장음표시 사용
171쪽
Quae de Orpheo in inseris versante hic inveniuntur partim quidem pugnare videntur cum iis quae de hac re affert ERIS ARMENII narratio, Repubi libro
Causa nisi fallor in eo est quaerenda, quod Reipublicae loco, id quod omnino non abhorret a PLATONIS ratione, mixta sunt inter se vulgi tradita et alimrum imprimit ipsius lLATONIS, commenta: ' quae
I Varia hic esse mixta, ex ipsis LATONIS verbis apparet. Nam quod a mulieribus interfectus esse dicitur Orpheus, his sane perspicuum fit, cur Aomo iterum fieri noluerit μίσει το γυναικείου γένους his τὸν ὐπ' εὐμ- θάνατον Οὐκ ἐθελουσ- ἐν γυναικι γεννηθωσαν γενωαι , quam ob rem autem cycni vitam elegerit, id non explanatur; itaque minus accurate GRUPP apud R MCHER . . Orpheus col. II 66, s. 49 sqq. ,Schon in
o. gege die Frauen, um nichi on iner in Medergeborenis merden, das Leben ines Schwanes. J hoc ut intellegatur, conferenda sunt ea quae antecedunt ταύτην γὰρ δή, - την uae ἀεξία ῶναι δῶν, ἔσικασπα α ψωκαι ρσοντο οὐ βίους Ἀλεσιγην τε γὰρ ἰδεῖν εἶναι και γελοίαν και αυριασίαν κατὰ συνηθοαν γὰρ os προτέρου βίον is πολλλα ἱρεῖσθαι ἰδῶν μὲν γὰρ νυχἡ ' - τήν που 'Ο-ως M. .τ.λ. Igitur quod orpheus cycni vitam elegit id est exemplo, pro consuetudine prioris vitae ex maxima parte eligere animos corpora et secundum ea vitas futuras. Cum autem nec odium, quod in mulieres quis habet, vitae consuetudo dicenda videatur, nec praeterea ex loci verbis iam ante mortem, i. e. in 'riore ita, odium hoc habuisse appareat Orpheum, cum suscepisse id dicatur ex morte a mulieribus ei inlata, nec denique - id quod supra iam dixi hoc mulierum odio perspicuum fiat, cur veni potissimum vitam elegerit Orphei animus, perspicuum vero sit, si quis consideret, quae de Orphei cantu tradita essent, et cogitet cycnum haberi solitam esse avem canoram cs. e. g. haedon 84 sqq. καί, ἡ 'νοικε, τῶν κύκνων δοκῶ φαυλιτερος μιν εἴναι την μαντικην, ἶ, ἐπειδὰν ἐωθωνται, μι δῶ Mτοις ἀποθανῶν, δοντες καὶ ἐν τε προσθεν κριν φ et' raras πλισώπα καὶ μάλιστα δουσι, .τ λ. et ad haec TALI praeterea L BREHM, Derleben , Vogel. III pagg. 506 sqq.J, omnibus his perpensis recte WEBR o. l. pag. 33 emcere videtur, an orem fuisse Orpheum hoc loco significari. Quod si ita est, ea quae de mulierum odio adduntur quodammodo sunt Supervacanea, nec alio modo cur addita sint, explicari posse videtur, nisi PLATONEM uulgarem de morte Orphei sabulam omittere noluisse statuatur. Utique fieri posse concedo, ut ipsa PLATONIS verba imprimis illud γάρ - non nimis premenda sint, et verbis κα is συνηDιαν sqq. cur canori
172쪽
de Orphei mors ab Em exponuntii - a mulieribus
eum esse interfectum, satis conveniunt cum iis quae
de hac re Symposio exhibere vidimus: ἐποιησαι οἱ θεοη
discrepant fabula δ); quae vero de Orphei post morum
visa narravisse dicitur ER ARMENIUS, se vidisse
animum qui quondam Orphei fuisset cycni vitam eligentem , haec ad ipsius LATONI mihi videntur doctrinam reserenda' et cum iis quae in Phaedone
alicuius animantis, verbis μίσει το γυναικείου γένους, cur non hominis, sed animatis canori formam elegerit Orphei animus, explicetur. Nec tamen ita omnia sunt perspicua nam Thamyras, quem mulieres odisse non conin1 moratur, hic quoque non hominis, sed animalis vitam sumit. Cf. pag. 58,
I De sola morte haec dico quae de huius mortis eatis addit in Symposio HAEDRU - mortem hanc mulierum manibus illatam poenam esse, a diis propter ignaviam Orpheo impositam , haec a vulgari fabula prorsus abhorrent. Cf. HV a. I. Vide supra Pag. 37 adn. I. a WEMκ- . l. pag. 8 ad vulgi opinionem haec reserenda esse censet antiquitus acceptam, hominum animas speciem habere avium, quamquam de Pythagoreorum doctrinis his quoque cogitandum esse concedit: D ukommen verstreute emerkungen, Me Aristophanes, Aves 564, Plato Republ. 6ao A, o sic die Seel de Orpheus inen Schwan die des Thamyris in Nachtigal Eur sernere Behausun wahit - isellic spieienhier pythagoreische Seelenmanderungstheorie mi herein die aber thre seit Wiede theriomorphe Melenvorstellunge gur orausseuun haben oder Anthoi Palat. VII, a, o de Adler au dem rabe latos Alari: φυκες εἰμι Πλάτωνος ἀποπταμέHε ες ' Ολυμπον missu . . . . die alte denGlauben an die Vogelgestia dermenschenseele Mullic genu erhennen
Haud scio tamen, an sagacius quam verius haec sint dicta nam non solum ipsis loci verbis sic satis explicantur orphei et Thamyrae eiectiones; sed etiam obstare mihi videtur WκlCKERI explicationi, quod aliorum quoque animalium figuras induere dicuntur animae Aiax leonis, Thersites simiae. Si vero respondeat EICΚER, non de avibus solis, sed de animalibus in universum cogitandum esse , ramunnorphe Melenvorsteli genVJ, obicio nec de animatibus solis agi Atalantes animus in athletae viri abiit naturam, in artificiosae mulieris pei Panopei. 3 Utique quid in his sit quantumque quod pro vero probaverit PLATO,
173쪽
de animorum post mortem Statu ac condicione leguntur ' conserenda qua ratione Simul perspicuum fit, cur minu congruere videantur haec cum iis quae
in pologia de Orpheo apud inseros versante dicit PLATO. Utique quae de Orphei Thamyrae aliorum
quid meri matus gratia adhibitum, non facile diiudicatur. CL STALLB ad Rep. X IOB. I CL haedon 8 E sqq. quamquam contendere non ausim, Prorsus
a Apol. 4ω sqq. Vide supra, pag. 33. Ceterum quod ΟΗD Psyche pag. 55, censet Apologiae SOCRATEM certa de immortalitate animorum eorumque Post mortem vita carere opinione, haud scio anno ex hoc quidem loco appareat. Nam quod S RATES duas hic varias commemorat sententias ROHDE .l. , Ent eder mein er bringe de Tod dem enschenuone Bewusstlosigkeit Wie in traumlose Schlas, de einen Ueberganider et in ei andere Leben, in dem Seelenreiche, das ac seinen Andeurungen mi dem homerischen ades mei meh Aehniichlieit in habenscheint Is mi de schimmemden hantasielander de Theologe undineologistrende Dichter. Beide oglichhelten immi eruetros hin, aufei Gerechtigkeit de Waltende Gotter auendound lichi nichi nach eiterem aus Wie solite e sicher Wissen, Was,iemand weis. ''J, id mihi non necessario videtur esse dubitantis, sed potius eius qui omnia quaecunque fieri vel cogitari fossunt, prospere sibi eventura esse confidat. Scilicet Apologia est ora is, non ipsius auctoris doctrinarum exponendarum causa scripta, sed ut aliis persuaderetur; quod ut melius fiat, ab aliorum opionibus saepe est proficiscendum itaque cum duae potissimum de animorum post mortem statu occurierent et occurrere possent opiniones, quarum altera esset, velut in nihilum interitum esse mortem, ut ne ullum quidem ullius rei sensum retineret mortuus cf. Phaedon. 7 A: - δὲ πει - - ψυκης συλλη ἀπιστία παρέχει et σις ρωποις, ἀή. πειδὰν ἀπαλλαγε το σωματος, οὐδαμος ἔτι , ἀλλ' ἐπιών τε ἡμέρα δι-είρηταί τε καὶ ἀπολλύηται, λενι--πσο ἀπσον σκν ' εὐοῖς ἀπαλλαττo iam τἀ σωματος και ἔκβαώουσα ἄσπερ πισο - --ὸ διασκεδασθῶσα ἴχηται διαπτομένη και οὐδὲν τι οὐδαμού , id quod plerique dicebant Phaed. o D ώς φασιν Ο πολλοὶ ενθρωποι J. altera, commutationem quandem esse mortem et peregrinationem animi hac ex sede in aliam sedem 4o CJ, de utraque agit SOCRATES et contenditi mortem sibi, utracunque sit vera, lucrum fore. At cum harum opinionum alterutram veram esse necesse sit, nec alia cogitari fossit, sequitur, ut semper bene eum ipso actum iri veri simile sit non ad suam ipsius revocat sententiam SOCRATES, quippe quae alios non convinceret; sed revocat ad eorum opiniones, qui eum audiebant, quaecunque cogitari poterant: δυῶν γὰρ θάτερ ἐστιν τὸ τεθνάναι ἡ γὰρ Io μηδὲν εἶναι μηδὲ a 'οησιν μεδεμίαν μηδένος ἔχειν
174쪽
animis hic Reipublicae exhibet locus, cum afferri appareat, ut confirmetur illud: κατα συυηθεt 'οὐ προτώρου βιου et πολ λα ψεισθαι, in aprico est, haec nisi exempli causa ad arbitrium sumpti et excogitati non poni, nec ex PLATONIS verbis erici licere, aut ipsum ΡLAΤΟΝΕΜ docuisse aut in sabula fuisse Orpheum
post mortem in cycnum mutatum me.
Quod si ita est, eadem hic res videtur atque in Legum loco supra tractato: LAT ad illustranda ea quae OSuit, Pro consuetudine vitae prioris plerumque eligere animos , plura affert exempla cum autem sabula de Orphei cantus dulcedine esset
notissima, ab altera vero parte cycnu inter VeSnUmeraretur maxime canoras, non mirum est, Orphei
animo tribuisse eum cycni figuram.')6. Iam venio ad nobilissimum locum Cratyl. o BSqq. et qui eiusdem sunt generis hileb. 66 C sqq. et Legg. II 669 D. Hic quidem, ut prius de solo
τὸν τεθνεaτα, ἡ κατὰ τὰ λοιμενα μεταβολή - τυγχάνει ἴσα καὶ μετοίκη- σι τ ψυχρ ros, που τού θένδε εἰή λον τοπον καὶ με μηδεμία ἄσεισίς ἐστιν , θαυμάσιον κέρM A A, ὁ θάνατο .... Eha δ' M oti ἀποδη-ησαίὲ- ὁ θάνατος νυνδε εἰς ι λλον πιπον. .. arit o ἀγαθὸν τούτου - ἄν, ἄνδρες κασταί qua eadem disputandi ratione alibi quoque uti solet: cf. Phaedon 66 E si γὰρ μὴ ou τε μετὰ τού σωματος μηδὲν καεαρῶς va- ναι, δυῶν ιώτερον, ἡ ob μού ἔστιν πιέσασθαι τὸ εἰδέναι ἡ τελευτησασιν .π.λ. Itaque quamquam non nego quae de S RATIS quod ad immortalitatem animorum sententia disserit RoHDE, hic tamen locus 4 Aha cognoscendam sententiam eam vix quidquam afferre mihi videtur melius STA B. Prolegg. ad Apol pagg. 35, 36 ad opiniones populares eum refert. I Cur Ocni potissimum vitam eligentem faceret Orphei animum, nece. g. iterum hominis cantoris, ut explicaret LATO, addidit, nisi fallor, illa: μωει os γυναικείου γένους sqq. cf. pag. 55 adn. I nota erat sabula, mulierum manibus occidisse orpheuin quam cum de huius morte agen vix posset neglegere, hoc modo commemoravit. Quamquam concedo, sic quae de Thamyra dicuntur non explicari. Utique fieri potest, ut Poetae alicuius commentis utrumque nitatur.
175쪽
Crais loco dicam , hic quidem, inquam, aliter res habere se videtur: nam primo ab ipso SOCRATE dicuntur illa λοε δέ που in ' ρεύς nec aliorum is refert opinionem, sed suam psius exponit Sententiam; deinde certi quidam versus ipsis verbis Orpheo adscribuntur: itaque vix mirum est, si ex hoc loco emcit EBER, nosse LATONEM Orphei theogoniam; scilicet post LoBECKIUM ad theogoniam referri solere
hos versus et LATONEM aperte eorum auctorem
indicare Orpheum.' Verum enimvero si sola ipsius loci verba spectamus, vix poSSumus, quin LATΟΝΕΜ Orpheum carminis ipsius aetate noti auctorem facere statuamus. Quod si iure fieret, pugnaret hic locus cum iis, quos huc usque tractavimus quaeque ex iis quae de Orpheo apud LATONEM inveniuntur, elicuimus, his obesset. Sed veram esse hanc WEBERI sententiam, nullo modo probari posse mihi videtur. Et de theogonia hic sermonem esse libenter concedo etiam illud adiungo, apparere ex loci verbis, theogoniam hanc PLATONI aetate Orpheo adscribi et Orphei nomine notari solitam esSe. Atqui hoc quaero numne plura essici licet Numne etiam hoc apparet, ipsum LATONEM Orpheo theogoniam hanc tribuere Non rogo tribuatne revera λsed eum tribuisse, ex hoc loco sitne manifestum λΜihi tersuasi, non AESse.
176쪽
At ipsis verbis scriptum legitur, dixerit aliquis:
λέγει δέ που και ρρεως Concedo attamen nonne fieri potest, ut ita scripserit LATO nullam ob aliam causam, nisi quod vulgo hoc modo laudari soleret haec theogonia Νonne viri docti qui arbitrantur Ho-ΜERUM utSse nullum, tamen scribunt: dicit alicubi HOMERus 8V Non hoc imprimis est quaerendum in ΡLATONE, utrum Scriptum legatur aliquid necne immo vero haec est quaestio, utrum, Si aliter sensisset, aliter etiam scribere debuisset. Itaque ut demonstretur ex LATONIS. opinione theogoniam Orpheo esse adscribendam, non sussicit, ut verba haec λεγει δέ που καὶ 'ορ ρευς scripsisse eum Stendatur me C ei Seest etiam, ut demonstretur, eum si aliter Cen Suis Set, aliter scribere debuisse. Id
quod demonstrari posse nego scilicet imprimis ratio est habenda operum LATONI formae dialogicae, de qua in huius disputationis priore parte diximus: quae imitari solet vitae cotidianae sermonem; hcuius id est proprium, ut evitet omnia, quae non aliud
alio magis ad argumentum pertineant, ne, ut
pheus an alius versus hos scripserit, numne quicquam resert Etenim SOCRATES, Croni et Rheae nomen
I Huius sermonis vim neglegunt, qui cum ARISTOTELE conferentes re TONEM, minus κρωικον hunc esse censent qui quantum apud eum valeat forma dialogica noverit, vix eiusmodi quid sentiet: sorma haec non extrinsecus est imposita, ita ut singula, si deesset, eadem fere manerent: immo ita inhaeret operibus eius, ut ad unamquamque paene dicam sententiam pertineat non scripsit PLATO opera philosopha quibus dialogorum formam imposuit, ita ut aeque bene mitti haec posset; sed revera scripsit Haisos, vitae cotidianae sermonem imitantes quod ipsum est artificis. a CL supra M. Io4.
177쪽
I6I ex Heracliti doctrina explicaturus, Vetusta quaedam sapientia hunc docuisse dicit contendentem omnia meare nec quicquam manere, et fluvii fluxioni comparantem ea quae sunt, bis te eundem fluvium non posse ingredi dicentem quippe simile quid in animo habuisse eum qui reliquorum deorum parentibus imposuit nomina Rheam et Cronum, Cum non temere utrique fluxionum nomina indiderit; nec discrepare Veterum poetarum carmina: Homeri Hesiodi, Orphei Τ hi quae dixerint, et inter se concinere omnia, et ad Heracliteorum similitudinem accedere: τά τ
concinere ολοι), sed carmina ταὐτ'). Quae quinam scripserint vix ullius esse momenti, qui non Videt, cum ne vetustius habuisse ΡLATONEM Orphei carmen Heraclito certo quidem emes possit ex loci verbis λQuae cum ita sint, nonne umbraticam potius doctrinam quam vitae cotidianae Sermonem redoleret,
si troes λέγει Θέ που κω ' ρευς scripsisset AELATO:
178쪽
I62λεγε δέ που και τα ' ρέως καλουμo Mna, Vel tale quid; cum praesenim dicantur haec a SOCRATE, qui dentidem se virum doctum esse neget, itaque minus ad litteram laudantis sint, quam memoriter et ex tempore dicentis id quod ex universa dicendi ratione apparet: οἱ α δὲ και σιοδος, πει δέ που και O. et ad vitae cotidianae sermonem bene quadrat. Accedit, quod non ad quamvis quaestionem Solvendam sunt scripti LATONI dialogi multa sint, de quibus aut non cogitavit LATO, aut certe quae cogitavit non patefecit. Ut afleram exemplum WEBER cum inquirit, utrum Graecum an Thracem Orpheum habuerit LATO, iure quidem statuere mihi videtur, nusquam apud PLATONEM inter Thraces numerari Orpheum, immo multa obstare, quominus numerari
eum censeamus dubito vero annon ex hac re vere
essiciatur, Graecum existimari Orpheum a LATONE etenim fieri potest, ut omnino de hac quaestione non cogitaverit, aut in operibus saltem tacuerit.
Simile quid autem de Cratyli loco mihi videtur dicendum itaque non contendo, ex SOCRATIS verbis
apparere, LATONE theogoniam abiudicasse ab Orpheo, sed uno hoc loco demonstrari, Orpheo adscribi a LATONE theogoniam e qua versus laudati sunt sumpti, id nego.
Quod si de Cratyli loco verum est, multo magis idem de hileb. 66 C sqq. et Lem. II 669 D statuendum
videtur. Nempe utroque loco carminis cuiusdam versus laudantur, non ut sententiam eius qui dicit aliis probari istendatur, non ut confirmetur aut demon-
179쪽
stretur thesis aliqua, ut in Cratylo , sed ut exprimant ea quae non minus recte suis ipsius verbis
significare potuerat is qui dicit. Quae tamen hic his versibus aliunde sumptis extulit, quod eorum sorte in
mentem veniebat ei, haec alio modo laudare ac vulgo fieret, non modo non necesse fuerat, cum iis qui audiebant satis perspicua essent, sed etiam alienum ).
Itaque tres hi loci ad Orphicos potiusquam ad Orpheum reserendi videntur: ad cognoscendam saltem LATONIS de Orpheo sententiam ipsi per se nihil adiuvant. 7. ulto facilius res se habet Lem. I 8 C sqq. es pag. 34), quem locum pariter ad Orpheum et tamquam LATONI iudicium continentem refert HEBER ')nam 'imo hic quoque ut magi perspicuum faciat, quid sibi velit, ad locutionem revocat is qui dicit proverbii loco adhiberi solitam, cum aequo iure quae ipSemcogitaverat, usurpare potuisset, vel omnino omittere locutionem , nam verba αλλα ' ρικοί τινες λεγο-μπυοι tot a.λ. illustrant tantum quae antecedunt,
novi quid non addunt igitur non ipsius PLATONIS Sententia, sed vulgaris quaedam opinio indicatur, id quod praeterea clare apparet addito Vocabulo λεγο- μειοt. Itaque ex LATONIS verbis nihil aliud elici potest misi 4 d. quaenam vita eius
180쪽
aetate non ab ipso, sed a multitudine 'O ρικος βιος dici soleret. Deinde vero haud scio, annon 'Oπικος βως sit idem atque Orphei vita, an potius significet Orphicorum Vitam, quamquam hoc utique dubium est. )8. Denique mihil Tomide Orpheo iudicium tractanti restat ut de duobus dicam locis, a nonnullis viris
doctis huc relatis, quorum tamen alterum non ad PLATONE eiusque opinionem, alterum non ad Orpheum
pertinere puto. Sunt autem Rep. II 364 E sqq. quem locum supra pag. 34 iam laudavi, et Tim. o D sqq. 9 rimo quod ad Rep. II 364 E sqq. utrum PLA-
ΤΟΝΙ occurrere censendum sit hic iudicium necne, imprimis pendere mihi videtur ex hac quaestione: quo reserenda Sint verba φασι nam si ad sola Σεληνης τε κοπι Μουσῶ εγγουω Pertinent, facere Vix POSSumu quin quae antecedunt Μουσαιο κα ' ρεως)ab ipsius qui dicit mente fluxisse statuamus is usaei et Orphei esse hos libros significat musaeum vero et Orpheum Σεληvης τε καὶ Μου vini νους Me, ita con
tendere dicuntur ii, Aut libros hos proserunt παρμ
I Concedo sane eiusmodi vitae consuetudinis auctorem dici solere ipsum Orpheum, ut iam ARISTOPHAN notissim, illo loco Ran. I 3a: 'O-ος, inquit, μὲν - τελετάς θ' ἡμῖν - ιξε νων τ' misati sed βιον ορφικον esse itam, qualem Orpheus egebat, non quam licet eum secuti exebant Orphici, hoc mihi non est persuasum. Ceterum ad Orphieos referre videntur locum etiam RITOR et PRELLER, Historia hilosophiae Graecae', pag. 53 c. , Sacrificia incruenta etiam a Pythagoreis et Orphicis commendantur, V. Plato Leg. VI 8 CP; quod idem sacere videtur DIGESIUS, cum is Fragm. de Vorsokrat Antang. para. 89 sqq. enumerans veterum de Orphei vita et scriptis testimonia, Symp. I79 D commemoret, Legum locum omittat. s. praeterea LOBRCK, Aglaoph. I, P g. 45.