장음표시 사용
391쪽
38σ De Theologicis Distiplinis
denegata est in extrema quoque periodo vitae , sed indulsit praecitatus canon Nicaenus , ut cuilibet in exitu poscenti communionis gratiam, si dignus judicetur ab Epistopo, Eucharistia tribuatur. In Concilio pariter Agathensi anno so6. can. is. legitur: maricum omnibus in morte positis non es vexavdum : ct in canone 76. Concilii iti. Carthaginensis an . 398. de illo , qui poenitentiam in infirmitate petit, hahetur: Si eontinua ereditur moriturus, recoπcilie tur per manui impositionem, ct infusdatur ori ejus Euebari ita Gregorius III. in Epistola ad Bonifacium num. scribit quae ab lUone inserta sunt Collectioni canonum p. X. cap. 1 9. De bis vero, qui patrem , matrem , fratrem, aut sororem oeciderint, dicimus aι toto vita tempore est ut Dominisum nos fuseipiant, nisi is suo exitu pro viaties, tom. V l. ConciI. pag. r 69. Denique Innocentius III. cap. Duod in te, lib. V. Decret. tit. 38. de Poenit. concessit, ut etiam tempore interdicti Clericis, & Iaicis detur viatisam in extre
mis , quamvis hoc decretum desideretur in epistolis Innocentii editi&a Sirleto, ct Bosqueto.
ori defunΠorum non es iverenda Eueharistia. Aliquando Eucharistiam fuisse datam mortuis, aut cum ipsis sepultam colligitur ex historiis . Etenim S. Amphilochius in Vita S. Basilii pag. 22 edit. Combessii seri hit: Testamento sepeliri sanxit eam tertia portione ἰπο τη κυριου -- ausis κοινωνίαe . a Domino data sibi commanionis . Ambiguum quidem censebatur olim hoc Amphilochii opus, non solum a Coco, Blon delici , Riveto, aliisque heterodoxis, sed etiam a Baronio ad an. 363. num. o. a Beriarmino de Script. Eccl. an. 38 . aliisque Catholicis r ut prodiit tamen opera memorati COM-befisii ad regios codices emendatum, non indignum ipso Amphilochio deprehenditur: ut in notis ejusdem Combefisii pag. 2s6. S iadissert. Historica Philippi Labhὐ de Seripi. Eccles in Omphisicbio , apertissime demonstratur. Sepultam Eucharistiam, positamque jussu
S. Benedicti supra pectus cuiustiam Monachi, cujus Corpus terrae mari datum sequenti die repertum est extra tumulum , narrat S. Grego rius bIagnus lib. 2. Dialog. cap. 24. confirmatque plurima eruditio ne Mabillon in Annal. Benedictinis Ith. iv. cap. 8. num. II. Ali
quando usitatum fuisse, ut sacrum Christi corpus collocaretur supra pectus Episcopi vita functi, demonstrat ex Beda , S Amalario Fortum nato eruditus Menardus in notis ad sacramentariuin Gregorii n. 68o-Quo in loco etiam prohat S. Benedictum facto seperius narrato notaViolasse canones, qui prohibent Eucharistiam dari mortuis, cum adversetur quidem Conciliis communio mortuis porrecta , non
392쪽
Liber Trigesimus tertius. Cap. XVI. 38
vero collocatio Eucharistiae supra pectora desunctorum e quod &adnotarunt Mahilton citato in loco, S Patres alii S. Mauri in Editio.
ne Gregoriana tom. a. pag. 2ss. Perperam ergo de hujusmodi historiis quidam dubitant, ut facit in suo Commen. de Sacram. q. 6. c. s. Gaspar Iuen in . Originem dandi mortuis communionem repetit CI. Lupus in canonem LXXXIII. Trullanum ex hisce causis: prima est, quam insinuant Dialogi S. Gregorii, & exempla producta, ne cadavera e sepulchro ejicerentur: altera, ne daemones in defunctorum corpora . haccharentur ac furerenti tertia, ut qui vivi Eucharistiam non perceperant, iuvarentur saltim praesentia sacrosancti Vtatiel. Doctissimi viri conjecturas confirmo ex iis, quae in eumdem canonem Trulianum scribit Theodorus BaIsamon risurod autem, inquit, fanctus Panis antistitibus post mortem tradatur , ct sie sepeliantur , existimo Boe feri ad averte udos daemones , ct ut per tuum, tanquam priatiis eam, deducatur ad ea tam , qui magna ct e Violies henoditrione di. nus es habitur. Basilius Poncius parte I. Variarum disput. p. r37.
asseri causam aliam, nempe, ut hoc ritu communionis avocarentur
homines a superstitione Gentilium , qui mortuis obulum imponebantori, Acheronti pro ratis naulo perioIvendum; unde Iuvenalis Satyra 3. de quodam paupere inquit r'σω sedet in ripa , retrumque novitius boctet Fortbmea, neesperat eae si gurgitis alvum Infelix , nee babet qaem porriRat ore trientem. Ejusdem superstitionis profert vir doctissimus testimonia complura ex Luciano, Apuleio, aliisque scriptoribus Ethnicis.
Quaeeunque fuerit origo ejusdem consuetudinis, Vetat, ne comis munio detur mortuis , praecitatus Canon 83. Trullanus his νerbis r mo mortuorum corporibus Eueharistiam commanteet; seriptum es enim, hine ite, ct comedite. Mortuorum autem corpora non possuntaeeipere nee comedere. Extat consimilis canon in Codice Eeelesiae
Africanae, & alius item synodi Antisi orensis, quos omnes affert pag. i I s. eiusdem operis Basilius Poncius, nec non Parte a. in Can nes Christianus Lupus . Abiit pariter in desuetudinem mos colIocandi Eucharistiam supra pectus defunctorum et ipsorumque quieti satis conissultum est benedictione coemeteriorum, quae Pontifex benedicendo munit crucis signo , ne daemoπ aeredat, purgat lustrali aqua, ut mundentur ab omui Dareitia inquinamento , ct immundorum spiria tuum insidiis, oratque ut desunEtis ibi sepeliendis Deus tribuat qui ris sedem , ct ab omni ineursione malorum spirituum tutelam . Uide Pontificale Rom. P. a. tit. 6.
393쪽
De dispositisnibus ad fueramentalem Communionem, de hujus
frequentia, ct maxima utilitate.
ΡLυRA hoc uno in capite comprehendimus, quae cum ad διδασ--λι- , institutionemque portineant , tali brevitate trademus, ut quae in aliorum seriptis dispersa sunt, hie simul occurrant, &recentiorum Tgeologorum praecepta , veteris etiam disciplinae i serta notitia, proponantur, S illustrentur . Ad sacram itaque communionem accessuri dehent esse corpore animoque dispositi. Ad corispus attinent ieiunium , castitas, habitus: ad animum vero recta conscientia , injuriarum oblivio, aliarumque exercitia virtutum. I.
De communicantium ieiunio primb stimus non me illud divini
praecepti, sed traditionis Apostolicae: nam siquido apparet, quando primo aereperunt discipuli eorpus er sanguinem Domini, non accepisse jejunos, ait Augustinus epist. Iig. nunc s4. ad Ianuarium caP. 6. nec invenitur in sacris litteris praeceptum Domini, ut non nisi jejuni communicent. II. At commendat idem jejunium Apostolica traditio , S praeceptum Ecclesiae. Huius traditionis testem habeinus Tertullianum scribentem lib. de Corona Militis, sumi Eucharistiae Sa
cramentum autelucanis Getibus , Se lib. a. ad Uxorem cap. s. a
te smnem eibum. S. Cyprianus Epist. 6p. ad Caecilium . Basilius hom. i. de Ieiunio, Chrysostomus hom. a . in Epist. i. ad Corinth.& p. ad Populum Antiochenum idem apertissime tradunt. Augusti nus vero post praecitata verba eamdem traditionem comprobat usu universalis Ecclesiae, simulque demonstrat jure optimo fuisse institutam his verbis: Nanquid tamen propterea ealumniasdam es univer
Dominuam eo as intraret, quam ceteri eibi . Afferunt Augustinianam rationem Magister in IV. Sent. dis . R. S. Thomas 3. p. q. 8o.
art. 8. & quotquot Bbsecuti sunt Scholastici. III. Non repugnare hanc traditionem exemplo Christi demonstrat eo loci Augustinus subjiciens : Neque enim, quia post cibos dedit Dominus , propterea pransi, aut exsati fratres ad tuad saeramentum aeripiendum convenire debent , aut siem faciebant quos e Volat arguit, . ct emes dat , mensis suis ista miscere . Namque Salvator quo vehementias eommendaret osterii illius altitudinem, ultimam hoe voluit insigere eordibur, er memoria dissipatorum , a quibas aa passionem digressuras erat. Reddit rationem alteram Cyprianus laudata ad Caecilium Diuitig Corale
394쪽
Liber Trigesimus tertius. Cap. XVII. 38 s
itum Epistola seribens , orsum serre oportebat circa vesperam diei , ut hora ipsa saeri ii veteris Testamenti ostenderet ocessum.
Similia habet Paschasius in libro de Corp. DOm. cap. ao. ubi ait, voluisse Dominum prius pascha typicum complere, ut inde ad verum Paschae Sacramentum transi rui. IV. Recesserunt ab ea univeris sali consuetudine quidam Aegyptii, qui apud Sozomenum lib. vii. H. Ec. cap. I9. die sabbati sub vesperam convenientes jam pransi sacra mysteria percipiebant. Nonnulli etiam, licet aliis diebus communicarent jejuni, furia tamen quinta majoris hebdomadae id faciebant coenati, in commemorationem postremae Coenae Domini; atque hunc morem in quibusdam Africanis Ecclesiis aetate sua adhuc perseverasse affrmat Augustinus citata ad Ianuarium Epistola cap. 7. ut recte observarunt viri doctissi ini, Ioannes Bona lib. r. Rerum Liturg. cap. pl. num. 3. Scheistratius de Ecclesia Asricana differt. 3. cap. 7.
num. l3. & Lupus in canonem 29. Trullanum tom. a. pag. 9II. Hunc tamen morem universalem non fuisse eo loci assierit sanctus Pater
his subjectis verbis : Hoc tamen non arbitror Institutum , nisi quia plures, ct prope omnes is plerisque sicis eo die lavare consueverant : er quia nonuulii etiam jejunium custodiunt , mase sertar propter prasdenter, quia jejunia simul, ct lavaera tolerare nos possunt, ad vesperam autem propter jejunautes. Irrepsit eadem consuetudo in Gallicanam Ecclesiam , ut constat excan. 9. secundae synodi Matisconensis. Alio autem perversoque fine Priscillianistae ia-crificabant, ct communicabant soluto ieiunio, scilicet quia dogmatizantes cum Marcione corpus Christi phantasticum, veram ipsius mortem negabant, & recolendam esse dicebant absque ieiunii tristitia . Postremo consuetudinem communicandi post coenam amplexi sunt haeretici Hussitae damnati an . I 4is. in synodo Constantiensi. V. At reprobarunt praenarratam consuetudinem Ecclesiae canones. Trullanus xxiv. ad hunc modum se habet r Carthaginensis δεποdieanon dieit c is est 29. Synodi iii. 3 ut Sancta altaris nonnisi a sobriis hominibas peragantur , excepto uno die in. anno , in quo coena Domini peragitur ἰ tune fortasse propter aliquas in iis Deis occasiones Gelesiae utiles sanctis illis Patribus bae dispensitione usis. Cum nihil ergo nos in eat, ut aeeuratam observationem relinquamus, stata imas e solicas, ct paternas traditisses sequentes non oportere in
Ruadragesima postrema septimana quinta feria jejunium Divere , ct
totam Ruadragesimam injuria assisere . Reliquos canones vide apud nam, vel Lupum citatis in locis. VI. Ab hac Iege ieiunii excipiuntur sess. I 3. Concilii Constantiensis , usuque Ecclesiae infirmi in mortis periculo constituti ἰ parvuli etiam, ubi apud Orientales communione statim post baptismum donantur : nec non sacerdotes, qui inter sacrificandum recordentur peracta consecratione se non esse Ν-junos p
395쪽
iunos, aut post sumptionem hostiae advertant se calici non apposuisse vinum , aut eis perficiendum consummandumque soret sacrificium alterius sacerdotis subito morbo correpti: de quibus , aliisque casibus accurate pertractant Suarea, S Sylvius in I. p. q. 8 o. art. 8.Toletus lib. ν r. Instit. Sacerd. cap. Is . Natal. Alex. cap. V. art. a. g. a.
ct quotquot de Morali Theologia libros ediderunt. VII. Ieiunium , de quo loquimur est illud, quod appellant naturale, atque situm est in omnimoda cibi potusque abstinentia, etiam pharmaci sumpti valetudinis causa : quod constat ex omnium doctorum Consensu , ex Ne iustissima Ecclesiae praxi, & ex canone a. Concilii vo . Toletani, praecipientis, ne celebretur Missa , aut percipiatur communio , posὶ eibum potumque quemlibet minimum , ct habetur cap. IVibiI eostra, Causa v I . quaest. l. num. I 6. Non frangunt autem naturale jejunium, c quicquid suadeat rudis , & nimia quorumdam anxietas Jquae interius per modum cibi aut potus minime trajiciuntur , ut manans a capite humor, & saliva post degustatum condimenti alicujus saporem, si statim illud expuatur, nec non pulWis aut fumigium ni-eotianae, sive , ut inquiunt, tabaei: quod tamen adeo indecorum . est, ut Limensis synodus sub mortali indixerit sacerdotibus , ne ta-haeum mandant, vel sumidum gluttiant ante rem sacram ς idemque synodus tertia Mexicana praescripserit singulis ad sacram communionem accessuris. De qua re Vide Franciscum Henno disput. ν . de Euch. q. I. art. primo circa finem, Vanroy cap. 8. quaest. I. SMOnaeellum in Formulario Legali tom. l. Tit. s. II. Munditiem carnis ad communionem prae requiri demonstrat typus veteris Testamenti, in quo legimus ρanes propositionis datos tantummodo mundis a mulieribas, I. Regum xxi. 4. Utitur hoz exem plo S. Hieronymus epistola so. num. 3 o. ad commonstrandum , quod non debeat contingi panis ilIe, qui de coelo descendit, ab his, quieonjugalibus paulo ante haesere eomplexibus: ct hahentur verha Hieron Imi cap. Sciatis, C. XXX m. quaest. 4. num. I. Satis idem Per suadet conditio huius Panis, purissimi scilicet intemeratae virginis filii, cui ad synaxim sacram accedens exhibet corpus suum templum,
atque habitaculum . II. Ut vir abstineat ante communionem a propria uxore tribus, aut quatuor, aut octo diebus, monet caput Om nis homo , de Consecrat. dist. a. num. ai. exscriptum ex lib. U. Bur- Chardi cap. 22. Eos item, qui matrimonio iuncti sunt, ut aliquot dies a Gneabitu uxorum abstineant, hortatur Catechismus Romanus P. a. cap. IV. n. s8. Non sunt tamen haec monita absoluti praecepti; nam habetur cap. Rr, c. xxxi I r. q. IV. num . . de sumendo cor
poris Dominici sanguinisque mysterio virum illum suo relinquen dum esse judicio, qui conjuge non evidine voluptaἔis captar, se Diam Diuitiges by COOs
396쪽
Liber Τrigesimus tertius. Cap. XVII. 3sr
solummodo liberorum ereandorum gratia utitur. III. Placet autem mihi admodum regula f. Francisci Salesii p. a. aurei libri , quem Philotheae nomine inscripsit, ubi cap. 2o. docet a proxime communicatu ro conjugale debitum non esse petendum, nil vero afferre impediis
menti, si ei, qui petit, reddatur: nam ut inquit S. P. Augustinus in Ps. 349. Pro fauni atione perfecta Deus tibi eo utabit, si non quod tibi debetur exitis , sed reddis quod debetur uxori . IV. Caute
agendum πιῶ τους του σπέρ - ἰαχυσως : de qua Iegendum est cap. Te flumentum , uis t. VI. num. l. depromptum ex Epistola Gregorii Magni ad Augustinum Anglorum Episcopum, quae est 3 r. libri xta. In
ea docet S. Pontifex illusionem non esse timendam , eum ex uatara superfluitate , vel infirmitate evenerit. Sceus dicendum , si oriatur ex crapula, ex turpi cogitatione, ex mulierum consortio , atque enalia hujusmodi causa, libera ac voluntaria . Tali in casu a comm nione abstinendum , si absque ulla nota fieri possit, docent Theologi omnes cum S. Thoma I. p. q. 8o. art. 6. Alias, ut aiebat Theonas
apud Cassianum Collat. xx I I. cap. s. pag. 8i6. Si hostis nequissimus, ut nobis eaelestis remediisubtrabat medicinam, eustodiam sopita memtis illuserit, ita duntaxat, at nullo irreprebessibili isterissiente pruritu, nullo contaminetur oblectationis assensu , sed egestionem. aut naturali neeessitate propugam, aut retae imponatione diaboli absque sensu voluptatis elisitam , ad impedimeutum nostrae sancti eatiosis obtenderit, possumus di debemus ad gratiam salutaris cibι
eonfidenter aeredere. Docet similia Isidorus Iib. I. Sent. cap. 6. re latus dist. 6. cap. Non est preeatum. U. Damnanda omnino est superstitio Sinensium, qui a sacramentis arcent mulieres menstruali morbo laborantes, ut damnetvit decreto suo a Clem. XI. Benedicto XIII. S BENEDICTO XIV. auctoritate Apostolica confirmata Carolus Τhomas Cardinalis de Durnon . Etsi enim aliquando in usum receptum fuerit, ut fluorem sustinentes non participarent impoluta masteria; scimus tamen mulierem, quae fluxum sanguinia patiebatur, post tergum Domini fimbriam vestimenti ejus tetigisse ,& magnum Gregorium laudata ad Augustinum epistola illam superinstitionem hisce verbis praedamnasset Feminis namque er menstruus
sui sanguinis fluxas aegritudo es; igitur bene praesumpsit, qua vestia mentum Domini is lavvore posita tetigit. Quod aut persona infirmanti conceditur, ear non eoncedatur eunuis muneribus, qua Na.
tura suae vitio infirmastur Depromptum est ex eadem Epistolaeis cap. 4 d ejus, dist. v. num. 4. ubi prope finem legitur et Sanctae autem eommuniosis redisseriam, is eisdem diebus pereipere nos debet prohiberi: si autem ex veneratione musa pere*ere ποπ pr sumit,
laudanda est; sed si pereipiat, nos Dieanda. Verum de Sinensium consuetudine, ejusdemque condemnatione plura in suo Examine
397쪽
cap. tr. Aloysus Maria Lucinius nuper obdoctrinam atque pietatem vaticana purpura ornatus.
III. Talis quoque in communicantibus requiritur cultus corporis , qui omnem reverentiam , honestatemque praeseserat. Antiqui Tabe-nenses Monachi ad Osaxim ingredientes pellem deponebant ovinam, ut ex Historia Lausiaca Palladii adnotat ad Collat. 23. Cassiani pag. 8s I. Alardus Gazaeus. Balneo alii utebantur, apud Mahil Io nium Praef. i. in isculum lv. Benedict. S. Nilfridum sese nocturnis horis mundasse lustrali aqua scribit eo loci Mabillonius , ct cap. ss.
Concordiae Regularum Menardus . II. Ex documentis S. Caroli P. a. Act. EM. Mediol. pag. 24o. debent mareS accedere cum summa reis
verentia, manibus pectori admotis, depositis armis, humili ae de-eenti habitu, sed non sordido. Mulieres autem non sumptuosis vestibus, non intortis crinibus, non vultu pigmentis illito, non pectore nudo , aut velo translucido obtecto , sed permodesto hahi- tu, demissoque super faciem denso velamine . Vide sis Natalem Alexandrum de Euch. cap. s. art. 2. & Genetium Tract. lv. de Sacram. cap. II. quos nemo hac in re censet rigidiores.- IV.
Quid vero dicendum de praeparatione animi Necessaria prosecto est gratia sanctificans , ct animus taliter effectus , ut sibi non sit
conicius alicujus lethalis culpae. Quicunque enim mandueaverit ρ nem hune , vel biberit calitam Domini indigne, reus erit eorporis , o
sanguinis Domini, inquit Apostolus I. ad Corinth. XI. et . idest, reus erit, ae si o disset, ct effudisset, ait eximius verbi Dei Prae inco S. Thomas a Uillanova Cone. 3. in die Corporis Christi, pag. edit.
Colon. 24 . Praemittenda est itaque peccatorum consessio illis omniis hus, quos Gnscientia peccati mortalis gravat, quantumcusque etiam fe eontritas existimest, habita copia Confessoris , ut definit sess. x iri. can. II. sacrosancta synodus Tridentina. II. Si Sacerdos, cui ex necessitate incumbit celebrare, Consessario destitutus celebret urgente causa , absque praevia eonfessione; mandat eadem sancta syn dus praecitatae sessionis cap. 7. ut quamprimum confiteatur . Hoc vero praeceptum esse, non consilium , ac praeceptum omni solicitudine
implendum, ubi primum Consessarii sit copia, constat ex propositione 38. ex confixis ab Alexandro VII. Mandatum G,eilii Tridentini , factum Deerdoti saeri anti ex necessitate, eonfitendi quamprimum , es eonsilium, non praeceptum; S proxima 39. IIIa partieula
quamprimum inteuigitur , eum sacerdos suo tempore eonfitebitur. III. Studium praesertim est adhibendum , ne quis accedat ad communionem , quae est Dmbolum unitatis , odio habens fratrem suum . Iubet quippe Evangelium Mat. v. 24. ut irato fratri recoaciliemur, prius. Dia l . y
398쪽
Liber THgesimus tertius. Cap. XVII. 393
priusquam munus ad altare offeramus ; quod muIto magis praestanis dum est divina munera percepturis. Tertullianus de Orat. cap. 34. plura scribit adversus subtrahentes osculam paeis, dum vel adstane sacrificio, vel corpus Domini accipiunt et meritoque statuta nostra vetant, ne communicet, qui ex animi deliberatione fratrem ali quem non alloquitur , Const. p.I. cap. I . num. 6. Ut enim pr a clare inquit Augustinus Tract. xxvi. in Ioannem num. II. & cap. Panem
eaeIessem, de Consecr. dist. a. num. D. Si dimittis, dimittetur tiabi r seeurus Meede , panis es, nom issenam . Sed vide, si dimisistis . Nam si nos dimittis, mentiris : er ei meπtiris , quem non fallis. Mentiri Deo potes, Deum fallere nos poter. IV. Non dicam de exercendis virtutibus singillatim ς nam fidem exigit altitudo mysterii , pietatem ae dilectionem commemoratio passionis Dominiis cadi, humilitatem . maiestas Altissimi, timorem ipse Iudex viworum Semortuorum, spem denique pretium, quo redemptus est mundus . Non opus eIt ut prolixius agatur de re ipsis quoque adolescentulis notissima. Iuniores docet Salesius p. 2. cap. 2 r. operis praecitati rMonachos caput 34. Regularum breviorum Basilii, Iureconsultos cap. πωorem , de Consezrat. dist. 2. num. 2s. Concionatores laudata oratio 3. Archiepiscopi valentini, ParochOS Catechismus p. z. cap.4.
num. s . Theologos S. Thomas 3. p. q. 8o. omnes denique Apostolus
Circa frequentem communionem dicam primo quaenam fuerie Ecelesiae disciplina et deinde quid canones Patresque tradiderint; dein mum quae regulae in ea frequentanda servandae sint, & quidem , ut rigor & laxitas vitentur , ex probatissimorum Scriptorum consensu . Frequentissimam itaque fuisse communionem , ct saepenumero quotidianam , cum exordio nascentis Ecclesiae fideles convenirent ad frangendum panem, haud obsture colligitur ex Actibus ApostoI. cap. a. vers. 2. Iustinus in Apolog. ad Antoninum scribit omnes, qui in agris, vel oppidis morabantur, unum in locum convenisse ,
conclusisque precibus percepisse Eucharistiam die, quisolis dieitur . Addit Tertullianus feriam quartam ac sextam , quibus diebus coninvenisse fideles ad saeram SMaxim docet etiam Epiphanius in Exposit.
fidei num. aa. Eo loci SIsaxeos nomine intelligendam esse Euchariis stiam negat in libro de freq. Commun. cap. 9. Antonius ArnalduS ς sed immerito: nam quamvis eo vocabulo significetur eonventus &eοIuttio, immo interdum modulatio Psalmorum , ut in Regula
S.Columbani cap. 7. S apud Domnitium invita Mathildis lib. i.
More suo sanctis furtis eantare Θσaxim ς nihilominus apud Graecos designari eadem voce divinae participatio
399쪽
nem Eucharistiae testatur Pachymeres non uno in loco in suis adnoistationibus ad Dionysium . Adde quod Olim fidelium conventus sine communione Eucharistica , aut nunquam , aut perraro celebrabantur . Adnumerat Basilius praedictis seriis sabbatum , diesque culis tui Martyrum destinatos, in sua ad Gesariam Patriciam epistola. II. Frigestente posthac devotione communio primum coarctata fuit ad singulos dies Dominicos , in quihus nunquam olim fuisse praeter missam scrihil auctor sermonis xxv. inter adscriptos Ambrosio , &in libro de Divinis oss. cap. rao. Ioannes Beleth; ubi ait etiamnum in Graecia sub anathemate eum puniri , qui a tribus diebus Domini. eis nos eommunieaverit. Atque hoc etiam in desuetudinem abeu te , indieta est communio sub praecepto in tribus solemnitatibus, ita ab eodem Balatho enumeratis , Modo autem uor teuemur in triabus solemuitatibus, simirum Paschate, Pentecoste. , ct Moli. In cap. Omnis, de Consecrati dissi a. definitur , eum, qui iisdem tribus
diebus a communicando abstinuerit, non esse inter eatholieos con- numerandum . Lateranense Concilium coarctauit postea communi
nis praeceptum ad Resurrectionis Domini solemnitatem , ut dictum est supra . III. At Monachi semper consueverunt ad Eucharistiam accedere semel in hehdomada , aut singulis saltim mensibus. De Tabennensibus dixi paullo supra ex Alardo Garaeo, qui ex Palladio, &Cassiodoro etiam refert abbatem HeIlen vectum a crocodilo transi measse ingentem fluvium , ut sacerdotem accerseret , ne diutius monachi divino etho carerent. Vivente S. Benedicto monachos omnes in solemnioribus diebus simuὲ communicasse demonstrat HabiI-lon Praef. I. in tacuI. IV. num. I 68. Idem servant instituti nostri fratres, juxta ordinis Constitutiones parte I. cap. 9. Ut monachi prima Dominiea mensis eujuslibet semper eommunisent, statuit cie mens U. in Viennensi Concilio, live caput, Ne in agro Dominico , Clementinarum lib. I. tit. Io. num. r. F. Sase . Atque haec sunt, quae ad disciplinam S consuetudinem spectant. v I. Suadent vero Patres , ct canones communionis frequentationem , Cyprianus praesertim in libro de orat. Dominica, Basilius praelaudata ad Caesariam Epistola, Chrysostomus hom. v. in primam Epist. ad Timoth. Horum testimonia, cum ea collegerit Natal. Alex. lib. 2. Theolog. Moral. cap. s. gratia hrevitatis praetermitto. Ad frequentem praeterea communionem hortatur Tridentina synodus sess. κω. cap. 8. S. Gregorius VII. in epistola ad Comitissam Mathil dem conscripta an. io p. Τhe ulphus Aurelianensis in Capitul. num. 44. iam ab anno 9 . exaratis. Virginum praesertim , qui nondum lasti-vientis aetatis vitio labefactantur . ac provectae aetatis hominum, qui peccare desinunt, juxta Concilium quoddam Cloveshoviae an. 747-
400쪽
Liber Trigesimus tertius. Cap. XVII. 39 s
canone 23. usus communionis debet esse frequentior. Idem docuit postea Salesius parte z. cap. 2o. adhibito exempIo cerasi Aproniani, mali armeniaci, fragorum, aliorumque fructuum , qui saccharo conis secti diutius servantur . II. Quidam Eucharistiae frequentationem nec laudant, nec reprobant. Laudantur Augustini nomine , etiam citato in loco a Salcsio, haec verba cap. Ruotidie, de Conster. dist. a. num. I 3. Quotidie Euebarisia communionem pereistere nee laudo .see visupero. Omnibur tamen Dominicis diebus commauisauda a Lasuadeo, re hortor: si tamen meus sine affectu peccaudi sit. Haec veris ha sunt Gennadii in libro de Eccles. Dogmat. cap. s3. qui falso adscribitur Augustino. Sunt tamen sancti Patris , & exscripta ex Epist. s . ad Ianuarium cap. 3. verba, quae in eodem cap. aeuotidie, sequvnis tur, parum praecedentibus absimilia r Faciat unusquisque quod seeundum fidem suam pie eredis esse faetendum. Neuter enim eorum exis honoraι earpas ct sanguisem Domini, fisaluberrimum Saeramentumeertatim hosorare contendant. Neque enim litigaverunt ister Ais,
aut qui quam eorum se alteri praeposuit, mehaeus, ct ille tamario . eum alter raram xaudens is domum suam susceperit Dominum, aia ter dixerit, Musam dignus, ut intres sub tectum meum . Addit paul-k, post Augustinus hanc similitudinem , Duos in primo populo antis ealqae masna seeundum propriam voluntatem in ore sapiebat r & conis eludit , Contemptum solum non vult eibus ille, fleat manna fastidium . Adhibuit eamdem moderationem S. Hieronymus, qui Epistola Io. alias so. ad Pammachium ait: Seio Romae esse consuetudinem, ti Melas semper orsi tarpus see iant; quod nec reprehendo , me probo. musquisque enim io suo sensu abusdat. III. Ceterum Patres
docent illis a communione esse abstinendum, qui adhuc habent v iuntatem peccandi, ut Constat ex praecitato cap. aeuotidie, necnon eis, qui eadem die utuntur uxoriis amplexibus, de quibus loco nuper laudato Hieronymus: Eorum eonscientiam eonvenio , qui eoden
die post eoitum tammunicant, ct iuxta Persium noctem flumine purgant. Alludit Hieronymus ad Satyram a. Persit, qui de profano lumine ad sacra post nos tumum inquinamentum accedente: Tiberino in gurgite mergis Mane eaput bis, terque , ct noerem flamise pu*ar. Ac ne repetam , quae dixi secundo paragrapho , iis , qui scelerate
vivunt, atque in eadem peccata prolabuntur, Eucharistiae perceptionem nil ad emundationem proficere, docet lib. I. Sent. cap. 24. S. Isidorus relatus in cap. Ruiseelerate , de Consecrat dist. 2. n. 24.
v II. Verum quid ex varia hac disciplina , atque ex his Patrum do.
mentis pro frequentatione communionis insertur Principio illud quidem , quod utilius est frequentius communicare, quam a com- Ddd a munio