장음표시 사용
361쪽
3 sσ De Theologicis Disciplinis
Iem , eamdemque distribuant laicis . Praeterea inquit Dominus, Nisi
manducaveritis, oec. quae verba non solum explicantur a Patribus de communione mystica unicuique necessaria, sed etiam de communione reali , praescripta iis , quibus necessarium est spirituale alimentum , ut in Christo permaneant. Eruitur hinc ratio; cum enim caro Christi vere sit eibus, ct sanguis eius vere sit potur; vitam spiritalem nequaquam custodit quisquis spernit, ct negligit divinum hoc nutrimentum. Dicam vero de ejusdem frequenti usu proximo c. xv M. Tussrs U. Delesiastieo praerepto a Iti ad eommunionem saeramentalem tenentur saltim semel in avno , reeurrente solemnitate Pasehali . Conis stat ex cap. ai. Concilii Lateranensis i v. in quo his verbis id statuitur :Omnis utriusque sexus fidelis, postquam ad annos discretionis pervenerit . Omnia sua peccata saltem semeI in anno fideliter eonfiteatur proprio Meerriti, ct iniunctam sibi paenitentiam pudeat pro viribus adimplere , suscipiens reverenter ad minus in risua Euebarisia Saera. mentum : nisi forte de consilio proprii Saeerdotis ob aliquam rationabilem eausam ad tempus ab ejus pereeptione duxerit abstinendum : alioquin er vivens ab ingressu Gelesiae arceatur , dr moriens Christiana eareat sepultura. Et Tridentinum sess. x m. can. 9. Si quis negave-νit omnes ct fingulos Christi fideles atriasque sexus , eum ad sumi diseretionis pervenerint, reneri sintulis annis, saltem tu Paschate , ad eommunica dum, juxta praeeeptam fantiae matris Ecclesia; asathema sit.
Circa hoc praeceptum de communione Paschali quaeri potest , uni nam dicendi sint ad annos discretionis pervenister quis sit proprius Sacerdos, a quo percipienda est communio: quid veniat nomine Paschalis; & an huic praecepto satisfiat ab eo , qui communicat extra propriam Paraebiam. Ad primam quaestionem dico illum ad usum
discretionis , quantum ad communionem attinet, pervenisse, qui non solum ratione utitur, & prolabitur in venialia peccata , ut censent plurimi apud Joannem Sanchea Abulensem disputatione inter se- Iectas vicesima sexta, sed qui insuper idoneus est ad corpus Domini dijudicandum , divinique mysterii percipit magnitudinem , aetatis stilicet inter annum deeimum , ac duodecimum. Principio enim usus rationis non est ad res singulas ejusdem energiae; atque aliud est exercere in rebus humanis facultatem arbitrii. aliud vero ad res divinas Comparatum esse, atque idoneum . Deinde aetatem illam grandiusculam , annorum saltim decem , requirunt Theologi cum D. Thoma in IV. dist. 9. q. I. praescribunt Adia ΛIediolanensis Ecclesiae S. Caroli
P. Iv. Instruet. de Sacrament. & perantiquum Carmen laudatum a Mar
362쪽
Liber Trigesimus tertius. Cap. XIV. 3 7
tento lib. I. de Antiq. Rit. cap. q. art. Io. n. I 4. atque a Ioanne Pon.
n pueris infra bis quinque masentibus annos Des corpus Domini, quamvis set eorpore pari; Ruid sumant eum seuorent: ergo prohibentur . Heipe quos urgeι fera mors; annis Beet his sint
otio , sive novem, ve septem , dum sibi eonstet
Seire Pater noster , edi eorum vita probata. Recedit praxis Ecclesiae, quae puerorum minorem aetatem agentium .
audit utique Consessiones, sed illos non admittit ad participationem sacrosancti divinique mysterii.
Proprius Sacerdos, ut ad quaestionem aIteram veniamus, est Parochus, de quisquis eo jubente Sacramenta dispensat. Verum licet in cap. Omnis utriusque sexus , proprio Sacerdoti dicatur facienda peccatorum consessio , ab eoque iusicipienda communio; non tamen est de Communione S de Consessione eadem ratio . Satisfacit enim Consessionis annuae praecepto, qui confitetur etiam Regularibus)-plieiter ab ordinario approbatis ς quoniam Episcopus, cqui S ipse proprius Meerris est dum impertitur audiendae consessionis facultatem , non excludit Paschale tempus : ideoque qui eo temporis adit Consessarium quemlibet approbatum, recipit Sacramentum, propris sacerdote annuente . Damnavit propterea Ioannes XXII. in Extra vaganti, Vas electionis, sententiam Ioannis it Poliaco Doctoris Parisiensis, qui irritas pronuntiabat consessiones factas Paschali tempore Regularibus. Quare rigidiores quidam TheoIogi propugnantes necessitatem Consessionis faciendae Parocho, saltim in Paschate , & negant Episcopum proprium Sacerdotem esse, ct audacter ab Orco revocant damnatam Ioannis de Poliaco sententiam ς prout animadvertit Notificat. xvii I. primi Voluminis Summus Pontifex BENEDICTUS . Id vero, ut dixi, de communione non tenet ἰ quoniam exceptionem hanc Romani Pontifices semper apposuere, declarantes non satisfieri extra Parochiam praecepto annuae communionis. Clemens enim VIII. anno Is9 a. adversus quosdam Galliarum Parochos sancivit posse utique saeculares confiteri peccata sua Regulari-hus idoneis , S ab Ordinario approbatis , sed ea conditione expressa, Dummodo tameo iidem Deutares Chri fideles, saeramentum Gebarisia die fem Pasibalis resurrιctionis in propria Paroreia ab eorum Paroebo sumant. Et Clemens X. Constitui. Surema , pariter declaravit, eos qui Religiosis si Ilaiter approbatis Paschali tempore Gnfessi fuerint, Constitutioni, qua incipit, Omnis utriusque sexus, quoad confessionem duntaxat omnes satisfecisse eensendos. Quale sit tempus Paschale , aperte explicavit in Constitutio.
ne M. quae incipit, Titi digva. Euseaius IV. his verbis: Iotellig
363쪽
3 s 3 De Τheologicis Disciplinis
mus Optimo iure satisfareum esse eaποπι, si in hebdomada sancta, vel
iofra Ouavam Paschae resurrectionis Dominica, secundum meliorem
dispositionem eonstentiae , fideles praeparatione debita sanctum Eueba ripis pignus aeeipiant, er eum Domino Pascha celebrent ad D
rem; ct huis sententia omnes volamus aequiescere. Denique communionem percipiendam esse in propria Paroebia . ut impleatur Ecclesiasticum praeceptum , constat ex laudatis definitionibus. oriri tantum hic possunt dubiola quaedam, E, G. an qui habet duo domicilia , quod neque canonicis , neque civilibus Iegibus repugnat, comunicare possit in utraque Parochia , cui domicilia illa subjiciuntur: ct an satis sit communicare in Metropolitana, aut Cainthedrali Ecclesia , quando haec non est Parochialis . At ad dubiuin primum communis est, ct certa responsio, communicandum in ea Parochia, in qua tempore Paschali communicaturus habitat. Ad alterum respondet praecitata Notis. sapientissimus, ct vigilantissimus Ecclesiae Pastor, non adimpleri Ecclesiasticum praeceptum , si quis propria neglecta Parochia communicet in Cathedrali, cum nec Romae sussciat communicare in Ecclesia Lateranensi, quae mater & caput est ceterarum . Huius ratio a stignari potest, quod Parochiae nomine intelligitur disrictus Ecelesiae presbrteri, ut demonstrat in Glose sario Du-Cangius; tum quod communicando agnoscitur Pastor proximus S immediatus r demum quod Ecclesia vult dignoscere filios praeceptum hoc adimplentes , ct censuris animadvertere in pervicaces; difficu Iter autem hoc posset deprehendere, si communicaturi Omnes confluerent ad Cathedralem. THEs Is VI. Per eommusionem DerHegam non adimpletur Delesiasticum praeeptum tbe veriori propositum. Probatur primo, quoniam Innocen tius XI. anno i 679. damnavit hane num. Lv. propositionem : Praee pro eommunionis annua satisfit per sacrilegam Domini mandueationem: ex qua proscriptione sequitur, nunc probandum non esse iudiciunia Sylvii scribentis in I. p. q. 8o. art. II. quaest. 2. damnandos non esse qui partem ossismativam sequuntur, quod vir doctissimus pronuntia vit de auctorihus , qui ante Innoecntii tempora floruerunt. Deinde ante Innocentium innumera prodiere decreta, quibus cautum est, ne ad Eucharistiam admittantur qui eonfessione pereatorum non sue rint praemuniti, ut statuit Synodus Lingonensis anno i s a. Burdigalensis an . is 82. Bituricensis anno Is 84. aliaeque apud Natalem Ale-
andrum de Euch. cap. I. art. s. Regula 9. Praeterea Ecclesia sacra mentalem Communionem praecipiens non promulgavit novum prae
ceptum , sed latum a Domino , atque divinum ς addiditque duntaxat
364쪽
Liber Τrigesimus tertius. Cap. XIV. 3 ss
explicationem, atque determinationem temporis, ut ab omnibus obstructur; ac proinde nullum dubium est, quod intendat talem communionem praecipere, qualem Christus ipse praecepit, animaestitieet proficuam , atque vivificam . Insuper quisquis indigne manducat corpus Domini, eiusque sanguinem indigne bibit, judicium sibi maudueat oe bibit non dijudieans corpus Domini, ut inquit Apostolus i. ad Corinth. xl. 29. At qui Corpora Iem cibum eo modo deis glutiret, ut sibi mortem inferret, non servaret, sed frangeret praeceptum sustentandi ac nutriendi vitam corporis . Igitur qui ita dentibus premit sacramentum, ac panem vitae, ut anima sibi judicium . arcessat, non servat, sed infringit praeceptum sumendi hunc cibum , quo ipsius animae spiritalis vita nutritur. Ad Qersus hanc thesim militant argumenta , quae sequuntur. Primum est, quod plurimorum sententia nequit Ecclesia praescribere actus internos; ideoque sacrilege in Pasichate communicans frangitnuidem divinum praeceptum , sed non Ecclesiasticum. Alterum . quod per consessionem sacrilegam satisfit praecepto annuae Consessionis etersto & per sacrilegam communionem impletur praeceptum communionis Paschalis . Τertium, quod Ecclesia subsuutiam actus . non . modum ejus praescribit, sive determinat tempus agendi quod Christus praecepit. Dummodo ergo Ponatur actus in tempore ab Ecelesia statuto , Ecclesiasticum praeceptum minime violabitur. Proximum argumentum est , quod sagrilegium nequaquam impedit, quin Sacerdos accepto stipendio satisfaciat obligationi Missae celebrandae: nec simulatio , quin suscipiatur baptismus ἰ nec peccati macula quia satisfiat operibus in satisfactionem injunctis. Postremo, frustra datur praeceptum, cujus transgressio nec potest cognosci, nec potest
puniri a praecipiente ρ - . Respondetur ad primum , sententiam eorum , qui centient non
posse Ecclesiam praecipere internos actus, salsam esse, S a nobis improbatam ac refutatam libro XX. cap. is. Ad haec praeceptum , de quo est quaestio, non est solummodo Ecclesiasticum, verum etiam divinum. Insuper, etsi detur Ecclesiam non praescribere universim internos actus, eos tamen, Omnium sere consensu , praecipit, qui ita conjuncti sunt cum e X ternis , ut si separefitur, externi actus habe re nequeant rationem virtuIis; quemadmodum praecipiendo orationem vocalem praecepit quoque attentionem, praecipiendo ut conficiatur, vel suscipiatur sacramentum praecipit etiam deliberationem animi, praecipiendo ut audiatur missa praecipit ulterius ne ad Eccle-sam quis accedat pravo aliquo fine, nec, dum res sacra peragitur , animus ad alia voluntarie distrahatur, prout post Caietanum , Soto, Suaresum , Lessium, Dianam quoque , ceterosque benigniores, docet Sylvius citata quaest. a. tom. q. pag. Venetae edit. 277. nec non
365쪽
Dominieus Visa in Propositionem xiv. ex damnat Is ab Alexano dro VII. ac ratio apertissima, quae in praesenti etiam casu vim habet, innititur rationi virtutis , quae consistere nequit absque interiori an iis mi actu: ideoque praecipiens actum virtutis praecipit necessario actum interiorem eidem virtuti conjunctum. Quod sequitur, continet propositionem XIV. nuper commemoratam , ct confixam ab Alexandro VII. quae talis est, Dui facit confessionem voluntarie sullam, fatifaeit praerepto Ecelesia. Idcirco hac propositione thesis nostra
corroboratur, ct hujus , atque proscriptae ab Innocentio eadem est ratio, ut recte obser arunt, qui in propositiones a Romanis Pontiis ficibus damnatas ediderunt Commentaria , Dominicus viva laudato in loco, Bartholomaeus Riccius disput. 49. ct Pius-Thomas Milante exercitat. xxx I. secundae partis . Proximum diluitur ex dictis ς mois dus enim cadit sub praecepto, quotiescunque talis est generis, ut actus virtutis nequeat fine illo exerceri. Proximum argumentum expeditur facillime: nam sacrificium Missae suum habet valorem ex opeia re operato : Baptismi ebaracter non est cum simulatione insociabilis ;atque ad virtutum ossicia , sue sint opera satisfactionis , sive alterius generis , minime requiritur, uti demonstratum est adversus Baisium libro xv m. cap. a. & libro XXI. cap. 4. gratia babitualis &sanctificans, sed susticit actualis. Non faciunt ergo haec tria exemis pia ad rem nostram , ct optime ad singula respondet Aurelius Piette quaest. . de Eucharistia, quae in sexto operum ejus ramo tenet priorem locum. Possunt praeterea eXempla eadem retorqueri; siquidem si desit intentio S interior animi deliberatio , neque offertur sacriviscium , neque baptismus perficitur , neque aliquid promerentur opera satisfactionis . Postremum denique argumentum omnino nullum est: nam etsi praecepto Ecclesiae nequeat animi interna pravitas cohiberi, potest tamen unusquisque ab Ecelesia reprehendi, corrigi , & proprii ossicii commonefieri, ideoque praeceptum illud non .est inutile , quemadmodum inutilia non sani monita , ct consilia , quae suaderi possunt, compellere S invitos coercere non possunt.
Utrum necessum sit, vel saltem expediat, ut laici
sub utraque specie communicent ZAD controversiam hanc diluendam praemittendum censeo , neminem Catholicorum negare quin ab scelesiae primordiis ad saeculum usque duodecimum laici passim sub duplici specie communica Verint . Non opus est , ut id Bucerus Resp. a. ad Latomum, Plessaeus
366쪽
Liber Τrigesimus tertius. Cap. XU. 36 I
lib. i. de Missa cap. I a. aliique haeretici demonstrare conentur. Minietur Bellarminus Contr9versarum scriptor egregius lib. IV. de
Euch. cap. 24. miniserasse sub duplici Deese veterem Getesiam , quando Christiani erant pauet. Ru ardus Tapperus tona. 2. pag. 328. id observatum ait longisima consuetudiust. Alphonsus a Castro , ex quo per multa tacula haec consuetudo obtinuerit, Tit. Euebaristia, haeresi i I. argumentum depromit ad demonstrandum quod porrigere lateis Eucharistiam sub utraque specie non sit eontra Evangelieam inis stitutionem. Lindanus denique libro IV. Panopi cap. s6. hoc idem aperte fatetur dicens, Utraquespeeter passim per occidentem eorumuis nieabatur diu postea in annum usque millesimum dueeπtesimam . Reacentiores Theologi non solum id ingenue fatentur, sed etiam demonstrant, prae caeteris Ioannes Mabillon Praefat. i. in taculum I. Benedimnum, Iacobus Benignus Bossuet in libro de Communione sub utraque speeie, Estius dist. XI I. q. 7. Gaspar Iuen in de Eucharistia q. 8. cap. 4. art. a. aliique permulti. Apostolicis temporibus frequenter administratam utramque Deciem insertur ex verbis Apostoli in i . ad Corinth. xl. 28. Probet autem seipsum homo, ct siede pane illo edat, Er de calice bibat. De temporibus proximioribus testem habemus Iustinum in altera Apologia , ubi ait distributum euique praesueti panem, ct uiuum , in quo gratia actae sunt. Uiguisse
eumdem morem aetate Cypriani & Ambrosii, aperte eorum scripta demonstrant. Saeculo U. Leo Primus , ct Gelasius utramque speeientia in publicis synaxibus praescripserunt, de qua re postmodum. Plura exempla ad commonstrandam consuetudinem proximiorum taculo. rum producit Mabillon ex Actis S. Odiliae Abbatista, ct S. An scharii Bremensis Archiepiscopi, ex libro a. Consuetudinum Cluniacenis sum, ex opusculo quadragesimo septimo Petri Damiani, atque ex
monimentis aliis antiquitatis. Commemorat etiam vir eruditissimus calices pro communione laicorum paratos, in quorum unum extat
distichon apud Gerbertum epistola Xc. Hine filii, atque fumer fugiunt, properate fideles: Dieidit ἰn populos has Praesul Adalbero gazas.
Consuetum etiam suit aliquando porrigere , aegris praesertinia, ac pueris panem intinctum, de qua re dixi nonnulla capite tertio pag. I 8s. Istam vero consuetudinem fuisse necessario in laicorum communione servandam , imo S servatam semper negamus , asiserentes nullum frangi praeceptum, nec derivare in laicos aliquid detrimenti, si communicent sub una duntaxatspeeis . Posteaquam ergo Vetusta consuetudo abierat in desuetudinem, S uhique sere Iocorum communicantes unam tantum petiem sumebant , nullo in occidentali Ecclesia reclamante , circa annum I 4 l .
Petrus Dresdensis Ludimagister, suffultus Opera Iacobelli Misnensis,
367쪽
3σa De Τheolagicis Disciplinis
qui Pragae magno auditorum plausu conciones sacras habebat asse orere coepit necessariam laicis communionem. sub utraquespecie, ut in Nistoria Bohemorum cap. I s. narrat Aeneas Sylvius Piccolomineus . Hausit ab his errorem Ioannes HuS , eique adhaeserunt dicti ab eodem Hussitae, praesertim qui Roque sane duce ab usu calicis appellati sunt Calixtiui. Ipsam calicis necessitatem persuasit Carolois stadius circa annum Isai. Ecclesce Withembergensi : quod aegre tulit Lutherus , assirmans communionem sub utraque specie inter retinisterentes adnumerandam , ut constat ex epistola quam scripsit adversus reformationem Carolo stadii. Sed parum Lutherus sibi conis stans anno is a I. in libro deforma Missae, ait se nequaquam Generali Concilio assensiti rum , si vel utramque speciem, vel unam praescribe inret; sed recepturum unam tantum, si Concilium decerneret sumenis
dam utramque, contra probaturum utramque, si unam Concilium
statueret: quod contentiosissimi ac superbissimi animi evidens indicium est. Deinde in libro de Captivitate Babilonica assirmavit teneri sacerdotes ad utramque Deciem populo distribuendam , populum .
vero posse pro libito aut utramque, aut unam accipere et ac postremo in libro de Visitatione Saxonica communionem sub una specie aperte damnavit. His accessere haeretici alii negantes in sacramento concomitantiam sanguinis Domini cum ejus corpore , praesertim Calvinus lib. iv. Institui. cap. I . num. 47. & sequentibus, ac Hermannus Hamel mannus, qui pro communione sub utraque speeis pugnavit acerrime. Consentiunt praeterea haereticis nonnulli ex Graecis recenistioribus , qui ut ait Arcudius libro I. concordiae cap. so. pag. 32 O. ritum communicandi sub utraque specie , qui olim ανια μου habebatur, retinent ut fidei dogma , praeeunte Hieremia Patriarcha , qui in Epilogo Censurae suae inter cos, quos appellat abuso Romanae Delestae, connumerat communionem unius speciei, ita alIoquens Uithem-hergensus: Primum utriusque speciei participes esse oportere dieitis ,
ἔιtis, ψ γωλοῦς λιγrra. Hinc Callixtus Helmes ensis librum edidit, tria quo probare conatus est nunquam Orientales communicasse sub
una specie ; sed Callixtum egregie consutavit Nihusius in Anno. tationibus ad Dissertationem Leonis Allatii de Missa Praesanctifica
Ex orthodoxis Scriptoribus nonnulli in ea suerunt sententia, quod etsi ad salutem utraque species non sit necessaria, ex utriusque tamcn speciei communione uberior gratia percipiatur . Steterunt pro hac sententia in Tridentino Concilio Melchior Canus , Antonius lioa Franciseanus Hispaniensis, ct Sigisnundus Fedrius ejusdem. Ordinis , ut resert Palla vicinus in Historia Concilii libro xi i. cap. z. num, s. eamdemque opinionem poli Alexandrum de Ales , ct Arboreum
368쪽
Liber THgesimus tertius. cap. XV. 3σ3
reum propugnavit Gabriel Vasque 2 in I. p. quaest. 8o. disput. ais. cap. I. Eo loci VasqueZ citat pro eadem sententia Catalium nostrum Ithro a. de Coena ct Calice Domini; sed falso r Casalius enim eodem libro cap. 2 s. tam huius sententiae, quam oppositae productis argumentis pag. 16 l. inquit: Quae sententia, seu opinio istarum es magis probabilis ὶ Asia est quaestio , ct de qua modo nihil agimus, nee quie-
quam agere intendimur. Imitatus est vir doctus Tridentinos Patres . qui, auctore citato in loco Palla vicino, noluerunt hanc quaestionis pamtem definire. Et ego quidem hanc silentio praeterirem, nisi animadvertens Ecclesiam studuisse semper fidelium suorum utilitati, credein rem ex communione uniusspeciei nullum consequi vel minimum detrimentum, cum sub utraque specie totus Christus contineatur ἔquae est sententia S. Thomae citata quaest. 8o. art. I 2. omnium disiciis pulorum eius , Gabrielis Biel Iect. 84. in canonem Missae, Ruardi Tapperi in Explicat. articul. Facult. Theologicae Lovaniensis art. Is . Estii in IV. dist. XI. I. 7. communior denique, & longe probabilior, quam si opposita . Complures insuper in Tridentino Concilio, etiam nomine summorum Principum , postularunt ut ad sedandos animos Bohemorum , ct praeripiendam Novatoribus ansam conviciandi Romanae Ecclesiae, restitueretur cuique usus calicis , sublatus an . 14 s.
decreto Concilii Constantiensis, ct anno i 3 . definitione Concilii Basileensis. At Tridentini Patres re diligenter considerata sess. XXI. definierunt nequaquam teneri omnes ac singulos fideles ex Dei praecepto , vel necessitate salutis ad utramque sanctissimi Eucharistiae Sacramenti speeiem sumendam; totum & integrum Christum omnium gratiarum sontem & auctorem sub unica speeis contineri & Ω- mi; atque sanctam Ecclesiam Catholicam iustis causis fuisse adductam , ut laicis, S non conficientibus clericis unam duntaxat De-eiem concederet, quod a Conciliis Basileensi & Constantiensi iam , ut dixi, suerat definitum adversus Hussitas , ct Calix tinos : in sine autem sessionis xxit. Tridentina Synodus declaravit spectare ad prudentiam & auctoritatem Romani Pontificis examinare an usus calicis ob rationes Christianae caritati consentaneas alicui vel nationi , vel regno sit coneedendus, ct emcere quicquid utile Reipublicae Christianae ei visum fue iit. Ut igitur in gravistima hae controversia servemus cum brevitate perspicuam methodum , omniaque oomprehendamus, quae veniunt in disputationem , inquiremus primo , an communio sub utraque speeis sit ex Christi praecepto necessaria ad salutem; deinde an inviolabiliter ad seculum usque x M. in Ecclesia Occidentali obtinuerit : postmodum an disciplinam eamdem constantissime servaverit orientalis Ecclesia; deinceps an in una specie totus Christus contineatur, posthac an sumptio utriusque δες ei gratiam conserat ampliorem; tum vero an ex justis causis lai-Z et a cis Di sitiroo by Corale
369쪽
eis usus ealicis sublatus sit; denique an expediat modo antiquatum
eumdem usum instaurare. PRop. I. Neque divinum praeceptum , neque salutis necessitas
exigit , ut laici sub utraque speeie communicent. In institutione quippe sanctissimae Eucharistiae illa tantum verba
proprie sonant praeceptum , quae leguntur apud Lucam XXI I. I9. Sapud Paulum in I. ad Corinth. X l. 24. Hoc facite in meam comise- morationem e alia enim , incipite , sumite , bibite, apud Matth. xxvi. 27. & Marcum XIV. 22. prolata a Domino sacra oblata poris
rigente , sunt potius verba distribuentis S invitantis, quam jubenistis atque praecipientis e vel si praeceptum continent, hoc ad cos tanis tum spectat, qui praesentes erant, idest, duodecim Apostolos , tune eonsitares Saeerdotes novi Testaweuti, & ad sacerdotes reliquos , quihus pariter, ut consecrent, & distribuant, commissum est. Atqui illis verbis, Hoe Deite tu meam commeworationem, utpote absolute tantum post Dominici corporis distributionem prolatis, non praecipitur utrius ue speciei distributio . Igitur ex Evangelica historia narrante institutionem sanctissimae Eucharistiae non colligitur praeceptum utramque Deciem distribuendi . Praeterea Apollotus optimus interpres hujus institutionis , atque praecepti , alloquens Corinthiacam Ecclesiam , omnesque in ea fideles laicos & clericos, ct instituens orationem de specie panis absolute profert eadem ver-ha , me Deite, ore. loquendo autem de speeis visi illa repetit cum determinatione , Quotiescumque bibetis, dicens, me facite quotiescunque bibetis is meam coisinemorationem . Igitur communio sub speese vini non absolute a Domino praecepta est, sed de ea iussu tria tantummodo, ut si fiat, quotiescunque sat, in Domini commemorationem fiat . Uide Estium dist. xi. q. 7. ct in Paulum tom. I. pag. 32s. Idem colligitur ex quo Apostolus paullo infra versu 27. ejusdem capitis ita disjunctive loquatur: Ruieunque manducaverit panem hune , vel biberit ea6eem Domini indigne , cte. non enim sic loqueretur , nisi sentiret unam speciem sine altera sumi posse . II. EX cap. 6. Ioannis constat communione unius tantum speeiei
aeternam vitam conferri: nam legitur vers. sa. Si quis manducaverit ex hoe pane, vivet in aternam ἰ er panis. quem ego dabo, caro mea es pro mundi vita e versu pariter s9. I vi manducat banc panem , vivet in aeternum. Sumptio igitur utriusque speeiei ad consecutionem sempiternae vitae omnino necessaria non est. lII. Utuntur
etiam nostrates exemplo Christi , qui sub una speeis sertur sacra. mentum distribuisse Cleophae, & alteri distipulo, euntibus in fimis
maus, qui, ut inquit Lucas cap. xXIV. 3s. CHσoverunt eum imis fractione panis. Urgent hoc argumentum Ruardus Tapperus tom. a.
370쪽
Liber Trigesimus tertius. Cap. XV. 3σs
Euch. cap. 24. ct recentiores passim . At negant haeretici hane suisibmanducationem sacramentalem , quod prorsus certum non esse diximus ct nos supra pag. 239. vossus praeterea disput. v. de Coenae symbolis conatur nobis hoc argumentum eripere , quoniam si saera --entalis fuisset ea coena , sequeretur etiam sacerdotibus possie panem solum praeberi, cum duo isti discipuIi, ut Pontificii agnoscunt, sue rint ex Lxx. quos Christus in Iudaeam miserat ad Evangelium praedi- eandum . Sed persistit tamen vis argumenti , si Ue dicas revera eam coenam fuisse SacrameNtalem , quemadmodum tenent Augustinus l. 3. de Cons. Evangelistarum cap. as. I sychius Ierosolymit. lib. a. in Levit. cae. 9. & Theophylaruis in cap. 24. Lucae, live dicas fuisse coenae saeramentalis figuram , quod a nullo hominum negari potest.
Nee Uossit argutatio probat aliquid , nam ct nos fatemur sacerdotibus nou eonfieientibus suffcere speeiem unicam. Subtilius aliquid UOD sus dixisset, si objectatae sequi ex facto Christi, quod consecrari possit una duntaxat species , ut secit Dominus , qui porrecto pane ab oculis discipulorum evanuit: sed haec objicienti responderetur eo acto non immutasse Christum institutionem in ultima coena factam , nec saerificium obtulisse ἰ sed commonstrasse singulari exemplo, quod una tantum speeter distribui valeat; nec mandasse , ut idem discipuli
facerent, sicuti mandavit Apostolis in caena postrema, ut consecrarent, offerrent, comederent, distribuerent: quamobrem docet Ecclesiae praxis , & postulat ratio sacrificii, ut diximus pag. 229. ne fiat consecratio sine oblatione , neque oblatio sine consecratione calicis ς cum tamen alia sacrificii , alia autem sacramenti sit ratio . IV. Utuntur etiam Catholici auctoritate Actuum Apostolorum , ubi cap. II. 2. & XX. 7. legimus convenisse fideles ad frangendum panem; nam hisce in locis sermonem esse de communione Eucharisticantentur ipsi quoque adversarii, Lutherus in serm. de Euch. & Calvinus lib. iv. Iustitui. cap. I7. β. I s. Respondent utique Novatores istic sub fractione pauis etiam poculi distri hutionem signari κατα σύ νεκδοχήν , ac scripturas sub panis nomine intelligere universam hominis alimoniam . quae in cibo , Sc potu consistit. Verum id gratis asserunt, quandoquidem Lucae xxiv. I s. fractiostavis nul Ia rationepotum includit, siquidem , ut dixi, Christus pane porrecto statim ex oculis discum hentium evanuit. Sed de hoc loco plura in Acta Apost. Pag. Is 2. Ioannes Lorinus. U. Tridentinum Concilium sessi XXI. can. I. sic veritatem hanc definivit: Si quis dixerit, ex Dei praee
pio , vel neeessitate salutis, omnes Osingulos Christifideles utramque speciem sanctissimi Eueharisiae Saeramenti Iumere debere ς anathemast. Hujus autem definitionis ratio manifesta desumi potest ex dicendis paullo infra in iv. &ν. propositione. VI. Ne interim hoc loco Praetermittamus quodlibet Theologicum ratiocinium; fieri non potest. Disitigod by Cooste