장음표시 사용
91쪽
i inveniunt; maxime loquendo deprς-l sentia non circunferint tua .
a. Formam consecrationis sic exponebat : Haec est figura, vel signum corporis mei. R. Quia si panis Eueliaristicus esset simpliciter signum ,& in hoc consisteret essentia Eucharistiae , a sertiori tabula , in qua pingitur coena Domini , deberet diei Lucharistia , quia melius signat corpus Christi tabula, in qua pingitur c*na Domini,quam pollit signare frustu luin panis,in se praecise spectatum. V de Uellosissum in advertentiis Theologicis ad tona. 2. Chryses tomi, quae
j D. August. quaesito I. 3. Dixit, Christum intrasse ad Di ipulos in octava Paschs per senostras. Hic error etiam arrisit Durando, qui judicavit partes quantitatis penetrari non posse, in A. dist. q. q.6 Ω alibi . Reiicitur tamen non sine gravissimis censii radi notis a Theolo gis . Vide Uello illum in seis Ad ver temus , R Grave Ende Mysteriis,&ann. Christi dissert. aa. in a. argu mento . R. Ex Euangelii Textu , in quo ingressus Christi ad Discipulos manifestatur fictus ianuis clausis . Nam, quod dixerit: Iantiis clam sit, miraculum penetrationis fgnifi-ficare voluit, ut nemo non videte ridicula autem, & Euangelistis indigna
narratio esset, si id animadvertentes, ingressiim per fenestras non exclud
q. Non esse necessarid credendum B. Mariam fuisse perpetuo Uirginem , cum ut dicebat ) de hoe
nulla fiat mentio in sacris literis . R. verbo sentimariani. 3. Negavit immunitatem Ecclesiasticam. R.Quia in omni lege,quae ad Deum, religionis ergo pertinent, immunia sunt ab hominum jure, di stante id naturali ratione . Unde habetur
seph,cum tributariam faceret universam AEgyptum, exemptos secit Sacerdotes . Id ipsina habetur in lege scripta, Num.3. I ., ubi loquens Dominus ad Moysen ait: Dabis dono
Levitas Aaron, Osuis ejus, quibor traditi Mum d Auis Israel. Et instanum.qI. Eruntque Levitae mes , ego Dominus. Et cap. s. Statumque Levi
tas in eo pectu Aaros, ct suorum ejus, ct conferahis obissos Domino, ct separabis de mediossiorum Israel, νή μι mei, ct psed ingredientur abernaculum faederis , ut servian mihi . Sicque sur cabis, Ue-erabis res in oblationem Domini, quo
Urael. Ex quibus textibus constat, Levitas tantum Aaroni, ejusque se cessoribus Sacerdotibus suisIesbbiectos. Insiuper Sacerdotes , ac Levitas fuisse a tributis , & exactionibus immunes,colligitur Matth. I I. Quam immunitatem ibi significat Christus competere tum sibi, tamquam Filio naturali Regis Regum, tum B. PC tro, propter quandam participati nem interrogans enim ibi Christus Petrum, ait: Reges inerra' d quibus a c*iura tributum, vel censum t d soli
fis , an ab alienis y Et III scilieet Petrus ) dixit, ab Hienis . Dixit illi Iesus: Ergo lue, I sunt sit . Quibus verbis ostendit Christus B. Petro, ejusque successoribus privilegium exemptionis comin unicasse , & percosequens omnibus Ecclesasticis personis , quatenus illae ter vitio Dei peculiariter dicatae, de ejus similia esse
Constat etiam immunitas Ecclesiς auctoritate conciliorum , & POntiscum . Concilium Lateranense ibΙ eone X. sess. 6. haec habet: Cuma ure tam si vino, quam humano la eis potesas nulla in Ecclesiissuas perfnas attrifuta sit, innovamus cte. Concilium Coloniense cap. zo.Dam nitσι Ecele sua pressisura rei es, jure scriter humano , ct Divino imire Mu. Concit. Trid. sessa S. c.2O.
Ecclesiae, ct personarum Eccle GAcarum Immunitas, Dei ordinatione ,
ct Canonicis Sanctionibus cons Ititas. Simile habet Bonifacius VIII. in cap. Luamquam,de Censibus Ecclesie. Probatur denique ratione, quia nulla potestas , sive jurisdictio propria i Dissilire
92쪽
l virtute se extendit ultra genus sui lobjecti , tanqualli proprios limites ; lEcclesiasticae autem personae, & pro- pria bona, sunt extra Objectum & pro- lprios limites iuri silictionis secularis: tergo ad ea secularis jurisdictio per
se, & propria virtute te extendere non potest . Major patet. Probatur minor . Quia cum potestas civilis Ordinetur per se , ic directe ad finem , temporalem, debet sol uni habere pro objecto res temporales, & politicas , non autem sacras , quae ad Dei cultum per se , ac directe sipectant,ide que ex natura sua ad supernaturalem sinem ordinantur, ut sunt Ecclesiasticae perinae,earuntque bona. Adde, quod circa eadem obiecta per se a non versentur diversis potestates, sucturissi ictiones, alioquin magna con susci oriretur : sed certum est Eccle-liastieam potestatem versari circa personas , & res Ecclesiasticas : ergol circa eas leni res per se non versaturi potestas civilis, quae totaliter diversial est ab Leclesiastica .
6. Negavit in cap. i s. Epistolae ad Romanos, aliquam iurisdictionem temporale competere Supremo Pontifici . R. Exemplis ex facra Scriptura deductis,ubi legimus, quod Moyses fuit Sacerdos & Princeps temporalis, qua Sacerdos,adolebat incensu,t ut constat ex lib. Paralip. cap. 26. quai Princeps temporalis, iudicabat populti,ut patet Exodi i S. Insuper ex lib. i. Reg. videmus, quod Heli suit Summus Pontifex , & Judex politicus: similia exempla eruuntur ex lib. Machab. , ergo si potuit in lege veteri idem esse Princeps, Sc sumimus Sacer- idos, hoc etiam concedi debet in lege lgratis . Tum quia nulla hac de re extat in sacris Paginis prohibitio. Tum liquia, cum potestas temporalis sit se, i
ordinata sipirituali, potest,qui habet li spiritualem potestatem etiam exerce- li re temporalem. Maxime cum id dei cori dignitatis convcniat, ne a seculari potestate Summus Christi Uiea rius dependeat ; imo, ut tanquam Pater libere omnibus Regnis. Regibus providere valeat in rebus sa-
8 cris, nemini subjectus in temporalibus esse debet. PETRUs D n Os ΜΛ , sive Oxo-miensis , in Academia Salmaticensi Theologiae professor, librum vulga- lvit anno I 79. multis erroribus res spersum, a Sixto IV. damnatum, S ligni traditum. Ex Genebrardoinis luita Sixti IV. i. Dicebat, Confessionem Sacra- lmentalem non fiuisse a Christo institu- ltam, sed ab hominibus in Ecesesia invectam. R. verbo Pucohitae. Tum quia nccessitas Confessionis deducitur ex Euangelio; unde vcnit de , t consequenti, quod si a Christo instituta , & praecepta; negari enim non
potest , quo i Christus constituerit li Sacerdotes iudices , S: dederit eis ipotestatem solvendi, & ligandi: sed li Judex non potest recte iudicare, nili laudiat reum , ergo pcccator debet lcoramJudice Sacerdote culpam suam lproscrre. Hoc autem Sacramentum li suisse a Christo institutum , asserunt li tot Concilia, & cincti Doctores, ut li sup rfluum censeam auctorita in tor- li rentcna adducere . Sed, si quae cst hu- .mans considerationis ratio convin- lcens , quod Confessio sit de iure Di- fvino, hax est, quod tot potentissimi lReges, tot Magnates, tot Doctores lper secula libenter se submiserunt judicio Sacerdotis , peccata sua, qua
cumque fuerint, constentes , es abso- llutionem depostentes , quod certe lnon fecissent, & facerent, s Consec lsionem non crederent de jure Divino, medium unicum lapsis necessarium ad lobtinendam silutem. Quam veritatem omnes SS. Patres in suis scriptis profitentur . a. Dixit, peccata mortalia sola contritione cordis deleri, & veni, llia sela displicentia . R. verbo co-
3. Papam non posse indulgere is
fideli poenas Purgatorii . R. verbo l
Danaes iel bs , contra quet Gactum de Indulgentiis, & verbo Pa. bas: rc siti , contra quem actum de Thesauro Ecclesiae . Verum quidecit, quod Papa animabus deiunct XU.
93쪽
rum non indulget, cum jam sint extra Ecesesiae militantis judicium, &potestatem: Concedens tamen Indulgentias animabus illis applicandas, per modum suffragantis, Sc Divinam misericordiam precantis se habet; ut scilicet Deus piissimus acceptare dignetur id, quod Christi meritis inni- lxus concedit.
q. Papam non posse dispensi rein statutis universilis Ecclesiae. R. ex iis, quae dicta sunt contra Hussitas,& Iacobum Praepositi; si enim Papa, i ut alibi probavimus, est caput Eccle-l sae jure Divino, potest condere no-i vas constitutiones , ut probavimust verbo e ruin bur, sequitur, qtu dpossit dissipensare in statutis universit lis Ecclesiae; quod imo est nece Isa -l rium ad bonum regimen, non enim qu e semel expediunt, temper Expe diunt, ut probat experientia . I. Romanam Ecclesiam posse serrare in fide . R. verbo 'Tucerπs.
Dioecesis Bitterentis , vixit seculo decimo tertio, natus siquid ein est
anno Iaq7. in Ortuusque anno Ia 97. cum esset annorum aetatis quinqua
ginta . Non desint, qui hunc Petrum Joannem olivi, eundem sitisse asserant , ac Petrum Ioannem, de quo actum superius . Sed perperam confundi unum ciuia alio crediderim, i quandoquidem ille a Coelestino III. damnatus , necessario hunc Petrum Joannem Olivi uno seculo praeire debuit: tempore enim Coelestini III. nondum institutus fuerat ordo Sancti Francisci, qui Glum exordium habuit ineunte seculo decimo tertio,ibHonorio III. summo Pontifice. A cusatus itaque suit primξ, Petrus Joannes Olivi de quibusdam scriptis tractatibus, quibus voluit Beatim mae Virginis praeconia ultra modum es- ferre; quae, quamvis omni laude superior sit, salso tamen non eget honore; siquid ein honor Regis judicium diligit . Eos, iubente Generali ministro Ordinis, qui postea fuit Nicolaus IV., propriis manibus Petrusi l Ioannis Olivi incendio tradidit: hic-l l que recurrit argulaenium, non post ne hunc Petrum Joannem Olivi, cum
Petro Joanne, de quo supra actum,l consendi , quandoquidem Nicolaus Quartus, quasi uno seculo distat a Coelestino III., qui supradictum Petrum Ioannem damnavit. Caeterum Petrus Joannes olivi, certum est,
i quod de pluribuς aliis erroribus cepet fuit accusatus: Sed statina arisiuit de rroribus impetitus, vel vicavit,
quae nimis periculose scripserat, vel revocavit. Frequentes accusationesi fratribus ordinis passus est,eo quod
orum animos a regulae siuae rigore, ac paupertate deviantes acrius redar gueret ; quorum opst graviora etiam
post mortem sustinuit; quandoquidem itorum de hales accusatus, ab adversi riis ex humatus est, ac veluth reticus damnatus, ejusque scripta igni adiiudicata , & interdicta usque ad Sixti IV. tempora , qui, illis iterum examinatis, declaravit nihil in eis contineri, quod expresse fidem Catholicam laederet. Negari utique non potest, quod nimius rigor olivi in acceptione regulae S. Francisti multa sicliisnata , & contentiones in Ordine excitaverit; in ipsis etiam exercitiis pietatis, nimius excessus certe non est commendabilis; omnis enim vera virtus fugit extrema , tenet siquidem medium virtus, quae sne di- lscretione nequit subfflere , quam ob - irem eundem modum exigit in culto- ribus suis; ut prudentia duco, de bono ita provideat, ut majora non irritentur mala . Caeterum a Nicola IV. , a Sixto IV., a S. Antonino, &a pluribus Scriptoribus, ratione PD itissimum humilitatis , & obedientiae icommendatum, est invenire Petrum lJoannem Olivi, qui omnia sua scripta libenter S. Matri Ecclesiae cum sum- lina humilitate submisit . Videatur hae lde re ad ingus, omnesque Script res Annalium ordinis S. Francisci . lErrores, quos effudit Petrus Ioannes lin post illa, seu Commentario super Apocalypsim, numero viginti unum, idem scriptor vel explanavit , ostendendo
94쪽
cdemio se in sensu Catholico loqui intellexisse, vel, ut jam monui, retractaviti alios vero quinque errores, quos sui, nomino Petri Ioannis a Coelestinia III. damnatos jam retuli, etiam per calumniam a suis antagonistis
suisse adludicatos Petro Joanni olivo, credere par est. Quidquid hae de refiterit, hoc iterum movit Clementem U. ad eorundem condemnationem , sieliti de faeto in Concilio Viennens iterum condemnavit, ne lde novo refricarentur errores, jam uno ante seculo a Coelestino III. damnati.
PETRus Mocus , secta Eutychianus, ab iisdem in Sedem Alexa drinam in i rusus, Zenonis Imperato
ris justu rejectus a Sede: Sed iam ipso
Imperatore palam haereticis favente, iterum restituitur. Petri Mogi siugge. ilione Zeno Imperator Hreotico ssivum promulgavit, quod etiam unitii una appellari voluit. Fuit autem Henoticon quoddam decretu ab Imperatore cui jus nullum in causia fidei competebat) promulgatum , cir- ea res fidei, in quo simulans Imperator se unionem inter dissidentes de is fide procurare, certam proposuit fidei Consessionem, cui omnes sub anathemate subscribere deberent: in qua fidei Consessione, eum protestaretur Nicaeni,Constati tinopolitani,& Ephclini Concilii definitioncs se recipere , atque Nestorio, R Eutycheti anathe- lina dicere , tacitam immisci iit abrogationem Concilii Chalcedonensis, cui Concilio Petrus Mugus, utpote Eutychianus, poliisnilim adversa - ltur, qui fraudulentissmus haereticus, lad allie iendos Catholicos, nonnun-l quam approbator videri voluit Con-leilii Chalcedonensis, R receptor; licet fidum iri a priora Concilia reapse reciperet: qua fraudulentia comperia, multi ex suis sectatoribus ab e dem defecerunt, & sporsim convenientes, e se bati sunt dicti, de quibus actum suo loco . Interiin Petrus Mogus a Felice Papa damnatus, in anathemate mortuus est Alexandris, cujus Urbis sedem occupabat,circi an s l
num qyo. Ex Liberato cap. 16. IPETRus MoLi Nus , Gallus, secta XVII. Calviqianus, ex iis, quos rigidos vo- lcant , sive Gominaristas , Minister jCarentonientis,contra TiIenum Parisiis, qui erat ex mollibus Armini nis, acri thr disputavit de Incarnatione : scd ambo tractantes quae sua lnon erant, non nisi vana , & stulta , lloqui potuerunt. Ex Spondano anno 16is. PETRus Kni sicENsie , circa XVI. annum i J6o. dux fuit Piccarditae sectae: damnabat omnes leges humanas Imperatorum, Regum, Civitatum,& Provinciarum, ut siuis sectatoribus ad perpetranda stetera ampliore misaditum reseraret. Ex Spond. anno
Calviniana fuligine tinctos, suit Petrus Ramus, in Veroni uidis Orius,
qui diu Philosophiam, R Mathematicam cum docui siet, ad Calvinisinum deiiciens, in Philo: bpbicis silentiis
errores invexit, Ari Ilotelem voce, bc scriptis oppugnans ; ejuslue piaecipuum studium in eo fuit, ut Calvi- lnianam hqresna totis viribus juvaret . In tumultu duto Samseurtholomaeo, Parisiis miscrrimc periit, per senes rana prscipitatus, ejusiue camdaver pluribus injuriis a pueris asse tum, in haeresis opprobrium, ea iam
contumeliose per urbem raptatum fuit. Ex Spond. anno l372.
PETRus RiCMERius , apostata- XUI. v it ab ordine Regulari, quem eTat lprofessus, solius libertatis motivo in- ductus: deinde et alii a fide factus lAposlata , Calvinisuum amplexatus, lin Culvini gratiam se insinuavit, a quo lin Americam destinatus ad novam Protestantium religioncm propaga n- dani, una cum Gulite o C Grais,& aliis Calvinistis, statini ac Frau- iciam Anta reticam appulit, ibi Coe jnam Calviniano more celebravit: sed iorto inter filios divisionis dissidio, coacti suerdi ad propria,sine ullo ideat M Pro.
95쪽
propagationis fructu remeare; longa enim comprobavit experientia, quod I resis tantam vim non habet, ut Valeat inter Ethnicos se dilatare. Perinidum quidem videmus haereticis, Catholicos minus probos, in horum poenam posse pervertere , nunquan
tamen quod ieiam ) haeresis tantami
obtinuit enicaciam ut posset Gentiles ad falsam sectam invertere , cuius rei ratio esse potest,qubd conversioGentium ad veram religionem eii opus Dei vocantis, illuminantis, & ve ritate , quam animae deiiderant, illas oblectantis: pervertio ad haere. sim, est vitiati animi cassis, a Deo in poenam vitii perinuIus; ideo ad reli,
gion m veram convertuntur Gentiles . Sed eorum peccata non sunt tanis turpitudinis , ut peccata Christianorii in I & ideo poena adeo gravi non puniuntur, aut raro puniuntur. Richerius ita l; suo seu status progressu, in Galliam reversius, siupra Calvini i-lnam haeresim, novos etiam promulgavit errores: postmodum iterum Ge-s nevain se conserens , juxta Calvini dogmata, ibidem pestilentiae Cathedram tenuit, circa annum 1 SIS. Errores , quos tanquam novus haere
si arca in America docebat, sunt sequentes , quos refert Spond. annosi III. i. Christum in carne sua humana non esse adorandum, ne terrenum elementum adoretur : licere quidems adorare Christum ut Deum, non ve-lro ut hominem. R. Nam Christum ut Deum, & hominem adorari debere, constat ex eo , quod una sola hy-lpostasis in Christo terminat utramq; naturam: nequit ergo in Christo adorari Divinitas, quin simul, & semel adoretur humanitas Christi; unica enim persona est Christus , qui est homo Deus, quem Masi prociden
tes adoraverunt, quem etiam Apo-jstolos in Galil ta adorasse Scriptura testatur . Vide S. Thomam s. part
a. Dixit haereticum esse , qui existimat, Christum necessario orandum , & invocandum. R. Nam Christum invocarunt Apostoli. Tum quia Christus est Deus e ergo si Deus orandus est, R invocandus, etiam Christus orandus, R invocandus: ideo in collectis EccleIta invocat Christum, a quo adhuc vivente in carne viilbili misericordiam depostebant Cananaea, Centurio , Leprosi,& plures alii, sicut constat ex Euangelio .
3. Abussi Coens Eucharisticae et se abstinendum, quia anima ut dicebat Rie herius) nullum ex imptione a Corporis Christi beneficiu percipere
potest . R. verbo Aruem , contra quos probavimus Sacramenta confer re gratiam digne se nentibus. Vide
etiam, quae dicta sunt verbo Adin phim , & verbo setisse P. Hiei Cn omittenda alterius Richerii, nempe Edmundi , arrept occasione, memoria. Meti se Martii anno 16ia. in Synodo congrcgata a
Jacobo Cardinali Perronio, Archi piscopo Senonensi, damnatum fuisset ibriim inseriptum e De Ecclesiasicri ' politic t sate , cujus auctor fuit Edmundus Rie herius Presbyter Lingoniensis, DoctorTheologus iacultatis Parisiensis , qui liber itidem eodem anno mense Maji proscriptus fuit in Synodo Aquens,a PauloArchiepis copo auctoritate Regia , 3c Decreto facultatis depolitus est a Sundicatu Universitatis Edmundus , qui in se
reversus, declarationem coram dignis testibus edidit, qua librum a se scriptum Eccles .r Romana , & sanctaei Sedis iudicio submittere profitebatur,l eam matrem , & magistram Omnium
i Ecclesiarunt, & infallibilem veritatis judicem agnoscens. Praefatum librum plenis lime consutavit Andrsas Uualius, insignis Doctor Sorbonicus, Regius & primarius Tlicologis proses sior . Ex hoc libro sere omnes erro j neam hausere docti inani , quotquoti Ecclesiasticiun postmodum ausi sunti impugnare potestatena. Sed nullius esse momenti cavillationes ex hoc libro decerptas , salis per se patet i quandoquidem carundem primus as-l serior insubs stentes agnoscens, opus istium
96쪽
l suunt retractavit, & Aposito licci submisit judicio. Preterquamquod, eius dem operis insubsilientiam ualidissi-nris rationibus niatii sestarunt , qui Rieherii librum impugnarunt. Quae lobiter dicta sint, ad reprobandum e rum sensum, qui duce Richerio de Eccles astica potestate , ea, qua parest subinissione , R reverentia non sentiunt . Contra quam sicut poris linseri non prς valebunt , a sortiori
neque concuticiat humans cavillationes potius, quam rationes nuncupands , qus ab Antagonis lis Ponti scis potestatis proieruntur . Vide quae dicta sunt verbo Monu
reti eloquentiam , nascente Calviniana haeresi commendarunt Calvinbstae . Dicendi itaque secundia disertus suit Petrus Uiretus, in Helvetia ortus, in agro Bernatis,Friburgensis ditionis. Pariliis scientiis imbutus,ubi cum Pharello amicitia in ita , ambo Calvino se comites adjunxerunt, ut Genevae nova dogmata promulgaret, quod N prssiit erunt anno I II S. ex- pullis Catholicis . Interim Laut innae minister prppositus ab haereticis, qui Lugduni invalescebant, vocatus, ad quinquennium ibidem etiam ministersuit constitutus.Apud Reginam Ioannam Navarrae, utpote haereticam, gra- ltiam invenit, & apud eam commor tus, plura opera Latino, re Gallico lidiomate scripsit. Demum aetatis 6 s. lanno is I i. decessit. Ex Spond. annota 33. PETRITAE . Vide Pol iae, ubi letiam de Petritis aliquid indica-l
l PHANArici . Enthusiastae dieii sunt etiam Phanatici ob extases , dc raptus , quos habere gloriabantur, & in quibus Divinas inspirationes ja- diabant. Eadem ratione & modernil hiretici tam a Calvino, quam a Lut thero exorti , Phanatici vocantur , cum plures eorum, sitas sectas Divit nil lis inspiratas glorientur , raptus etiam , & extases habere nonnulli
eorum, ut Olim Montanistae mentian- iur, cum tamen Qmniatas ab ipsis
haereses, nihil aliud , quam purus lEnthus amatis esse constet; qua ratim lne earum prosessores merito Phana- llici nuncupantur . PHANTAs3AITAE dicebantur,
quibus Corpus Christi non erunt,sed umbratile , ac phantasticum vide- lbatur. Fuerunt autem Simon Magus, lejusque discipuli Monander , Saturninus , Basilides, Carpocrates Gno-ssicorum sectae parens, Ualentinus, ex quo Secimdiani a Secundo, Marcoriani a Marco; olarbasiani a C Iarbasio . Ad eandem Phantasiastarum impietatem dcclinarunt Heracleonitae, Ophitς, Cerdon , Manes. R. Omnes prae siti lueretici asserendo contra ipsos Verbum Divinum ve- iram, ejusdem nobiscum substantiae lhumanitatem , solidum corpus, veram Carnem anunipsile. Ex Scripiu- lris Joann. I. Verbum caro factum es. iSi tactum , ergo non umbratilis, nec lphantastiea caro suit, sed vera & rea- l
tem aptasti mi,. Hostiae porro , & loblationes legis veteris , non sciae ferant, non umbratiles , sed v rae ac l . reales; ligurae utique verae hostiae, quam Christus in ara Crucis pro salute omnium oblaturus erat; ergo ut lveritas umbris ac figuris responderet, necessie fuit verum , ac selidum in Christo corpus suisIe . Denique Christus a morte redivivus se ipsum Tho-inae tractandum praebuit Joannis Io. Sc Lucae 26. I rite manus meas, ct
pedes, quia ego ipserium . Palpate , di sidere , quia spirisus earnem, ct ossa που habet, sicut me et detis lbabere. Nihil expressius proferri potest ad conterendam illorum haereticorum pravitatem. R. a. multis congestis rationibus. i. Si Christus vere, ac substantialiter homo non esset, frustra nos Christus ad labores aerum- inasq; hujus viis patienter tolerandas suo incitaret exempli,quod nam enim exemplum esset, niti prior ipὰςrumnis ae doloribus subditus suisseti a. Si ibi a Chri- II.
97쪽
Cbristus humanitatis nostrae vere ac l l habere cum corpore , sed ligretici 1 Ii XVI. proprie particeps non fuit, neque nos Divinitatis illius , ac coelestis , iqua fruitur gloriae, participes Cli e pollemus; omnis enim spes, ac salus nostra in Christo capite nostro positapst . Liceat ergo cum Sancto Joanne
Epist. I. cap. q. concludere . Omnis
Diritui, qui confitetur Iesuin C Dipum in corne venisse ex Deo es; c, l
i Dedi non es, ct hic es Aoubripui. Piliaioxia AE . I ide Gnosi, qui diversis nominibus nuncupati, i etiam Pbiblonitae sunt diisti.
PHILETus traditus suit a D. Paulo, qui de eodem mentionem facit a. ad Tina. cap. 2. ob haeresim,& blasphemiam in interitum Satanae, circa annum Domini 16. Negabat resurrectionem corporum , & omnia, quae de corporali r/surrectione le- guntur, de spirituali ressurrectione interpretabatur . R. verbo Ba Udiam . PHILippus de MoRNAit, suit Calvinista, natione Gallus, vixit post medium seculi decimi sexti . In tractatu de Ecclesia ab ipso edito, vult Eeelesiam dici Catholicam , quia comprehendit omnes, etiam hareticos, it aut cxceptis J udaeis , omnes etiam haeretici, & schismatici sint de corpore Ecclesiae . Scripsit contra Philippum erudit illimus Stapletc-l nus. R. Ex epist. ad Titum III. II. , re tuis hominem ps unam, fec-dam ccrreptionem devita ,scient quia
subterfui es, quidnimodi es , ct d linquit , cum sit proprio judicio eou-demnatus . Quibus verbis Apostolus precipit Ilio, ut haereticum devitet, quod certe non saceret, si esset intra Ecclesiam , cum pastor non debeat evitare , sed potius curare cos , qui sunt de suo ovili. Item ex Concit. Nicaeno cap. I 3. R 19. permittuntur haeretici redire in Ecclesiam , si vel lint; ergo ex Concilio patet lia reticos non esse intra Ecclesiam : quod ulterius probatur, quia Ecclesia esti Congregatio fidelium , haeretici aut tem non sunt fideles. Tum quia, quii vult osse de corpore debet unionem nullan habent unionem cum corpo re, scilicet cum Ecclesia, neque cum capite, scilices cum summo Pontifice , cui non obtemperant, Ergol non sunt membra Ecclesiae. PHIi.oppo Nus Joannes, Ale andrinus, Constantinopoli degebat circa annum 3 s. ubi literarum seientia celebris, contra Severum,& Proclumh.ereticos calamum acuit, sed eorum errorem impugnaturus, in errorem
impegit Trit licitarum, illorum siquidem, qui tres Deos admittunt; edito etiam tractatu contra Concilium Chalcedonense. Leontius,profestione Monachus, Philopponum impugnavit : Ephrgin Episcopus Theopoli, &Georgius Pisidas , etiam contra eun dem seripserunt . Ex Suida . I. Docebat, tres esse Deos. R.
Ex illo Joannis . Tre uni, qui I simonium dans in caelo, Dore, Verbum,
sunt. Vide Gotiescastus . a. In resurrectione animas as sumpturas corpus diversum ab illo, quod in vita inserinaverint. R. Ex verbis Job. I9. Rursum circumdabor fleue mea , ct in carne mea videbo Deum meum, quem visur Isum ego i e , or oculi mei covi Huri ut, ct non alius: quae V e ba adeo manifeste convincunt Philopponum, ut superfluum sit alias rationes , & congruentias adducere, ad probandum unumquemque in suo proprio corpore resurrecturum. Tum quia Christus in proprio cor-:pore resurrexit, in quo & cicatrices
apparuerunt: ergo cananes ad imitationem Christi in proprio corpore resurgent. Tum quia illud corpus debet vel glorificari , vel puniri, i quod fuit instrumentum vel bonarum, vel malarum aditionum: ergo idem corpus, quod cum anima in hac vita unum secit con post uni, debet
3. Dixit, saeta unione duarum naturarum in Christo , non ampliust duas , sed unam tantum ci inpolitami remansisse naturam . Hinc creditur,
98쪽
i Mono physitarum ducem extitisse , aliuibus, R Monothelitae pullularunt. R. verbo Monoph tae. PMiLOsTOR Gius, discipulus Eunoinii, cum Magistro in impietate non impar, suique Magistri praecipuus encomiastes. Ex Niceph. lib. a.
qui a Petro Fullone constitutus Episcopus Hierapolitanus , nominatus est lPhiloxenas.
In Concilio I. ateranenti sub Leone lX. saetum est decretum contra nonnullos Philosbphos , qui animam rationalem esse mortalem , aut unicam in omnibus hominibus asserebant. Occasionem autem praedio te sanctioni dedisse dicitur Petrum Pomponatium , Mantuanum , qui Bononiae philosophiam docebat , secundum quam ostendere nitebatur, animam rationalem esse mortalem ; ex qua doctrina juventus in viam perditionis abibat. Caeterum, animam rati nalem esse aeternam, probatum est
contra Arabes. Hisce Philosophi dicti sunt Pol onatii ic lusces, eo quod religionem philosophando, hoc est solo rationis lumine discurrendo definiendam, & eligendam esse contendant ; a quibus prscavendum monet Apostatis ad Colo C cap. a. ver. 8. plura enim Philosephi ς principia , deserui comprehensionis nostrae,dum ultra sensbilia progredimur, decep- tioni, male intellecta, inserviunt et lConstat enim quod ex illo principio, ex nullo nihil sit, tollitur mundi lcreatio , nisi sapiens Philosi,phus animadvertat, principium illud ge- lnerabilium rationem non excedere,
i neque ad creationis virtutem attini gere ' Ex alio principio: A privatio-i ne, ad habitum non datur regressus, tollitur corporum resiurrectio , nisi quis noverit principium illud solani naturalis actionis activitatem comprehendere . Quod idem intelligendum est de illo : Aceldeniti es inhaerere subjecto ; alioqui tollitur existentia Corporis Christi in Euchari-
stia sub accidentibus separatis a sub- ljecto . Sic de aliis principiis Philosophicis naturalibus discurrendo,quq lcum intra terminOS naturae vim veri- ificativam, & illativam contineant; atque ex humame scientis experimentis, sive observationibus oriantur : locum non pollunt habore in rebus, quae sunt supra , quibus nequaquam contraria sunt; sed nec illas attingunt . Eiusinodi siunt fidei Catholicae mysteria; excedunt enim natu- iram , Sc omnia naturalia principia; sicut & proinde omnem naturalem cognitionem . Et sicut ex naturalibus nulla est illatio , aut consequutio ad supernaturalia; ita neque contra su pernaturalia .PHi LuMENA . Secundo curren- II.
t te seculo fuit quaedam puella, de qua l
i quam velut i prophetissam secum du-l cebat Apelles hsreticus, & cum esi lset a doemone agitata , eandem divi- l ni ius inspiratam ad praenuncianda lsutura Apelles asserebat. Fuit pro- linde auctrix haeresis Apellis , & in
postribulum elapsam, eandem Apelles habuit in deliciis. Γjumeni Philumens Severum haeresiarcam usum esse piastigiis , di divinationibus, sunt qui asserant : nisi sorte aliam lsuisIe, ab illa Apellis diversam, dicere velimus. Vide Tertuli. de Praeseripi, PHYTONissae , scribunt alii l XI. Pistonissae. Mulieres quaedam sic dictae, quia se sciscitantibus de suturis
eventibus dabant responsa , unde orium habuit Phylonissa hqrelis, cujus
siectatores velo mulierem cooperientes , ab ea de rerum eventibus perquirebam responsa; dictae sunt etiam iPhytonistae Uentriis uae, & Graece
Enrasrimithα, eo quod ore vocem non edentes, quasi per ventrem loqui videbantur. Phytonissam,Samuelis animam ab inseris excitasse, asse- irunt aliqui graves viri. Historiam isaeli hujus habemus i. Reg. cap. 28. Sed quid in rei veritate fuerit Samuelis apparitio, nullatenus crinstat. Videat, cui vacat sacros expositores,
99쪽
inter quos Cornelium 1 Lapide , di maxime Augustinia Calmet, in singulari distertatione de hac re in i . Regu, ubi rem eruditione sibi consueta pertractat . De I)hi tonitiis agit Phi
sa teno dicti sunt Pauliciani , a Photino Pauli Samosi teni discipulo, dictii sunt Photiniani. Fuit etiam Photii nus nuncupatus Scotinus; quare ejus siectatores, etiam Sc t uui ab aliquibus appellantur. Vixit circa medium seculi quarti, & cum vivacis esset ingenii, dicendi scribendique peritia excellens, in Graci , & Laii-ua lingua eruditus , ad Sirmianam Ecclesiam communi plausit suit aspii impius, quam primis sui Episcopatus annis laudabiliter rexit : Sed inhaereticorum siensius postmodum corruens , Sabellii , Pauli Samosatent, Cerinthi , & Ebionis renovavit error s , quare in Concilio Sardieensia Catholicis, in Sirmiana ab ipsis Arianis damnatus suit, ipso Ebione actus deterior; non modo enim Je. sunt Christum purum hominem ei se
assirmabat, ex Maria, quemadmo-d sim Sc caeteri homines natum, sed
tunc selum Christum dici potuisse,& esse coepisse asseruit, cum Spiritus sancius super Jesium in Iordane descendit, negans Verbum ab . aeterno genitum, & in tempore in utero Virginis incarnatum , quos errores
j,m alibi abunde refellimus. Vide Vincentinum Lirinensem, qui diffuse de Photini haeresi, eiusque condemnatione sternaonem instituit. Pisorius, Grarat schisinatis ante signanus, nobilitate insignis, literarum scientia celebris, Imperat ris a secretis, & Proto spatharius, Magni Patriarchae Tarasti nepos, ita ut de eo jure dixeris, quod primus esset post Imperatorem in universol Orientis Imperio , nihilominus ambitione seductus, sedem Patriarchalem Constantinopolitariae Urbis am-l bire coepit, & tua fretus potentia, i legitimo possessore exclusi, , sex diebus ad omnes Clericales gradus a D sumptus, in locum Ignatii Patriarchs legitimi suit in trusus ; a Gregorio Syracusano Episcopo , ja in pridem
X communicato, di a Sede deposito consecratus Episcopus: ad SP dem asi
sumptus , sive potius per vim Sede Episcopali potitus, dire exagitavit Ignatium legitimum Γ piseopum , aliosique Ignatii sequaces. Interim I .egatos misit ad Nicolaum Pontilicem , pro communione obtinenda , &l Concilio numerosissimo congregat , Ignatium Glemni ritu exaudi oravit, Legatosque Pontificis per vim,& me
tum coegit sibi adhaerere , fallatis etiam Nicolai Papae litteris . Ut ab Ignatio consessonem legitimae suae
depositionis extorqueret, eundent multis cruciatibus vexavit: proinde a Nicolao Papa excommunicatus, ausus est in eundem Pontificem, omnesque Pontisci adhaerentes excommunicationem retorquere . Futiles
criminationes in Ecclesiam Latinam Ananiavit numero decem , quarum insubsistentiam breviter, & erudite ostendit Spondanus ad annum 867. Q iii propter a Balilio Imperatore a Sede dejectus, adversus Ignatium ab Imperatore restitutum, Legatos misit ad Romanum Pontificem , a quo ejus acta damnata suerunt, & scripta combusta . In octava Sunodo Constantinopolitana anathemat iratus , & ini exilium pulsus, ubi versutus homo, ut iterum Sedem Constant inopolitanam obtineret ad dolum recurrit,sctaque scriptura , cujus interpretatio stabat pro arbitrio Photii, in hac multa bona 'mperatori inaugurari tinxit , & cum Principes adulationibus facile aurem inclinare soleant, ab Imperatore , ob sibi propitiam interpretationem scripturae, a Photio
fictae, &pro libito Photii factam, iterum post decennium ad Sedem Pa
triarchalein, ut optaverat, revoca tur . Mortuo interim Ignatio, confise
mationem a Joanne Papa VIII. quaesivit. Sed cum eius se in Joannis Pontificis litteras Photius salsasset, elusique legatos in Pseud Synodo, quam octavam salso nuncupabat, sed lixisset;
100쪽
XV. vestitia a Pontifice cognita, iterum damnatur, una cum sua Pseudo-Synodo a Joanne VIII. N a Leone Imperatore iterum in exilium mittitur. Plura scripsi ad probandam Processonem Spiritus sancti a solo Patre, quare sebi sinatis signiser sies iis est. PHRYGEs , ad sectani Montani attinebant: sed ultra Montani blasphemius, nova haereti a caeteris Montan illis disternebantur, in qua prout refert Tertullianus de praescriptione
i. Christum esse Filium, & Patrem . R. Ex pluribus Scripturs I cis , ubi Christus de Patre loquitur tanquam de persona a se realiter distincta; ubi asserit se missum a Patre ubi dicit : Vado ad farrem ; quod si Christus esset Filius, & Pater, Christus se ipsum inisisset, & dicendo:
Vado ad Rutrem , iret ad se ipsum, quae implicant . Tum quia Christum orara Patrem , multis Euangelii locis firmum habemus ; nemo aut in seipsum orat. Tum quia , propter oppositionem relativam, qu gest inter Genitorem & Genitum, implicat, Christum esse Filium, & Patrem . PICCARDI . Piccardus ex Gallia oriundus, huic sectae nomen dedit, Se Adamitarum se ani in Bohemiam invexit anno i i q. Omnibus tam Catholicis , quam haereticis fictus exossis , ob suas turpitudines suos enim sequaces utriusque sexus, nudos incedere voluit promistua eis relinquens connubia, docens omnes limmines servos esse , & tum ex sua secta progenitos esse liberos . Ortum habuit haec liae resis , cum facta dissensone inter Hussitas,incilix linos,aliqui ab iisile in se segregarunt, tempore quo Piccardus transmisso Rheno,per Germaniam in Bohemiam penetraverat , ubi utriusque sexus multitudinem , praedicata libertate sensiis,facile ad se attrahens, occupata cum suis sequacibus quadam insula, ibidem adeo libidinosiam vitam dueebant hujusnodi perditionis viri,& mulieres, ut Zistha, quamvis scelestus,eorum impudicitiam cum serre non possiet , expugnata insula, Ad1mitas , sive Piccardos omnes gladio,& igne deleverit, duobus tantum reservatis , ex quibus gentis superstitionem cognosteret. Lx hist. Bolietu. Hujus sectae infanda scelera usilue adeo fama vulgavit, ut inde putetur
actiones impudicas, & inverecundas lappellari consueville in Hispaniis
Pi CE Ni Mus Jacobus miseris XVII. parentibus, & humili loco natus ii Helvetia , Basileae alieno subsidio vi- lctit cras, studiis operam dedit . Per- spicaci ingenio, tertilique me inoria
a natura ditatus, controveritarum
studii, potissimum incubuit; qui prinpter minister constitutus in Oppido Milum dicto, librum composuit cui titulus: Alologia Reformatae religionis , contra quem plures scripserunt,& prςcipue eruditissiimum calamum acuit Euius Cardinalis Gotti, ardinis Praedicatorum, duobus editis libris inscriptis: La pera Chissa di Cristo. Vivere desii Piceninus initio pra-ientis seculi decimi octavi. PiLNTEs , a pietale quam affe-:XVII. ctant nuncupati, cadente neculo de- lcimo septimo,potissimum in Saxonia, in Urbe Halla invaluerunt.Secta i unt Lutheraui, sed admittunt Purgatorium , & exteriori pietati summe dediti , omnes externi cultus vanitates reiiciunt, a publicis spectaculis, chorsis , lauti silue conviviis abhorrent . Vide verbo 'an ev. PisCATOR, nomine Ioannes, Pa- l XVI. tria Argentinens s , diversus ab eo, de quo actum sub nomine Joannes Pitcator , inter Protestanies celebrio- iris nominis suit, quem impugnavit lConradus Worstius , minister ilia, lHollandia ineunte seculo decimo lseptimo: de quo etiam prolixe s monem instituit Gaulterius . Pii- jcator itaque artium magister, &Calvinianae Theologiae in stholta, Hebernens professor, scholarum re t formationem affumpsit, cum in haci re sibi plus caeteris divinitus esse rconcreditum gloriaretur ; proinde si in suo g nere bonos auctores, licet