장음표시 사용
441쪽
ait Allatius increpans mendacia Chytraei lib. I. Cons. Ecclesiarum
cap. Is . num. g. adear i fas Graecorum Ecelesias abieunque terrarum eonsistitat: in omnibus sacerdotes ut plurimum, nulla interveniente communione, tam privatim , tum publice celebrant. Proximum argumentum ex canone X. inter Apostolicos, solvendum est ab haereticis , qui negant fideles obstringi praecepto aliquo Ecclesiastico . Dei de non damnantur eodem canone , qui in Missis singulis non communicant , sed qui, dum communicant alii, consuetudinem Ecclesiarum perturhant S aspernantur, quod in Ecclesiae primordiis erat occasio scandali: atque id manifestum est ex verbis, quae subjiciuntur, Sela ti inquietudines Ecelsa eommoventes, si ve, ut est in Graeco, Sc apud Dionysium Exiguum , δε ara lias omisme H ε - - , ut confusionem asserentes Delesiae . Ex eodem Graeco textu cruitur responsio altera ,
Meles Geloium ingrediuutur , O Icripturas auriunt, neque usque
ad preces idi sanctam comwunisuem permaneNt, eos tanquam qui ordianis in Gelasia perturbationem is eant, a communione arceri opor ret . Atque haec versio est Haloandri, & collatione g. canonis Antio ischeni , necnon interpretatione Zonarae probatur a Vossio disput. 22.
thesi a. ubi idem Uossus concludit: Itaque sententia ea nouis erit, novst quisque , quoties adest, communicet, sed ne, nee dum peratia communione dissedat. Objectio pariter deprompta ex verhis Chrysostomi vastet ad haereticos revincendos: nam si ille quotidianum offerebat sacrificium, quamvis nullus perciperet communionem , nisi his , aut semel in anno; optime prosccto noverat hujusmodi sacrificii oblati nem non esse illicitam , aut illegitimam . Non est ergo cur haeretici subirascantur doctissimo Bellarmino agnoscenti in oratione Chrys stomi rethoricam quamdam hyperbolein . Adde sanctissimum S eloquentissimum Archiepiscopum reprehendere negligentiam eorum, qui perraro communica hant, Se parabolam invitantis ad mensam, ad eos esse directam , qui nec dominicis diebus, nec quando ille ad Communionem hortabatur, sese corpore Domini resciebant: nam Nom. Aur i. in Epistolam ad Hebraeos , quam supra laudavimus, pro fitetur a se neminem compelli ad quotidianam *naxim , neque se magis acceptare, qui semel in anno, quam qui saepius, aut qui raro
Communicent: Optare tamen, ut accedant qui mundo sunt corde; hi vero, qui tales non sunt, nunquam id audeant. Quae Pro Aime
sequitur objectio, a Ioanne Echio in Enchiridio , ct a Bellar mino lib. 2. de Missa cap. io. solvitur negando illam epistolam revera conscriptam fuisse a divo Francisco, aut, si genuina est, de alia die accipiendam, quam de feria v. majoris hebdomadae. adinsus, aliique
442쪽
Liber Τrigesimus tertius. Cap. XXI. 437
cxponunt Seraphici Patris verba de Missa conventuati . Cardinalis Bona lib. I. Rerum Liturgicarum cap. iv. num. 6. ait ea verba , secum dum formam Romanae Eeclesiae, ad ritum Missae , non ad consuetudinem , quae eo temporis obtinuerit, esse reserenda, virumque sanctissimum humilitatis causa fratres monuisse, ut uni adessent oblatio. ni, ne ex frequentiori celebratione fierent tepidiores . Videtur haec postrema responsio planior, & ceteris praeserenda. Ioseph Uicecomes Volum. 3. de Rit. Missae cap. 29. pag. 2 9. demonstrat aetate beati Francisci in Ecclesia Romana celebratas su iste privatas Missas complures , ct fuisse tantum in more positum apud aliquos Coenobitas agere Missam unam , ad quam omnes convenirent: quod de Carthusianis, aliisque Monachis assirmat ipsemet Bona cap. xv mi. ejusdem libri. Uinc eruo aliam responsionem , traditae ab Eminentissimo Scriptore
non repugnantem, probatam vero ab Eman. Gonga leZ in 3. Decretal. tit. 4 i. pag. 796. scilicet, Seraphicum Patriarcham adhortatum fuisse c non tamen mandasse θ ut sui in agendis Missis consuetudini potius aliorum Coenobitarum , quam ceterorum Presbyterorum sese accomodarent. At proxima argumentatio haereticorum nullius est
ponderis et quamquam enim in distributione Eucharistiae repraesentetur aliqua Christi actio peracta in ultima coena, ut docent Walafridus& Cardinalis Humherius : tamen in Missa c etsi fiat absque tali distributione continetur quidquid spectat ad essentiam sacrificii, in postrema illa cinna instituti, & repraesentatur passio Domini, & Sanguinis ejus effusio , immo , ut docent qui Missae exponunt mysteria , quidquid Christus Iesus pro humani generis redemptione peregit. Ultima quoque objectio solvitur quam facillime ἰ tum quia necessum
non est, ut figurae per omnia respondeant veritati: tum quia totus Agnus non poterat ab uno manducari, R Christus integer sumitur tam a singulis, quam ab uno : tum denique , quia nec coena Paschalis erat una communis, sed per singulas domos familiae ad clam Agni conveniebant, juxta praeceptum Domini, Exodi x II. I.
In quaestionem cadit, an sacerdos privatim Missam celebrans teneatur laicis petentibus Eucharistiam distribuem . Videntur praestantissimi Theologi supponere non adesse tale praeceptum , nisi qui celebrat , sit Parochus . Nam Bellarminus praecitato lib. a. de Missa c. I a. num. l3. solvens argumentum adversus privatas Missas petitum ex Li-
turgiis , quae innuunt distributionem Eucharistiae, ait: Semper fieri potest, ae debet Geramenti mistributio in Missa eorum Deerritum , qui curam animarum ex inela gerunt, si sint aliqui parati ad communicoπdum. Estius pariter in iv. dist. ia. 3. I 8. scribit; Praesentibus
443쪽
438 De Theologicis Disciplinis
i agit de Missis privatis ae legitime petentibus ejus eommunis negari
non debet, eam hoe Saerame utum sit institatum iu eibum fidelibus omisnibus commanem. Nec vero dubium cst, quin legitime petat, qui petit a Parocho . Franciscus Sylvius in 3. pari. quaest. 83. art. s. animadvertit idem asserendum non esse de sacerdotibus, qui animarum curam non gerunt; atque hinc depromit pro Missa privata argumeno
tum istud : Certum est vetustissimam esse eo uetudinem ordinandi Presisteros etiam eos, quibus nulla animarum cura ineambit: ergo hi poterant celebrare, neque tamen obligati erant populum fidelem eoru- munieare . Similia apud Theologos alios occurrunt, ac tam perspicua, ut nulla egeant explicationa. Hugo Grotius in Annotatis ad
consultationem Cassandri de solitariis Missis ait Ialeos admittendos
ad communionem , S invitandos , ut communicare velint , cum .
apud Graecos id nunc quoque fiat, & in occidentis monasteriis multis . & dicat Henricus Gorichemus, teneri Prerbierum admittere uisos evientes eoinmunieare . At fallitur Grotius obtendens consuetudinem Graecorum ἰ Henricus itidem de Gorichem in Tract. de Effectu Missae prop. 23. loquitur de Parochis , reprehendens pastores quosdam suae aetatis , qui aegre ferebant nonnulIos parochiae suae subiectos frequenter petere divini sacramenti communionem ς id , quod
Georgius Cassander tradiderat in praecitata Consultatione . Eadem sententia , quod sacerdotes Missam celchrantes teneantur ministraro Eucharis iam fidelibus, qui paratos ad ipsam recipiendam se exhibent , ac petunt sacrificii, cui adstant , fieri participes , paullo ante pullulavit in nonnullis Italiae dioecesibus: atque hac de causa dedit ad Italiae Episcopos litteras Apostolicas die x iii. Novembris praeteriti anni MDccxtu. vigilantissimus Ecclesiae Pastor BENEDICTUS XIV. His autem litteris controversia tota dirimitur. Inde enim eruitur Missas , in quibus solus Sacerdos sacramentaliter communicat, ct quas solitarias appellant, iure meritoque celebrari, quemadmodum definivit Tridentina synodus, atque nos argumentis plurimis demonstravimus . Asseritur praeterea convenire veteri disci. plinae, juxta quam fideles in publicis conνentibus adstantes Missis, de sacrificio participabant, necnon institutioni, atque exemplo Christi, si fideles in singulis Missis , quibus adstant, non solum spiritu GD affectu , verum etiam cacramentali Eucharistiae perceptione communi incent, ut ad eos perveniat huius sacrificii fructus uberior: prout se optare inquit sess. XXII. cap. 6. laudata 6 nodus Tridentina, ejusdemque verhis repetit Beatissimus aeque ac Sapientissimus Pontifex . Additur veterem disciplinam non esse necessario servandam , sed cun cta in Ecclesia ordinate, & congruenter disponenda esse , ut eX una parte minime fraudetur pietas fidelium, ex alia autem vitetur quaeli het occasio perturbationis S scandali . Concluditur nullam injuriam
444쪽
Liber Τrigesimus tertius. Cap. XXI. 439
ipsis fideli hus fieri, si iuxta disciplinam , quae modo viget, ct in qua
facilior est, quam suerit priscis saeculis, ad participationem sacramentorum accessus , in tanta Mistarum multiplicitate non semper administretur communio ; neque importune insistendum esse, ut ministretur in iis loci , temporis , S persenarum circumstantiis , quas Ecclesiarum Pastores excipiendas esse declarent, maxime, quod nec justa , nec rationalis est eorum petitio, qui ostendunt animum contumacem ac refractarium. Ex his ergo litteris Apostolicis tria apertinsine consequuntur: primum, communionem adstantium nequaquam esse necessariam ad sacrificii essentiam ac persemonem ς Parochos vero , qui ministrare sacramenta legitime petentibus tenentur ex officio, posse pro variis circumstantiis ad nn tum Episcopi in Missa, &extra Missam Eucharistiam distribuere , ipsorumque Episicoporum monita ab aliis quoque sacerdotibus esse observanda . Alterum , re Messe magnopere congruam, si in singulis Missis aliquis adstantium . communicet sacramentaliter . Tertium denique, in his ceterisque rebus ad disciplinam spectantibus sedulo dandam esse operam, ne fraudetur pietas, ne oriantur scandala, ct ne sub devotionis praetextu pravum aliquod, ac perniciosum dogma subrepat . Nulla profecto argumenta pro adstruenda Obligatione ministrandi Eucharistiam in
singulis Missis possunt, me iudice afferri, nisi petita ex Liturgiis , ex praxi S disciplina veteris Ecclesiae, ex Collems precibusque Missarum,
atque ex coenae Dominicae institutione. Uerum haec argumenta congrui. talem inserunt, non praeceptum , S a sacrificii ratione ad participatio. ncm sacramenti fallaciter transeunt; denique sunt illa eadem, quae urgent haeretici, ut demonstrent privatas Missas esse illicitas ct abrogandas : in quibus argumentis refelIcndis paullo supra versati sumus.
Tuaedam alia ad scrificium Missae spectantia proponuntur,
Ρ Ermulta sunt, quae ad Missam pertinent, & ad Polemicam, moralemque Theologiam, necnon ad sacros Ritus referuntur z quorum notitiam saltim aliquam tradere capite hoc postremo conabor ἰcum de singulis plene S accurate diserere nec instituti nostri ratio postulet, nec hujus libri patiantur angustiae. Prima igitur quaestio erit de Misse vocabulo, quod aliqui Hebraicum putant, permulti vero
Latinum, nonulli etiam Graecum. Censent Hebraicum Baronius ad annum 34. num. s9. Ioannes Reuchlinus lib. a. Hebraic. cruditionum, Hector Pintus in cap. g. Danielis, Claudius de Salacteg, Pa- , melio, Digiti d by Coosth
445쪽
4 o De Theologicis Disciplinis
melius, ct Genebrardus in Liturgiam, Muniteres quoque In Dictionario Hebraico , & alii . Ili I a nomen derivatum esse propugnant a verbo rip*, missat quod significat oblationem liberali animo factam,
Deut. xvi. Io. ubi legimus, a Dp: Oblationem spontaneam Manus tuae . Significatur eadem voce aliquando 'sterium, res fuisera, areanum , praesertim littera n in o commutata : unde ex ipso nomine Catholici Principes in Censura Consess. Augustante colligebane Missum esse verum sacrificium . Prarelictum vocabulum eta Latinum communior sententia est, Bellarmini lib. V. de Euch. cap. r. R. Stephani Duranti initio lib. a. de Eccles Ritibus, Cardinalis Bonae lib. r. Rerum Liturgicarum cap. l. num. q. Schola sticorum omnium cum Magistro lib. iv. sent. dist. 13. S D. Thoma I. p. q. 8I. art. 6. Du-Can
gii in Glossario, ct sapientissimi Pontificis de Sacris. Missiae sect. r.
num. 66. a quo recentiores plurimi, qui sententiam tenent eamdem . commemorantur. Repetunt Vero idem nomen a miItendo , quasi
idem sit Missa, ac missio, quemadmodum remissa idem est ae rem oapud Cyprianum , Tertullianum , aliosque veterum . Ideo autem inis cruento sacrificio hoc nomen tributum fuit, quod lecto EWangelio dimitterentur Catechumeni et unde victorinus lib. a. de Eccles officiis
cap. 4 r. ait: Dicit Diaeonus, De Mssa est, quasi revertimini ad propria. 4Ab hae missione, ides, dimipione I Iissam distini appellari.
Qui e Graecia origi m nominis hujus arcessunt, ortum putant a vocabulo μιυ σου, initiatis , m scrium, si ve a verbo μνέω, doceo, is stituo ; unde S Musa apud Eusebium libro E. de Praeparat. Evangel. cap. a. Prima istarum opinio videtur salsa, quoniam nec apud Syros , nec apud Graecos, cqui tamen alia hebraica nomina ab Apostolis usurpata , retinuerunt θ Iegitur Missa nomen. Tortia singularis est,
levissimae innititur conjecturae, & ratione ipsa scribendi resellitur, nullibi enim M stam, aut Masam pro Missa scriptum inveni. Restat
ergo secunda sententia, probata eruditorum omnium suffragio, prout Exercit. iis. in Baronium fatetur Casaubonus. Confirmat eamdem sententiam , quod sepenumero apud veteres legitur nomen Missa usurpatum pro dimissione ab Ecclesia , peracto ossicio, cujus generis exempla extant apud Cassianum lib. 2. de Coenob. institui. cap. 7.i 3. S I . Avitum iennensem Epist. i. S Luith prandum lib. V. cap. 9. Atque haec tantum de Missa vocabulo, de quo plura viri omnes prae laudati. II. Neque hoc solo nomine incruentum Sacrificium designari solet , sed compluribus aliis , quorum nunc praecipua producam . Latini Missam appellant Oblationem , Communionem , Codetiam, Domini eum, Sacrum, Agendam. Occurrit oblationis nomen apud Τertullianum decuit. sumin. cap. II. Cyprianum epist. 27. Optatum lib. I. --Digit jZO le
446쪽
Liber Τrigesimus tertius. Cap. XXII. I
de Rhismate Donatist. Augustinum epist. sq. alias it 8. Ennodium Ticinensem in Apologetico, & in Capitularibus Caroli Magni saepissime: eodemque nomine in ordine Romano, &apud Anastasium in Melchiade significatur etiam Hostia eonfeerata, quae appellari solet oblatio formata ; nam ct hostia, quae inertur, vulgo oblatio dicitur, sive oblata , a Latinorum sero, non cut visum Casau bono in Athenaeum lib. 3. cap. 2s. a Graecorum UMia, pane tosio, aut offerumento, quod dicetatur de donariis in templo factis . De vocabulo Communionis dictum supra pag. 349. Collecta dicitur , eX quo populus , ut sacrificio intersit, simul colligatur : ideoque hoc nomine signf-ficatur etiam eollectio Monastiea in Regulis SS. Isidori, Fructuosi,& Pachom iit item oratio , quae expleto canonico Oflicto, omnium adstantium nomine, recitabatur voce altiori, ut inquiunt in Observat. Eccles Micrologus, & lib. 2. Instit. cap. 7. Cassianus . Plura de Collictis Lupus in caput 43. Tertulliani de Praescriptionibus. μω uieum dicitur mysticum sacrificium a Cypriano epist. 6I. ad Caecilium , ab Augustino in Brev. Collat. contra Donatistas , R in Actis Proconsularibus S. Saturnini apud Baronium ad an. 3oI. num. 8 . &Bollandum xi. Februarii, necnon in Martyrologio Romano as. Deiscembris. Eodem nomine, utpote adjectivo , designatur etiam Tem plum apud Cyprianum, Rufinum , Hieronymum, aliosque productos in Glossario a Du-Cangio. Idem de Sacro dicendum est . gemda passim occurrit in Antiphonario S. Gregorii, in Concilio Carthaginiensi a. sub Caelestino canone 9. in Epist. Innocentii I. ad Decentium , S in Vita S. Martini scripta a Severo Sulpitio . Ita Missa appellatur , quoniam veteres dicere solebant einere Missas, & sacrificare Deo astio quaedam est singularis ac praestantissima. Hinc Aionis nomine praecipue significatur Canos Missae ς quia in eo Sacramenista eonficiuntur Dominica, inquit alafridus Strabo de Rebus Eccl. p. 22. Reuda sine addito apud Bedam, Durandum, & Anasta-
sum Bibliothecarium denotat Missam pro deiunctis; ct recte parvo pro mortuis Missali vocabulum hoc praefigitur. At plura de his Missae
vocabulis Bona, Dariis , Vicecomes, Raynaudus. Du-Cangius. Habent & Graeci ad sicrificium Missae designandum plura nomina , quorum praecipua sunt, μοργia , Litur is , μυ-μέα , MIsta gogia, δε-ia, Hierurgia , συναξου, S noxis, τευτη , Telete, Meia, Tυ-sa , ἀναγρα Anaphoro, θ' --φορα, Prosebora; Liturgia publicum ministerium signincat, est enim a M. - , publicum, opus: unde hoc vocabulo publiea munera appellant Isocrates , Synesius , &Suidas . Significari autem hoc nomine oblatum Deo saeri sicium in capo i I. Act. diximus paullo supra ; eademque Voce Mimiae Lucae I. 23. exprimitur Sacerdotale ministerium Zachariae. Uccurrit eadem
vox in Pandectis, S Novellis Iustinianeis , ac praefigitur Missae san- To.VII. Κ λ k ctorum
447쪽
Α a De Τheologicis Disciplinis
Horum Basilii, & Crysiostomi . Exponuntur ex ista proximae duae
Voces μwaγωγ- , S ἰ ργἰα: quarum una idem est, ac mastica actio: altera , aesioIucra . Synaxis idem sonat, ac apud Latinos Collicta , a Verbo συνσγω, congrego; unde S Bnagoga appellatio. 27'sta sacrificium sonat a , matto , Derifico et quare legitur apud Ignatium ad Smirnenses, θυσius Iaerificium immolare , S apud Gre
iupra cap. XIX. prop. 3. Telete a , perficio, significat eoueerationem ς S Graeci eo vocabulo utuntur tam ad designandum sacrificium , quam sacrorum ordinum initiationes, ct confectionem , atque benedictioncm chrismatis . Gurpat idem vocabulum S. P. Augu-ninus lib. x. de Civit. Dci cap. 23. scribens : Dieit etiam Porporias . diminis Oroeulis fuisse responsum , non nor purgari luna teletis, atque hiis: quem locum intactum reliquerunt Coquaeus, ct Vives.
Postrema duo vocabula derivata ab inapi πιν, & -ου-- , denotant oblationem ἰ quamquam maximum est inter haec duo verba distrimen, explicatum supra pag. 346. Agunt de Griecis hi lce voeabulis Bona, Durantus , Goarius , Du-Mortier . Consimilia sunt nomina, quibus
utuntur Syri , ct Maronitae, explicata parte 3. Euvlia fidei Catholicae a Fausto Natrono. III. Explicatis nominibus, agendum de variis Missarum generibus ἔquorum plura vel solo nomine satis percipiuntur : qualia sunt, quae habent appellationem a tempore , ut Missa feriatis , Matutinata, Dominiealis; vel a ritu , ut Latina, Ambrosiaua , librisa, --zarabies ; vel ab auctore, ut Pacobi, basilii, Gregorii, vel ab onscio , ut de Tempore , pro Savectis , Votiva; vel denique a celebrandi ratione , ut publica , solemnis, privata . Haec ergo sum ciat Q. Iummodo commemorasse. Sed legimus praeterea Missam Caleehume. noram , Missam sacramentorum, seu fidelium , Missam Praesaurii a-rorum, Missam petam , vel nauticam ς necnon Missas, quas barbara voce appellarunt Pisaelatas, aut Trifaelatas: quae omnia sorte haec legentibus ignota sunt. Itaque Missa Cutechumenorum erat Litur. giae nostrae pars complectens Fpistolas ct Evangelia, quibus recitatis Audientes dimittebantur , Competentibus vero tradebatur symbo lum : atque ita Catechumeni omnes exibant ante offertorium , clamante Levita, Si quis Caleehumenus remansit, exeat. Ab hac dimissione derivatum, ut diximus , nomen Missa. Egimus de his rebus Volumine vi. pag. sys. ubi tradidimus brevem Catechumenatus narrationem . Dimissos autem suisse Catechumenos, ut eis sacra mysteria celarentur , observatum quoque est cap. 9. hujus libri, Regu-Ia v. Missae Catechumenorum, & praesertim Episcoporum concioni hus, quae liturgiae praemittebantur, adesse poterant haeretici etiam, atque
448쪽
Liber Τrigesimus tertius. Cap. XXII. 4 3
atque Iudaei, cum nulli hominum deneganda st gratia praedicationis,
ut habetur cap. Episcopus nauum, de Consecr. dist. l. num. 67. deprompto ex canone 84. Concilii i V. Carthaginiensis. Legimus aliquando Missam Catechumenorum celebratam fuisse a Diaconis: quo inniam hi Eνangelium legebant, dimit ebantque non initiatos; Caias anus enim lib.x I. Instit. cap. I s. narrat Monachum quemdam Graδ. suisse tentatum , quia eelebrabat vetat Diaeosus Caleebamenis
Missam . At quae sequebatur Catechumenis dimissis, complectens sacram octionem , cui Gis fidelibus a leta fas erat, appellabatur
Missafidelium, sive, ut epistola at 9. scribit Ivo, Missa Sacrames
De Missa , quam--ωγι--- , Prasanctificatorum vocant , quaedam scripsi pagina hujus Voluminis 368. Dicendum nunc quam-hrevissime de illius origine , ct qualitate . Vetustam esse apud Graecos constat ex canone sa. Trullano , in quo praecipitur , 'ut in Omuibur
sanetae In uadra sma jejunii diebus , praeterquam sabbato, Domiui-
ea , ct saneto e D nuntiationis die, γνω- . HI ω,ηγασμένων si Ga sit μα- sancti a toram dies , vel, ut habet vulgaris lectio, Fiat Dorum μα- Ianei eatorum ministerium. Probant viri docti eamdem antiquitatem
eX canone 49. Laodiceno, quo pariter in Ouadraeesima , sabbatis ,& Dominicis exceptis , prohibeturn ν ἄρ , --φ-- , Panem osse re et sed nulla eo in canone mentio . Horum synodorum Laodicenae scilicet , Sc Trullanae monumentis eruditus Du-Cangius
in Glossario refellit Gregorium Protosyncellum , qui in Epistolam Marci Ephesini istius Mista auctorem facit S. Gregorium Magnum. Sed lapsus est Du-Cangius : nam Protosyncellus ait ex Gregorii magni institutione factum esse , ut Leuadragesimali tempore apud Roma nor Missa saeri tum inteerum peragatur : quod etiam Anastasius Bibliothecarius, ct Marianus Scotus tribuunt Gregorio Secundo, non primo . Michael Constantinopolitanus, & Simeon Thessalonicensis repetunt originem hujus Missae a temporibus Apostolicis, nec aliter opinatus est Ioseph vicecomes falsa cujusdam Ioel Dionysii de Eccle- fastica Hierarchia , interpretatione deceptus . Nil certi de institutione ejusdem Misse definiri potest: sed suisse illam in usu , quando omnes quotidie communicabant, haud obscure colligit ex illius Liturgia Leo Allatius . Uerum in Ecclesia Latina longe ante S. Gregorii tem-POra , ct ab Apostolorum aetate quovis Quadragesimae die divinam steria eelebrabantur , cxceptis duntaxat duobus diebus , idest, Feria sexta Parasceves, S Sabbato sancto; ct hujus etiam diei Missa in proxima nocte agebatur ; quod & commonstrat hodiernum Uiscium . Arauxicana enim synodus juxta veterem Collectionem Decretorum Iib. X I U. cap. I S. statuit, ne divina steria bis duobus diebus celebrestur, S Innocentius I. in Epistola ad Decentium conscripta Κkk a an. 4 6.
449쪽
4 4 De Τheologicis Disciplinis
an . 4 6. testatur ex traditione Eeclesiae , isto biduo Saeramenta 'enitus non celebrari. Quare cum Missa Rhhati, quae agebatur in nocte, fiat modo ante meridiem , more Ob iciunantium debilitatem inducto, ut in libro I. de specialibus Missae observat. censet Hugo Uictorinus ἔconsequitur Missam Praefannii Patorum ex traditione vetustissima celebrari solo die Parasceves, ct falli non selum Protosyncellum, verum etiam Marianum Scotum , ct Anastasium. Atque haec de Missae
ποιασαίνων antiquitate. In hac autem Missa nullam fieri eonsecrati
nem ex quo vinum praesanctificato panis symholo superinfundatur . dixi praecitata pag. 368. Idcirco a Cardinali Bona lib. i. Rerum Li- turg. cap. s. appellatur requietore dictar quo nomine designatur etiam Missa nautisa, vel laea, in qua nulla fit consecratio. At de Nissa Prasanin ararum legendi sunt Allatius & Nihufius ad calcem operis de Eccl. Occident. S Orient. Consensione, Goarius pag. 2 s. Euchologii, Bona citato in loco, Lupus in Trullanum canonem sa. R Eximius Pontifex in Feriam vi. majoris hebdomada: num. 3I9. Ssequentibus. MFamsileeam, vel nautisam, math vicecomes de Ritib. Missae lib. s. cap. 9. confundit cum Missa Praefanin atorum, in quo S alios alucinatos observarunt in loco nuper laudato Bona , Lupus , Atlacius . Etenim Missam fleeam Echius Annotatione ad art. ai. ConsessAugustanae ait esse Misse simulationem , Deerdote vente qua sunt ce-ιebrantis , eum Introitu , tali ra , Epistola , Evangelio , ct eanti-
eis; qui tamen , quia nou v lx communicare, uom consecrat, ita , ut
Missasit sine eorpore, 9sanguine Domini. At in Missa Praefaucti
eatorum est verum Christi corpus, atque communio . Siseam Mis. sam nauticam, seu navalem quidam dixerunt, quod aliquando celebrata sit in navi, cum ob fluctuum agitationem vix possit ibidem peragi Missa perfecta e quam tamen quandoque celebratam in navibus ostendam infra. Nunc de Missa sirea quaestio incidit, num licitum sit eam agere; nam Genebrardus illam approbat in lib. de Liturgia Apostolica cap. 3 o. celebratam iussu S. Ludovici , dum Φ trasenarinis partibus remearet in Galliam , narrat in libro Gestorum eius Guilelmus de Nangiaco. Durandus Mima tensis Episcopus in Rationali l. i V. c. I. n. 23. & licitam asserit, ct ritum eius describit. Lupus , quamquam histrionalem vocat, affirmat tamen usitatam suisse apud Belgas. At in hane Missam declamavit Estius Orat. II. Theologica , illamque resutarunt Sylvius 3. p. q. 83. art. I. ac Lupus in citatum Trullanum canonem , & ahrogatam provida Episcoporum eura, scripsit Ioannes Cardinalis Bona praecitato cap. xv. num. 6. His proculdubio subscribendum est ; quoniam Missaseea est revera , ut Echius S Lupus a Dserunt, hisyriosalis simulatio et atque haec simulatio apparet in sacerdote, qui tanquam ad lacrificium dispositus, sacrisque indumentis
450쪽
Liber Τrigesimus tertius. Cap. XXII. 44s
ornatus ad aItare , idest, ad saerificii locum accedit, ritusque Liturgiae servat; S licet canonem omittat, praemittit tamen- rationes ac preces, quae ad iaerificii oblationem directae sunt, & quarum, nonnullae oblationem ipsam praesignant : recitat denique orationes alias , in quibus peractae communionis fit mentio , & gratiae de ip samet persolvuntur. Reprobarunt deinde Missam hanc secam Innocentius III. in Iitteris ad Rectores Romanae fraternitatis CaP. De bo miue , in I. Decretal. tit. 4 i. cap. . ubi simulationem appellat Mis sam ab impio quodam sacerdote sine consecratione peractam, illum damnans non solum quod deeeperit populum, quale utique crimen non esset in Missastrea, verum etiam quod ritus simulatione Deo ιμ feris. Prohibuerunt praeterea Missum Heam Concilium Parisiens au. I 2I2. n. I 2. Sarisberiense an. leti . can. 38. SynoduS I prensis Martini Rithovii tit. I s. cap. ro. secunda Cameracensis tit. 3. cap. 7 praxis denique universarum Eeesesiarum . Qui Missur siccas probarunt , nitebantur exemplo piorum virorum , Ritualibus quarum dum Ecclesiarum praestribentibus huius Missae ritum ac sormam, &praesertim auctoritati Dionysii, qui de Ecclesiastica Hierarchia Cap. 7. ait Catechumenis praesentibus pro defunctis fieri Plemne sacrum . Verum ad haec respondemus, eommendari a nobis virorum sanct rum de otionem atque pietatem, laudari etiam privatarum Eccle-sarum consuetudines, haberi denique rationem Durandi , Guldonis , aliorumque auctorum ; his tamen praeserendam esse disciplinam Veritati consonam, majori approbatione firmatam , ct ab universat Ecclesia receptam : Dionysum vero nequaquam eo loci verba facere de catechumenis, nam ibidem pag. Plantinianae edit. 4lo. ait, nora incον rue ordines qui explantaν , admitti ad ea , qua geruntur, με perspicue discant, re advertant mortis ineertitudinem, sanctorumpramis ἰ ab his autem expiandorum ordinibus excludit catechume nos scribens: Ceterum observa, quomodo non omnes, qui expiation
vacant ordines, pro more iam dimittantur , sed fo5 Careebumeni sfacro cboro arceantur , quod nimirum bie ordo sueri omnis masterii fireveri , neque farsit illi quidquam , sive parvum, sive mox' m , eo rom qua Docte peraguntur a pieere. Haec vero quomodo sacJant Pro Missa, quamMeam vocant, non videor cum potius hinc erua tur Missam quoque pro defunctisformatam esse, non Heam. Quidam alii respondent Dionysium non de Missa , sed de aliis precibus iustituisse sermonem. bifaciata , ct Tri elatae Missae ita sunt apprilatae, quasi multiplicem habentes faciem , erantque Missae, in quibus improbi qui dam sacerdotes, ut pro uno sacrificio stipendia plura reciperent splures Missas diversi generis , E. G. de Sancto, & pro mortuis , at que votivam etiam, vel quam voluissent, celebrabant usque ad Ose