ad salutem necessaria, prae ponderare debet reverentia tanti Sacramenti augmento illi gratiae, cujus desectu parvuli nullum patiuntur spiritale detrimentum . Alintera est , quod infantes nequeunt Deriem panis digerere, speciem autem vini facile vomendo ejicerent. Adde tertiam causam , nempe ut recentiori Ecclesiae usu reprobetur eorum sententia , qui censent pueros baptismate regeneratos non posse absque Eucharistia salvari, eamque sententiam adstribunt Patribus , ut diximus cap. X lv. De amentibus , qui nunquam habuerunt rationis usum , eadem , ac de parvulis hahenda est ratior si autem fuerunt aliquando compotes sui, Sc erga hoc Sacramentum deVotionem aliquam exhibuerunt, non debent in morte privari viatico . ex canone 76. Concilii IV. Carthaginensis, inserto secundae parti Decreti, xxv I. q. 6. Cap. Ir, qui paenitentiam. Mutis, surdisque . si per nutus ae signa praeseserant conceptum de peccatis dolorem , piam que animi praeparationem, , non esse Eucharistiam denegandam suadet ratio, omnesque prorsus
consentiunt. DE EN ARGUMENII, ET ARREPTITII s.
Energumenis denegatam aliquando Eucharistiam demonstrant antiquae Liturgiae, quae docent Diaconum post exitum Catechume. norum alta voce clamasse, ου ἰωγήuo. . Exite energument. Vide lib. v I II. Constit. Apost. cap. 7. pag. novae edit. 294. Canone etiam 29. Illiberitano praescribitur, neque energumeni nomen ad antare eum oblatiose reeitandam, seque permittestam , xt sua manu
in Gelesia ministret. Iste tamen canon de solis illis energumenis ac- Cipiendus est, qui ita a maligno spiritu exagitantur , ut subiecti sint diuturnae perturbationi; nam additur , ab erratiso spiritu exagi csie . uino cauone 3 . ejusdem synodi Illiberitanae permittitur
388쪽
Liber Trigesimus tertius. Cap. XVI. 383
eommunio iis , qui a spiritibus immaudis vexantur r ae possunt optia
me hi duo canones invicem conciliari, sive distinguantur energuismenorum genera, sim canon postremus accipiatur de energumenis Iethali morho correptis. Energumenis itaque, nisi actu exagitentura daemone, porrigenda est communio. Etenim Concilium i. Arau-xicanum anno Mi. edidit hunc canonem num. 14. Meromeni iam
haptizati, si de ρurtatione sua euroat, ct se sollieitudini elerisoram
tradunt, monitisque obtemperant, omnimodis communicent, Der
menti ipsius virtute vel muniendi ab ineuma damo xii , quo infessa tar, vel purgaudi, quorum jam ostenditar vita parratur. In Collationibus Cassiani collat. Vt r. cap. 29. pag. 4s7. Germanus est energumenos a communione Dominica quibusdam in locis perpetuo ahstinere, ac de iis accipiendum quod legitur in Evangelio, Nolite sau-Hum dare canibus. At Serenus proximo capite respondet e Communissem iis saero auctam a senioribus nostis sumquam memini interdi Ham , quin imo , si possibile esset, etiam quotidie eis impertiri debereeens aut et nec enim secandum Evangelii Ruieuriam, quam ineouis grue huic sensat eo talis , Nolite sanctam dare eoibas , as daemoianis eseam sacrosancta communis, ct non potius ad pargatioσem ac tutelam eorporis , animσque pervenire erede-a est: λια ab homine pereepta eum, qui in membris ejus insidet, Disitam veluti quoddam exurens fugat incendium. Id exemplis confirmans addit nuper cu ratum hoe modo abbatem Andronicum. Puellam Araham Iiberatam a daemone accepta Dominici corporis. particula narrat S. Prosper lib. de Peaedict. S promissi. Dei cap. 6. Habere eamdem vim ad repellen dam daemonum infestationem , sacrificium Corporis Christi , colligitur ex iis, quae narrat de Tribunitio Hesperio S. P. Augustinus lib. xit . de Civit. Dei cap. 8. Vide Petrum Thyraeum in opere de Daemoniacis parte a. cap. 28. num. 7. DE AFFICIENDI TREMO IUPPLICIO.
Ultimo supplicio plectendis denegata est aliquando Eucharistia , in Gallia praesertim , & in Hispania. Hunc in Hispania servatum mois
rem , ut damnati ad mortem priventur salutari viatico, scribit Dominicus Scito in iv. dist. xli. q. I. nunc vero ibi Ohtinere contrarium usum testatur Sylvius in I. p. q. 8 o. art. 6. S nuper Guerrerus de Eucharist. l. v M. num. I 4. In Galliis autem prior consuetudo perseverat: ejusque proferunt rationes quasdam Merbesius 3. p. quaest. 7. pag. 34o. & Iuen in quaest. v . cap. 4. Praecipuae hae sunt, quoniam cruciarii, S furciferi plerunque scelera detestantur timore supplicii rundo merito dubitatur, an capaces sint sacramentalis absolutionis,
quae etiam summa benignitate illis impenditur. Deinde sunt illi monDi tiros by Corale
389쪽
stra quaedam ex omnium scelerum colluvione concreta ἰ atque ut pIuδrimum adeo perditi, ut neque Deum , neque homines revereantur. Praeterea accepto mortis nuncio ita consternantur, ut destituti apis pareant rationis usu , S metu mortis mox oppetendae de omni proroius gradu deiiciantur. Iniuria deinde est maxima , quae irrogatureorpori Christi, si traiiciatur in corpus omni libidine conspurcatum,& sanguine caedibusque respersum . Turpissimum denique est, si cum dedecore, ct ignominia tortoris manu corpus illud tractetur, quod nuper supremum Regem excepit. At non denegandam Eucharistiam extremo supplicio afficiendispersuadent nobis momenta , quae sequuntur. Petitur primum ex cap. studesitum est, xlt t. q. a. num. 3 o. ubi definitur iis , qui pro suis sceleribus in patibulis suspenduntur , eommunionem in finem δε- eundum eananteum jussum dandam esse. Idem habetur in eanone a . Concilii Moguntini an. 84 . in can. 8, Concilii Uormaciensis anno 868. S in canone 3 i. Concilii Triburiensis an. 89 s. Gaspar Iuenia
ait accipiendos hos canones de absolutione Sacramentali, quae communio aliquando dicitur, quoniam Normaciensis synodus affert exemplum latronis , cui in morte peccata dimissa sunt. At fallitur vir doctus . Nam synodus Moguntina absolutionem a communione distinguit, S de ea communione loquitur, quam appellat Euctarisiam .esmmanionem viatisi, concedendam in exitu mortis omnibus poenitentibus , juxta canonem a6. ejusdem synodi. Τrihuriensis vero non solum ait strangulandis eommunionis erasiam esse tribuendam , sed monet praeterea , ut adiuventur saerosanctis osteriis, laudatque canonem i2. Nicaenum e Geueraliter autem omni euilibe3 in exitu
posito, ct postenti sibi communissis gratiam tribui , Episeopus pro
babiliter ex oblatioπe dare debebit. Quo in canone, etsi non iubetur , ut omnibus prorsus in exitu mortis detur communio ; de communione tamen Eucharistica ex oblationibus consecratis percipienda sermo est: ideoque hane singulis etiam suspendendis, dummodo poenitentiam agant, dandam censent synodus Triburiensis . At Wormaciensis ideo exemplum latronis commemorat, ut illo admoneamur , Ullum pietatis obficium denegandum esse morienti. Confirmant deinde sententiam nostram praxis Italiae, in Hispaniis , S sere ubique Gentium servata, edicta Belgica art. io. historia Τheodosii filii Mauritii Imperatoris , cui, priusquam iussu Phocae necaretur, da tam fuisse Eucharistiam narrat Cedrenus in Pboea, an . i. Extat etiam Constitutio Caroli v. quae mandat, ne Eucharistia damnato ad mortem negetur: atque , ne Gallias praetereamus, legimus Statuto NI synodi Remensis an. 63o. Cur ad mortem eondemnatis resultur Eu
charisia , eum iis maxime eos eat ad spem , diseeuramen rarti d cessus , praesentir uois 2 Praeterea non videtur contraria consue
390쪽
Liber Tilgesimus tertius. Cap. XVI. 38 s
tudo retinenda ex rigore antiquioris disciplinae, tum quia primis Ecclesiae taculis poenitentibus cum reconciliatione dabatur Eucharistia , tametsi haec consuetudo post Novatum coeperit immutari, ut lib. I v. de Poenit. cap. a I. & 22. demonstrat Ioannes Morinus: tu . quia in Galliis ante annum r396. denegabatur suspendio necandis absolutio quoque Sacramenta lis , ut observat idem Morinus lib. x. eiusdem operis cap. I. & fatetur Tournely de Euch. q. s. art. I. hoc tamen postremum suit citato anno abrogatum edicto Caroli UI. Denique S. Pius V. in Constitutione xcl. edita pro Confraternitate naistionis Florentinae institutae in Urbe ab Innoeentio VIII. ad consorianis dos sententia Iudicis morituros , quae Constitutio incipit, Cumflectaecepimur, F. al. Cappellano ejusdem Confraternitatis concessit, ut si ei videatur damnatos ad ultimum supplicium esse dispositos ad reeipiendum sacrosanctum Eucharistice sacramentum , possit in eorum praesentia etiam de nocte in essu neeessitatis Missam celebrare , 'rabstationem ae ludustentiam plenariam is forma Iubilaei impendere , ct dictum Eactaristiae fueramentum eis misi trare . Nil vero prohant argumenta contraria: non primum , quoniam timore perculsis potest Deus gratiam eontritionis Iargiri; ct quotiescunque peecata donantur, tribui debet Dominita eorporis saeramentum, ut ait Ambrosius lib. a. de Poenit. cap. I. num. l8. &hahetur cap. Potesseri, de Poenit. dist. r. l. Sicut semel. Non secundum , quia apud Deum ablutus baptismi, aut poenitentiae lavacro ,super nivem dealbatus est. Non tertium, quia coelesti viatico subiturus supplicium corroboratur, ut possit cum morte luctarit neque nos dandam communionem asserimus insanienti, aut in furorem , vel desperationem deiecto . Non denique ultimum, quoniam exigui temporis intervallo mutantur Eucharistiea: Dee3es, ac potior est apud Deum salus morientis , quam mortis infamia ς hanc enim &ipse subiit innocens pro redemptione animarum. A piis tamen iudicibus ae magistratibus quibusdam in locis tribuitur capitis damnato , ne illa die assiciatur supplicio , qua sumpsit sacratissimum corpus Domini, quam consuetudinem Iaudat S. Carolus in V. Synodo Mediolanensi parte t. Constit ut . num. 9. Uerum nequit haec observari in iis locis, in quibus rei post acceptum mortis nuncium vix unius noctis breviumque horarum decursu consortantium sollicitudini committuntur . DE POENITENTIE Us IN EXITU MORTIS.
Quod supra dixi de assiciendis supplicio , asserendum est de omnibus , quantumvis scelestissimis, qui morti proximi agunt poenitentiam, nec ratione sunt destituti. Aliquando utique lapsis communio. n.VII. C c c dene-