장음표시 사용
211쪽
Adducit postrem Barciatus aliud est armini
dictaim in eodcm lib. 2. de Ponti cap. V Q dvidelicet, itidicare, punire. depon. Cre ad saperiorem
tantum pertinet. Quod qui dom dictum verils muest, ted tbmen ex eo Barciatus secundum dialcctici
suam hunc syllogismum texit. Subiecti non possunt i re iudicare, minis do
nere aperioram rat dii vives Christi ni 'b- iEcti Neroni, D ιι letia 32o, ct cat cris Imperator:bus, Retibus Ethnicis ergo non poterant eiusmodi Imperatores leges dc po=ure. Propositio concessa
est,ismi bini impiis. ει resima velitate nisi n-tur comit maxiιν ex antGedentibus cnsccutioinis pendet, atque ex dumetro cinoi πιι rii, quod dixit Bella mi, iis, Christiano olim iure potuisse deponi re Neronem, Diocleti-nsim, c d quia utribu temporalibus defciebantur,co confictio ab inuisse senis igitui illud est, ct reprehclioneis ancit ne quideatemria. negation ut vera esse neque nr.Him etiaρ. ret ossa opinionui Thom quampipra hoc capite
refutauimus. JRespondeo . Magnus omninb Magister in arte Dialetii ca Barcia ius est, qui unico syllogismo, nosolum Bellai minum prostrauit, sed S Thomam etiam qui Doc totis Angelici cognomento ob eximium sapientia splendor inmerir celebiatur. Ad syllogismum euis in forma sic respondeo. Pr . positio illa, Subiecti non possunt iure deponere supe-τiores, vera est, sed debere teste uniuersalis, ut ialogismus legitimus esset S praeterea intelligi debet imaliter, id est, subiectus, ut subiectus, siue quam diu subiectus est, non potest deponere superiorem,ut superiorem,sive quamdiu superior est. Assur
212쪽
ao C A III. Assumptio autem illa, ouines Chrisdiam erant βοώiecti Neroni, Diocletiano, Euc falsa est, quoniam Apostoli,eoriamque successores, qui Principes erant spirituales, non erant iure subiecti Regibus terr nisMeinde populus Christianus, etiam si alioqui subiectus esset Regibus, Imperatoribus infidelibus,tamen in casu periculi amittendae fidei diuinti poterat iure iusta defensionis excutere iugii Phincipis infidelis praesertim si hcclesia per Summos Pontifices, ita faciendum esse censuisset. Ex his si quitur conclusionem Barciat esse manifeste falsa,& doctrinam S. Thomae, ac Bellarmini, quia Tli tham sequutus est,esse verissimam.
DEFER ITVR ELTERA COMArmatio rationis tertiaeprincipalis.
IN capite vicesimo secundo Barcia ius oppugnat
confirmationem secudam rationis tertiae priniscipalis,quam in meo libro posui ad proba tam Summi Pontificis potestatem in temporalibuS. He eautem erat confirmatio . Tolerare Regem areticum , vel infidelem conantem pertrahere homines
ad uamsectam est exponere Rel tonem euidentissimo pericula. At hon tenentAr Christiani m. nec δε-bent cam euidenti pericul Religio Regem insidelem tolerare: nam ouando it staminum humanum pugnant, debet eruari iu diuinum emis humano: de iure autem diuino est eruare peram dem AEGligionem qua una tantum est ron inuri: de iure a rem maiano est, quod bum aut illum habeamrura sem.'
213쪽
CAP vj a XII. 2ost Ad hanc confirmationem respondet primo par clatus, argumentum non esse in forma syliogismi. sed hoc cauillari elimam neq; ego volui, nec cogitaui redigere argumentum ad formam syllogismi. quod vel ex eo potest intelligi, quod non expresidposui conclusionem, multa inserui ex scriptur
sacra, ex prophanis auctoribus, Me experimentis veteribus SP nouis, quae Barcia ius omisit. Deinde
omissa cauillatione deforma syllogismi, vim ipsa
argumenti retundere conatur, dicens:
s Demus eum optima forma ratiocinationem comi ecise, ct ad vim argumenti restondeamus. Dico e rur propositionem eiusfalsam esse dico inquam, non
verum esse, quod tolerare Regem hareticum, vel in
siletem conantem pertrahere homines adsiectanis am, est exponere Religionem euidentissimo periculo, sed est tantum pati Religionem versari in periculo, tu quod incidit ritis Regis haeretici, aut infidelis , cui iam sine cu9a populi exposita est: sem nutameitis liberanda iustum, ct legitimam remedium, prater constantiam, ct tolerantiam, populosustersit. JRespondeo. Qilando non suppetunt vires Ecelesia excutiendi iugum infidelium Tyrannorum, ut vel e temporibus Neronis, Diocletiani, Constanti I, Iuliani, Valentis non suppetebant: tum verum est, tolerare Regem haereticum, vel infidelem conantem pertrahere populum ad sectam suam, non esse Religionem exponere perici l C, Ied pati eam
in periculo versari sed quando vires suppetunt,&potest Ecclesia, si velit, per auctoritatem Vicari jChristi priuare Regem haereticum, vel infidele ndominio , quod habet super fi eles tum si non faciat, Vero, proprieque exponit Religionem eui
214쪽
aro Ap vj XXII. dentissimo periculo, cum nolit adhibere remedium quod in promptu habet, nisi forte ratio suadeat hoc remedium ad tempus disterre, Malia leniora interim experiri.
Quod autem hic subiungit Barciatus, sicillim si
fuisse Christianis olim deponere Iulianum, Constantium , Ualentem; iam supra copiose refuta tum est cap. 6. 7.&8. neque libet Barciatum imit
ri iiijsdem rebus saepius repetendis. Pergit Barciatus,&ait, s Iam veris ad illud, quod deducit expugna iuris dinivit, ct humavit, respondeo breuiter, illum valde falli in eo, qu)dputet esse ibi eoru ursum, conflictum diuini iuris, inhumalax non sunt enim pugnantia,fruare eram dem, Religionem; tolerare Regem haereticum, vel infidelemeneque alterum de iure diuino est, alterum de iure humano, pt ille putat;sed unt duo pracepta iuris diuini, colere Deum Pera Religione, erube, atque obedire
Regi,qua mulseruari, O expleri possunt. Di merIsuita docent 3
Respondeo. Non ignorabam, seruire,&obedi re Regi esse iuris diuini;& ideo non hoc negaui in meo libro:1ed dixi, iuris humani esse. Vt hunc, aut illuni habeamus Regem iuris autem diuini seruare veram fidem,ac Religionem: quamuis enim iure diuino teneamur Regi parere,dum Rex est; non tamen iure diuino cauetur, Ut Regi nullis de causis Re rium abrogari possit alioqui quotquot ab e dio Mundi Regnis exuti sunt, omnes per iniuriam exuti fuissent neque Ita esset Respublica,aut pene nulla iure instituta Respublicae siquidem veplurimum exactis Regibus constituuntur. Hoc est
igitur quod dicimus, ut tua diuinum struetur do
215쪽
CAp vj XXII. II seruandavera Religione, fas esse aliquando mutari ius humanum, transferri Regnum ab inndeli ad fidelem, quando vel non possit, aut vix possit alia ratione vera conseruari Religio. At rursum excipit Barcia ills. g Id qui m, inquitatotum verum est, iure videlicet humanosteri, ut hic aut ille' Rex. Sed caue lector, ne capiaris omisit bellarminus quod est praecipuum addere enim debuit, At ubi hunc aut illam Regemsemel habemus, de iure diuino est, ut illi in cisti bus causis cum omni honore, reuerentia pareamus. Hac adiectione, quamnema Catholicu negare potest, illud in argumentumprorissus eliditur. 3Respondeo. Iam ante docui, Vbi h mc, vel illum Regem semel habemus, tute diuino illi parendum esse, dum in solio prarsidet. Sed non esse de iure diuino, ut semper, dum Viuit, in solio regali pra sileat nam fieri potest, ut vel ipse se abdicet po- teltate, vel ab alio Rege superatus cadat a Regno, vel haeresis cauis diponatur, & cniocunque modo Rex esse desita at obedientia quoque ei deberi desinit. At, inquit Barciatus. Ux Pestarmini nientia, lib. a. de Ponti scap.ro. noulicet Concilio iudicare pu-ntre, vel deponere Papam nrtentet a turbare, destruere Ecclesiam Dei; sed tantum ei res eremo aciendo quod iubet, ct impediendo ne exequatur polii ratem Mam. Cit nonsmiliter, O potiore etia ratione idem de Regibis etiam ceHeamu,' cum o nip
pulis teste eodem aut ore, lib. i. de Politis. V. Q. se lib. q. a. s. piperiores, ct IudIce in terris nulla habeantnum1 praeterea nonnulia magni nomi Theolo ais visumst Concita Oecumenicu maioresupra 'apa 1 aucto-
216쪽
Respondeo. Si Pontifex Maximus haereticus fi ret, Ecclesiam destruere, abducendo eam a fide Catholica nitore tur; sine dubio deponi,aut certet depositus declarari a Concilio posset, ut colligitur ex Can. Si Pasta; dist. o. cu hoc neque Bellarminus, neque ullus Catholicus negat quare ex hoc ipso potuisset Barciatus intelligere, non esse mirum, si Reges propter haeres in deponi possint, quavis non habeat in temporalibus superiores, cum Papa propter similem causam deponi possit, qui neque in
temporalibus, neque in spiritualibus superiorem habet in terris. Quod autem scripsi in lib.2. cap. 29. Pontificem non posse iudicari,aut deponi a Concilio, intelligitur extra causam hi resis, si vita solum, moribus Ecclesiam perturbare, atque destruere velle videretur. Est autem discrimen inter Pontificem,&Regem qu bd Pontifex nullum omnino in terris superiorem habet, cum sit ille seruus principalis quem posuit Dominus super omnem familia suam Luc. ir .de quo idem Dominus eodem loco dicit, quod si seruus ille male se gesserit, coeperit percutere seruos, Mancit las, manducare,& bibere cum ebriosis veniet Dominus in die, qua non sp rat,eumque seuerissime puniet proinde non vult Dominus, ut a familia, vel aliquo de familia puniatur sed ipse Dominus iudicium deseruo illo sibi
reservat. Rex autem, qui non immediate a Deo Regnum accepit; sed populus in eum potestatem suam transtulit: praeterea si Christianus est, aut filii, Pontifici, ut ouis Pastori, subieetus est,&quamuis
non habeat in temporalibus superiorem aliquem
217쪽
CApur TX G. 3 temporalem habet tamen superiorem spiritu Isin, cuius potestas ad temporalia etiam se extendit ideo deponi a Summo Pontifice, ut Christi Vicario potest. Quod si aliqui viri docti senserunt,
Concilium esse lupra Papam , magis quam Regnum supra Regem non inustum de eorum sententia laboramus, cum ex scripturis, conciliorum etiam generalium decretis centrarium colligatur de qua re satis multa scripsimus in secundo libro de concilijs. Sed forte quaeret aliquis , si Papam lium omniηὸ superiorem habet in terris quo iure deponi potest a Cocilio, vel Ecclesia propter haeresim Responsio est in
promptu, quoniam cum propter alia criminaeij-ciantur homines per excommunicationem ab Ecclesia, haeretici per se exeunt, o recedunt,& ipsi se quodam modo excommunicant ut sanctus Hieronymus notauit explicans illa verba Apostoli ad Titum cap. 3. haereticum esse proprio iudicio codemnatum. Itaque si Ponti sex, quod fieri non posse arbitror, haereticus, vel infidelis, vel Apostata fieret, non tam deponendus, quam declarandus depositus a concilio esset.
Armatio tertiae rationis principalis.
capite vicesimotertio Barcia ius refellere nititur confirmationem tertiam rationis meae teτtiar principalis haec autem est confirmatio:
218쪽
str CAP vj a XIII. Denique re non potest liberari populius elis a iugo Regis fideis, ct pertrahentis ad infidelitatem si Oniunxfidelis liber est ab obligatione manendi cum coniuge insideli, quando ille non vult manere cum θη-i e Cyristiana ne iniuria dei, ut aperte deducit ex
tra de diuorti, ' non emna minor estpotestas coniugis
in coniugem, quam Regis insubditos, sed aliqsanto
Ad hanc confirmationem Barcia ius ita respondet,ut videatur de indiustria intelligere noluisse, in quo vis rationis consistat idq; ea de causa facit, ut Occasionem habeat, multa scribendo, vel doctrina suam ostentandi, vel librum suum locu pictandi. Sed prudens lector facile animaduertet eum extrarem vagari. Initio enim fingit me loqui de coitigio inter fideles contra sto, quorum alter postea in laq- resim labitur quod matrimonium omnino inso- Iubile est,&non recte comparari potest cum Haculo, quod est inter Regem,& populum. Sed mihi nunquam venit in mentem de matrimonio eiusmodi loqui. Igitur locutus sum de matrimonio contracto inter infideles, quorum alter cum ad fidem conuertitur, liber est a cohabitatione, duci iugo coniugis infidelis. Quod autem de hoc matrimonio locutus sim, planum est ex Apostolo,
Innocentio,quos citaui no enim Apostolus, aut Innocentius liberum pronunciata coniugio eum,
qui contraxit post baptismum cum fideli, sed eum qui contraxerat ante baptismum cum infideli, postea conuersus est ad fidem coniuge in infideli
, inquit Barciatus, turandixisti coniugem delem
219쪽
CAp v XXIII. ars delam liberum esse a iugo, aut vinculo, se ab obligatione manendi cum coniuge insideli. Respondeo Me dixi sib, quod Apostolus dixit, intellexisse, quod Apoitolus intellexit Apostoli verba haec sunt: Si quustater habet uxorem v d levi, ct haec consentit habitare cum isto non innitatissam: si qua mulier habet virum in delam ct hic
consienti habitare cum illa, non dimittat risum quod sin sidelis discedit, dis edat:non enim eruituri subiectus esistater, auisoror in huiusimos. Vbi loquitur
de obligatione cohabitandi, quemadmodum ego loquutus sum; sed non intellexit Apostolus per libertatem ab obligatione collabitandi, solam libertatem ab obligatione cohabitandi, manente vinculo, iugo coniugi, sed plenam libertatem cum potestate ineundi aliud coniugium, soluto vinculo, iugo coniugii prioris: hoc eodem
modo verba mea intelligi volui, quomodo Verba Apoitoli intelligunt omines Theologi. Itaque poterat Barcia ius omittere plus quam partem dimidiam huius capitis xxiij. Accedit deinde propius ad rem , sed Vt argumentum soluat, implicat se grauissimo errori, sic
Quodsi de posserioribtu coniugibiu argumentum intestigat, in promptu responsio est ex eadem Innocenti, pistola decretali nimirura inter tales coniuges, non siseratum matrimonium, quantum ad indi solubile coniunctionis vinculum attinet: ct ideo eius 1midi coniuges planam dissoluendi matrimoni, libertatem babent, ut vel mutuo consenseu, sonagrati
220쪽
11 CAP vj a XIII. dism diuortium disssoluat 9 insta Non mirum ergo coniux ad dem perductis a coniugis in insiderutate permanentis consortio O pote state Iibersit cum etiamsi ambo in in delitate mansissent, aque liberum alterutri eorum Disset ab altero recedere, ct matri- momum repudio disoluere ; quia nullum initio inter eos ratum ctfrmum obligationis vinculum intercessit. O infra : Cum itaque nullum inter istos ratum coniugium existat: subiectio politica, ct regalis dominatio inter omnes gentes, ct in omni lege, tam iure
diuino, quam humano rata, probata it quid absurdius, aut ineptius dici potest, quam ilia interse coponere, is argumentum aliquod ab infidelium coni gum societate, iugo, quod excutipro arbitrio potest, ad Regalis imperi, iugum repellendum deducere,
O idem de utroque quasi de planesmilibus iudicare dRespondeo. Mirum est, cur tantus Iu reconsulistus ex uno Verbo Innocentij male intellecto in ta- rem errorem se precipitauerit. nam quod ait Innocentius in cap. Quanto de diuort matrimonium infidelium non eue ratum, non significat,esse solubile ad libitum; sed non esse insolubile omnino, ut matrimonium fidelium : solum enim solubile est in casu Apostoli, ipso Apostolo declarante in ea re
voluntatem Dei . inod autem matrimonium infidelium legitime contractum sit firmum, in solubile, excepto illo casu, perspicuum est, primo ex ipso innocentio in cap. Quanto, iam citato: Ubi dicit, Matrimonium infidelium esse verum matrimonium autem verum definitur,Coniunctio viri, ct
femina indiuiduam vita consuetudinem retines, cap. Illud, de praesumptionibus Vbi Canon istae comuniter eam desinitione approbat,ut etiam Theologi