장음표시 사용
511쪽
sos De ΤheologieIs Disciplinis
Athanasio num. I 2.& II. quoniam blasphemiae in Spiritum sanctum .aeeusantur Pharisivi, qui lavacrum regenerationis non acceperant ;& Paulus Corinthium, qui post haptismum peccaverat, poenitentem in caritate firmavit , iterumque reformare studuit Galatas retrora sum abeuntes : quod, ut mox dicam , asseruit itidem ad Marcellam scribens Hieronymus . Quod vero baptizatorum Peccata non remit tantur , origines non absolute amrmavit, sed comparate ad peccata eorum , qui delinquunt ante susceptum baptismum , attendens ad disciplinam, qua olim lapsi rejiciebantur a fidelium communione . nam lib. I. contra Celsum pag. Is . edit. Cantabr. haec de Deo scri-hit: stat peceata sua damnant toto pectore, seque ipses deflent ae Iugent tanquam ob malefacta merito perditos , ae mox mutatiouem praes erunt, qua resipiscestes deeeat, eis demum propter mutatam 'in melius mentem eondonat errata praeterita . Idem verb credendum
est sensisse Theognostum , cujus opera perierunt. De Cypriano, quo niam de veteri disciplina , non de potestate Ecclesiae eo in libro pertractat, dicam cap. xv. Quantum ad Athanasium , qui blasphemiam in Spiritum sanctum appellat irremissibinis, id S. Doctor pronunciat supposita conditione, quod hujus criminis rei in per Micacia persistant, quod utique ob malitiae perversitatem ut plurimum contingit. Etenim, eadem Epistola num. 22. blasphemiam illam adscribit etiam Arianis
qui cum cernerent Dominum divina opera facientem, illum creatis re hus adnumerabant . amrmatque Arianorum S Pharisaeorum errores
inter se collatos esse consimiles , Sc utrosque in vallim amarae stultitiae consertim esse collapsos, additque num . ar. illis verbis, Res vero dixerit adversus Diritum Ductum, ποn remittetur ei, decla
nasse Dominum , tam illis , quam sis nullam fores pilati debiti r missionem. Et nihilominus Athanasius in Synodo Alexandrina, cui interfuerunt Eusebius Vercellensis , Asterius Arahs , S Episcopi
Aegypto quam plurimi, anno 362. decrevit Arianos esse recipien dos, modo riurarent haeresim, S Nicaenam fidem amplecterentur . Vides Athanasii vitam praemissam editioni Maurinae Pan. LXX I X. Cenestit ergo Athanasius blasi, miam in Spiritum lanctum , aecedent a poenitentia, remittit omnemquκ dubitationem eliminat. dum in libro de communi Essentia Patris, Filii, α Spiritus sancti num. 49. .
ait: Sunt alia, qui is Spiritam sanctum iminuunt, qui seisiret it orsi deitatem blasphemiam dieant, Huntque , In Seelzebub principe daemoniorum, eserit daemonia. De sis intelligendum es, quod ait: Non remittetis seque in praesenti saeuis , neque in futuro . xuio ct hoe observandum est, non dixisse Chrsum blaspemasti, menitentiam agenti remissonem dandam uos esse, sed blasphemaπri , ides, in blasphemia perseveranti . Quandoquidem sullum es peccatum irremissibile apud Deum illis, qui vire ex arimo , M par esspata Dissilired by COOgle
512쪽
LIber THgesimus quartus. Cap. III. scy
' enitentiam agunt. Idem de S. Paesano afferendum est: qui enim nolunt Videre quae vident , sunt in poenitentes, ct sponte in malo obdurati . Quare ibidem monetur lector , ne Paesani verba pravo accipiat sensu , cum eadem Epistola demonstret Ecclesiae potestate quaelibet peccata remitti,extendi hanc potestatem ad omnia crimina quantumvis gravia , S Novati nos aperte resutari Dominica sententia , eunque solveritis , erunt Disra ς siquidem , ait ibidem Pacianus . Cum orsas Me dixit, nihil exe it, non magna , nos modica peccata . Ad Ambrosium quod attinet, sunt qui aiunt dixisse blasphemiam in Spiritum sanctum irremissibilem figura eoneessionis; nequo
enim evincerent Novatiani quaelibet graviora crimina baptizatorum non posse relaxari ab Ecclesia, etiamsi gratis daretur unum tantum inveniri scelus inexpiabile . Praeterea Ioannes Morinus libro I T.
de Poeniti cap. 23. num. 6. 7. S p. non veretur concedere tam Ambrosium , quam alios Patres, etiam cum Ecclesiae auctoritatem amplificant , Sc ridentur nullum peccatum excipere quod nequeat ab illa condonari , in universali assertione non comprehendere unum illud praevaricationis crimen, quod in Evangelio appellatur verbum comtra Spiritum sanctum. Neutram vero responsionem probo. Nam Am brosiuslib. I. de Poenit. c. 2. n. s. de Novatianis ait: Si unum tantum crimen exciperent sacrilegii, eui veniam negarent, dare quidem, festamen divinis lautum redargui viderentur festentiis , assertionibus tamen suis convenirest. Dominat enim sullum crimen exestpit , qui peeeata donavit omnia . Non ergo Ambrosius concedit unum aliquod scelus inexpiabile; sed ait duntaxat, fore tolerabiliorem , suisque principiis & ratiocinationibus magis consentaneam sententiam Novatianorum , fi irremissibile dicerent unicum tantum crimen; quamquam S id nimis dure assirmaretur, ac nosset divinis testimoni is re in vinci . Immo eodem cap. Iv. lib. 2. de Poenit. ubi Ambrosius inquiedenegari indulgentiam haereticis , quos reos censet blasphemiae in Spiritum sanctum, blasphemiam ipsam plurimis Iudaeorum condo. natam fuisse fatetur. Ipse denique Morinus in Admonitione ad L ctorem posterius addita testatue nullum revera dari peccatum Pror sus irremissibile, ac Patres accipiendos de quibusdam circumstantiis , propter quas Deus interdum subtrahit impiis paeuirendi auxilia . Reisiectis itaque responsionibus istis , dico S. Ambro sium cap. 4. lib. 2.
de Poenit. asserere irremissibile crimen haereticorum , quoadusque vivunt extra unitatem Eulsae, ut supra dixi mentem S. P. Augustini explicando. Afferens namque ad exprobrandum crimen discerpentium membra Christi Evangelicam sententiam , Aut faeite arborem Bouam,infractam ejus bosais: aut facite arborem malam , ct fractum ejus malum; quae legitur eodem capite xi I. Matth. ubi de hIasi
513쪽
so8 De Theologicis Disciplinis
tim orationem con Uertens ad Novatianos , Et ideo , inquit, reveris
timini ad Ecclesiam , si qui νοι separastis impie et grauibus enim eonis .ersis pollicetur veniam , quia scriptum est, omnis quieusque inmeaverit uomen Domini, salvus erit. Denique etiam Iudastrum mpulus, qui disebat de DomiM yssu, Daemonium babet, aut dicelat, In MeLaebab ejisit damnia, qui eruet is Dominum Iesum , Petri praedicatione voeatur ad baptismum, ut steteris tanti merita depoσat . Igitur manifesta res est. S. Ambrosium appellam inexpiabile haereticorum scelus pro eo tempore , quo segreganitar a Christi membris .eurrulem Ambrosium consentire Augustino in explicanda blasphemia contra Spiritum sanctum, virique assentiri Athanasium ς nullamque in istorum Patrum sententiis remanere, praemissa Augustiniana doctrina , speciem dissicultatis. In eiusdem Ainbrosii liheci de lapsa Virginis nulla offenditur dissicultas, si attendatur severa illius temporis disciplina denegandi in vita indulgentiam prolapsis in execran da flagitia . Nil ergo aliud innuit S. Doctor, nisi mulierem illam,
Susannam nomine , quae post promissiam ad aras virginitatem, saepius ah impudico adolescente vitiatZ, cum maXima plurimorum, offensione, & cum summo generis sui dedecore conceptum infantem, dicebatur necata , debere in poenitentia ad extremum usque vitae
persistere. Ceterum eo in libro lapsiam ad poenitentiam stimu Ians, eamque ita alloquens , Sed tu, qua jam ἐπηυμ es agonem ροπαῖ-rentiae , insiste misera; fortiter iubare tanquam is .aufragiis tabuisti , speram per ipsam te de profundo criminum liberari haec, inquam, auctor scribens demonstrat quam alienus sit ab haeresi Novatiana ἀAtque hinc etiam apparet eos falli, qui ob apprehensa haereseos vestigia eumdem librum abiudicarunt Ambrosio, cum Riveto, Coco, Eras, ino, S aliis ; de quibus legenda Admonitio Patrum S. Mauri tom. a. pag. 3o4. Postremo S. Hieronymus Comment. in Matth. &in Epistola ad Marcellam scribit utique hiasphemiain in Spiritum sanctum, nunquam remitti, sed hypothesi facta , quod improbi in perversitate
permaneant ut faciunt saepenumero qui peccant non ignorantia saut infirmitate, sed sola pervicacia malitiae: non enim Hieronymum ignorabat ,. quae adversus Novatianos ipse scripsit in praecitata alineanum Epistola. Addo Hieronymum ita Ep. ad Marcellam demonstrare ad Wersus Novatianos blasphemiam in Spiritum sanctum noria esse quodlibet mortiferum crimen baptizatorum 2 quod egregie pro
hat iisdem sere argumentia, quibus in Epistola ad Serapionem usus est Athanasius, nimirum, quia Iudaei de nece Domini cogitantes tali peccato non fuissent obstricti; & quia Petrus Apostolus ancillae i
terrogatione perterritus Dominum negavit, ct tamen sevit amare,
ac trinam negationem trina postea consessione delevit. Inde vero Hiero'
514쪽
Liber Trigesimus quartus. Cap. III. sos
Hieronymus infert falli Novatianos , qui hIasphemiam in Spiritum sinctum lapsis omnibus impingebant, cum proprie blasphemia illa sit
scelus eorum, qai Beelzebub vocant Christum , omniaque in Evangeli ix tradita adstribunt principi daemoniorum . Atque de hac etiam xe ait fuisse prolixius disserendam , commonstrans se NoVatianorum. alucinationem resutasse , praetermissa quaestione , Quo pacto blanphemia in Spiritum sanctum sit irremissibilis, de qua in errogatus non fuerat a Marcella . Haec vero nos ad objecta Patrum testimonia respondemus: num recte , penes illos iudicium sit, qui non solum Theologicas dissertationes , verum etiam ipsorum Patrum scripta perlegerint.
deprima Poenitentiae parte, idest Contritione tradant animi sensu Doctores Catholici L
DIximus supra cum Tridentinis Patribus sess. XIV. capis 3. esse quasi materiam huius Sacramenti tres paenitentis actus , Coatritionem , scilicet, Consessionem , ct Satisfactionem : in quo Catholici Omnes conveniunt , etiamsi disceptare soleant Scoti , a S. Thomae discipuli, num hi actus sint sadramenti materia , ut in quiunt, istrinseea , an objectiva, seu extrinseca tantum. Horum itaque dissidium scholasticis exercitationibus indefinitum relinquens Synodus sacrosancta , caute actus illos, non materiam, sed quasi materiam appellavit, tradiditque requiri actus ipsos in poenitente ad integritatem sacramenti, & ad plenam , persectamque remissionem peccatorum. Mens enim ejusdem Synodi erat perstringere No
vatorum errores, ac praesertim. Lutheranovum , qui duas tantum,
Paenitentiae statuerant parte , terrores cosscientia Mesos agnito pereato, ct fidem cone tam ex Evangelio , seu obfutione , qua qui credito. remissa esse peeeata. Hanc haereticorum doctrinam expreseiam articulo muria consessionis Augustanae , ipsa Tridentina Synodus ganone Iv. ejusdem sessionis serit anathemate. Illa namque haereticorum assertio multiplici ex capite falsa est ἔ ac primo male poenitentiae partem vocat incussox terrores; male etiam his adnumerat fidem.ς male absolutioni ad tribuit munus Evangelii; male denique consessionem peccatorum, & satisfactionem explodit. Haec tamen coacti sunt haeretici evomere , repetentes iustificationem a sola fide . Principio itaque conveniunt Catholici in tribus illis partibus constituendis, requirentes ex parte poenitentiuin contritionem cor disi consessionem ori ,.atque satisfacti eam operis. Etenim cordis
515쪽
contritionem . etsi male in incusso terrore constituunt, necessariam tamen agnoscunt iidem haeretici, eamque commonstrant loca Seripturae producta priori in capite, atque paullo post repetenda . C tera duo studiosius suis in locis tradent . Omnia tria simul comprohat ratio Sacramenti, quod per modum iudicii institutum est; Sin quo peccatoris resipiscentia atque dolor necessarib requiritur ad vitae emendationem , ct tanquam obtinendae reconciliationis dispositior peccatorum consessio praemittenda est, ut iudex cognita cauis sententiam proferre postit; satisfactio denique , ut injuria Deo illata
compensatione aliqua reparetur. Praeterea tres ipsas partes comme morat S. P. Augustinus scribens in Psalmum cxLUI. v. g. Savat eo
tritos eorde, sanat confitentes, Duat seipsos punientes . Partes easdem viri docti permultis rationibus comprobant . QMdam aiunt peccatores contritione Deum , conse si ione Ecclesiam , satisfactione proximum sibimetipsis conciliare. Alii poenitentem filio prodigo comparant, qui vitam pristinam detestatus, ct ad pedes patris pro voIutus , sese hisius disciplinae subjiciens tres illos actus praemonstravit. Hos nonnulli explicant exemplo Publicani, de quo legimus
dolore perculsum noluisse oculos ad coelum Ierare, se accusantem cI
masse, Deus propitius esto mihi peeeamri r pectusque tundentem
suum exhibuisse opera poenitentiae. Afferunt scripturarum interpr tes me nitentiam Nini vitarum, quibus Ionas contritionem indicens ait, Corevertatur vir a viasua mala : consessionem insinuans inquit ,
Et elamest ad Dominam in fortitudine ; ct satisfactionis praestribens opera dixit, Operiantur faeeis homines, ct iumenta. Sunt Sc qui docent peccatorem domi mortuum esse cum filia Archi*nagogi: intasoribus cum filio viduae , Se in sepulcro cum Lazaro: revocari autem ad vitam domi per eontritionem , in Dribus per confessionem . in sepulcro per satisfactionem . Sed horum plura symbolica sint potius , quam firma & inconcussa argumenta . Nos ergo iis , quae priori Ioco proposita sunt, addemus aliqua, duas illas poenitentiae partes ab haereticis constitutas perspicue oppugnantia. Ac principio terrores iueussi non sunt contritio, sed illud potius, unde contritio nascitur ἔ quamvis haec non uno ex capite oriri possit. Deinde contritio ae poenitentia virtus est, non quatenus im. portat necessariam , indeliberatam, & extrinsecus provenientem possionem: sed prout dicit motum aliquem liberum, rectamque volun talis electionem . Vide S. Thomam I. p. q. 8 s. art. r. ad 2. At terror incussus passisnem dicit, externa poenarum intimatione excitatam snon electionem , non propositum voluntatis, non liberum aliquem motum: igitur terror ipse neque paenitentiae, neque contritionis, neque Virtutis alicujus rationem habere potest. Docent praeterea haeretici nasci terrores, quos contritionem appellant, cum verbo ini
516쪽
Liber Trigesimus quartus. Cap. IV. s II
redarguuntur peccata. Cur autem peccata arguuntur, nisi ut peecator percipiens patratorum a se criminum laeditatem , debitumque supplicium, concutiatur timore 2 Terrores igitur illi ex culpae discussione, suppliciique atrocitate peccatoribus incutiuntur. At per haereticos, quos oppugnamus, dolor proveniens ex terrore, meinnarumque sermidine , non poenitentem aliquem facit, sed hypocritam magis & peccatorem . Igitur terrores ilJi nequeunt, in haereticorum sententia, salutaris poenitentiae partem esse. Insuper si terrores pars poenitentiae dicendi sunt, quoniam Evangelium redarguens peccata terrores incutit: cur poenitentiae pars non erit spes, cum Evangelium gratiam remissionemque promittens spem excitet cur non caritas , cum hanc Evangelium praecipiat E Cur non virtutes aliae, ad quas nos Evangelium hortatur Recte Andreas Leodius in Harm..
modum philosophantur haeretici, dum statuunt duas.illas poenitentiae partes, terrores incussos , quia EVangelium arguit peccata , Sciidem, quia docet propter Christum remitti eur pari ratione spem, earitatem, Dei timorem , temperantiam ,. eastitatem, cetero uo vir tutes non Detunt esse paenitentia partes ξIdem asserimus de fida, quam ad remissionem peccatorum esse necessariam Catholici omnes fatentur, sed poenitentiae partem esse jure negant. Non enim sequitur, Fidet ad paenitentiam praerequiritur: ergo fidei paenitentia pars est; scuti non tenet illatio ista, Co nitio dilectionem praecedit: igitur eognitio est dilectio, cat stars dilectionis . Inepte etiam ratiocinantur haeretici, dum aiunt, Fides es primum gratia doπum , quod in pereatore eausat paenitentiam : igitur fideses paenitentia pars et quemadmodum ineptissimὶ quis ratiocinaretur ad hunc modum , Deus es rerum ereatarum effectrix caussa; erm o pars earumdem . Ipsis quoque haereticorum principiis doctrina eorum subruitur . Prim lim quia fidem post terrores incussos enumerant. Qui autem non credit Deum iniquis indignari , eosque perdere in gehennam nec Dei timet indignationem, nec gehennae sempiterna supplicia. Fides itaque praeeedit, non subsequitur incussionem te roris . Docent praeterea haeretici veram fidem in peccatore non esse equando igitur peccatori offertur per Erangeliua remissio, quomodo potest eredere, &iustificari per fidem p Rursus asserunt oportere, ut peccator credat fide per caritatem formata; alibi vero propugnant fidem caritate formatam nnnquam in peccatore inveniri; aliis itidem in Iocis hominem justificari absque caritate , ct absque ullo opere per solam fidem. Quisnam maximam hici non miretur incohaerentiam Z Enimverb si proponente Evangelio remissionem peccatorum iniquus habeat fidem caritate formatam ς necessum est , ut sit
iustus priusquam ei tribuatur remissio: si fides illa sit absque caritate,
517쪽
nee donum Dei est in istorum haereticorum sententIa: si vero eariis tali sit conjuncta, non ergo iustificat, ut ipsi autumant, fides sola. Quapropter haeretieam doctrinam tres paenitentiae partes negantem , constituentem vero ipsam poenitentiam in fide atque in terrore per Evangelium incusso, rectissime confixit Leo X. eum reliquis Lutheri artieulis ἔ appellarunt traditioni uni Uersae EecIesiae eontrariam C rolus V. S Catholici Principes in Augustanis Comitiis ; damnavit praelaudato canone Iv. Synodus Tridentina; Philippus ipse Mela chthon Consessionis Augustanae architectus eodem anno Is II. coactus est tres menitentiae partes fateri, quamvis paullo post illas in Apologia iterum obruere molitus sit: execrati demum sunt haereti- eam illam de Poenitentia doctrinam quotquot Confessionem ipsam animadversionibus dispunxerunt , Cassander, Leodius, Hinmeisterus , virvesius , deinceps vero innumeri Catholicorum dogmatum
Tribus igitur Poenitentiae partibus eonstitutis , Contritis, quae tu his priorem habet locum , definitur a Tridentinis Patribus, Osrimi dolor, ae detestatio de p eeeato eommisso. eum proposito πω peccondide eetera. Fatentur autem Theologi, quod hunc dolorem atque detestationem praecedat fides, timor, spes, ct aliqua etiam dilectio.
Ad iustitieationem quippe disponimur. dum excitati. ct adjuti di vina
gratia, fidem ex auditu concipientes , lihere movemur in Deum scredentes quae divinitus revelata & promissa sunt. Porro interea, quae sunt revelata, non solum connumerantur Unitas, ac Trinitas divinarum Personarum, & Incarnationis oeconomia, verum etiam Deum esse remuneratorem bonorum operum , vindicemque malo
rum , impios thesaurizare sbi iram in suturum , venturum Domi num ad iudicium , seinpiternas fore damnatorum hominum pinnas saliaqua plura, quae imbuti fide repetentes memoria , utiliter divinae iustitiae timore concutimur et idemque propterea timor gignitur in nobis fide, supernum donum est, atque poenitentiae salutaris initium. Qui enim peceati vinculis innectuntur, nunquam fere se illis extri care curarent , nisi accepta per Iegem cognitione peccati, ad eVa
dendum iupplicium , quod pereati stipeudium est , divina excitantegratia stimularentur . Quare Il. xxv a. ra. 1egitur: eis faeie tua Do mine eouevimus, ct quas parturivimus, re peperimus spiritum δsve ut legunt xxx. imore tuo , c. ln Proverbiis etiam xlv. a Timor Domini spes vita, si deelinent a ruina mortis. Hinc recti sapienterque Scholastici docent initium poenitentiae esse ex timore; ut inquiunt Magister dist. κν. S. Thomas q. 7s. art. s. necnon sapientis. smus Augustinus TraEL lx. in Epist. r. Ioannis num. 4. Timor prima aeevat mentem . Sed non sistit poenitens in solo timore; verum per
pendens impium justificari per gratiam Christi, & hunc esse propi
518쪽
Liber Tilges mus quartus. Cap. IV. s 23
tiatorem pro totius mundi peccatis, a timore ad eonsiderandam Dei misericordiam se convertens , in spem erigitur, fidens Deum pro ter Christit in sibi propitium fore, ut sese. 6. cap. 6. docet praecitata Synodus Occum enica. Atque ita praeconceptum timorem spes firma consequitur . Tum vero spe Delus Deum tanquam omnis iustitiae sontem diligere incipiens movetur adversus peccata odio quodam , ct detestatione, statuens cessare ab iisdem peccatis, S proponens
novam inchoare vitam , adeo, ut peccatum . quod coeperat homini
displicere propter supplicia , displiceat postea propter Dei offensam ,
ct turpitudinem suam . prout citato art. s. ad i. ait S. Thomas . Ex his, quae vellem propter ea, quae subsequentur, sedulo adverti. Sta quibus nulla apud Catholicos oriri potest dissenso, cum iisdem fere verbis tradantur a Tridentino Concilio se sis. Ui. cap. 6. S έess. MV. cap. q. e X his, inquam , insertur primo timorem serviIem esse donum Dei, disponere ad gratiam, atque , ut ait Augustinus, quasi Ioeum praeparare earitati: infertur deinde nos minime a me litentia fidom removere, quod insolenti verborum strepitu in comitiis Augustanis vociferabantur haeretieir denique insertur assertam a nobis contri tionem non esse extortam & coactam , sed libero arbitrii motu conceptam , ut fide tenendum est . At recole quae de Iustificatione scripsi
libro xix. cap. 4. S de timore libro XX II l. cap. I 2. Sequitur ex dictis ad contritionem necessarium esse novae vitae pro-Lsitum: idque Tridentinum citato capite εν. his verbis definit re elarat igitur Iandia Θnodus non solum tessationem a peccato, bvita nova propositam ct taehoationem, sed veteris etiam odium couliis nere, juxta iuud : Projicite a vobis omnes iniqaitates vestras, in quia has pravarieati estis: er Deile vobis eor novum , O Diritum novum. Solet duntaxat disputari, an propositum istud debeat em e plicitum , atque, ut SchoIae loquuntur , formale e quod nos probabilius ex istimamus cum Soto in I v. dist. I . quaest. a. art. I. Caietanoae Sylvio in supplem. r. p. q. I. Suare so disp. Iv. sest. I. aliisque Theologis probatissimis . Ducimur autem his momentis. Primo ipsum propositi nomen taliberationem aliquam , & actuaIem voluntatis intentionem, susceptumque consilium sonat. Deinde producta Concilii verba eadem ratione vitae veteris odium , ac vitae nOUae propo stum in vera contritione contineri declarant. Ad haec inter pracipuos paenitentiae fines est emendatio vitae r emendare autem vitam praeteritam, Ae inchoare novam suat prorsus idem . Denique constat tutiorem esse hanc sententiam , nec in re magni momenti inconsiderata repudiandam. Ioannes Pontasius ex doctrina Sylvii videtur tradere oppositum V. Contrit. casu. 4. Re revera Sylvius citato in loco docet
ad essentiam eontritionis non requiri, ut huiusmodi propositum sit formale , atque expressum, quoniam, inquit, tota definitio eontritionis M. VII. Tit repe.
519쪽
s I De Τheolocicis Disciplinis
reperitur is eo, qui peeeatum ex animo detestatur . doletque se illud admis se , virtualiter proponens non ampliar precare. At idem Sylvius hanc proximam conclusionem 3. subnectit: Per se, seu ordinarie loquendo propositam non pereandi debet esse formale er expressum. Nam alioquin frustra hane partem , cum proposito non peccandi de . cetero , in definienda eontritione addiaiss ut Conei ita Horent. 9 Trid. nisi ivteruxissent Hyad propositum , per se loquondo , debere esse expliis
citum, quia implieitum eontisetur in priori parte tua , dolor de. pee- Cato coinmita . Heri enim non potest, ut is ex animo doleat de pra-reritis, qui nos statuit, saltom virtute, deinceps eavere similia. Haec Sylvius : qui propterea negat duntaxat necessitatem propositie Xpressi per areidens, nempe si poenitens tota cogitatione defixus in detestanda vita praeterita, in imploranda Dei misericordia, in ex- Citando se ad amorem Dei, non dicat intra se , Posi emendare vitam ἰ . quoniam in illa detestatione includitur propositum , de quo est sermo: Contingere namque potest , ut idem Spiritus sancti impulsus inspirans erga patrata scelera actum odii, excitet etiam melioris vitae consi- ιlium I immo sorte unum ab altero divelli nequit, si odium illud sitemcax. Hoc interim indubitatum est, Concilium , dum exigit ad
contritionem non solum cessationem a peccato, &novae Vitae Propositum , sed etiam veteris odium atque detestationem , repellere articulum illum haereticum, quo asseritur, eontritionem, qua pars tur per discussionem , eouectionem ,-detestatiouem peccatorum , no is praeparare ad gratiam Dei, recte damnatum sess. XIV. Can. s. si να praeter resipistentiam , ct melioris vitae in litu tum , requirere amaritudinem animae ponderantis peccatorum suorum multitudinem , ac foeditatem , quod Lutherani temere denegabant. Huic contritioni , quae propositum melioris vitae , odiumque anteactae complectitur, has conditiones tribuunt unanimi sensu Theologi , ut interior sit , vera & non ficta , supernaturalis, omnia que peccata detestans . Atque necessariam esse interiorem animae contritionem demonstrant cum praemissa Tridentini definitio , tunia ScripturR praecipientes, ut toto corde ad Dominum convertamur, ipsaque in animo sedem hahens ratio virtutis ac meriti. Quapropter etsi commendandus est sensibilis dolor, quandoque in lacrymas gemitusque prorumpens; non est is tamen contritio verax, nisi animmum diverberet S excruciet. Nimium hic videntur acuti, qui Obiectant dolorem nihil aliud esse , quam assectionem sensuum: nam &detestationem cordis dolorem appellat, qui Psal. xi I. a. ait ἔ 2μον diu ponam eonsilia in auima mea , dolorem in eorde meo per die a ZAssectio etiam sensuum ex animo corporeis vinculis alligato nascitur in hominibus ratione praeditis. Sequitur conditio altera , ut con
tritio non sit fallax S adumbreta, qualis utique nequit esse, si ori '
520쪽
Liber Τrges mus quartus. Cap. IV. s I s
tur ex toto corde . Cavendum propterea est , maxime in iis, qui deo tinentur peccati consuetu line, ne tenues quaedam animi eommotio nes, & desideria inemeacia &sterilia, existimentur verae contriticiis nis effecta. Oportet insuper, ut contritio sit supernaturalis ζ nam Innoc. XI. anno I 679. proscripsit hanc propositionem num. s . Proinhabile est susseere attritionem naturalem, mois bonestam e ac Tridenistinum Concilium sese. 6. can. definivit neminem sine Spiritus san-m inqpiratione paenitere posse , Hut Uortet. Oui ergo aut propter dedecus S infamiam , aut propter poenas hvinanis legibus statutas .
aut propter mortem corporis , morborumque vehementiam , aut
etiam propter sceleris foeditatem , quatenus naturali honestati repuis gnat, patratorum criminum conscientia angeretur, is utique nondum haheret sussicientem contritionem . sed inutilem , e Xtortam ,
ct qualem praecedenti capite diximus suisse in Antiocho . Demum . contritio universolis esse dehet, scilicet peccatorum omnium, quae commissa sunt , detestatio . Cum enim peccatum detestandum sit, quatenus est Offensa Deo illata, non possumus re Uera ob causam istam do ere , nisi odio habeamus quicquid summum Deum assicie injuria. Quare Ezechielis xvira 3 o. ait Dominus et Convertimisici' agite paenitentium ab omnibus iniquitatibus vestris, nos erit obis in ruinam iniquitas. Projisite a vobis omnes pravaricatioπer .sras , in quibus pravarieati sis , ct Deite vobis eor novum , spiritum novum. Haec ergo sunt, in quibus penitus consentiunt Doctorcs omnes Catholici.
Cujus generis dolor ad gratiam, remissionemquepreeatorum in Saeramento Renitentiae consequendam sit necessarius t
ΡERurii Bri aggredior quaestionem, magnisque animorum contenistionibus agitatam . sit ne ad gratiam in Sacramento Poenitentiae percipiendam necessarius dolor, qui aliquem Dei amorem incIudat; an ille sussciat, qui concipitur ex supernaturali timore gehennae, cui nulla accedat dilectio Dei super omnia, sive dolor ille ini persectus, quem appellare solent Theologi henst multi Attritionem. Ut eadem quaestio perspicua methodo dirimatur . brevi primum tollendam puto
aequivocationem Uerhorum , deinde exponendain sententiarum di versitatem , ac postremti in certas theses totam controuersiam distri huendam. Quantum ergo ad vocabula attinet, non semper , neque eadem significatione nomen Attritiosis invenimus usurnatum : ab illo
alitiquiores Omnes Theologi abstinuerunt. ccepitque in Scholis dun-Tit a taxa