장음표시 사용
491쪽
486 De Theologicis Disciplinis
men ut etiam bullaentur ἔ ct post pauear ingunt etiam paenite tiam , si post baptiymam ira peeeaverint, ut excommunieari , postea reeoneiliari mereantur. Doeent his similia alii Patres: de quihus lib. i. de Poenit. cap. II. Cl. Bellarminus . Merito itaque , cum Baptismatis S Poenitentiae diversa sit materia , diversa serma . diversus minister , diversum subiectum, diversus eminis , edidit adue sus haereticos sacrosancta Tridentina Synodus hunc canonem num. 2.
At quis saeramenta eonfundens, ipsum Eaptimam Paenitentia saera- mestum esse dixerit, quasi hae duo faeramenta distincta uossint, a que ideo Paenitentiam uou refie stesiadam pos naufragiam tabulam appellari et anathema sit.
Opponunt haeretici: Catholici sacramentum Poenitentiae commen dari putant illis verbis Ioan. xx. 23. Ruorum remiseritis stereata, M. At his verbis nihil aliud ostenditur . nisi Apostolis suisse praescriptum a Domino, ut Evangelium annuntiarent, & haptigarent credentes in remissionem peccatorum; & eumdem sensum haec verba habent ac ea, quae leguntur Matth. ult. 9. Eastes ergo doee e omses gestes, cte. Igitur remisso peccatorum , quae Poenitentiae tribuitur, Bapti Gmati est adscribenda , ideoque Poenitentia aut sacramentum non est saut idem est ac baptisnus, eiusque reministentia. Praeterea Marci I. 4. legimus Ioannem praedicasse baptismam paeuitentia is remissionem peceatorum . Qirid ergo ad incerta confugimus, inquit Calvinus , quasi verb apertius quippiam requirendum sit, quam quod re ι citat Evangelista Insuper omnis peccatorum remissio , etiam subsequens, baptismati tribuendam esse, Apostolus, Augustinus, &ratio ipsa suadent. Etenim Apostolus ad Ephes. v. as. ait: orsardilexit Delesiam .'seipsum tradidit pro ea, ut illamDσctificaret,
mundans lavacro aquae νο -νho vitae, at exhiberet sibi gloriosam Ecclesiam , uos habentem maeulam, aut ratam, quibus verhis omnis mundatio, omniumque macularum abstersio seli baptismatis lavacro tribuitur. S. P. Augustinus lib. t. de Nuptiis & Cone. cap. 33. n. 38. his verbis Apostolicis recitatis . Sis, inquit, aeerpiendum es, quod ait Apostolus, ut eodem lavaero regenerationis, ct verboDummationis poenia pressat mala homisum regeneratorum mandestur satque sanentur ζ ποη solum pereata , quae omnia uane remittuntur is
baptismo , sed etiam quae posterias bamana ignorantia vel infirmitate eostrahuntur , non ut baptisma quoties pereatur, toties repetat r sed quia 'se , quod semel datur , fit ut nos solum antea , verum etiam postea quorumlibet peeeatorum venia fidelibus impetretur . Eadem repetit S. P. initio proximi capitis , necnon de Peccato Origi nati cap. 39. R o. lib. I. contra duas Epistolas Pelagianorum cap. I. R in v I. contra Iulianum cap. II. S i 8. His, ut dixi, cohaeret ra-
io ; siquium credenti, & suscipienti baptismum Marci ult. I 6. pro
492쪽
Liber Digesimus quartus. Cap. II. 687
mittitur aeterna salus: Baptismus ipse nunquam deletur; in illo communicatur nobis, atque imputatur justitia Christi . Atqui divina promisso semper manet, ct virtus baptismi semper viget, adeo, ut ex communi scholasticorum sementia . si quis fiete ad baptismum aecedat , recedente fictione , recipiat gratiam , quae ipsius baptismatis essectus est: ac denique justitia Christi persistens, ac perpetua , semel imputata nunquam amittitur . Igitur nulli alteri externo signo , praeis ter Baptismum , aut divina promissione, aut ipsius lavacri virtute , aut demum communicatione iustitiae Christi spectata, potest adserihi
peccatorum remissio. Haec Novatores . Resp. ad I. nego mi. constat enim longe diversum esse sensum Verborum Ioannis xx. &Μatth. ult. neque unam unius textus syIlais
ham in altero reperiri. Nonnulli quidem Patres, ac praesertim S. Cyrillus libro xii. in Ioam aiunt etiam in Baptismo vim habere quod legitur apud Ioannem , Duoram remiserisit, erc. ideoque haereticorum nonnulli primam hanc, insulsam , fractamque Objectationem Communire tentant mutilato Cyrilii textu . Sed vafre, ac dolose id faciunt; nam Cyrillus eo Ioci ait remitti duobus moiit peccata , uno quidem, dignas ad baptismum voeando vitae gravitate ct eonstantia fidei probaros: Ied alio modo, inquit, peeeata Spiritu afflati homines remittam ac retinent, nempe cum Νios Delesta peccantes eorripiant,
τω : ibique profert Cyrillus exemplum illius Corinthii fornicarii , quem Paulus tradidit in carnis interitum , ac denuo complexus est, ne vehementia doloris absorberetur. At quod sequitur . nullius est momenti, siquidem baptismum Ioannis appellari haptismum Poenite utiae, quoniam non conferebat vi propria Spiritum sanctum, atque in eo Praecur r Domini hortabatur ad se confluentes , ut poeniaten tia pararent viam Domino, & Dei Agno tollenti peccata mundi, Ostendimus libro xxXI. Cap. a. prolixa dissertatione. Ad teristium est plana ct expedita responsio, si dicatur baptismati omnenia renovationem & gratiam adscribi, non solum, quia per ipsium tol- Iitur originarium, ac praecedens omne peccatum , verum etiam Peripsum baptismum induimus Christiam, & inserimur Ecclesiae, in qua non desunt remedia, quibus consequentia peccata abluantur , eo ferme pacto, inquit Eslius in iv. dis M. ἔ.8. quo generationi atque natiVitati tribuitur quoque incrementum , robur , ct persectio virilis, nec non morborum sanatio, quae tamen etiamsi naturalis facultas in his operetur , absque externis adminiculis non proveniunt. Ita ergo valet ad omnem remissionem baptismus, quia per ipsum rege ne ramur & renascimur , ct nisi per ipsum spiritalis vita daretur, nec Paenitentia, nec sacramenta alia prodessent ἰ qua tamen utient plu rimum
493쪽
rimum ad spiritaIem vitam nutriendam , corroborandam , sinandam , quemadmodum Corporalem vitam juvant cibus, potus, medicamenta. Vide quae scripsimus lib. XAx I. cap. 24. Hanc esse mentem Apostoli constat, nam praeter lavacrum vitae tribuit ille salutem fidei . spei, caritati, monet ne vivamus secundum Carnem, eodemquE cap. s. cin quo proculdubio baptizatos alloquitur) ut exurgamus a mortuis, ut redarguamus infructuosa Opera tenebrarum , ut vit mus immunditiam , avaritiam, turpitudinem, stultiloquium , scuris rilitatem, non vero ut reminiscamur duntaxat suscepti lavacri. ANque Augustinus aperte sententian suam eXponit tum ubi docet pecis
eata haptismum consequentia sanari alia curatimve, S subjici iudieio illorum , per quor gubernatur Ecclesia ἰ tum iisdem locis quae objicium tur . In primo enim libro de Nuptiis & Concup. immediate post verba ab adversariis producta haec subjicit Augustinus: ridenim prode Fet Oel ante baptismum paenitentia, nis baptismus Iequeretur , .el postea, nisi praeeriret 2 S lib. 3. contra duas Epist. Pelagianoiarum cap. 3. num. s. ait : Si a me quisquam quaesierit, utrum per baptismum salmi facti fuerimur; negare non potero, dicente Apostolo ,
Saleos nos feeit per lavacrum regenerationis, ct renovationis Spiastitus sancti. Sed si quasierit, utrum ster idem lavacrum omni promur modo jam ποι feeerit salvos ς respoudebo, nou ita est. Demum & lib. v r. adversus Iulianum , posteaquam scripsit pervenire hominem baptismate etiam ad perfectionem furari faeeali ἔ demonstrat hominem reis novari de die in diem , atque id fieri quando adjuvante gratia Dei
opera Disitus eriguntur , opero caruis mortificamur . His verti coris ruit subiecta haereticorum ratiocinatio ς quandoquidem promissio aternae salutis tam credentibus & baptizatis eonditiosata est, nec poenitentiam , sacramenta , ct custodiam mandatorum excludit: neque
per solam imputationem iustitiae Christi, sed per gratiam in biseres rem , eamque amissibium iustificamur; sicuti demonstratum est li-hro XIX. cap. 2. & 0. Ex quo autem virtus baptismi producat suburito obiee effectum suum , ut diximus tom. V . pag. 2sa. minime sequitur, quod producere valeat essectum aliorum sacramentorum , Rremittere peccata , quae otia curatione Duantur. Uide eumdem to
At dices: Tridentina Synodus ses xIν. eanone 3. damnat eos a qui negant ea verba , Meeipite Spiritum sanctum, quorum remi feritis, cte. esse intelligenda de potestate remittendi, S retinendi peccata in sacramento Poenitentiae , eaque detorquent ad auctoritatem praedicandi Evangelium. Verum cum in consessu Patrum de ho canone ageretur , Ambrosius Pelargus Dominicanus Electoris Trevirensis Theologus, monuit illa verba vix ab ullo Patrum exponide hoc iacramento, & a nonnullis accipi de baptismor itaque eos .
494쪽
Liber Τrige illinis quartus. Cap. II. 689
qui eadem Uerba ad Diam institutionem Sacramenti Poenitentiae restringant, ct haereticos pronuncient omnes, qui aliter accipiant, ma gnam adversariis palmam dare , ct materiam gestiendi ob damnatam in Concilio veterem Ecclesiae doctrinam. Haec Paulus Sarpi in Hiit. Trident. Concilii pag. edit. Gene ν. 4o8. Revera cum Verba illa Christus dixerit post resurrectionem suam, antequam mitteret Apostolos
.in universum orbem ad Evangelium annuntiandum ἰ comprobat Pe largi monitum, S interpretationem Patrum, quos ille laudavit, ipsa temporum circumstantia . Si ergo pra itata Verba , Quorum rein
miseritis peccata, cte. intelligenda sunt juxta Tridentini definitionem de Sacramento Poenitentiae, alias autem admonente insigni Theologo accipiuntur de Baptismo ab omnibus fere Patribus, consequitur mani se sta illatione Baptisuum S Poenitentiam esse unum Sc idem Sa
Respondeo cum Eminentissimo Palla Vicinoqib. XI I. H. C. cap. IE. num . . nunquam ab ore Pelargi eruditi viri potuisse haec elabi, quae cadere minime potuissent in mentem cujusvis quamquam imperitissimi. Pelargus enim in eo theatro praesens fuerat, ubi jam pro hoc Sacramento producta suerant universie antiquitatis testimonia. In ter quae, ut constat ex dictis, multa sunt, quae demonstrant verba illa , Quorum remiseritis , oec. esse accipienda de potestate peccata dimittendi, S retinendi, tradita Sacerdoti hus .INeque obstat, quod non- . nulli Patrum eadem interpretati fini de remissione, quae fit per baptis. inum, aut quod a Christo prolata sint quando misit Apollotos ad gentes .fide imbuendas ct baptizandas : nam, praeterquam quod in capite XX. Ioannis nullus de praedicando Evangelio , aut de conserendo bapti mo fit sermo , Tridentinum Concilium nequaquam illos proscripsit, qui recensitis verbis aliquam aliam tententiam tribuerent , sed eos damnavit qui illa detorquebant contra institutionem Sacramenti P eis
nitentiae a Puare c inquit Palla vicinus) quod quispiam eadem sic expliere , ut simul de hoe loquastar, eis, ut de facultate Sacerdotibur
tradita tauquam ministris ordinariis baptismi , quid laudem is pereatὶ quis ab ipso tim commodus ad oppugnandum aditur adversariis r seratur 2 in quanam dialectiea traditam est, a mationem unius esse alterius diversi. sed nos eontrarii. tufeiatiouem Distinguo itaque propositionem illam , Ea verba accipiuntur de Baptisno ; tantum , nego: de baptisino, & de facultate absolvendi baptigatos a culpis post baptismum propria voluntate patratis, per Sacramentum Paenitentiae a baptismo diversum; concedo .vide quae paullo supra diximus de Cyrillo. Opp. ultimb: Quamvis in consecratione panis , & vini diversa sit materia, di νersa forma, diversum symbolum Sacramenti ; utra. que tamen speeter pertinet ad eamdem Eucharistiam et idem ergo aD
495쪽
4so De Τheologicis Disciplinis
firmare possumus de Poenitentia ae de Baptismo , quae, licet in his diis versa materia , & diversa forma habeantur , poterunt ad idem Sacramentum referri. Habetur rursus dirersitas materiae , formae, nec
non effectus in Presbyteratus, ct Episcopatus ordinibus ς & nihilominus Episcopatus non est Sacramentum ab ordine Presbyteratus diis versum , sed ampliatio duntaxat & extensio characteris ad munera, quae excedunt facultatem Presbyteri, puta ordinandi, vel confirmanis di, aut si Sacramentum diversum est, non tamen sententia hoc negantium spectat ad fidem. Pari ergo ratione assirmare possumus pinis nitentiam esse extensionem quamdam gratiae ct characteris baptismatis, aut saltim non aberraturum a fide, quisquis id assereret.
Resp. ad i. haberi quidem in duabus Eucharistiae speeiebus diversiam materiam, diversamque sormam ἰ sed tamen utramque speciem fignificare eamdem unionem cum Christo, referri ad eamdem spiritalem animae resectionem , eamdemque gratiam producere : unde Theologi docent cum D. Thoina 3. p. q. 7s. art. a. Eucharistiam uti que esse Sacramentum materialiter multiplex , unum tamen perfectione signi, S gratiae productione . E contra in baptismo , ac Poenitentia , diversa consertur gratia, ac diversia est etiam significationis ratio, siquidem baptismus est spiritalis regeneratio, Poenitentia vero reconis ciliatio regeneratorum ἰ ideoque haec duo Sacramenta non materi liter imitum diversa sunt, verum etiam, ut inquiunt Scholae, D maliter. Ad postremum respondetur eos , qui negant Episcopatum esse ordinem a Presbyteratu distinctum , negare etiam quod conserat gratiam ex opere operara, ct quod hujus gratiae signum practi- cum sint materia & forma, quae in Episcopi ordinatione adhibentur; cum ad constituendum Sacramentum non sussiciat materia & forma, quae habentur etiam in Sacramentalibus & in quolibet sacro ritu , sed ulterius necessum sit essicax signum gratiae. Nulla est ergo vis hujus oppositionis, quoniam dato Episcopatum non esse Sacramen
tum c quod tamen maxime controvertitur, nec sine magna probabilitate negatur a multis ς Sacramentum est tamen Poenitentia , quae
relaxando peccata actualia non solum constat propria materia &propria forma , sed etiam gratiam suamet essicacitate producit. Il- Iud tandem advertendum est , Episcopatum, sive sit Sacramentum
conserens gratiam, sive non sit, nequaquam conserre characterem suum, aut ampliationem characteris , per solam reminiscentiania presbyteratus ἔ ac propterea his, aut consimilibus argutationibus nullatenus juvari haereticos, qui repetentes justificationem a sola fide docent paenitentibus dimitti peccata per solam recordationem hartismi, ut explicatum est supra . PRO siTIO III. Sacramentum Poenitentiae institutum praeeipue fuit , cum Dominus a mortuis excitatus insuffavit in Discipulos suos Di OOs :
496쪽
Liber Τrigesimus quartus . Cap. II. 69 I
suos dicens , Meeipite Spiritum findrum i quorum remiseritis,
Haec propositio est Tridentini Concilii sess. κιν. cap. I. Ac deis monstratur ἔ eum enim Sacramentum Poenitentiae illud sit, quo ju- dieiaria potestate a Sacerdotibus remittuntur peccata; tunc praeci pue institutum fuisse dicendum est, quando Dominus discipulis suis ea indem contulit potestatem. Atqui Dominus hanc potestatem conintulit , dum post resurrectionem suam in sussiavit dicens , eaeeipite Spiritumsanesum, ere. ut diximus pro p. r.& definit ipsa Tridentina Synodus canone I. eiusdem Sessionis . Igitur Sacramentum Poenitenistentiae tunc a Domino fuit praejue institutum . Advertas tamen ideo a nobis appositam particulam illam prae eipue , a sacrosancta etiam Synodo consul id adhibitam , quoniam de potestate judiciaria remittendi peccata explicantur etiam a Patribus ea verba , aevaeumque ligaveritis, se. utique ante resurrectionem Domini pronuntiata. Sed cum his verbis revera potestas iudiciaria discipulis data non sit, sed prarelicta tantum, atque promissa; non relucet in illis praejua ac propria institutio, quemadmodum sententia nostra nec Baptismus propriὰ institutus est, dum Christus ait Ioan. 3. N i quis reuatus fuerit, M. quamquam haec verba ab omnibus de haprismo explicentur, eo quod sonent potius Sacramenti instituendi necessitatem atque virtutem, quam eiusdem institutionem. Nec etiam Sacramentum Pamitentiae potest dici praecipue institutum in ultima coena , quando Apostoli fuerunt sacerdotali ebaractere exornati ς nam sacerdotium dat potestatem offerendi sacrificium, non remittendi peccata; consert enim potestatem in verum Christi corpus , sed in iis, quae pertinent ad corpus mysticum, S ad exercendum in ipsis munus iudicis, necessaria est quaedam illius potestatis
ampliatio . SuareZ- disput. xvi I. sedi. i. assert. I. scribit existimasse Cyprianum, quod institutum fuerit hoc Sacramentum in nocte eaeuae, laudato sermone de Ablutione pedum , in quo commemoratur aliuda haptismo lavaerum, a Domino eadem nocte praescriptum. Verum
neque sermo ille opus est Cypriani, nec de alio lavacro agit, quam de humilitatis officio, ut ostendimus lib. xxx. cap. 6. videtur denique sententia S. Thomae q. 84. art. 7. actus paenitentis, qui sunt hujus sacramenti materia , indictos fuisse a Domino initio praedicationis; ineium ministrorum insinuatum Matth. xv r. post resurrecti nem denique e aetam hujus Saeramenti manifestatam. Rectὴ ita. que Oecumenica Synodus apposuit particulam illam praeeipuὸ .PROP. IV Poenitentiae Sacramentum hominibus post haptim nlapss ad salutem assequendam est necessarium . Demonstratur I. Sacramentum Poenitentiae , ut diximus est illud , quo iudiciaria potestate a Sacerdotibus peccata solvuntur .
iuxta ea, quae leguntur in Evangelio, aeuaecumque solveritis, M.
497쪽
qsa . De Theologicis Disciplinis
atque, Quorum remiseritis, cte. Sed absque solutione, aut reminsione peccatorum nemo post baptismum lapsus salutem consequi potest. Igitur, Sc. II. Tridentina Synodus sest. XI V. cap. a. his verbiuhane propositioncm definit: ER autem boo Meramentiam Parsitentiae Iasi post baptismum ad salutem uecessarium, ut noudum rexeneraeirias baptismur. Oui ereo post lavacrum regenerationis actualibus criminibus inquinantur, non assequentur aeternam vitam , nisi re, aut voto c sicuti diximus de Baptismo libro xxx l. cap. 23. Poenitentiae Sacramento solvantur . Ill. Augustinus scribens ad Honoratum is epist. 38o. nunc 228. n. 8. ait: Si mimpri desint, quantum existam sequitur eos, qui de isto saeculo vel non regenerati exeunt, vel Istati Quantus es etiam lucrus Melium suorum et qui eos secum in vita aetervae requie non habebunt'ὶ S de adult. coniugiis lib. i. cap. ult. n. N. Ruae autem baptismatis eadem reconciliationis es ea a . At plura ex Patribus proserenda erunt, ubi de necessitate Consessionis , quae huius Sacramenti pars est, disseretur. IV. Hanc necessitatem ratio ipsa commonstrat. Si enim sacerdotes in Ecclesia judices, S ah - Iutionis ministri sunt a Domino constituti, ipsorumque iudicium in coelis ratum ac firmum cit, prosectb apud Deum rei permanent, qui ad ipsos Sacerdotes , cum possint, absolutionem impetraturi nolunt accedere; quemadmodum in republica quisquis patravit homicidium, aut furtum, censetur reus , ac supplicio legibus constituo puniendus, donee a principe, vel a prae cto illius vicem gerente , post cognitam causam proseratur iudicium , atque ab lotur oppositiones., quae militant adversus postremam hanethcsim , quoniam partim solutae sunt propositione prima, partim vero sol. vendae erunt vhi, de Consessione, S absolutione tractabitur, iisdem in locis perlegi poterunt, ct expendi.
An derar petratum aliquod irremissi D.
CONsurvERUNT Scholastiei materiam Sacramenti Poenitentiae dupli
cem constituere, quarum unam appellarunt circa quam , alteram ex qua . Cum enim, ut dicturi sumus , tribus partibus Sac mentum istud potissimum constet, idest, contritione, consessione, ct satisfactione, hae verb circa peccata.abolenda versentur; eadem peccata materiam circa quam, ipsam vero contritionem una cum aliis necessariis actibus pamitentium dixerunt materiam ex qua . Nos,
hac distinctione non repudiata, dicimus peccata esse , ad quorum remissionem Deus misericordiarum i cognoscens figmentum nostrum Disjtia; by orale
498쪽
Liber Trigesimus quartur. Cap. III. 693
hoe Sacramentum instituit, quo lapsis post baptisinum beneficium . mortis Christi applicatur; illos autem poenitentis actus , quos commemoravi , esse id , quod ex parte poenitentis requiritur ad integritat cm Sacramenti , plenamque , ct persectam ipsorum peccat rum remissionem . Quae iisdem Tridentinae Synodi verbis dicta sunt. Sane ex quo Sacramentum i stud institutum ut . tanquam remedium illorum, qui sese post baptismum tradiderunt in peccati servitutem S daemonis potestatem , evidenter consequitur non spectare ad hoc
Sacramentum ea peccata, quae ante regenerationem patrantur . Cer
tum quoque est quotidiana ct venialia peccata expiari posse aliis ab
hoc Sacramento remediis , praesertim oratione fidelium , atque eleemo*nis , quemadmodum docet magnus Augustinus in . Enchiridio cap. 7. num a. de Symbolo num. I 4. in opere imperfecto lib. 2. u. I. atque innumeris aliis in locis. Hinc Tridentina Synodus sess. xiv. cap. s. postquam ait Oportere a poenitentibus, omnia peccata mortalia , quorum post diligentem sui discussionem conscientiam habent, in consessione recenseri, etiam si occultissima sint, Venialia , inquit, quibus a gratio Dei non exelu utar, ct in quae frequentius abimur, quamquam recte or utiliter, citraque ooeuem praesumstio nem in Confessione dieantur , quod piorum hominum usus demonstrat
taceri tamen citra culpam, multisque aliis remediis expiari possuπο. Quare Theologi peccata mortalia materiam Sacramenti hujus uestes furiam appellant , peccata autem venialia materiam suffieientem . Cum igitur Novatiani , prout priori capite dictum est, negaverint in Ecclesia potestatem remittendi peccata post haptisnum commissa, quod corum aliqui univerfim asseruerunt, omnia peccata Pa ribus aestimando mensuris , alii autem id affirmarunt de gravioribus tantum criminibus, cuius generis sunt idololatria , homicidium , mrnicatio , ct blasphemia ς videtur praesens quaestio utilissima, ct sum m opere necentia tum ad vindicandam potestatem Ecclesiae a Christo collatam, confirmandumque Catholicum dogma de Sacramenti Poenitentiae existentia ac virtute , tum ad refellendam haeresim Mont ni starum , ct Novatianorum , quam assertione ista convellimus , atque explodimus. PROPOsITIo : Nullum omnino datur peccatum, quod per Poenitentiam expiari. & ab Ecclesia remitti non possit. In hujus veritatis confirmationem principio afferri possunt innumera Testamenti veteris loca , in quibus misericors Deus non uni pinois nitentium', quantum νis nefandis sceleribus inquinato, pollicitus est, ct contulit remissionem. Hujusmodi sunt, quae Iaguntur Is. I. I 6. Lavamini , mundi estote , auferte malum cogitationum vestrarum ab
499쪽
494 De Theologicis Disciplinis
quasi vermisatur, velut larea alba erant. Ieremiae xxx IV. I. Rever
latur an quisque a via sua pessima . idi propitius ero iniquitati ct
peccato eorum. EZech. xvi II. at . Si autem impius egerit paeuitentiam ab omnibus peetatis suis, qua operatus es , ct eupouierit οωnia praeepta mea, ct Beerit judirium se justitiam: vita vivet, non
morietur . Omnium iniquitatum , qua Operatus est, son recordabor ἔin justitia sua, qaam operatus es, vivet. Ioelis ii .ia. Convertimiis ni ad me in toto eorde vestra , in jejunio, ct in fletu , ct is planti urbe indite eorda vestra er non vestimenta vestra, eonvertiistini ad Dominum Deum vestrum ζ quia heu fas ct miserisors est, patiens remtillae miserieordia, ct praestabilis super malitia . Quae , aliaque proserunt epist. s 2. ad Antonianum S. Cyprianus, prima ae tertia ad Sempronianum S. Pacianus Barcinonensis Episcopus , S in duobus li-hris de Poenitentia S. Ambrosus. Huc spectant exempla eorum , qui .hus post nefanda scelera Deus peccata dimisit, & de quibus cita. ta Epist. I. Tom. IV. Bibl. PP. pag. 3o6. ait S. Pacianus: Nonne Daoidi post eaedis edi adulterii reatum pro Bethsabee paenitenti Propheta respondis, Dominus abstulit a te pereatum tuum Nosne Eaboniam retem post tοι idololatria faeinora damnatum Emmologestis liberavis cte. Accedunt loca innumera, quibus Deus aut pcenitentiam indicit, aut immenitentibus comminatur aeternam mortem : Nunquam enim cinquit ibidem Pacianus Deus non paeuitenti eomminaretur , nisi ignoscerat paenitenti; & Ambrosius pariter lib. I. de Poenit. Cap. I. num. 4. Ruid aurem durius , quam ut -- dieant paenitentiam, quam uos relaxent; cum utique veniam negando lueentivum auferant paenitentia ρ Nemo enim potest bene agere pae- uitentiam , nisi qui speraverit indulgentiam. Sed quoniam Novatiani minime in fietabantur posse a Deo peccata dimitti, S hanc potestatem denegabant tantummodo Ecclesiae ἔresutantur evidentius Evangelicis testimoniis, quibus praeced. cap. prop. I. eamdem Ecclefiae Potestatem vindicavimus. Neque enim iis verbis, Quaeanque solveritis, Sc, Ruorum remiseritis , Ere. collata Ecclesiae potestas ad quaedam peccatorum genera limitatur; unde a
praelaudatus Ambrosius cap. 2. num. o. ita Novatianos exagitatru eo stitur patrem vestram propria damnatis sententia, qui disiuesionem peeeatarum Deiris, quaesolvenda a vobis puteris, ct quae sinerimedio arbitremini; sed Deus disinctionem non Deit , qui miseri-Grdiamfuam promisit omnibus, edi relaxandi Iisentiam Saeerdotibus Dissine ulla exe rione eoneessit. Idem domi praecitata epist. S. Cyprianus , simulque Novatianos validissimo hoc argumento refelliti Si invenimus a paenitentia aeeuda nemiuem ribere prohibepi; depre- eantibus atque exorastibur Domini miserieordiam, Reundum quod illa
miserisors ct pius es, per Sacerdotes ejus pax potes concedi . Praeterea
500쪽
Liber Τrigesimus quartus. Cap. III.
ex Evangelicis parabolis ita Pacianus divinam erga omnes misericordiam commendat: Quid ad tua tot ilitudinum dominicurum arguis menta respondent Z Quod draetimam inueuit mulier, ct gratulatar i veniam ς quod pastor oveae reportat erratteam et quod Atio revertenti post prodacta omnia bona , ct eum meritrietis dr foruleariis epotata , stater blandat oeeurrit, ct iuvidum fratrem ostensa ratione eastigat, Filiar, inquient , msut bis mortuus erat, ct revixit, perierat ct iuventur est. Quid ille, in via vulneratus, a Levita er Sacerdote praeteritus Nonne euratur 3 Revolve qua Spiritus dicat Gelsis. Obsor δε- sertae dilectionis aecusat, stuprum NatΘresis imputat, Sardos in opere cessantes, Pergamenos docentes diversa reprebendit, Laodieeuortim divitias iuuris; er tamen omnes ad paenitestiam satissamonis Invitat. Post haec verb responsionem Novatianorum paullo supra productain ita impetit: Solus hoe, isqvier, Deat poterit. Verum est:
sed er quod per Deerdotes Dor faeis, ipsius potestas est. Nam quid est
illud , quod e solis dieit, Quae ligaveritis in terris, ligata erunter ia eaelis, ct quaeunque solveritis in terris, soluta erunt dr n ea Iis r Cur hoe, si ligare hominibus ae solvere non lisebat Ex scripturis itaque divinam misericordiam commendantibus, & poenitentiam singulis indicentibus, nec non ex potestate ligandi ae solvendi collata Apostolis , haeresis Novatiana invicth resellitur . Praeterea demonstratur propositio Ecclesiasticis desinitionibus . Exorta quippe Novatiana haeresi , S. Cornelius coacto Concilio sexaginta Episcoporum, mense Octobri anno as i. opinionem No Uati declaravit immanissimam , ct a fraterna earitate alienam; decrevitque fratres, qui is calamitatem incideraui, eurandos esse er eonfoven- r. Eadem Synodo c quamquam duas diversas Romae a Cornelio celebratas censeat Barcinius , & qui eum sequitur Labheus 3 confirmata fuere decreta Concilii Carthaginensis dela r reeipiendis, paullo ante , persecutione Decii mpita, coacti opera Cypriani , uti constat ex ejus ad Antonianum epistolis . Collegit etiam Cornelius sententias Episcoporum, qui Romanae Synodo non interfuerant, per Dasiam, ct e rieam, aliorumque loeorum proviseiat, sicuti libro vi. c. 43.
pag. a 2. stribit Eusebius , ibique idem Cornelius in Epistola ad Fa-hium Antiochenum . Hinc eruitur . quae de Cornelio scribit Hieronymus de Script. Eccl. cap. 66. Seripsis Epistolam ad Fabium e tiο- uenae Ecelesia Dissopum de Duodo Romana, Italisa, e ricana,
accipienda esse, de praecitatis sententiis a Cornelio collectis, ut contendit Pagius ad annnm asi . num. 26. tametsi alii Italicam Synodum adversus Novatianos celebratam fuisse velint, non minus ac Roma
nam , & Africanam . Sed aut Episeopi Itali, qui Romano Concilio non interfuerant, alio in loco coadunati sint, ut ad Cornelium suas adversus Novatum sententias mittereat, aut singulatim id fecerint;