장음표시 사용
71쪽
dum, quod exigit intentionem, quam
etiam dissicultatem non euitant alis constituente Κ intentionem habitualem in
promptitudine, & inclinatione ad actum ex usu, vel habitu acquisito relista; nam, vel isti nomine illius inclinationis, &promptitudinis ex habitu relictae intelli. gunt illam facilitatem ex aliis actibus non relatis ad hunc actum nulla praeexistente actuali intentione de isto, vel intelligunt illam facilitatem praeexistente aliquo actu
non retractato relato ad illam actionem ;li primum intelligant, incidunt in eandem prorsus dissicultatem, cui subiacent assertoreS primae opinionis, quandoquidem illa promptitudo non importat, nisi potentiam licet magis expeditam ratione vias; si secundum; non euitant dissicultatem
iam propos tam in explicando, quomodo haec habitualis intentio contradistinguatur a virtuali, ii etenim dicant distingui per hoc, quod virtualis perseueret in effecitu , non sic habitualis , peto quinam sit hic effectus,in quo perseuerat virtualis i
tentio λ Si dicant ut dicit Madernus in casu speciali de intentione virtuali requisita ad Saetificium Missae effectum illum,
in quo perseuerat , esse accessum ad Sacramentum conficiendum, & alia , quae prae-
ambule fiunt ad illius confecti mem; dicam haec omnia interuenire etiam in eo, qui habet solummodo intentionem habitualem , quicunque etenim ministerium aliquod exercet,sive hoc praestet ex habitu,
sue ex acta etiam moralitεr interrupto, actiones illas praeambulas exercet. Quamobrem adhuc remanet explicandum sum posito adtu praecedente in utraque, quin modo una ab altera distinguatur. Qui vero in v trauue intentione Cren scunt actum praecedentem, sed in virtuali Senistit a Urseuerantem in effectu, non sic habitua R iceardi lem, in varios abierunt dicendi modos, ut volentis diuersitatem inter utramque assignent. Per Rctu Riceardus in quarto dist. 6. q. 3. ara. Σ. dicit
P usi peractum praecedentem produci in potentem his, tia motiua qualitatem , quae quamdiu du pei seu.' rat, intentio virtualis dicitur, & continuora me est mouet potentiam externam in finem me virtualis illum actum praecedentem volitum; ces. intentio. fame vero illa qualitate asserit remanere
solum intentionem habitualem. Sed hunc dicendi modum impugnat Scotus in quarto
eeptibile existimat, quod voluntas possit illam qualitatem in potentia organica
producere, de quando etiam produceretur non cognoscit, quomodo per se ipsam possit paulatim desinere , cum nullum habeat
Alii inter quos Lusus diis. 8. H. . n.83.
sentit intentionem virtualem, ut contra
distinguitur ab habitualiseemper importa re adium Physice praesentem, sed dimminutum, atque hoc pacto procedit. Supponit primo, quod voluntas volitione a tuali expressa intendat conficere Sacra. Seniatia mentum,& tunc asserit esse intentionem Lugi vo- actualem ; Secundo, cum idem Sacramem CO- tum continuate intendatur, sed attenue. M tur intentio, adeout vix percipiatur, tune eedenti asserit, quod licet ille primus actus perse- sed dimisueret, quia tamen attenuatur, dicatur minuto.
non amplius intentio actualis, sed virtualis,& sic hanc virtualem distinguit ab a tuali ratione illius remissionis in ipso actu, & ab habituali ratione permanentiae illius actus remissi. Sed hic etiam dicendi m dus nullatenus arridet primo,' uia imperce ibile videtur, quod ille prior,& ex- prelius adtus voluntatis, in quo consistit intentio actualis, possit in se ipso formaliter perseuerare. Secundo data permanentia eiusdem secundum elle actuale vix posset assignari discrimen inter virtualem, &actualem intentionem, nec ad distinguendum prodesse potest intensio, & remissio
eiusdem actus, cum semper verificaretur, quod intentio esset in actu, adeoque acintualis, quod explicari potest in duobus se
conuertentibus ad Deum per actus contritionis, altero per actum intensum, ut Octo, altero per actum remissum ut duos Hi certo dicuntur iustifieati per actum sormatissimum contritionis, non unus per ac tum formalem , & actualem, alter soIum per virtualem ratione actus remissioris.
Tertio, quia dato hoc docendi modo tolle- Reii rueretur communis diuisio intentionis in ac- haec opi tu.ilam, virtualem δε habitualem, solum mo. poneretur subdiuisio intentionis actualis In exprellam, & consulam, in intensam N& remissam . Tandem imperceptibile videtur, quod dentur actus adeo debiles, α tenues, ut excitari non possint ad suam cognitionem, & ex alia Irarte habeant vim excitandi potentias externas ad operandum, di influendum in opus externum; &per hane rationem eluditur id, quod asserit Arrina toc. xl. , quod tunc est intentio virtualis, quando actus ita est attenuatus, ut vix possit cognosci. Alij, inter quos coninetas sq. art. 8. b. 2. inter virtualem, & habitualem intentionem hoc cognoicunt discrimen , squod virtualis habeat aliquid sui praesen, 'tetis saltem in imaginatiua, non sic habitualis . e .cis Sed hunc dicendi modum Iald improbat ii, i.
Mudemus creassi L. de Sacrament. in genere tua levi
q. ya r. . n. supponens non polle esse habere
aliquod acinale intentionis in imaginati,ua, quin simul se in intellectu, eum ima- praesens ginatio nihil cognoscat, quod intellectus non intelligat, quo supposito asserit expe
72쪽
Quaest. III. De Causis extrinsecis . Art. VI. 3 3
actibus externarum potentiarum relatis
rietia compertum esse nos aliquid operari propter finem primo intentum absque eo, ruod consideremus actu finem, nec attenamus ad media conducentia ad eundem finem, de exemplum assert in eo, qui decreto per actum voluntatis expressum itinere ad determinatum locum in suscepto itinere totus applicaretur cum amico agedo de rebus seriis totum hominem applicantibus, ad eout ad aliud non aduerteret ;hic certe posset consequi finem intentum perueniendo ad terminum statutum, octamen non potest dici, quod primus actus intentionis, vel perseuerauerit in imaginatiua, nec in intellectu. Communior sententia statuit, non esser necesse ad intentionem virtualem, ut con- Virtualis tradi ilinguatur ab habituali, ut prima inconsistit tentio actualis perseuerat lecundum ali-3R Pς ω- quid sui actuale, vel in imaginatiua, vel in .s, 4M ' intellectu, vel in se ipsa secundum esse attenuatum, sed tantum virtute in actibus potentiarum externarum, prout referuntur ad voluntatem intent tuam; Sed quomodo possit perseuerare liaec virtus in actibus talium externarum potentiarum
cessante ipso actu formali intentionis, Glin seipso, de in imaginatiuat hoc opus, hic labor. Pro quo aduerte ad hoc, ut aliqua causa dicatur in sita virtute operari, non esse necesse, ut si praesens secundum sui substantiam , ut videre est in Sole operante aurum in visceribus terrae, quibus substantialiter non est praesens Ad tantum in efflactu ab ipso producto nempe luce , iccatore; quod, si dicas, quod licet Sol non sit substantialiter praesens auro, quod prinducitur, sit tamen coniunctus cum qualitatibus, medi s quibus producit saliena mediate; tunc alio exemplo dicam, quod
etiam non posita coniunctione causae principalis cum virtute produdia , de producti,
vi alterius effectus possit esse effectus tria. ibi a virtute producta, de etiam dis uncta; . hoc videre est in agente producente timpulsum in mobili ad aliquam metam, seu terminum, tunc etenim separata virtute in lapidem imprella sequitur motus, ex vi eiusdem impressionis, seu qualitatis linia pressae, quamuis haec sit separata a proiiciente. Adverte ulterius, non esse necesse,
3 vi virtus illa media,qua intentio praeteri-E Pli ta operatur sit aliqua qualitas distincta , ,h64r' vel producta in Phantasia, vel in aliqua hoe .eri. potentia sensitiva, sed sufficere actus po
ficetur. tentiarum externarum a voluntate imperatos, de non discontinuatos. vel per adius contrarios, vel per moralem interruptio.
nem. Quibus pro notitia suppositis dico, intentionem virtualem ab habituali perhoe disi ingu i , quod virtualis etiam cessaniare actu larmati in se ipso perseuem in
ad voluntatem intentivam non discontunuatis tamen moraliter, habitualis vero in actu praece dente non existente amplius in se ipso, nec in actibus praed ictis propter moralem discontinuationem ; atque iuxta hunc sensum communiter Thomistae iux
ta mentem S. D. tertia pari. q. art. 8. ad
tertium, o fecunda fecunda cy. 8ῖ. art. I S., ct lib. 3. contra gentes e. I 38., Caietanus d. 7 6 art. 8., Vasqueet disp. I 38. c. s.
Sed hic adhuc remanet inquirendum, quid requiratur ad hoc, ut ille prior actus dicatur discontinuari moraliter, sic interrumpi ad effectum, ut in tio habitualis contradistinguatur a virtuali, nec dicatur intentio adlualis perseuerare in virtute actuum potentiarum ex ternarum Aliqui arbitrantur absolute, interrumpi peractiones disparatas intermedias quomodocunque. Sed nimis durum videtur asserere, quod si quis post elicitam intentionem actualem conficiendi Sacramentum , de facta etiam aliqua dispositione praeparatoria, ad ipsum breue aliquod ne.
gotium intercederet, interrumperetur imtemio ad coiit sne nouo actu elicito Sacramentum redderetur inualidum . Quamobrem dico ad interruptionem requis tam ad hunc essectum non susticere actionem intermediam quomodocunque disparatam, de Physicam, sed requiri cum eadem actione disparata , de non subordinata aliquam temporis distantiam, adeo ut nos solum Physice, sed etiam moraliter prior sactus a subsequentibus separetur . Haec Quid re- autem temporis distantia ad interrupti, quir tonem moralem requisita potest cuc, Vcὶ iem a maior, vel minor, prout actio intermedia tuum inis potest esse, ves niagis, ves minus discors ter pia ab intentione coniiciendi Sacramentum aonem. si etenim haec actio esset contraria immediate sine temporis mora induceret in te ruptionem ; si vero non esset contraria, sed maxime abstractiva, adeo ut nullum relinqueret vestigium prioris intentionis, cuiusnodi esset Minnus, vel ebrietas; tunc etiam per breue tempus interrumperet, ad eout requireretur post somnum , α ebrietatem noua intentio ; si vero esset secundum se disparata, sed cum intentione coniuncta reas sumendi actus incae ρ- tin pro conficiendo Sacramento, ut si quis eum praecedenti intentione conficiendi Sacramentum accesserit ad Ecclesiam , sed Vocatus ad aliquod negotium recesserit cum positivo animo reuertendi ad sacrum peragendum, tunc arbitrarer peracto illo negotio, dummodo longum tem. pus non interces terit non intelligi illinia intentionem moraliter interruptam, adeo ut ad validum Sacramentum requiratur
73쪽
noua intentio . His pro notitia suppostis sit
Assertio . Ad valorem Sacrament rum intentio ministri actualis non est necessaria, pure habitualis non est sumaciens οῦ virtualis est nece staria , & silvulsum ciens. Consentiunt communiter Sch
lastici cum D. Thoma terata pari. q. ..art 84 ad tertium.
Probatur prima pars, quia nimis di L
v. scile , quin immo redderetur moraliter
reta quoad eorum valorem Sacra-
in mim mentorum ministerium, si esset necessanto non ria in ministro intentio actualis , quan- est nece doquidem, ut asserit D. Hamas Ioc. eit., seria. non est totaliter positum in hominis p testate habere semper intentionem a tualem, quod etiam affirmat D. Augustinus
lib. I de lib. arbitrio , per ea verba , nopi est in nostra prate tale semper c gliare .. , quod volumus, ergo non est praetanendum, quod Deus optimus maximus voluerit assigere valorem Sacramentorum
intentioni actuali tanquam necessariae, cum suauis ipsius dispositio se accomo-det hominum natur.E, & conditioni, nec beneficia sua, quie liberaliter in homi num utilitatem profundit, obstring. t actionibus eisdem hominibus imp nlii hi libus moraliter. Accedit, quod nimis incertus
redderetur valor Sacramentorum, curria
semper posset dubitari de existentia illius actualis intentionis stante dissicultate eam semper habendi. Probatur secunda pars, quia intentioi, habitualis nec in se ipsa , nec in aliquo
Habitua . suo effectu, nec Physice , nec moraliteriis nc perseuerat , ergo non est sussiciens ad sussis L. Sacramentum valid4 conficiendum. Ami ceden, patet ex differeritia supra a1Iignata inter intentionem nabitualem, SVirtuali ni. Consequentia probatur, quod non est, nec in se ipso Physice, nec moraliter in aliquo effectu, seu virtute non potest in aliud influere, inee alteri et e tribuere Accedit, quod huiusmodi intentio habituali, , siue sumatur pro h hi tu aequisit O nulla praeexistente intenticine actuali de illo determinato Sacramento coniaci iido , siue pro actu prae- existente praeterito, s)d moraliter interrupto potet a que reperiri in dormientibus, cte ebriiS. in quibus non potest dilesussiciens ad Sacramentum emciendum, cum non possit conliuuere actum humanum, hoc est cum humana directi ne elusitum , ergo secundum se non insistitit en &c. Prcibatur tertia pars, quia intentio Ulrtu. lis i Ion nimium dissicilis , nees , T. at auin .in .e conditioni moraliter impossia lassiciens uilis, di ex alia parte est accomoda ad
veram actionem humanam eliciendam, ergo, quia non est admodum dissicilis, nec humanae conditioni moraliter impossibilis non subest illi rationi, ob quam a
tualis intentio dicitur non necessaria , quia vero est accomoda ad veram ac-LIOnem humanam eliciendam, erit sum- ciens ad validum essiciendum Sacramentum , quandoquidem illa intentio semeit
ad hunc effectum, ex qua sequitur actio humana. Quod autem intentio virtualis sit sussiciens ad actionem humanam ex eo euincitur , quia actio humana per hoc habetur , quod fiat cum dire Ilone mediorum ad finem , talis autem est intentio virtualis, cum sit acius voluntatis diredius a ratione , qui aetus quamuis non existat formaliter in se ipso, existit tamen in motu, quem Caulatin potent ijs exterioribus relato ad talem finem. Confirmatur , quia non est assignabilis alia intentio , quam actualis, virtualis, & habitualis ; prima non est necessaria, ut probatum est in prima parte ; tertia non est sussiciens, ut ollensium est in probaticiae secundae partis , ergo
secunda utpote media inter utramque
erit necessaria, & sufficiens. Contra primam partem assertionis nostrae congerunt nonnulli argumenta aliqua ad euincendam necessu atein intentionis actualis& primo, quia actio, qua
quis conlicit Sacramentum debet elle libera in se ipsa, nec sum cit, quod sit libera in causa , sed non potest esse libera in se ipsa, nisi in illius actione interueniat actu aliqua intentio, ergo occ. Maior ex eo euincitur , nam, si sussiceret libemtas in causa etiam actio dormientis, &ebrij postet esse humana , & suffciens,
quod nemo admittit. Minor etiam probatur , nam non existente actu formali soluuna libero tota libertas elIet in potenti js ex- tur raternis, quae non potest esse, nisi in causa, tiones
cum potentiae externae non sint forma suaden-liter liberae ., Secundo. quia intentio su D ςs ς:)ς
ficiens ad Sacramentum conliciendum, debet es la causativa gratiae; ut autem sit tensione talis, debet elle actu . ergo talis intentio actualem debet este actu , quod stragis ex eo euincitur, quod potentiae externae non possunt percipere intentionem , quae actu
non sit, nec ab illa recipere impulsum,
ergo, ut moueant irri exigunt intentionem
actu. Ierito, quia nim postulat operari potentiae exteriores , nisi dirigantur per imperium superioris , ergo semper actu debet interuenire tale imperium , nam eodem cellante, cellare debent, fit potentiae direetae . Sed haec omnia argumenta
unica responsione eliduntur . si dicatur sumere ad ea omnia existentiam intemtionis
74쪽
Quaest. IV. De Subiecto. Art. I.
tionis virtualem ; nee in ordine ad primum sequitur , quod actio esset tantum libera in causa, quandoquidem licet potentiae exteriores non sint formaliter liberae in se ipsis, important tamen libertatem, prout faciunt complexum cum intentione libera virtualiter existente; nam
ita sunt sormaliter liberae, ac si actu ecset intentio libera voluntatis; nec in hoc currit paritas de actione dormientis,&ebrij, quia in illo statu illae actiones non sunt hominis liberi, sed ad instar actionum brutorum, cum in illis sit impeditum
iudicium ; Tec maiorem existentiam , quam virtualem exigit hoc, quod est esse causativum gratiae, potissimum eum ver femur in causis moralibus, quae non exigunt coexistentiam Physicam, & quamuis potentiae exteriores non percipiant intentionem, quae non sit actu, a qua coegnitione mouentur ad operandum . Eadem ratione non exigunt ex necessitate ad sui directionem imperium voluntatis actu extilens, sed suffcit, quod habuerint, di virtualiter perseueret. Circa hanc intentionem, Sc eius qualitates esset examinandum hic primo, an talis intentio debeat esse directa, an suD. 4 ficiat indirecta, & quomodo, an debeati .uz ςiiς absoluta, an sussiciat conditionata, ei, ,'u an suffciat, quod fuerit posita temporetentione sinae mentis, quamuis ante opus Sacra- remissiue menti superuenerit dementia , vel furor in ministro , an vero requiratur, quod compleatur opus fani mente perseueran te, an debeat esse ad timeriam determi
natam , an sum ciat, quod sit ad indeteriminatam , an debeat esse praevia , vel concomitans, vel sussiciat subsequens, an relata ad prauum finem extrinsecum inualidet Sacramentum, & alia his similia; sed quia memini me de his late egisse , , dum de Sacrificio Mil q. R. art. 3., Cr per totum, ideo Lectorem ad ibi dicta re
De causa materiali se biectitia
i Vm Sacramenta, si exeipias Eucliaristiam consistant in actione transeunte, exigiunt non soluin principium efficiens, a quo producantur, sed etiam subiectum in quo recipiantur , ideo examinatis in praecedenti quaestione iis, quae pertinent ad principium effecti itum, nunc seruato ordine in doctrina , quem seruant actiones , &passiones, seu agens, & passii in i
ter se assii mimus examinandum causa in subiectivam, seu subiectit is,
in quo eadem Sacramenta recipiuntur. Hoc autem duplex est alterum
remotum , quod alii appellant Physicum, prout appellat capacitatem praecise secundu in ses alterum proximum , quod alii appeIlant morale , de appellat capacitatem proximam , prout appellat dispositiones ex parte eiusdem subiccti requisitas ad digne, & apte eadem Sacramenta recipienda.
Quodnam sit subiectum remotum, seu si
cundum se capax Sacrament. rum nouae legis.
Varia considerationes eirca titulum . I. Ex in praesentis institutionis etiam de lege
extraordinaria ereatura ιrrationales fantιncapaces SacraMentorum. 2.
angeli, ct anima separata quoad vim, quam halent de facto Sacramenta, funt eorum
Quoad vim essdem commmcabilem sunt ea paces. φ Anama in corpora immortali existentes fune de lege absoluta capaces. s. De lege ordinaria soli Mimnes viatores funicapaces Suram torum noua leus , cro Mnes omnium, si excipiassemnas quoad Sacramentum ordinis. 6.
Incarnatis propter solos homines posita est. 7. Extra stata viae homines de lege ordinaria sunt incapaces gratι seu augmenti eiusdem. 8.
75쪽
obiecta contraria dissoluuntur. P. dignantis giendit iis omnes homines viatores esse remotε capaces . I O. Proximὸ ostenditur non omnes esse capaces. I I. Infantes in utero matris existentes, an simi
.id sentiendum de Dei para Virgine. II.
Titulus, vel potest procedere ex vi prae
sentis institutionis, & de lege ordi-. 3 naria, vel ex vi alterius institutionis, &e siti iaς k'ge e traordinaria , & quidem, si lo
rationes quamur de lege extraordinaria ex vi prae ei rea tia sentis institutionis, hoc est quoad Sactatillum . menta nouae legis de facto instituta, quaestio, vel potest agitari in ordine ad ereaturas irrationales, vel in ordine ad rati, nates existentes extra statum viae,& si, ad rationales, vel in ordine ad Angelos, &animas separatas, vel in ordine ad animas in corpore immortali existentes; rursus, s
in ordine ad animas in corpore immortali existentes, vel ad easdem in statu beatit, ditiis, vel in statu damnationis. Si de lege extraordinaria ex vi alterius institutionis idest quoad Sacramenta de nouo instituenda, quaestio potest referri ad omnes
Incipiendo iam a creaturis irrationalii bus ex vi praesentis institutionis certum Etiam de omnino eligas etiam de lege extraordinavia ex- ria esste incapaces Sacramentorum, oc intra ordi- capacitas respectu ipsarum non solum ori-nam tur x parte eiusdem Sacramenti,quatenus
ratum est sigi vim sensibile, sed etiam ex part h. i. , ut fini sed quem eade Sacramenta ordinatur,ine,pa ex parte Sacramenti, quia Sacramentum era Sa. ideo institutum est in signo sensibili, utc amen, per ipsum creaturae deducerentur in cinr0rum. gnitionem non solum cultus, & venerationis debitae Deo, sed ei iam gratiae habitualis, quam signincanta creaturae autem irrationales sunt incapace ' ut pes talia signa deducantur in cognitionem intelle tualem talis significationis, seu ordinatimnis; ex parte finis, qui est sanitificatio
subiecti cuius sunt mapaces creaturae imrationales. Quoadematuras rationales,nempE An, gelos, fit animas separatas existentes extra An. li natum viae cari=eranus tract. 8. de Saeram. α animet in genere c., . I. n. q. sentit etiam de Iege se paritae extraordinaria esse incapaces Sacra memue iaci o totum, prout de laeto sunt instituta addi- sin t m ta ea r:itione, quia, eum careant corpore,
ρος & sensibus, non videntur per illa signM, sensibilia polle deduci in cognitioncm .siguisitavianis, cuna eadem signa non possint sui speciem illis ingerere,nec actiones
materiales per ma Idrialem contactum
possint eisdem applicari. Si Cacteranus procedat de Sacramentis secundum vim,
quam habent de facto, ree E procedit, &rationes per eundem adductae satis euim eunt ipsius intentum; sed si considerentur eadem sacrameta de lege extraordinari 1, non quatenus solum referantur ad subiee De poss-ta, ad quae Christus Dominus de facto ea. b. li sunt dem non ordinauit, sed quatenus etiam ς Dces . eadem sacramenta eleuet ad producendam speciem spiritualem, sicuti eadem et uat ad producendam gratiam, non video, cur per eandem speciem spiritualem sic a Sacramentis produciam non possint Angelos , ic animas separatas excitare ad cognitionem verae significationis, & cultus Deo debiti cum ex alio capite idem Ca- cheranus non cognoscat de lege extrao dinaria in eisdem incapacitatem augmenti gratiae .c uoad animas in corpore immortali existentes non videtur dubitandum, quia de lege extraordinaria sint capaces secundum se Sacramentorum, & hoc, siue sint in statu beatitudinis, siue in statu damn tionis aeternae. In hoc consentit Cacheranus sic. cit. Ratio ex eo deducitur, quia, licet de facto Beati existentes extra statum viae nequeant acquirere augmentum gratiae, nec damnati primam gratiam, de lege tamen absoluta, fic illis augmentum,& istis gratia non repugnat, εἰ qua numdaremus respecto damnatorum gratiam Ani aerepugnare, non propterea repugnaret su- in eoem. sic. pt ici Sacramentorum, ut etiam videre re t m
est de facto in recipientibus eadem cum moreali obice peccatorum isthalium, qui quamuis φ ii, n- gratiam non recipiant, non tamen dicuntur non recipere Sacramenta .. Ex alio capi te cum Sacramenta eosdem per signa sensibilia possint mouere ad cognitionem, S cultum&c. non est, cur secundum sede lege extraordinaria non sint capaces&c. Loquendo iam de Sacramentis ex vi ab terius institutionis, hoc est de Sacra memtis diuersis a modo existentibus a Deo pr
ducibilibus, & conseribilibus Angelis., 6c
animabus separatis non auderem hanc potentiam Deo denegare , cum etiarn per
signa sensibilia possit easdem excitare, vel inuando eadem signa ad producendam heciem spiritualem, vel excitando easdem
per applicationem talium signorum, tanquam per conditionem ad cognitionem, sic cultum. In his amplius non immoror cum utpote res extraordinariae parum aut nihil conferre possint ad pragentem materiam. Quamobrem me consero ad su- ςbieetum de lege ordinaria ex vi praesenti, Omnes institutionis capax Sacramentorum. homines Astertio. De Irge ordinaria soli homi v)MQr nes viatores sunt capaces sacramentorum nouae legis, & omnes remote omnium, sic tamenia taminas excipias quoad Sacramentum torum Ordu
76쪽
e u apud rituali ingerere Angelis, & anima s se
omnes. Secunda pars est contra sectarios, quorum aliqui volunt solum praedestina
Prima pars ex eo euincitur, quod sacramenta tanquam media ordinata sunt
. m. 60ςm x. ad quem ordinata fuit
Christi incarnatio, sed propter homines, G propter nostram silutem lacta est incarnatio, ergo, & propter eosdem , &j propter eorum salutem instituta sunt etiaRationes Oacramenta . Maior non videtur patritis pro assese ficultatem, quandoquidem Christus D minus venit, ut vitam habeant homines, ct abundantius habeant, S licet Christus Dominus per ipsam solam incarnationem, Sper aliquem actum etiam internum potuerit humanam salutem operari, voluit .i tamen per media supernaturalia con r- mari mediis naturalibus, quibus vita naturalis gignitur, & augetur vitam spiritualem inducere, & augere, sic per Baptismum vitam spiritualem , sicuti per generationem vita naturalis inducitur, induxit, sicper Eucharis iam augmentum gratiae inferre volui C, sicuti per nutritionem augmentum vitae infertur, de sic de cim teris. Minor vero patet ex iis, quae fuse
docuimus in quaestionibus.de Deo ineam nato, ubi quod incarnatio ex vi mamentis decreti ordinata suerit ad homines, non ad Angelos, & ideo in Simbolo Apostolorum dicitur: Qui propter nos Minines, σ propter nostram falutem descendit de Calιs, non auiatem dicitur propter Angelos ,& licet ad humanam salutem dicatur ordinata, non tamen intelligitur ad homines in quocunque statu existentes ordinata, sed pro illo statu, pro quo salutem possint consequi, qui est status viae, nam ubi ad terminum peruenerint ex vi praesentis iustitiae, nee
paratis ; ex eo autem, quod inuoluant significatum grati sonserendae, non possunt referri ad homines extra statum viae, quia in illo statu non sunt capaces stratiae acquirendae, aut augmcnti illius. Quod si dixeris, quod ex incapacitate gratiae , seu augmenti eiusdem acquirenda: non bene arguatur incapacitas recipiendorum Sacramentorum, cum homines etiam existentes in statu viae cum ob ce peccatorum i thalium non possint gratiam consequi, & tamen dicuntur Sacra- Ohiti, menta recapere, unde etiam in praeceden- al qu tibus diximus, quod de lege extraordina contraria damnati. si eorum animae fuerint eor ria ditat poribus unitae, possint Sacrameota reci ivtR pere , quamuis etiam non possint gratiam
consequi. Si, inquam, haec dixeris; statim impugnaberis, quia de lege ordinaria, ubi
non est capacitas ad gratiam, nec videtures le capacitas ad Sacramentum, Cum de lege ordinaria Sacramentum conferatur
in ordine ad gratiam ; de lege autem extraordinaria potest esse capacitas ad S cramentum absque eo quod sit capacitas ad gratiam, cum haec duo de potentia a
soluta sint separabilia quoad effectum,&in aetu secundo, licer non quo
sativam, & in actu primo; I sicuti gratia de lege ordinaria est incompatibilis in eodem subiecto cum peccato laethali, non tamen de lege extraordinaria, de de potentia absoluta , ita Sacramentum licet deuia ordinaria sit incompatibile cum flatu damnationis, non est tamen incompat Lbile de lege extraordinaria, & de potintia absoluta.
Quod si 'lterius urgeas; si ad rationem
Sacramenti sum cre, quod sit causatilium gratiae in actu primo, quamuis ratione status actu non conserat gratiam, cur de
sic reserri non potest ad eosdem homines
existentes in termino,& extra statum viae
unde si existant in statu beatitudinis hoc
sunt quidem dici, quod dependenter a Di- ulna Incarnatione, 6c ex meritis Christi Domini fuerint vitam supernaturalem c nsecuti, non autem quod possint consequi merendo ex meritis Christi. Eadem prima pars secuudo ex eo euincitur, quod tota, de adaequata ratio Sacram mentorum nouae legis consistit in ratione via, de . ugni sensibilis , de in ratione significati, i exe or- nemte graim per illud signum; sed ex eo.
ad Angelos, nec ad animas separatas, eo quia cum sint signa naturalia non possunt speciem sui proportionatam naturae spi-
in peccato laethali, quibus etiam in actu secundo non conseri gratiam Z Certe ratione signi sensibilis non potest repugnare, cum etenim supponantur animae damnatorum unitae corporibus possunt per
signa sensibilia moueri ad cognitione &e. Si igitur ex alia parte potest eme Sacramentum etiam si aetu non causet gratiam, nihil deest quominus de lege Oesinaria possint esse capaees sacra mentorum. Statim impugnaberis, quia de lege ordinaria, sevi praesentis institutionis Sacramenta sunt alligata statui, cui acquisitio gratiae non sit repugnans, qualis est status
Viae, licet per accidens non conseratur ratione alicuius obicis in tali statu remoubhilis , adeoque de eadem lege ordinaria non suntcoii eribilia alteri statui, cui aci
77쪽
uisitio gratiae sit impossibilis, qualis estatus damnatorum, a quo obex ad gratiam non est remouibilis, nec currit paritas de Oxistente in via, Ac recipiente S cramenta cum obice peccati laethali qua-doquidem in isto Sacramenta remoto obice pos Iuni vim suam exercere gratiam conserendo, quod non potest esse in damnatis. Igitur, quod damnati non sint cxpaces Sacramentorum secundum legem ordinariam prouenit ex Diuina institutione ordinante praecise ad homines in statuviae, cum possint hi acquirere finem, ad quem eadem Sacramenta Ent Ordinata non ad existentes extra talem statum, cum finem nullatenus possint consequi. Secunda pars assertionis ex eo euincitur, quia attenta institutione facta a Chri- sto Domino ex natura rei secundum se iis 'hag nullus homo est incapax Sacramentorum, ditur ore si Sacramentum ordinis respectu tamina nes ho- rum excipias attenta, inquam, instituti amnes ne a Christo Domino facta, cum ipse inde- viatores sinit E pro omnibus instituerit sine ulla ellec P - penitus restrictione excepta ea , quae ex ς '. communi Ecclesiae traditione habetur de Sacramento Ordinis respectu stminarum; item attenta natura rei, quia hic agitur de capacitate remota, quae in alio noria
consistit, nisi in potentia recipiendi acti nem sensibilem puta ablutionem in Bartismo, unctionem in Confirmatione, de sic de caeteris, id dependenter a tali actione, vel primam, vel secundam gratiam ; sed quilibet homo viator habet potentiam recipiendi huiusmodi aditonem , de gratiam, ergo tam ea vi institutionis, quam ex natura rei quilibet homo viator est ea-
Dixi remou, nam, si loquamur deprcti xima capacitate, non quilibet homo in ProximE quolibet statu est capax cuiuslibet Sacra-n n om- menti, cum haec proxima capacitas de- Obie.' pendere possit ab aliqua circunstantia, sine qua Sacramenta nequeant recipi, sic nequit recipi aliud Sacramentum a Baintismo, nisi praeuio eodem Baptismo, senequit Matrimonium contrahi, nisi contrahentes fuerint in legitima aetate constituti, te sic de alijs haec tamen non ,
destruunt capacitatem remotam, quae in quolibet homine secundum se potest considerari. Solum aduersus hanc secundum partem nostrae assertionis militare posse videtur duplex argumentum, alterum desumptum a paruulis in utero materno existentibus,
qui eo ipso, quo intelliguntur animati incipiunt statum viae , te dici possimi homines, nec tamen sunt capaces Sacrament
rum ; alterum desumptum a Dei para Uirgine, quae saltem post conceptum Dei ver-
bum habuit omnem plenitudinem gratiae iuxta illud Angeli, aue gratia plera, quM
propterea non videtur ulterioris gratiae capax, 6c per consequens, nec Sacramentorum. Sed utrumque facile soluetur; si dicatur , respectu utriusque adesse pote tiam , & capacitatem remotam, licet proxime ab actu prohibeantur respectu imp dimenti extrinseci, εt quidem loquendo in ordine ad talus animatos existentes tria utero matris, hoc verisicatur, quandoquidem, sicuti infantes, it pueri ante legitimam aetatem impediuntur ratione aetatis ad contrahendum Matrimonium, de per conseques ad recipiendum Sacramentum, de hoc non ex defectu capacitatis remotae, sed ratione impedimenti prouenientis ex desectu legitimae aetatis, qui solum tollit potentiam proximam, ita existentes in utero matris impediuntur ab usu passivo Sacramentorum non desectu capacitatis Pueri iti remotae, sed ratione impedimenti extrin- utero missici, nempEvteri materni impedientis con- tris exi- tactum necessarium ad valorem Sacra- stentes . menti, quod etiam solum tollit potentiam ni proximam ; loquendo vem de Dei para
Virgine dato, quod ratione plenitudinis mentorii. gratiae in ipsa existentis saltem post conceptum Dei verbum non posset augmentum gratiae recipere , hoc esset per accidens , de non per se, adeoque ex hoc notia bene arguitur incapacitas remota Sacramentorum. Dici etiam potest, de forthmelius, in ordine ad istus in utero matris existentes , quod isti non adhuc sint viat res humano modo visibili, de sensibili, qui solum consideratur in hominibus viatoribus in ordine ad recipienda Sacramenta pin ordine vero ad Dei param Cacberamussi traei. 8. de Sacramentis ingenere L c. I. F. I.
n. 6. dicit Deiparam Virginem, quousque extitit in statu viae, fuisse limpliciter capacem Sacramentorum , dc augm nti gra- - . ia.
tiae, sed quomodo pollet dici plena gr xiςν flendue
si posset augmentum eiusdem recipere,ipse Dei non explicat. Congruenter ad superius para virἀdicta, quod scilicet non sit necesse ad vali- gine. dam Sacramentorum receptionem, quod actu conserant Fratiam, sed sufficiat,quod sint causativa eiusdem in actu primo potest dici, quod Deipara Virgo fuerit capax Sacramentorum in actu secundo , quamuis ratione plenitudinis gratiae in ipsa existentis non posset augmentum eiusdem recipere; de ne gratis hoc dixisse videar recole, quae docet D. Thomas tertia parte, dum de Sacramento Eucharistiae,
ubi inquirens, an Christus Dominus in institutione huius Sacramenti se ipse tria
Sacramentatum receperit ,anirmative res
pondet, de postea sibi obiiciens, quomodo potuerit gratiam, vel augmentum gratiae in Disilia
78쪽
imetest. IV. De Subiecto. Art. II. 39
in se ipsio recipere , cum in ipso inhabitaret plenitudogratiae, respondet, quod in ipso in tali lasceptione nulla gratia prouenerit, sed solum quaedam spiritualis hilar, tas , di con latio, quod idem dic de Dei- para Virgine ex suppositione, quod in ipsa gratia auseri non posset ratione plenitudinis gratiae in ipsa praeexistentis.
Quaenam requirantur , ut homines viatores sint proxime capaces Sacramentorum.. V M M A R I U M. Axplicatur, de quibus in particulara procedat
Taruuli ante usum rationis sunt secundum se proximὸ eapaces Baptismatis , Confirmationis , Eucharisia, o Ordinis, non
vero Tamientia , Matrimonii, O Enr ina Vnctionis. Σ. Procedit de valida receptione . Ibid. Emuratur quoad Sacramentum Baptismi ex S. Scripturas, ct Conciliys. 3. incitur etiam ratione quoad Sacramenta confirmationis, Ortuis, ct Eucharistia. φSoluitur quoad ista obiectum aduersantium. F. Εuincitur, non esse proximὰ capaces Sacramenti MatrIm η . 6. Wre item Saeramenti Paenitentia. T. Mee etiam Extremae mmonis. 8.Fusceptio Sacramentorum confirmationis, O
dinis , o Eucharistia non solum respectu paruulo is est valida, sed etiam licita. p. Respectu tamen conferentis esset siticita col-
M, quod dictum est de paruulis ante usum rationis myriligendum est de perpetuo amo
Rationes suadentes posse eonferri Euchar fiam perpetuo amentibus in articulo moris
Probabilius licitd per ministrum nequit c ferra. II. mentibus , qui gavisi sunt usu rationis, ante amentiam exhibuerint signa pa- nitentiae eonferenda est Eucharistia. I Interuenientibus tamen d bus conditionibus, ct quibus. Is Pon ita facilὸ ess e ferenda annua communio, dum existunt in amentia. ISD artunis mortis conferenda est eisdem Extrema Vnctio. II.
HAEc dissicultas sic indefinit E propo
sita potest examinari, vel in ordine ad paruulos ante usum rationis, vel in o dine ad adultos gaudentes usu rationis. Rursus, vel in ordine ad validam recepistionem, vel in ordine etiam ad licitam. De capacitate proxima, siue in ordine ad validam , siue ad licitam receptionem quoad paruulos ante usum rationis late agemus sub hoc titulo ; De eadem vero in ordine ad alios in sequentibus articulis; sed quia a mentes, & furiosi praecipue, ii fuerint perpetuo tales, comparantur paruulis via rationis carentibus, ideo sub eodem titulo de paruulis, ipsi quoque comprehendemur . Assertio I. Paruuli ante usum rationis sunt secundum se prox ime capaces Baptismatis, Confirmationis, Eucharistiae , ω tordinis, non vero Paenitentiae, Matrimo- rumnis, & Extremae Unctiouis. Prima pars
amrmativa intelligenda est pro nunc da si
quoad validam receptionem, nam de lici a proxim4 loquemur in subsequenti assertione. Ea- capaces dem prima pars communithr a Catholicis Paruuli admittitur contra Anabalistas, aliosque , ' i' V βsectarios nolentes paruulos ante usum tim. . rationis posse valide baptizari, nec per consequens suscipere alia Sacramenta. Est item contra Petrum de bruis Gallam , qui primus fuit auctor haeresis negantis capacitatem Baptismi paruulis ante usum rotionis, quem postea secutus est quidem Henricus Gallus Tolofanus; contra quos scripsit D. Bernardus, Petrus clumacensis, oe Ma
Probatur primΛ quoad Baptismum;
nam paruuli sunt capaces Regni Cael rum, iuxta illud, quod legitur Matthaei iv. Sinite paruulos venire ad me; talium enim est Regnum caelorum, ergo sunt capaces Baintismi, quia nullus sine Baptismo potest ingredi Regnum Caesorum. Secundo, quia, nisi paruuli esset capaces Baptismi esset in - . 3. sta tu gratiae deterioris conditiovis, ac gisent paruuli in lege naturq,& in lege scrip- ρ' r ta, quandoquidem carerent remedio Ori- turis, oeginalis, te omni alio subsidio, quo non , Conciliis
erant destituti paruuli in illis prioribus quo
natibus. Tertio euincitur ex antiquissimo Mer mς' vis Ecclesiae, qui usus est tanti valoris,m P quanti est sacra pagina asserenre Apostolo secunda ad Thessalo incenses secundo. Itaque fratres custodite traditiones quas didicistis, sue per sermonem, siue per Epistolas nostras, de Ecclesia uniuersalis in concit. Trident f s. Se . I. statuit, quod qui traditiones contempserit, tum ad fidem, tum ad minres attinentes tanquam a Spiritu Sancto dictatas, & continua successione in Ecclesia construatas anathema sit; nec arbitrandum est, sicuti peruerse arbitrantur recensiti sediarii, esse rei ciendos ob dese tum fidei, cuius Qui incapaces; non, inquam, ita arbitrandum, quia,ut ait D. fu-χUmus lib. de Baptismo paruulorum. Paruuli baptiaati inter credentes reputantur PerH 2. m.
79쪽
' Sacramenti virtutem, & offerentium responsionem; Qui quidem habent virtutem, at non postgni per eam exire in operatimnem , donec perueniant ad usum rationis,& per auditum verbi Dei eam suscipiatu;& congrua quidem ratione hoc inductum
est ex suaui Diuinae prouidentiae dispositione, ne paruuli remedio originalis de
Tandem hec veritas Catholica fuit demnita in Conetl.Lateranensi Di Iotentis III., quod idem habetur in c. I. de fide Catholica, is in concit. Vtenensi sub clemente V., ct in concit. Tridenrisub Polo III. feo. T. cm. II.
Probatur secundo quoad alia recensita ruineia saeramenta, quia supposito in paruulis tur etiam Baptismo ante usum rationis nihil est, quoad quod obitet validae susceptioni Confirina- Sacra c- tionis, Eucharistiae, & Ordinis; non in- ea con--Diuina, quia nec in sacris Script is Lindi u lagitur , nec ex aliqua traditione eomnis die. stat, quod Christus Dominus alligauerit huiusmodi Sacramenta alicui determinxtae aetati, quin immo, ut notat Cacberanind. c. 3. F. 2. n. g. vers. Dixi suscipiendι --
lia , olim conferebatur Eucharillia, Comfirmatio, & Ordo paruulis etiam usu ra
tionis carentibus ; non natura rei, quia
ipsi paruuli sunt capaces gratiae, & augmenti eiusdem, & sicuti sunt capaces Ba
tismatis, non est, cur etiam non sint e
Paces praenarratorum Sacramentorum.
Dices, disparem est e rationem de Baintisinate, ac de his aliis Saeramentis, quandoquidem pro primo instituta est, tan- qu.im dispositio fides parentum , non sic autem constat institutam esse fidem , &- intentionem parentum pro alijs sacra-
i. ' melitis maximis accedente diuersa ratio contra ιie, 'uia cum in Baptismate accedente xium, sumina ratione necestitatis 'rgeat ratio paruulisconsulendi de remedio originalis, nee ipsi pollini aliquem actum elicere,congruum fuit , immo necesse, ut alio medio, nempe fide parentum eisidem subueniretur I eum autem in alijs Sacramentis tanta non si necessitas, cum sine illis paruuli saluari possint, non fuit necesse, ut aliorum subsidio eisdem consuleretur , adeoque donec redderentur ea paces sibi met ipsis
propriis actibus consulendi, seque per rulos disponendi, non debent intcilisi capaces emem Sacramenta suscipiendi, donec fuerint compotes rationis . Sed contra; quamuis Baptismus sit Satramentum n cessitatis, non se Confirmatio, nec Eueharistia, nec ordo, quia tamen haec Sacramenta valdh conferre possunt ad fr- mandam, S augendam gratiam Baptismatis, non debent paruuli eorum benemeio priuari s nec ineffabilis Dei prouidemtia restringenda est ad uecessaria dumta-
xat, sed etiam extendenda ad valdE utili qualia sunt recensia Sacram ta , in qui . busi licet deficiant actus proprii dispositivi recipientium desectu vis rationis v I uisse Deum arbitrandum est, ut validum esset supplementum parentum, vel'Ecclesiae , sicuti voluit in Sacramento Baptismatis.
Probatur tertio quoad secundam partem de caeteris Sacramentis, quorum Paruuli dicentur non este proxime capaces
etiam quoad validum esse;& primo quoad di hia .
Matrimonium ex eo facilε euincitur, quia esse pro- eontrahentes in Matrimonio ex late dictis rame cais in quaestiollibus de eodem sunt minittri pace Sa- eiusdem Sacramenti, sed ministri Sacra 'ntimentorum ex superius probatis ad valide Sacramenta conficienda debent habere saltem intentionem virtualem, cuius sunt
incapaces paruuli ante usum rationis, erugo&e. Accedit, quod Sacramentum Matrimonia fundatur in consensu liberε elicito a contrahentibus, cum hic ex Diuina dispositione sit eleuatus adesse Sacramen
ti, sed consensus liberε elicitus non potest
esse a paruulis ante usum rationis, ergo, nec Sacramentum; nec obesse potest, si dicatur, quod, cum paruuli ex dispositione Reipublicε habeant suam voluntatem minralithe translatam in illam tutorum, sic
ti per eosdem dicuntur inire alios con tractus,& utique validos, & obligatorios, etiam pro tempore, quo paruuli transierint in Elenam libertatem , ita per eosdem possint inire contractum Matrimonii; Non, inquam, obesse potest, quia quoad ea, quae pertinent ad Matrimonium siue
spirituale, siue corporata, sicuti filij non
dependent a voluntate parentum, ita multo minus. pupilli a voluntate tutorum Matrimonium etenim, cum sit summae libertatis, & pariat vinculum humana pintestate indissolubile, videtur institutum in
solo contractu inito ex propria voluntate sormali. Quoad Meramentum paenitentiae non solum ex eo euincitur, quod ad ipsius su stantiamrequiritur dolor de peccatis com- Nee item missi & utique relatus ad Deum, qui non Sacram potest esse in paruulis ante usum rationis, ii Paem- cum hic sit actus voluntrii Huo peccata , tenti e .
commissa detestantur propaee Dei offerulam , sed etiam ex eo; quod in eisdem non possit esse materia remota talis Sacramenti , cum haec sint peeeata , quae non possunt considerari in puero ante usum rationis, cum non possint esse peccata, quae non sint libera ; haec autem libertas ex genere suo non potest esse sine praeuia cognitione, adeoque, nee ante usum rationis. Quoad Sacramentum tandem Extremae
80쪽
arm IV. De subiecto. Art. II. GI
s mae Unctionis ex eo etiam euincitur, quod Assertio III. Id , quod dictiim fuit tria Nςς ξ hoe Sacramentum respicit reliquias meis duabus praecedentibus iassertionibus da γψ id UR Catorum relictas a paenitentia, & est quo. paruulis ante usum rationis proportiona-2' Ahi' dammodo consummatiuum Sacramenti liter intelligendum est O perpetuo amem . .ia
eiusdem paenitentiae prout desiniuit conciL tibus, qui nunquam gavisi sunt usu r, tioni,
Triarat. bess. I m doctrina de Extrema Vm tionis. in hoc etiam consentit Cacberantis trues line-ctione, ergo, sicuti in paruulis non potest loe quo supra n. IL, nec arbitror aliquem dum ostella Sacramentum Paenitentiae ob deseci dissentiri. de P r- tum peccatorum actualium , ita, nec Zoteit esse Sacramentum Extremae Unctionis ob eundem desectum; non etenim ML sunt esse reliquiae peccatorum, ubi peccata non praecesserint. Assertio II. Susceptio sacramentorum
s Confirmationis, Eucharistiae, di Ordinis Respectu noni tum respectu paruulorum ante P ruul usum rationis est valida, sed etiam licita,es 'is' ii fructuosa a est tamen respectu conterita. rentis illicita . Ita in uniuersum cacherinus Liras. l. de Sacramentis in genere c. I. f. L. n. 8. vers dixi suscipiendi vasis.
Ratio quoad primam partem de licita
susceptione respectu paruuli ex eo deducitur, quia ex una parte supposita validitate nihil est in paruulo ante usum rationis, quod ex parte eiusdem possit inficere talem susceptionem, dc ex alia parte ex genere sito Sacramenta valide collata ha beat suos effectus producere in subiecto, in quo nullus reperitur obex ad gratiam;
Sacramenta etenim sunt causae necessariae, quae in fallibiliter producunt suos effectus in subiecto apto ad illos recipiendos, ergo, cum nullus considerari postitobex in paruulo, non erit, cnr respectu eiusdem non possit ei se licita susceptio S, cramenti , & non debeat in ipso suos eo sectus producere. Ratio quoad secundam partem ex eo
.. . deducitur , quod licet ex natura sua nulla tamen . rppugnantia, ratione cuius paruuliseonistε-l non Pollini recensita conferri, adest tati, est ilis me lex Ecclesiastica obligans ad non conlicita is ferenda talia sacramenta, nisi post plenε collatio. acquisitu usum rationis, quinimmo quoad Sacramentum Ordinis praefiniuit certum tempus iuxta eonditionem cuiuslibet ex ipsis, ante quod noluit conferri: & eo grua cerin ratione hanc legem condidit, ne sine propriae voluntatis consensu paruuli obligentur ad onera ordinum, & militiae Ecclesiasticae adscribantur, cum habeant imprimere caractherem indelebilem ratione cuius maxime,si Ordo sit ex sacris,od maioribus impediatur , oc a profanis muneribus, dc algatrii nolito contrahendo, dc ut per proprios actus aptius se di ponerent ad illorum ordinum susceptionem, ergo, si ministri conserant ante tempus a lege Ecclesiastica praescriptum utpote tralasgredientes praeceptum gravitεr peccant. Ratio ex eo deducitur , quia militant Pς ψ
omnes rationes, Omnia iura pro perpetu a - .
amentibus, quae militant pro paruulis ante usum rationis,cum etenim illi nunquam potiti fuerint via rationis, nunquam so
maliter facti suerint adulti, de quoad effectu se quo agitur,non est consideranda aetas, quae mere materialiter se habet, sed iudiciv.n, de usus rationis, ergo in ijs, in quibus paruuli ante usuin rationis sunt
capaces, de in iis in quibus sunt incapaces
erunt etiam capaccs, de incapaces per
Disseultas solummodo aliqua potest esse quoad licitum esse quoad Sacramen- tum Eucharistiae, si peruenerint isti se perpetu5 amentes ad aetatem maturam non p. sis cε-
quidem in ordine ad ipsos, sed in ordineo serti Eu-
ad conserentes, an sicilicet posivit liciti charistis conferre, 6c praecipue in articulo mortis. perpetuo Ratio dubitandi ex eo potissimum proue me ri nit, quod pro toto suae vitae decursu non videntur tanto beneficio pro omnibus instituto priuandi, potissimum cum defectu
usus rationis non possint per proprios a tus meritorios sibi eousulere de uberioai prouentu , dc cum ex alio capite hoe Sacramentum ex genere suo , nec ex vi suae institutionis non sit alligatum habentibus usum rationis, non videtur amentibus pro tota vita denegandum. Accedit,quod potissimum pro articulo mortis vrget prε-ceptum viatici de iure Diuino, cui nequit lex Ecclesiastica praeualere de non comis municandis paruulis ante usum rationis.
Nihilominus sentiendum est non posse lincite ministrum elidem perpetuo amentibus conferre. Rationes, quae euincunt de collatoribus in ordine ad paruulos ante vim rationis euincunt etiam de eisdem in ordine ad ρerpetuo amente de lex, quae prohibet primis, militat etiam quoad secundos; atque ideo iuxta hunc sensum procedunt
Amaga disp. I. μα I. n. 7., cacherou rom. q. tract. 9. de Eucharistra, ut Sacram. lib. 2. c. i. n. I S., nec ea, quae asserebantur
pro ratione dubitandi siquid euineunt, quandoquidem , cum perpetuci amentes
perseuerent in carentia rationis, ratione cuius propterea nequeunt demereri, non
videntur alio sublidio indigere a Sacra- 3mento Baptismatis, id quod nequeant sibi consulere de uberiori prouentu , debent propriae conditioni imputare; nec praeis e