장음표시 사용
61쪽
S recentioribus Romanae Ecclesiae Liturgiis manifestum est liquorem . OENaesaero chrismati deservire, S super chrisma ex diversi speeiebas compositum deprecari Episcopum , ut oleum S hal fumum simul permixta anum fiant, ct quicunque exterius inde perunctus fuerit, ita interlut liuiatur, at omnibus sordibus earent se participem regni eaeislsis effiei gratuletur. Singillatim quoque balsamum iacramenti materiam declarat Episcopus Deum his verbis exorans: Hanc odoriis feram ficet eortieis Derjam , quae felicis virgae profaudendo judorem feerdotali nos opimat uetuento , acceptabilem tali praesa masteriir. Fidem balsamo adscribitur virtus gratiae cffectrix , nec non sigilli, &charam ris impresso proximis verbis : Huic unguento , quod radix
produxit stirpea , Diritualem gratiam largiendo plenitudinem sancti-Aearionis infundas . Sit nobis Domine fidei hilaritate eonditum: RD-cerdotalis unguenti ebrisma perpetuam : sit ad eael sis vexilli impressionem dignissimum . Ex quibus non tantu in ex Pontificali, verum etiam ex antiquis Sacramentariis editis a Thomasio, atque ex antiquo ordine Romano comprobatis, apertissimum est, juxta Ecclesiae Catholicae sensum , oleum esse chrismatis partialem materiam, permiscendum balsamo, S istud ad sacramenti pertinere substantiam ς
aut saltim sententiam , cui subscribimus , adeo calculis Theologorum & rationum munimentis firmatam esse. ut si quis seret oleo simplici delinitus , esset iterum conditione apposita chrismate consignandus, Neque verb urgent admodum argumenta contraria . Ad primum enim, quod diximus fabricatum in officina Κemnitii, reponimus non in duobus tantum hortis nasci balsamum , ut scribit Plinius , sed illius copiam abundare apud Hierichuntem , teste Iosepho lib. iv. Antiquit. cap. I. num. I. & lib. l. de Bello Iudaico cap. . num. 6. Palaeis stinae regiones alias plenas frumento, balsamo , melle, ct resina , ex Hieronymo in cap. 27. FZech. tom. 3. pag. 886. nasci balsamum ii maritimis Sabaeorum, juxta Strabonem lib. xui. pag. edit. Basil. si a. germinare balsami arbores in Arabia myrtorum magnitudine, foliisque amaraci, ex Pausania in Boeoticis; magnam denique copiam balsami ad nos ex Perside , ct India deserri. Ad alterum re Dpondet S. Thomas cit. art. a. ad Sineis, quod materia bHas f eramenti, qaod non est tanω neeessitatis, sicut baptismus , pdsit de Delli ad omnia loea terrarum deferri. Quibus addo Eeclesiae , aut
oblatione fidelium, aut Principum munificentia numquam ad haIsamum comparandum defuisse facultatem, quum in Lateranensi Basilica ex liberalitate Constantini quotannis in phiala aurea arderent in diebus Pa se hae halsami librae goo. ad compositionem autem chrismatis sussciat exigua ejusdem halsami pars. Ad tertium dicimus, balsamum Indicum, licet colore stadiae myrrhae coninilis, verum esse irco by COOs e
62쪽
Liber Trigesimus secundus. Cap. V. ss
ae legitimum, & a Syriaco S Palaestino diversum duntaxat areides-raliter, idque peritissimorum medicorum attestatione , ut asserunt Basilius Poncius p. 2. cap. I. Vanroy q. 4. affrmavitque idem Paulus III. ut adnotavit Sylvius in quaest. a. art. a. Lupus in consul. U. calumniae Photianae, & BENEDICTUS XIV. not. 183. in feriam U. N. hebd. Ad iv. quod unici aliquam praese fieri dissicultatem, missis responsionibus aliis, dicimus Innocentii III. hunc sensum esse , non iterandam publicam solemnitatem Confirmationis, sed supplendam secreto unctionem chrismatis un1 cum forma verborum : primuntas quia ita hunc canonem interpretantur percelebres omnes Canonistae, Innocentius lU. Panormitanus , Ostiensis, alii: deinde quia non ait Pontifex supplendum balsamum, sed supplendam unctionem chrismatis , quae fuerat praetermissa ; insuper, quia materia , quae additur ex praecepto materia essentiali, perfecto jam sacranaento non debet suppleri; non enim post consecrationem admiscenda est vino aqua , si hanc Sacerdos nequaquam apposuerit: tandem , quia eodemtit. Xου I. de Sacram . non iterandis cap. 3. Presister , similiter statuitur de impositione manuum, quae in Ordinatione preshyteri, ct Diaconi materia essentialis est, saltim partialis , λιο si omissum fuerit, non est aliquatenus iterandum , sed statuto tempore ad hujusmodi ordines eonferendor eautὸ supplaudum, quod ster errorem fuerit praetermissum. Eodem modo accipiendum canonem 3. Pastoralit, animadvertit ibidem Glossa. Quare praecipuum prioris lententiae momentum non evertit oppositam, sed corroborat. Respondemus ad ultimum , etiam ebrisma appellari oleum, at non simplex atque impermixtum, attento maxime communi Ecclesiae sensu, in quo oleum est chrismatis pars, non is , non unguentum, non chrisma ς ut ex praemissis, Sanctorum quoque confirmatis auctoritate , arbitror manifestum.
iv. Quarta quaestio est, an chrisma necessario debeat esse ab Epis,
copo consecratum . In qua diluenda quaestione supponendum est consecrationem chrismatis , jure saltim ordinario ad solos F piscopos pertinere . Id constat ex Epist. Innoc. I. ad Decentium , & S. Leonis ad Episcopos Germaniae , & Galliae relatis cap. I. Prop. 2. Sacramentarium etiam Gregorii, ordo Romanus, Pontificale, & Euchologia Graecorum eandem consecrationem committunt Episcopis . Haud aliter statuunt canones sanctorum Conciliorum , canon tertius Concilii 2. Carthag. celebrati anno I9o. trigesimus sextus Concilii l Il. an. 397. vices mus Toletani primi anno Aoo. septimus Hispalensis a. anno 619.2. Vormatiensis anni 868. aliique canones apud Estium dist. 7. ἔ. 9. Nat. Alex. de Cons cap. I. art. a. prop. I. mitassium q. 2.scct. 6. I. i4. Accedit etiam in unctione verticali adhibendum chrisma
63쪽
ab Episcopo consecratum ex cap. Presisteris, de Consecrat. dist. Iv. n. II9. teneri Parochos ante solemnitatem Paschatis a proprio Epincopo petere Chrisma, ex cap. Fresisteri, eadem dist. num. I 23. idque annis singulis nulloque exhibito pretio , ut constat ex decretis
compluribus collectis a Burchardo Normaciensi Episcopo lib. I v. cap. r. & sequentibus. Postremo etiam presbyteri in Orientali Ecclesia confirmantes c quod num iure faciant, postea inquirendum . esto solo chrismate utuntur ah Episcopis consecrato οῦ &, si urgente causa sinplex sacerdos per Sedis Apostolicae dispensationem administravit aliquando sacramentum Confirmationis , id solummodo praestitit ori ate per Episcopum confecto, ut inquit Eugenius I v. in decreto pro instructione Armeniorum . Nulla ergo potest hac in re superesse dissicultas , ut recti animadvertit Adnot. i 84. in Feriam v. majoris Hebdomadae BENEDICTUS XIV. Gravior dissicultas videtur, an possit talis consecratio ab Apostolica sede committi sinplici presbytero, in qua re tenentes ais r.
antem partem cum Sirmondo, Scoto, Caietano, Tournely, Witassio , c qui tamen nutat utrinque , b infirmissima proferunt argu menta . Inquiunt prinati consecrationem chrismatis commissam Episcopo a S. Sylvestro: at a Sylvestro repetendam unctionem vertica-Jem , non primam institutionem consecrationis , de qua agimus, di-αimus pertractantes de ceremoniis Baptismi. Asserunt deinde in canone et O. Toletani primi Concilii legi: aeuia in aliquibus sitas, vel prominetis presisteri dieantur ebri a eonficere , plaeait ex hae die nulum aliam , nis Episcopum , ebri a conficere : quo in canone illa presbyterorum benedictio irrita & nulla minimi declaratur . Ceterum neque hoc canone dicitur benedictio ipsa legitima , & videtur Concilium eamdem reprobare e praesertim cum Montanus, qui ann s 3 r. praesuit alteri Synodo Toletanae, in Epistola ad Theoribiunia damnet ausum consimilium presbyterorum praesumptionis , typhi, ac dementiae, asseratque jus eonfeerationis ebri ae ab initio fidei Ca-Ibolisae , tantum Ponti ibus debitum . Tertio inquiunt Hieronymum in Epistola ad Rusticum Narbonensem de septem Ecclesiae gradibus, haec disertὸ proferre , Prerbieri , si necesse es , possunt ebrisma eo incere . Sed praeterquam quod illius Epistolae auctor non ex Propria sententia loquitur, subjicit enim, Tamen meae hoe scito esse
sententiae , valli Episcopo Iuper hoe injuriam esse faciendam ; abjudicant Hieronymo eamdem Epistolam Bellarminus, Est ius, Marianus Victorius, Witasius , Erasmus, Gulielmus Cave, Dupinius, Lu Pu S in canones vi ii. Concilii, S Martianaeus, qui illam rejecit i Appendicem tom. v. pag. 99. Probant aliqui EpistoIam hanc spuriam ese ex inscriptione ad Rusticum Narbonensem Hieronymo posterio
rem, quippe qui floruit sudente Leone Magno ; sed variat titulus in
64쪽
Liber THgesimus secundus. Cap. V. GL
Exemplaribus, Rest ratio haec nimis fracta . Validior est, quae petitur ab orationis discrepantia , ct a silentio ipsius Hieronymi, de .
qua eo loci illustris Martianaeus . Urgent quarto loco , quod canones prohibeant presbyteris tam conficere chrisma, quam consecra in
re virgines : quare ut istud , ita & illud agere possunt Anstistitum
consensione . At ex canone 36. Concilii Carthag. I ii. Presbter iu- eo alto liseopo Virgines non confieret, cirryma ver3 numquam is eo elat, qui sentiunt oppositum inserunt nec Episcopo consentiente posse chrisma confici a simplici presbytero, urgentes verhorum antithesim , ejusilemque canonis expressionem . Tandem ajunt nul Iam esse Rhlimiorem consecrationem Eucharistia , quam cum valeat conficere simplex presbyter, poterit etiam henedicere chrismata. ,
quoniam , stoi poses major , potest minus . Verum hoc argumen
tum non concludere assirmat Est ius , cum vim non habeat adagium
i lud in iis, quae a Christi pendent institutione: alioqui posset sim inplex sacerdos conferre sacros ordines , immo & patrare miracula ;quae sunt aliquid minus consecratione Eucharistiae .
Quamquam vero haec argumenta videantur par lim firma ἔ ab illa tamen sententia nec ego recedam Prim lim quia canones tam vetant presbyterum conficere chrisma, quam confirmare; & tamen
hoc facere potest cum Ecclesiae dispensatione, ut ostendam cap. 7. ideoque iidem canones accipiendi sunt aut de ordinaria Epistoporum facultate, aut dispensatione semota. Deinde quia Romani Pontifices non tantum dispensarunt cum Missionariis ad Inlos prosectis , ut confirmarent confecto ab Oiscopis eis ate, verum etiam ut ipsum chrisma conficerent, prout constat ex Bulla Eugenii IV. edita anno l444. pro religiosissimo viro Fabiano de Baehia sacri ordini; Ninorum , S a Luca Uad ingo iuxta authographum Vaticanum
inserta Tom. v. Annal. ad praedictum annum MCCCC. num. 4s. Quia
tamen contrarium sentiunt Theologi celeberrimi, inter quos Suarea , Sylvius , Faber, Toletus, Salmeron , Basilius Poncius, Gonet , aliique plurimi ; ideo hujus dispensationis perpauca inveniuntur exempla, & quae nobis explorata sent, praecipiunt ut presbyteri confirment chrismate ah Epitcopis consecto ; ipsi verb nunquam conficiant, ut apparet ex dictis, S ex proximo cap. v I l. His de chrismatis benedictione praemissis , ad propositam quae
ctionem respondent Τheologorum quam plurimi, ct si antiquiores consulantur , fere omnes , nullum esse Sacramentum , si Confirmatior ruficiatur ebri are non eo eerato . Horum argum e cita sunt, quod ujus sacramenti materiam , non oleum simpliciter, aut ebri a dixerunt Patres , sed chriswa sacrum , benedictum , santium , consecratum , ut Cyrillus Iero lymitanus Catech. Cyprianus Epistia Q. Optatus Milevit. lib. i II. Sc v I i. de stilium. Donatist. S. P Au
65쪽
pus . lib. v. de Bapt. cap. I9. R Io. S Tract. II 8. in Ioannem . A cedunt Conciliorum canones , 48. Laodicent, A. Bracarenss secundi, a. sess. xli. Tridentini, decretum saepenuniero laudatum Fl rentini pro Armeniis , aliaque consimilia . Hanc praeterea Consicrationem chrismatis institutam a Christo Domino , usurpatam ab Ap istolis, S ad nos antiqua rraditione derivatam probant ex Magno
Basilio lib. de Spiritu S. cap. et . ex Tertulliano de Bapt. cap. 7. quo rum testimonia vide cap. r. S 4. eximia duo Ecclesiasticae eruditionis scrinia , Christianus Lupus in canones Concilii v iii. S BEN DICTUS XIV. in Feriam magnae hebdomadae quintam . Atque ill rum sententia ex sepe repetito principio fulcrum habet, quod ab Apostolis acceperimus quicquid per universam custoditur Ecclesiam, neque ab aliqua posteriori Synodo fuit institutum.
Attamen haec , quamvis chrismatis consecrationem commen, dent, omninb servandam esse commonstrent, obtundantque ora blas phemantium haereticorum; haud tamen invictὰ probant consecrationem hanc requiri neeessitate Meramenti: nec reprobare ausim scitum irecentiorum , solam hac in re deprehendentium necessitatem l raecepti. Ita sentiunt, ut quosdam proferam, Gaspar Iuenin q. a. c. s. Tournely pag. Vcn. edit. 248. Card. Gotti tom. X II. pag. 3O8. RAuct. Operis de Re Sacram. lib. ii t. pag. 322. Atque hi duo Thominarum clarissimi urgent praesertim comparationem baptismi, qui insmplici aqua ratus est, quamquam praescribat ejusdem aquae consecrationem perantiqua traditio. Respondit tamen huiusmodi argumento S. Thomas q. 72. art. I. disparem esse rationem de materia, qua usus est Christus , qualis est materia baptismi, & Eucharistiae, ac de materia , qua Christus usus non est, cujus generis sunt oleum in. firmorum, Schrisma. Et videtur quidem co loci S. Thomas vestigiis antiquorum insistere. Nihilosecius Basilius eodem modo loquitur l
primaris, ct Meum unctionia : nec aliter Tertullianus. Ex horum proinde textibus nihil aliud inferas, nisi hujus consecrationis antiquitatem. Idem dico de S. P. Augustino, cujus auctoritate Basilius Pon eius P. z. cap. 3. Farvaequea q. 3. pag. 63. S Vanroy tom. IV. pag. 366. certam putant antiquorum Scholasticorum communiorem sententiam . At, quod illorum pace dixerim , falluntur. Etenim S. P. in v. de Baptism. I9. S sto. pertractat de Sacramentis collatis ab imis probo, idemque pronuntiat de aqua baptismatis, S de chrism; . . aeuomodo c inquit num. 28. exaudit homicidam depreeautem velf - ,
66쪽
Liber Τrigesimus secundus. Cap. V. σ3
qua regenerantur , 'e oleo, quo ebrismate uvuuntur , sive sacri eis, quo aluntur , nihil eorum ritὸ perseitar. Ex his ergo Augustini locis potius inseras, quemadmodum in baptismo , ita in Confirmatione praerequiri benedictionem materia necessitate praecepti, & ritus condecentia , non autem necessitate sacramenti. Dissiciliora videntur verba Cyrilli Ierosolym. scribentis pag. s 24. vrou , unguentum non
esse ebrisma , uis postquam eonsecratam est, sicut panis non est Corpus Christi , nis post Iuncti Spiritus invocationem , ιυτῶ τυ - ώγιου-; S Optati affrmantis lib. vi I. num. 4. liquorem ex nomine orsi tandiri, ct ehrisma postquam conditum es , nominari. Verum dici potest absque praevia benedictione formam verborum , quae eonsecratoria est , id praestiturain , ut unguentum fiat ebrisma , ct caelesti suavitate conditum, idest, improat Christi sgillum ., S gratia conferret; siquidem aeredit verbum ad Hementum , 9 n
Consequitur ex dictis, consecrationem chrismalla derivata ex Apostolica traditione ς iure pertinere ad Episcopos ἰ non posse illam si hi vindicare absque singulari dispensatione simplicem aliquem presbyterum; hanc quoque dispensationem iuxta complurium placitum non posse concedi, ideoque dandam in urgentissima duntaxat necessitate; nefas omnino esse adhibere in confirmando chrisma non consecratum; si denique tale adhiberetur, videri nobis Sacramen. tum validum, iterandum tamen sub conditione ob communiorem sententiam , quae nullusn , irritumque propugnat. Aque haec de materia Confirmationis.
De sorma Sacramenti Confirmationis.
QUAEsrioNεM de huius Sacramenti forma, quam veteres Theolo. gi paucis expediebant, ampliorem reddidit Recentiorum eruinditio . Ac primum qui statuunt Confirmationis materiam in sola manuum impositione, cohaerenter docent verba illa , quae comitantur unctionem chrismatis , formam esse duntaxat accidentariam ct integrantem ἰ essentialem autem formam esse orationem Episcopi . Contra qui pro materia assignant chrisma , formam constituunt in verbis in chrismatis unctione prolatis . Atqui utramque materiam propugnant, idest, manus impositionein & chrisma , quod & nos supra definivimus, censent necessario hanc formam in duobus sitam essera, nimirum in oratione Episcopi, quae respondeat impositioni manuum ,
ct in verbis, quae in actione proieruntur, & quae apud Latinos sunt, digna
67쪽
Signo te signo erueis, ct eonfirmo te ebrismate salutis ἔ apud Graeeos autem, Si vaeatam Spiritus saucii: quam sententiam propugnant
Nat. Ale X. tract. 3- ea P. I. art. I. Iuenin q. I. arta 3. TOurnCly q. I. art. 4. Card. Gotti q. l. diib. 4. Auctor lib. de Re Sacram. q. q. pag. 323. Insuper deforma Latinorum , quam nuper Commemoravimus , permulti censent essentiale in esse, & derivatam ex Apostolica traditione, ut S. Thomas q. 72. art. 4. Bellar minus lib. 2. cap. lo. Est ius in dist. vs l. l. in . Sylvius in praecitatam D. Thomae quaestionbin , ac Doctorum Scholasticorum ingens numerus ; nonnulfi formam illam putant olim suisse deprccatoriam , ut FarvacqueZ cap. 3. q. I. Vari roy q. VI l. concl. 3. Sc qui dissertationes suas nomine Caroli Nitas. se honestavit q. I. art. 3. ν. I., ex cujus tamen prolixa drsputatione
vix tandem percipies uam senten iam debeas amplecti. De praecitata quoque Graecorum forma dissidia peperit copia Fruditorum et nec eam probat Lupus in canonem v I i. primi Concilii Constantinois politani, ut mittam Morinum, Nicolaum Cabasilam , & alios fommam constituentes in Oratione, quae praecedit unctionem . I'ro illa tamen forma pugnant Arcu dius lib. a. de Sacram . cap. 7. Besarion de Sacram. Euch. Isaac Ila heri in Observ. ad Ritum Chrismc pag. 7 9. Gnarius in Euchologio pag. 368. Basilius p. a. cap. 7. Farvaeque Z , S uanroy, aliique prae laudati. In tanta ergo sententiarum discrepantia exponam prim i quid mihi videatur de Oratione Episcopi unctionem praecedente: deinde quid de forma Latinorum communitera scholasticis tradita ἔ postremo quid de illa , qua utuntur Graeci: ita fiet, ut ordinem teneamus, ct opinio nostra , salvo aliarum jureo , perspicu ct methodicd proferatur . PROP. I. Oratio praecedens unctionem non est forma Sacramenti Confirmationis, distincta a verbis , quae unctionem ipsam comitantur, partialis, S respondens manuum impositioni; ut tenent recentiorum Theologorum complures.
In hanc opinionem descendo ductus hisce momentis . Adoptarunt doctissimi Recentiores Theologi sententiam constituentem formam Confirmationis in praecitata oratione L tametsi ca sententia vix antiquioribus comperta fuerit, propterea quod visum est eisi positionem manuum , quam ct nos diximus hujus sacramenti mate-νiam partialem , esse illam manuum elevationem S extensionem versiis confirmandos, cum qua Episcopus recitat orationem, Omnipotens sempiterne Deus , c. Forma enim debet materiam concomitari . Atqui illa manuum elevatio S extensio non est impositio manuum , quae est Confirmationis materia. Ergo neque praedicta oratio est fomma torrespondens manuum impositioni. Probatur minor, priinum quia impositio manuum . quae Confirmationis materia partialis est,
fit in ipsa unctione, quando Epis pus pollice tangit frontem confir
68쪽
Liber Trigesimus secundus. Cap. VI. σs
mandorum , superiori manus parte supra illorum caput extentata . prout demonstravi capite IV. Deinde, quia illa manuum extensione Episcopus Confirmandos non tangit, ac tantum commonstrat se
orantem invocare super illos septiformem Diritum sanctum. Insuper. quia oratione illa completa , Pontificale Romanum praescribit, ut Episeopus sedeat super faldistorium dispositis per ordinem confirmanis. dis, singillatim de nomine cujuslibet inquirat , ct illos confirmet
per ordinem genuflexos; ideoque declarat nondum praecedenti oratione confirmatos fuisse. Ad haec animadverto, Pontificem Sacra. menta conficientem ut plurimum in orationibus , quae praeceducit, deposita mitra stare, tum enim supplex invocat Spiritum sanctum at cum actu sacramenta confert, sedere in laldi storio, qubd tunc
tanquam minister Christi se gerat; idque praestat, sive baptizet, sive
confirmet, sive ordines conferat: quare oratio , de qua instituo sermonem, praeparatoria & deprecatoria est, non essentialis pars Sacramenti. II. Comprobat eamdem propositionem sequens argumenta tio. Aliquando impositio manuum non solum facta est post orationcm praecedentem unctionem , sed etiam post unctionem ipsam . Igitur illa oratio non est forma respondens manuum impositioni. Probatur antecedens testimonio Tertulliani scribentis de Resurrect. carinnis cap. 8. Caro uvitur, ut anima eonsecretur; earo signatar . uo anima muniatur; caro manus impositiose adumbratur, ut oe anima 'iritu ituminetur. Quibus verbis recitatis, inquit illustris Menardus not. 332. in Sacrament. Gregorii et Ex illo textu observandam ,
aliquando manus impositionem fuisse unctioni postpositam i quod comprobat verbis Gulielmi Parisiensis, qui lib. de Sacramentis pertradians d&Ritu Confirmat. ait: 'amissa oratione super Confirmandos pingitur signum erueis δε ebrismate in frontibus eorum e ct impositis manibus super eapita eoram , dicitur eis, Pax tecum: siquidem adispositionem manuum eApostolorum solebat dari Spiritus sanitas, ta
datur modo ad impositionem masuam Discoporum . III. Addam argumentum alterum . Et si Ecclesiastici ritus variam pro temporum , t corumque circumstantiis mutationem subierint, nunquam tamen .
forma Sacramentorum suit penitus praetermissa, sed aut iisdem , audaequivalentibus verbis semper, & ubique servata . Sed oratio prae cedenS unctionem , tam in usu recepta, quam quaelibet alia, fuit aliquando in Confirmatione praetermissa. In illa itaque oratione sita non est forma essentialis Confirmationis; sed pertinet ipsa oratio ad
ritum pro conditione Ioci, aut temporis varia hilem . Constat minor ex libro Sacramentorum Monasterii Moysacensis annorum 8oo., edito a Martento cap. 2. art. 4. ord. v I. in quo nulla habetur oratio,
nisi quae recitari solet Confirmatione peracta: Deus, qui Apostolis ruis, cte. IV. Si attente vetustis omnes Confirmationis ordines ex
69쪽
pendamus. moratione, quae unctioni praemittitur, nulla alia sunt
verba, in quibus possit constitui sacramenti huius forma, nisi verba illa deprecatoria , Conina eos Agno erueis orsi in vitam propia
natur atersam, sive, ut habetur in Sacramentario Gelasii, Ecclesiae Bellovacensis , aliisque apud Marionium citato in loco , Iube eos eoustuari signo eraeis in vita in aeternam ἰ aut ver ha alia his consimilia. Atqui hujusmodi verba reserenda sunt ad unctionem chrismatis, nec aliud enunciant modo deprecativo , nisi quod exprimitur indicativo proximis verbis , Signo te signo crucis , cte. Igitur verba praecedentia aut forma sentialis non sunt, aut si habent rationem formae, spectant ad unctionem chrismatis , S reseruntur ad ea, Siguo te, cte. Ninor probatur; nam Episcopus statim ac dixit, Consigna eum signo eraeis orsi, aut, sanctae erueis tua propitiatur in vitam eternam, intincto pollice perungit chrismate frontem confirmandorum , dicens,
Signo te, e. iuxta Sacramentarium Gelasii, Signum Christi in titumaternam, iuxta Pictaviense , Signat te Deus sigillo fidei Dae in eon'
signationesidet, cte. Quis non videat cohaerentiam , ct relationem verborum , haud secus , ac in conserendis sacramentis reliquis ὶ Ita sane consecrantes Eucharistia in prius orantes dicimus, ut vobis fiat Corpus, cte. postea accepto pane , me est, ore. S in Absolutione Sacramentali primum, Dominus uoster Pesus Christis te absolvat, cte. deinde, Ego te absolvo , dre. v. Praefata oratio aliquando recitata est immediath post haptismum a presbytero baptizante, prius quam Episcopus ad illum confirmandum accedoret; ct ideo non extat, ut diximus , in ordine monasterii Moysi censis: atque in codici-hus optimae notae apud prae laudatum Martentum art. 3. num. I. repe
ritur cum ordine haptisni, ibique post aliquot solia describitur Ordo Confirmationis . Quomodo ergo constituit sormam hujus Sacra. menti oratio aliquando a presbytero non confirmante recitata , ut baptietatus tali prece munitus ad Episcopum accederet consignandus oppones I. Ex cap. v I II. Aet. Apost. colligitur Apostolos confirmasse orando, S manus imponendo, Oraverunt pro ipsis, ut a eiperent Spiritum sati iam, o c. quo testimonio S nos cap. I. conati sumus hoc Sacramentum adversus haereticos vindicare . Oratio ergo forma est Confirmationis, quemadmodum manus impositio est materia . II. Idem docent Patres: Cyprianus Epist. ad Iubasenum inquit, xui in Delesia bapti amar, Prapositis Acelesiae geruntur , ut per
nostram orationem, ae manus imposisionem Spiritum sanctam eonsequantur . Similia Ambrosius lib. I. de Sacram. cap. a. Hieronymus adversus Luciferianos , & S. P. Augustinus lib. xv. de Trinit. cap. 26. quae ct nos laudavimus cap. I. hujus libri. III. Omnes libri Rituales , Pontificales, Sacramentarii ab Edmundo Martento collecti certam fidem faciinu , orationem in Confirmatione semper fuisse usurpatam.
70쪽
Liber Τrigesimus secundus . Cap. VI. σI
patam . IV. Aequum est, ut assignetur forma aliqua respondens manuum impositioni: haec vero quaenam erit, nisi sit oratio , de qua
Ad primum respondet S. Thomas citato art. 4. quod , quando essectus Confirmationis conserebatur per ministerium Apostolorum visibilibus signis , tune non erat necessaria nec materia, nec forma huis ius saeramenti: unde mirum permoveri levi hac argumentatione praeis clarissimos Thomistarum, Natalem Alexandrum , Cardinalem Gotti,& Scriptorem perpoliti operis de Re Sacram . paullo supra Comme moratos . Deinde respondeo , legi quidem in Apostolicis Actibus Apostolos orasse, ut Samaritani baptmmo regenerati are erent Spiritum sanctam; at non Iegitur eo loci orationem illam esse formam Confirmationis: immb non orationi ibidem tribuitur Spiritus sanctus, sed impositioni manuum factae post orationem , ut constat ex versu I . Tunc imponebame manar super illar, ct aeeipiebant Spiritum
sanctum. Idem habetur cap. xl x. 6. ibique nulla orationis sit mentio . Nec tamen nem Apostolos confirmantes adhibuisse formam veris horum ζ sed amrmo hanc non constare ex Actibus Apostolorum, quemadmodum dixi cap. i v. de unctione chrismatis. Si denique conis cedam Apostolos usos firma aliqua depreeatoria; ergo ne haec erit oratio praecedens Confirmationem Z Ego quidem vim hujus consecutionis non assequor. Alterum argumentum nullius est momenti; ubi enim quidam Patres tribuunt Spiritum sanctum impositioni . manuum S orationi, commonstrant ritum Confirmationis, cui oratio praemittitur , non formam: quod ex ipsis adversariis evinco . Nam Patres etiam docent Eucharistiam consecrari oratione , & corpus Christi confici per orationem , ct erueis signum . Ita Iustinus Apolog. 2. Ire naeus lib. I v. cap. 34. CyriIlus Ierosolym. Catech. mys . I. &s. alii inque permuIti. Ouihus non alia ratione occurrunt Τοurnelius de Fuch. pag. 238. Auctor librorum de Re Sacram . pag. 3 9. Omnesque Theologi, nisi, quod Patres consecrationem Eucharillud tribuunt
precibuι, non tanquam formae , sed tanquam ritibus; sive quod orationum & precum nomine intelligunt formam ipsam ἰ sive denique quod oratione praeparatoriὸ quidem , sed non formaliter conficitur corpul Christi. Eamdem ergo responsionem adhibemus argumento. quod Tournelius obiicit de Confirm. pag. 2s . S Theologus alter
pag.323. nec aliter reponimus Natali Alex. , Iuenino, Witassio, aliis que recentioribus opponentibus praecitata Patrum testimonia. In Consulatione argumenti tertii, quoniam Tournelius provocat ad li-hros Rituales, S Sacramentarios editos a Alartento; ex eodem eruditissimo viro cap. 2. art. I. toni. r. de antiq. Eccl. Rit. dico nihil posise ex vetustis Sacramentariis concludi: primum quia in plerisque
habetur quidem Gratio, sed non habetur impositio manuum : deinde I et , quia