장음표시 사용
291쪽
ver illi testis, ubique per sese ue quod ast S. Rugustinus,
neque ea. quicquam non modo L. t. cons
salubrius; sed neque dulcius amaicitur a nobis .isiqirulis est se , nudat aperta, conspici posse & non istis rq rum ,sensibus nostris similiarium; formisi vest,sam se , ac subornatam , auqnestio quibus velut umbris eircumsulam, mentibus nostris objicereti Quam nimirum etiam, alibi laudatus Tertullianus lete. 'tranter inducit, tanquam nobiscum iii ' terris peregrinabundam bneque iam proinde natiuo .decore conspicuam , sed a sole sub. , fuscam, a i haere sordidam , a multiplici, seu visabore, seu saeli iniuria ideforrnatam atque decoloratam. Nempe veritatis quasi patria, : Si propria sedes , caelum est; in qua regione lucis aeter ipse exhibebit sua iam pulchritudine spectabilem; ibique selendorei admirabili & amabili, pura scilicet luce reia fuissens, quidquid ipsa dictet praecipiatve J mirifice rapiet detine Φαm se defixos 'contemplantium Oculos: quoniam .,velutis ipse Gulgo alio in capite submonet, istic nuda mens nudi .- 3.
hi hi h 'autem orbe caliginosis , neque ipsa νςritas per se nuda appetist ad apimipat, sed inteiposto sensuum nostrorum ministerio ope phantasmatum inuςm, ipsi xie. adeo squod dicebamus. ii erumssensibilium serinis Iesilia,i tanquam cor
- Vt proinde , scut lux ista solaris. per vitrum transinissa colore aliquo paulo saturiore intinctum P codem & ipsis inficitur, neque iam nuda aut pura appelliti; ssed ex rubro aut flauo I. g. colorata, atque permixta: ita lux ista vexitatis, per sensus de iducta ad animum, ipsa transmissione, qu si contagione sensium, quodammodo infe ita &LO Qxδta , . 00n puxa ac nψd perireni t ς; neque mentem ipsam ., ω Ma poliςt incerit te Sasi
i, Sed neque ad mmtem nudam apprilit; quam utique inue nit, siue vulgaribus occupatam opinionibus. siue diuexsis esse .ctionibus perturbati opibusque obductam ; ut quamuis ut dici, cur, in tertio Esdrg. omnium sertissima & rerentissima cive. ritas, tamen in animum ac pectes, tot illis quae dixi integu-inentis obseptum atque loricaturri,fvix ha δῖ. quλ parte pexu
dat, illudfe sibi subjiciat. . i. . I tui . . . . Ha
Hunc igitur in morem , siue sensuum nostrorum naturali Drooentani . sue inolitis animi affectionibus , rationisue infe-
292쪽
xioris praeiudicijs aduersa veritas, non ibis aspectita tantum dea cotisque vacua apparet, sed etiam ciuo primis hortita, einiue ingrata , quo inimica. Quo modo de Edangeli calveritate Gratullianus in Apologeticor om- UmzM , smul α-que apparatit inimica esset de qua videlices itidem dixerat, eam, ut peregrinam, inter extraneos facili inimims siruenire. ita, licet pet se nihil sit veritate amabilius, eadem tamen decoris expers.&jinamabilis apparet, ubi sensibus nostris, siue anteceptiis animi cuiusqtie , vel perluasonibus, vel assectionibus, sese aduersam
ostenderit. Cuius etiam luce verberata mens atque conuicta, ad huc eam cunctatur ac , resermidat tanquam veritatem amplecti,
quod id praeoptet veritatem esse, quod , si non firmo iudi cis , at animi tamen propensori inductione , prauoque affectu , ut sibi praesertim conueniens desponderit atque praesumpserit. Quod quidem postremum, ut alia pleraque huius tractatus, de magna Augustini mente deductam est i qui libro io. Con sessionum, simili quaestione discussa, non inuenit qui fiat , ut veritas odiosa sit, cum omnes ament beatam vitam, quae aliud non est, nisi gaudium de veritate: linquit j, amatur meritas , mi quicunque aliud amant, hoc quod amant melint esse meritatem. Id in humano ingenio efficiente videlicet caeca cupiditate , aut distoria ac praua disi ostione animi ; ut eum qui Lque quod amat, saltem ipsa affectus persuasione, optimum putet , id reipsa tale videri velit: ne vel id cogatur ratione cogente deserere , quod improuidὸ adamauerit; vel probrose in eo haereat, quod sese agnoscat stulte & improvide agunasse Quo in genere quantam vim habeat naturae propensio, aut assectio, quam animus sibi paulo altius induerit; vel illud osten dit effatum, ex adytis desumptum Philosophiae Peripateticae r fis inicuique finis apparet, qκalis quisque Ex quo etiam fiat, quod libro L. de libero arbitrio cap. 9. Obseruat S. Augustinus, ut, cum etiam diuersa si tantes bomm appetant, mitim fugiant ; propterea diuersa siritemur , quod aliud alν minatur bonum: pro varia scilicet siue naturae, siue appetitas, affectione. Hinc enim etiam exempli causa in re praesenti, pro varia animi in utraque gente comparatione, Iudaeis terrenam tantsim felicitatem spectantibus atque aestimantibus, Christus pauper , humilis, abiectus atque afflictus, standalo fuit ι Gentibus
293쪽
autem ratione sola humanaque sapientia cuncta metientibus, Deus homo factus, & in probria Cruce moriens, ins Nisuiu est stultitia : qui puris inentibus .i& altiori lumine caelestis sapiet uiae collusitatis, summa Dei virtus est , & summa r. r. i.
perta. Beati qui nunc steris. Beati eritu, clim mos oderint homi. ηes, i r persecuti mos fuerint. Vis mcilis diuitibus, quia habens Ivi. m. 24ἰbic consiolatumem mestram. Vae mobis qui ridetis nunc , quia li/Π-R 'bitu. Quo at animam suam, perdet eam; de aliorum eiusdemmodi, veritas, quae intimis Christi diicipulis valde luminosa& formosa est ; contrarie affectis animis , aspectu deformis, foeda, horrida videtur ; eademque illa prorsus explorata Chri-llianae disciplinae dictita, humano sensia refugiente, etiam apud Christianos fidem vix inueniunt; aut certe quae sola mentis fide conuictae assensione recipiuntur, si dicere licet, etiam credentis affectui falsa sunt. Ergo sinceram veritatis lucem pervidere ac complecti volenti, tum falsis vulgi praeiudiciis, assectionibusque denudandus
cst animus , tum ipb iveritas , quacunque m retia circundata, hoc est, quocumque tandem habitu , humanae menti objici tur, in sua forma & tanquam multa simplicitate , contemplanda est, &, Guigonis vestra ac sensu , etiam sine aspectu atque decore, adoranda. Adoranda autem, hoc est, etiam sic habenda in honore , & cum veneratione liticipienda. Vt & in illo Se
Quod autem subiunxit noster sapiens, etiam cruci affixam adorandam esse veritatem: id inquam ex ipsa ad Christum crit-cifixum comparatione , sic interpret r. Vt quantumuis mundo
odiosa sint praecepta diuinae veritatis, & a sapientibus huius: sviculi, pro falsis reprobata , pro famis illula, pto impijs damn
ta, atque omni probro ac contumelia diuexata & tanquam cruci ac patibulo ad extremum dedecus confixa i non tamen
proinde qui Dei Spiritu ducantur , hoc minus diuinam in illis
relucentem veritatem sibi colendam , adorandamquc putent; propterea quod ij, qui, cum magna mentis caecitate laborint, sibimet ut ait Tertullianusὶ videntur Deo consultio es, eam scide lacerent atque traducant. Verba eius Doctoris libro L. contra Marcionem, ecce sunt ista : Mundi autem Lociites Spiri- ωρ. a. Ll 1 tum,
294쪽
tum , non a Puscem s in se et Ita sp ratriam Deam. co, sultiores flamet midentur: Deo. quomam si ut sipientia indi, Isuhitia est penes Deum : ita ur sapientia Deli, stultitia ess penes
Sed absit, ut illam mundi rectricem, & tum dominatricemariue imperataidem rerum omnium , tum quamlibet excelsiuimm irim i ginam veritatem, in cuius obsequia intellectus om nisio quandam veluti captiuitatem redi Indus est, siue sensuum nostrorum brutae propensoni, siue, adeo angustis terminis cir cumscriptae humanae intelligentiae , siue quorumcunquet mi andi sapientum caecae praesumptioni, temoarie ac stulte su ia
i , Nam qui diuinam veritatem tunc recipit, cum iubet placentia, refugit cum ingrata praescripserit; rursumque admittit, cum filo sensui iudicioque contentanea , auersatur cum supra ratio. nem aut captum suum quiddam dictare ac proponerei videarti ir; is, etiam csim illam recipi , non diuinam qdorati veritatem , sed suo sensui suisque desert assectibus ; neque mentoni suam ipsi veritati submittit, sed pro ea colit, quod sibi pro ii bito sormauerit, simulacrum quoddam , imaginemque verm
Quam in rem praeclare nemoseque S. Hilarius, aduersus. Arianos disputans': . Misi mim sunt inquit quin lantes idem , non subiti sunt fidei , . Ibis Mem ipsi potius constituunt,
quam accipetunt , sensu hunum,e: in ιtatis insati, dum quae mo lum sapiunt, V m t sapere quae vera sint: cim sapientiae hae Ueritas fit, interdum sapere quae nolis. Quibus quiderii tastis nais diuine pronuntiat: Eum qui vere sapiens sit, non eam dumtaxat amplexaturum . veritatem, quae ad sensiis statu atque associus, & tanquam genium, accommodata & facta sit; sed eam etiam quam Iesagiat sensus, rhorreat voluntas , auersetur sibi. metipsi permissa humana i ratio; ubi sensibus de mente nostra maior autoritas, eam acceptandam adorandamque persuaserriti Neque vile qbis putre, aut, humanae mentis excelsitati mi. - congruens, si ea qualia dixi reuerentia , sese Ammae suta mittat veritati. Quia , ut estis dem sapientis a quo incepit, verissimo dicto caput finium: siturum queesse crea ra nolethor esto potentin, tanto libentias subditur meritati: immo bine potens Unobilis es, quia jubditur ei. sic ille. l
295쪽
J Ametsi ea res in paucis sertasse locum habeat, illius in
meti pereractatio digna est .: quae hisce ad veram sapientiam institutionibus, coronidis vide, adjiciatur. t x, IVisum igitur est cautionis gratia diligenter admonendum lecto remimeums quisquam in istas paginas, antiquae illius, atque his seculis Christianis paenὸ antiquatae, sapientiae nimius admirator inciderit; eo in studio sipienti quodam temperamento opus esse : ne dum se diuino vi appellant Platoni, vel ab teri cuipiam veterum Philosophorum talpis addicit,&tanquam in Magistri verba iuratus, illius placita , quatriumuis per solam ingeniosae exercitationis speciem, enixius definiis re contendit, eo ad extremum sensim prouectus senititur, ut eius sectς quam . adamarit falsa' dogmata, non iam diuina fide corrigat, viri ipsam a errantis Doctoris sensi dessectat, ac demum prodi uima veritate ; philosephici cere illi commentiam,aut ex utrius. que disciplinae commistione foedissimum,monstrum obtrudat; Christianum perdens, neque faciens Plesiosol,laum. i. . Quod quidem & primis Ecclesiae saeculis velut in libro de cis . r. Praescriptioniblis demonstrat Tertullianusὶ longς plurimi, &nuperis quoque temporibus, inconsulte nonnulli, suo aliorum. que magno, aut damno, aut. periculo fecerea Ipsae dempse, He
pientia praseseres, de quorum ingense: nti ianis animarain &α e i 3. Vnde mox paulo commotior, & pro ingenio tanquam sabir, tus, exclamat, eo loco quem prius citauimus et stud ergo Atis,mι σ Ieroselymis ' quut Academiaei Ecclest u Haera cui christianis i Nostra instimtio de porticu Silomonis estui qui ipse tradiderat, Dominum in implicitate curta 6δῆ qu.erenuum. Inderint qui Stoicum V Plat immo dialectissim christi mi umprotularunt. Quod utinam die iam ipse seruasset, neque Dei λόγον sive Sermonem , Platonicum magis quam Christianiim protulisset Ll 3 Quan-
296쪽
Quanquam igitur & nos pristis illis moratae Philosophiae
antidiitibus, Pythagoricis, Platonicis, Stoicis, in hac praesertim tractatione aliquantum ducamur delectemur ; de, siue variae atque amoenae eruditionis gratia, siue his 'sequendi studio qui istis et i in capiantur, siue, atque maximς, lux appareat, quam sint ea praecepta quael radimus, humo io ingenio ςonsentanea, quando in eadem etiam exrein .sasqntes, ipsa sponte naturae, aut rationis ductu, incidere; eorundem dictis, ubi illi praeclare & ex usu vitae quicquam protulerint, etiam de Augustini lententia, scripta haec nostra respergamus: 'attamen ijdem nos,r. 1. δε . eum qui eiusmodi ut sanctus appellat Hi ronymus in lacularis sapientiae .lti uliosus si, in primis commonitum cupimus: Viue temere se, & absque solidae Theologiae praesidio , in ea studia aut disciplinas altius immergat ; sed si eos autores degust re est animus, quemadmodum m hortum solemus, respirandi tantisper , aut scuius fructus obiter decerpendi gratia , sic apud eos sand diuertat, non uti in eorum sensa, tanquam ii bitaturus , immigret ; neque illis se dedat ut situs , sed velut inter alienos , quid denique Ierum istic agatur ; exploret. Et aequum profecto fecerimus, si dum aut Platonem lectita mus, aut Senecam ij fuerimus aduersus.issos, qualem. ipse profitetur Annaeus, fuisse sese erga alienos. Nam cum Epicurum frequens legeret, deque eius hortulis siquam is vocem paulo Hrtiorem, & Stoico propiorem, emisisset etiam Moam tuamnis. i. ornaret ; Lucilio id ita excusat in quadam epistola : Hodiernnuuboc est , quod apud Epicuram nacti sim. Soleo enim tr in alienaeastra transire, non tanquam transfuga, sed mi explorator. Hon sta, inquit, res es laeta paupertas. Hoc enim illud est ,. quod is ea die de Epicuri scriptis, cum Lucilio suo comminu dunii
apprehenderat. bl i ii. .i - Quod item monitum, figura sermonis haud insimili, tradi E disse video etiam doctissimum Clementem, tu bis i ipse libris, quos tanquam varia, immo omnigena, eaque maesertim quam Graecam appellat, veluti ex Graecis seu Philosophis , seu Ora.
toribus, Poetisue desumptam, erud ne rcfertos, Σαρωιατεις imscripsi. Vbi cum Christianum sapientem dixisset, singulari stu dio circa ea quae sunt praecipua , hoc est circa caelestis discipli-
I. s. e. s. nae scita, semper versari: Sed quando ei .est otium inquit rempus rei inani animi ab ijs quae sint praecipua, loco ulterius recreationis etiam Graecam attingιt Philos biam si tanquam is qui bellaritum
297쪽
brigarium ad canam illuurati , non sui neglexerit ea s- μι praestantiora. . Sic ille. Caeterum si quiscium, siue pro aeui sorsan genio , animi ueni lubentia, siue inde unde iniecta atque suscepta, autorem ali quem erus modi, exponendi necessitate, paulo pro ndius in eiusic placita penetrauerit, eundemque sibi peifamiliarem atque in timum iam effecerit ; huic tenenda restat huius e moniti pars, altera e ut scilicet norit in autore' suo proba atque sma , ab his
quae praua sui, aut errori certe assinia discernere ; neque erga illum ita insulse assiciatur, quin exploratos deprehensosque eius errores detegat, castiget, emendet; aut ut ea quoque quae suspecta sint, tueri velit: multo autem minias, ut quod dicebamuspi incipio fidei nostrae mysteria ad Doctoris sui peregrinos
lenius & exoticos, periculose detorqueat.
Sane enim ubi non iam doctrinet lusus , sed seria fidei res agitur: siccentur sumina Elian , pereant doctrina ista Gentium, pullulent miret a Iertisalem ό inquit Augustinus ad illa Psalmi 73. Tu focasti 'uios Ethan. Quet vox b raea ,'quoniam sortem ' seu fortitudinem significat, hinc per stuuios Ethan , intelligit idoctrinas Philosophorum, de virtute sua ut ipse ait praelii
Quam item in rem luculentum scilicet, non autorem modo, sed etiam exemplum habemus s. Doctorem Hieronymum, qui ita de te S. Damaso Pontifici r Ita nos DCere stamus, Din. 1 6. suando in manim nostras libri meniunt sapientia saecularis. Sisuid in eis te reperimus, ad nostrum dogma comertimM. Siquid verosus Givum de idolis , de amore, de cura saecularium rerum , haec radimus , bis caisitium inducimus, haec in unguium morem ferro acutissimo desecamus.
Et alia quadam ad Magnum oratorem epistola r stasia ergo D Rmirκm si is ego sapientiam saecularem, propter ἀπκν mei starem
membrorum pulchrituinem, de ancilla atque captiua 6 elitidem facere cupio, quidquid in ea mortuum est, ιdololatria, et olumis. erroris, tibidinum, et ei praecido, mel rado Quibus more tuo alludit s. Doctor ad legem in Deuteron mio praescriptam, qua constituitur, ut siquis 'ilchram mulierem inter captiuos inuemam adamauerit quo ille nomine, tum locis relatis, tum alia quadam ad Pammachium epistola, sapien- D. 26. e.
tiam iacularem allegorice intelligitὶ eamque sibi adiunge te vo
298쪽
de circuncidat ungues; id etst, quiaquid in ea est, emortuum, nec cum sana fide probi sue moribus conseruiens, praecidat ac resecet, η- , Quoad eius licet, ex aqcissa ac peregrina istaeli trum,hoc est .dς profani sacram ac religiosam effoat. εij His conseqtren et adiungere licet', quod Aldum Manutium,
religiose sepientciquest inrit Princeps Mirandulanus, qua restri ad eum epistoar inquiens dies usuillarum. Milete te me Philosephia kd hac Meu ut immiseris , nullumisso Philosephiam . quae a m eriorum rueriture nos moret. Tuingvis ut e loco alam subjicit, quae mihi semper perplacuit, e smouere si Christiano Philolai o , &, pro mole veteri otem. pta inlatibi, digna sententia : Hil sephia meritatem quaris, Theologia invenli, Religio possidet.
Quo perbreui dicto, argumentum omne materiamque liu ius capiti&, acute perstrisiit, lammatimque complexus est. Sae sularem scilicet .s apientiam, ab his potissimum acceptam Phi-
Lib. io. δε les his I qui nobis propius accesserint, quod di Platonici
non semel profitetur Au uiusl si s temperate ea utatur, ad Christianti disciplinam, siue capessendam , siue tuendam, non parum: conducere er non tamen i quamlibet sectam ad amet in itici adhaerendum esse Christiano, quas apud illam inuenienda sit vetitas , siue quod ad bene beateque vivendum possit fustice m; li., ου e. Sine sese enim, imp biis est placere Deo es, inquit Gentium
. , i Apostolus. Neque vis humanae rationis , quantumuis acuta apperspicis, eo unquam assurgri, ut vel finem ipsum per se at tingat humanae vitae quippe cum is trai scendat omnem naiaturam , omnemque exuperri inIciligentiam J neque quibus proaprie praesidiis, ex peculiari quibusque temporibus diuinae pro
uidentiae ratione, ad eum secure ac certo perueniti possit.
DAy. ,1c Siquidem tuti legimus in libro Sapientiae Disscite aestim M. seu, coniecturamus, ut est in Graeco in terra sunt, tam in prostiliu seu , manibusὶ 1βm, inueninavi cum labore. si 'rauem jn caelis sunt, quu investigabis y Senseum autem raum, quis sciet, nsii tu dederis sapientiam, crimiseris Spiritum SasEttim ii i- .a tuum uis altὸlimis ' Et sic correctae sim semiω eorum qui Diu in terris, qua, tibi lucent, didicerint homines ti Qua proinde callesti sapientia diuinoque spiritu destituti Pla tonici , sui id habuere pm caeteris, quod intelligerent ut det. 1 o. is ci- intestatur S. Augustinus J hominis animam, nisi parricipato lumi ne illius , a quo θ' ipsa, et mundus factus es , beatam esse non
299쪽
posse ; negarentque, vitam beatam qtienqua assecutiurum, qui non et vi optimo, qui est incommutabilis Deus , puritate casti amoris adhaeseritic attamen quoniam vim & energiam diuinae illius charitatis , quam fidelium cordibus Spiritus sanctus infundit, isti ignorauere, neque viam sanct x humilitatis, siue perfectiel fili Dani sensus sub Deo suo subiectionis, sat exploratam, atque meo magis quo eundum, quam qua eundem esset, perspectum habuere; idcirco nec ipsi eam , quam se quaerere profitebantur, felicitatem inuenerunt: pulsa salute ut de ijs scite Tertullianusὶ licet non adita meritate. Quo de argumento cum non uno loco erudite disputet S. Augustinus, tum praesertim in suis Consessionibus; ubi rem ipsam oculis quasi subjicere videtur , istac adducta pereleganti similitudine: Aii d est , inquietas de luestri cacumine videre parriam pacis, biter ad eam non inuenire, frustra conaris rinuta , circumob identibus in diantibu fugitiuis desereoribus, cum principe suo leonemdracone: aliud tenere etiam illuc ducentem, cura caelisis Imperatoris munitam , ubi non latrocinantur qui eaelestem militiam deseruerunt. In quibus facile perspiciet solers lector, istorum alterum Platonicis illis Philolophis, alterum diauina, seu Christiana disciplina , initiatis, conuenire. Viam igitur pacis, veritatis , felicitatis , non humana ratio autoritasve, sed fides inuenit, quam diuina ingignit autoritas cuius fundamenta argumentaque, ex sacris litteris & diuina Theologia petenda lunt. Quod autem adiunxit Mirandulanus: inuentam veritatem religione possideri ; eo illum dixissse existimem, quod inuenta per fidem veritas, casto Numinis cultu, morumque sanctitate tenenda sit ; neque ad verae sapientiae possessionem , vitaeque beatae vlumfructum sussciat , recte sentire & praue viuere ,
pulchra loqui, turpia facere ; breuiter, se dictis sapientem, factis insulsum, ineruditum, absurdumque praebere. Audiamus sanὸ ex S. Cypriani sensis, quid propriὰ inteistinter iactabundam illam Philosophorum , & veram Christiani sapientiam. Is enim in libro de Patientia c uti iam ante indicauimusὶ cum vanam istorum , uti sapientiam, ita Se patientiam reiecisset: Nos autem , inauit, fratres dilect Imi, qui ph,
losephi non merbis, sed factis sumus, ne vestitu sapientiam ,sed
meritate praeferimus qui virtutum magis coni cientiam , qurim iactantiam nouimus; quι non loquimur magna, sed mitrumvs ; quasi
300쪽
servi j cultores Dei: patienti quam magisteri's caelestibus dis. cimus, obsequiis spiritualibus teneamus. Sic Cyprianus: Minutium klicem, ut saepe alias, imitatus ; cuius isti filial: Nos , non habitu sapientiam, sed mente praeferamus; non eloquimur magna,sed
diuimus. Quo de argumento etiam nonnulla, extremo nunc monito, adi jciam.
Aia radiim esse prae caeteris diuinarum litterarum studiκm. stitie-dam in rem no am nuperorum eructorum exempla. Postremis igitur, qui aduersus eos priscae sepientiae docto. res, ita ac praedixi affectus sit, mihi demum hoc loco rogandus, atque cohortandus est , harum ut litterarum lestionem in secundis, sacrarum autem in primis habeat: certus in his sese, non modo quod indubitatum eth in immenso maiorem utilitatem animi sui, sed gustum quoque, solatium, oblectationem incredibilem, ubi eas sibi similiares atque intimas habuerit , reperturum esse. Quia quidem praeclaro S. Augustini experimento comperistum est: qui nempe, cum diuinas litteras primum obstiti simplicitatem nitidiret, magisque scriptis Platonicorum caperetur; postquam hortatore S. Ambrosio eas gustare coepit, ita illatum sancta dulcedine captus est , ut iam non inueniret verba , figuratue sermonis, quibus earum expertam suauitatem, ex animi sui sententia satis exprimeret, ac commendaret. Hinc enim modo illas attendit velut dulces litteras e patria caelesti, ad solatium animae peregrinantis submissas : modo ut blanditias Spiritus Dei, alludentis infirmitati nostrae, atque ex illis mirabili ratione potionem quandam ad amorem suum nobis conficientis: modo ut siluas quasdam amoenitate praecipua & frondosis emblematum , allegoriarumve umbris opacas, in quibus cerui spirituales pastum suum, quietem, oblectamen.
Auditi possunt quae eam ob rem ipse scribit, Deum alloquens, libro I Confessionum. Sint cam deutiae meae , scripturae tuae. Neque enim frustra scribi moluisti tot paginarum opaea secreta: aut non habent illa frua cervossuos, recipientesse in eas,