De Platone prae-socraticorum philosophorum existimatore et judice

161쪽

αδε tu δοκιμον μοὐσα v, μηδ' αὐηθίω ἡ τ ῶυ Θαμύρου τε κα 'Oρρέως i μυωv, mani se Stum est, haec nomina duntaxat exempli causa asserri eorumque loco etiam Sirenum an tu usurpari potuisse. '

Ea quae huc usque apud LATONEM de Orpheo

invenimus tradita, vix savere videntur EBERI AEntentiae videamus igitur, utrum contra valeant quae

hic Legum locus exhibet.

WEBER, ut opinionem Suam probet, contra oppositam LoBECKII sententiam duo potissimum profert argumenta: I'. quod ex ipso verborum contextu appareat, ad poetam Orpheum respici, non ad Cantorem Solum, cum manifesto agatur de ερο iς ποιημα τι 2' quod non quadret ad OBECKII En

tentiam vocis quae est ἱμὸος definitio, quam ipse PLATO exhibeat Legg. p. oo B. )Argumenta haec non multi pretii esse mihi viden

tur. Primo, quod, ut posterius assirmet, addit WEBER:

.Hymnos egeichnet also nichi die elodie allein sonder das in elodie geselette Gebet ' refutat quae non contendit LoBECKIυς immo diserte is dicit pag. 389: Loquor de iis, qui literis consignati sunt.

162쪽

Nam poetarum frinci m deorum laudes cantu celebrasse ortasse jam tum creditum est, quum nomen ejus in Graecia inclaresceret ' Sirene autem, quaSexempli causa affert LoBECKIUS, carmina canere ab

ipso PLATONE dicuntur. Quid demonstrare conetur LO-BECMUS, ipse addit: Sed homines iteratos legisse aliquid de hoc genere carminum nullo indicio patet. Haec autem quod ad LATONEM, de quo uno hic dicendum est, recta mihi videntur, nec ab ipso WEBER negantur: Ob dies Gedichte christ-lic au egeichnet waren, ob lato si gele Senhatte, itast aus er inlachen Emahnun sicli nichientscheiden. V Itaque vix intellego, quid sibi velit WEBER, haec adiciens. Deinde vero nec ipsa HEBERI argumenta mihi sunt perspicua Scilicet de solo cantu, ita ut verba omnino absint, non agi, id verum quidem est; sed equidem dubito, an tam ineptus sit quis, qui hoc contendere

audeat. Qui canit, carmen canat necesse est ipsum eum esse carmini quod canit a me tia eis h. e. cantorem eundem esse poetam, id quidem necesse non est, Graeco vero Secundum ea quae de Orphei temporibus Sentirent, cecinisse eum carmina quae ipse secisset, arbitratos esse, non iacile negabitur. Ad contextum revocat WEBER sed ipse hic contextus mihi videtur obstare, quominus sequamur ei

sententiam.

Libri octavi Legum initio de religione dicturus ΡLAT primum de sacrificiis diebusque festis disserit.

Atque sacrificia quidem, inquit, totum per annum singulos magistratus pro civitati salute sacere oportet, dies vero sesti ac sollennes secundum tribuum nu-

163쪽

merum duodecim celebrantor cum certaminibus tam gymnicis quam musicis coniuncti Carminum autem, quae eiusmodi diebus estis sunt canenda in honorem deorum vel ad vituperandos aut landandos eos qui certaVerint, poetae Sint non quilibet, sed certi quidem ac destinati, non minores quinquaginta annis boni et honorati in urbe, bonorum operum auctoreS horum carmina canuntor, etiamsi minus sint musica, i. e. dulcia ad audiendum alia vero carmina, a critici non probata, camere ne qui audeat, ne tum quidem, si suaviora sint quibus nulla suisse suaviora araduntur. Thamyrae Orpheisque hymnis. Satis ex his apparet, omne eSSe momentum poSitum in canta non vetatur hoc loco fieri eiusmodi Carmen, non scribi, non eo cani vetatur. Itaque carminum horum cum Orphei carminum conseruntur non verba, non aromenium, Sed cum canun ursonus sonus hic etiamsi carminum quae Orpheus cecinisse fertur et Thamyris, sit dulcior, nihilominus talia carmina non audienda sunt estis hisce diebus. Cum vero PLATONIS aetate carmina extitisse, Orpheo vel Thamyrae adscripta, quorum, non dico recitatorum Soni, Sed cantatorum modulationes tantopere aliorum carminum modo Suavitate Superarent, ut in exemplum sumerentur et proverbii loco asserrentur Τ), nec ullo modo sit credibile nec aliunde

notum videatur '), nihil aliud restat, nisi ut quae hic

a omnino carmina orphica non admodum pulchra habita esse videntur: cf. MOSCHER i. v. Orpheus, col. II P .und so ir den im Alterium

164쪽

I 8 dicit PLATO, reserantur ad illam de Orphei cantus

165쪽

I49 dulcedinem in proverbii consuetudinem venime Stendant iniuria autem impugnare WEBERUΜ, quae XLOBECKII verbis supra allatis' emcit iniuria quoque Xcutere ex verbis LATONIS, quae oculere eum supra vidimus.

Denique reliqua EBERI argumenta minus etiam valere mihi videntur. Nam quod agi de εροῖς

ποιημα τι dicit, primo perpensi ii quae supra allata Sunt, omnino non obstare hoc quominus ita ut indicavi explicetur locus, in aprico iam erit de tota;- μασι agitur Sane, Sed de ποιαρια τι canendis deinde autem non de solis εροι ποtrium Sermonem Se, conspicitur ex iis quae sequuntur: αλλ' σα et αρακροθωτα ποιηματα δοθη τοt θεοt καὶ σα γαθῶ ο-α- ῶ φέγουτ χ επα tuosvτα tu ας ἐκρίθη μετριηκδρα et τοιουτου .et. . Praeterea Orpheum quoque cecinime ἱ- ποιά γαπα, i. e. carmina in honorem deorum cantata fuisse in sabula, satis apparet ex APOLLONII loco, quem Supra laudavimus.

Restat ut de vocis quae est ἡχυος vi dicam. Ea quae de hac asser WEBER, Supra iam tractavi; quae etiam si demonstrarent quicquam, Victamen huc pertinerent mea quidem opinione non licet, definitionem aliquam aliunde sumptam temere ad hunc locum adhibere, cum praesertim definitio haec - si definitionem

a CL Pag. 4s, adn. . . t, inquam; nempe ipsa haec LOBRCKI- non dicere cum ex verbis eis supra laudatis apparet, tum etiam indicare videtur WEBER voce quae est .atio'': ,habe hieratio deno nicht soaehrais Dichter' q.s.

166쪽

Vocare eam licet, LATONIS sit propria, locutio de qua hic agitur, si vera Sunt ea quae supra disserui, proverbii habeat vim. raeterea optime haec definitio quadraret ad ea, quae de Orphei cantu traduntur. Sed etiam aliud quid est tenendum mempe ut angusta haec is, quam habet o si19ος Legg. 7oo B, hoc loco quoque ei sit subiecta fieri quidem potest, - neque id explicationi meae obstaret,

omnino tamen non est neceme: μυος non Solum

omnum, proprie dictum, sed etiam aliud carmen significare videtur. Testimonio est Rep. X 6I B sqq. quo loco Parcae sphaerarum harmoniae ita dicuntur accinere, ut una praeSentia, praeterita altera, futura tempora tertia canat αλλα δε καθημίδας πέριξ δ λυ τρεῖς, ε θρογωέκώπηυ, θυγατέρας τῆς ' αγκης, Μοιρος, λευχειριουούσας,

πραματα ἐπὶ - κεραλων ἐχουσας, Λαχε τι τε καὶ Κλωθώ, καὶ τροπον, i ρινεῖν προς ἡ τῶ titρηvω ὰρμουιαν, Λάχεm με et γεγονοτα, Κλωθω δε α Οα, Aetροπο δὲ ταριδελουτα a.λ. ιιμυει hic emphatice pro simplici αδεis dictum Sin, Sati videtur perspicuum. Simul autem ex hoc loco apparet, quantopere quam in interpretando Legum loco secutus est rationem WEBER, a vero abhorreat nam quod hic arcae μυε tu dicuntur, quis Parcarum liuem mori nosse PLATONEM ex eo essicietySed haec hactenus si est simpliciter breviterque dicendum, quid de loco sentiam, haec mihi videtur esse eius rati : significa ΡLATO diebus sestis, de quibus agit, carmina nonnulla cani nefas esse, lices quam Dissimum sonent id quod tamen non hoc modo exprimit, sed ut Si Poeta imagine vel comparationi usus, qua clarius dulcedinem sillam indicet:

167쪽

scilicet communis erat vulgi fabula, unicuique nota, dulcissima fuisse quae ad citharam caneret Orpheus carmina itaque ad hanc populi fabulam alludens Pro carmina quam dulcissima dicit carmina dulciora eis quae dulcissima fuisse Ieruntam Tham'ae Ompissique carmina. Ita autem locum esse explicandum, duabus PO-tissimum aliis rebus confirmari mihi videtur quarum est prior, quod eiusmodi adhibere comparatione evulgi narrationibus depromptas, omnino non abhorret a LATONIS ratione testimonio est locus quem prius iam laudavi,' Cra l. 4o, Sqq. At ταυτααρα φῶμεν, sit μυιογευες, οὐδέ v δάυρο ἐθελῆσαι ἀπελθάυ

Ut in Legibus, sic hoc quoque loco ad vulgi sabulas spectat LATO; ut autem hic comparationee mythis sumpta indicatur, quam longe a reliquis distent Sirenes, sic in Legibus comparationis vis in

eo potissimum est posita, quod quantopere ORPHEORUM cantu vulgarem mortalium cantum antecedant, aperte declarat nam nisi quam maxime quemvis humanum ΡLATONIS aetatis cantum superarent, vix ulla sententia

168쪽

I5a subiecta esset hisce verbis, carmina nonnulla caninefas esse, vel si Orphei carminibus sine dulciora. Altera Si res, quod nec apud alios LATONIS temporum Scriptores non occurrit idem dicendi usus,

qui Orphici cantus dulcedinem in proverbii consuetudinem venisse ostendit. J Affero EURIPIDI Alc.

οι θ' υπ κώπη χροπομος αν αρων ἔγχοv, πρὶ et ρῶς σου καταστῆσαι βιὸν, a. . qui locus mirum in modum cum Legum loco, qualem quidem Supra explanavi, congruere mihi videtur, nisi sorte EBER ex eo, quod hic ἡαυοim delenivisse κγ, λησαι deos in seros dicitur Orpheus, EURIPIDEM Orphei hymnos cognovisse essicit. Hoc autem cum non faciat EBER, sed ad cansorem Orpheum reserat EURIPIDIS versus, ' non video qui quae de LATONE

Scripsit, scribere potuerit. Confirmantur haec ed. 542 Sqq.: Ma δ' εμοιγε ριητε χρυσος ε δομοις μητ' ' ρεως καλλιο υριν-α ριελος, ει ιη 'πλεως η τυχη γένοιτο Lot. Quae si conseruntur cum aliis eiusdem aut superioris

aetatis poetarum locis, quibus iisdem Orphei cantas

169쪽

similibus verbis laudatur dulcedo vix cuiquam dubium erit, qui in LATONIS quoque loco de hac sit cogitandum, nec ad hunc interpretandum aliud quid

OPuS SSe apparet, cum praesertim hoc modo interpretatus hic locus cum ad alios quos tractavimuS PLATONI locos, tum ad aliorum auctorum testimonia optime quadret.

Denique quod cum Thamyra hic coniungitur Orpheus, id quoque sententiae meae favere videtur, quandoquidem primo nec a LATONE nec ab aliis auctoribus aliena sit talis coniunctio ' deinde etiam

ara λῶν πη τοι λογοισι ον ἐβουλι ν, ἐυ. θ' ἁ ἔλεον. .τ.λ., quibus cum locis conferendi sunt APOLLONII versus supra laudati pag. I 48 : ut videas, quantopere haec omnia cum inter se congruant, tum conveniant cum iis, quae apud PLATONE leguntur.

170쪽

magis quam Orpheus hic ad sabulam pertineat nec carmina ei adscripta PLATONIS aetate nota suisse videantur, in fabula autem non minus illius quam Orphei cantus dulcedo laudaretUr. Haec omnia si vera sunt, verba LATONIS μηδ' αν η διων η τω Θαμύρου τε και 'Oρρειω ύρι-vωυ, non ad certa quaedam carmina sunt referenda, sed ad solam de Orphei cantus dulcedine vulgarem fabulam δ); itaque nec LATONEM Orphicos cognovisse hymno S demon Strant, nec ad LATONIS cognoscendum de Orphicis iudicium quicquam afferunt: hoc unum ostendunt, notam LATONI fuisse Vulgarem de Orphei cantu sabulam nihil ampli US. Doleo quod quae res LOBECΚI manifesta visa est, in hac tam longus esse coactus sum sed me movit rei gravitas et aliorum dissensio. 5. Iam omne loco huc usque tractatos quibus Orphei nomen commemoratur, ad cantorem et sabulam pertinere satis erit perspicuum opera quaedam ipsius aetate nota vel doctrinas ad philosophiam pertinentes a LATONE Orpheo adscriptas esse, nullius horum testimonio confirmatur; non abhorret Legg. 677 C sqq. quo loco Orpheus cum Daedalo,Palamede, Marsya, Amphione, aliisque fabulae personis in eodem ponitur genere nec alio reserenda videntur quae Apol. 4, sqq. SOCRATE dicere supra vidimus.