장음표시 사용
221쪽
Innocentius in cap. Gaudemus, de Diuort expresse
docet, repudium etiam apud infidelea non esse licitum: quod idem habetur in Can. Si quis Iudaica 18. q. i. ubi dicitur apud infideles valere repudium I gesseri, non lege poli.Tertib Concilium Tride minum sessa . in principio: Matrimoni, inquit, mpetuum, in 'lubilems nexum primus humani generis parens diuinis'iritus instinctu pronuntiauit, chines
xit, Hoc nunc os ex sibin meis, caro de carne mea: quamobrem relinquet homo patrem, O matrem , ct adhaerebit uxorissa, ct erunt duom carnerna. Et
certe Adam non de matrimonio tantum Christianorum, sed de matrimonio in genere locutus est proinde omne verum matrimonium perpetuum insolubilemque nexum habet. Accedit quarib, comunis Doctorum sententia: si quidem magister senItentiarum lib. . dist.33. Et cum e sanetuS Bonaventura, Richardus,Dominicus a Solo, ali plurimi docent, ropudium permissum fuisse Iudaeis a Deo per Mosem, Ut minus malum, sed nunqua fuisse licitum neq; apud Iudaeos, neque apud Gentiles. Alij ver,non pauci,ut sanctus ThomaS, ScotuS, Durandus, Paludanus, docent quidem cum Iudaeis ita
dispensatum fuisse circa repudium ad dur
tiam cordis eorum, ut licitum eis esset repudium sed tamen a Christo sublatam fuisse eam dispensationem , ut postea non fuerit amplius, neque Iudaeis, neque gentibus licitum sunt enim Christi verba satis aperta, Marci. s. Qui dimissam duxerit machatur. Se cap. io. Quicunque dimiserit xoremsuam, is aliamduxerit,adulterium commisit su
per eam, fixo dimiserit virum, alij ipsierit,
222쪽
machatur. Itaque excusari non potest arctatus. Qui Τurcarum errorem sequutus, voluit licitum e se infidelibus pro arbitrio matrimonia separare. I ametsi enim Turcae iliaciunt, tamen cum errore manifesto fici inu. Ex quibus argumentum Ostrum, quod frusitra Barcia ius soluere tentauit, misti in is insolubile demonstratur. Nam si licet coniugi fideli propter iidem . religionem disrumpere vinculum, alioqui insolubile, quo alligatus erat coniugi infideli ante conuersionem suam ad fidem: quanto magis licebit populo fideli disrupere vinculum propter fidem, S uesigionem, quo alligatus erat Principi infideli, praesertim si is populum fide- Iem peruertere satagat Debilius enim esse vincu- Ium quo adstringitur populus Principi suo, quamst illud, quo altringitur uxor viro suo, p'rspicuum est,cum vinculum populi ad Prificipem multis de causis solui potuerit,& adhuc possit; vinculum autem uxoris ad virum, apud Christianos in nullo casu solui possit,si ratum,&consummatum fuerit: apud infideles autem iure solui non possit, nisi per conuersionem alterius eorum ad fidem,altero perseuerante in infidelitate.
ta Bestirmini pro potessate Pontificuis temporalibus
I capite vicesimoquarto proponit arctatus
rationem quartam, qua ego usus fueram ad
stabiliendam potestatem Summi Pontificis in emporalibus usque ad ipsos Principes in certis
223쪽
CΑpvj XXIV. tqcasibus abdicandor Haec est autem ratio. Duando Teges, ct Principes ad Ecclesiam veniunt, ut Chri-Hianisant, reciptur tur cum pacto expresse, vel taciato, ut siceptra Ja Lliseiani Chrso, ct Oilicsantur, se Chri si demseruaturos se defensuros etiam bpoena Regni perdendi erg) quando sunt haeretici. aut Religioni obsiunt postsunt ab Ecclesia iudicari, etiam deponi a Principatu, nec sta fiet eu iniuria si
depovantur. Hiucusque recitat Barciatus, quamuis in meo libro plura addantur ad confirmationemi, i ius rationis. Respondet autem admittendo antecedens, Zenegando consequentia gNam, inquitaicet verum
sit Principes ad Fecissam venientes sesceptra' si Christos bi cere, Crare Iusti beapromissa seu tacite,
stu expresie facere, qua BeLarminus commemorat: motamen verum est, nec inde equitur, eos iudicari,
deponipose ab Ecclesia, vel Summai nr ce,ndem
filiant, ct pactum, ac iusiurandum negligant: qui suprema illa Christi iuri dictio, potesta temporalis in Reges omnes, Mundum uniuersum, quam habet, ut Deillius, non competit Ecclesia, vel Pontisto,
sed tantum ista potestas, quam Christin bi Asumpsit,
dum inter homines hMnano more versaretur: at Christus nullum temporale dominium, molestatem usurpauit, dum in terris, ut homo inter homines ageret, ac proinde nec Ecclesia, ut Ecclesia, ne1 Papa, Vt caput Ecclesia, s Vicarius Christi pilam temporalem potesatem, Pt pluribiu explicat, Oprobat idem pir doctis sinus lib. r. de Pontifcap. q. JRespondeo Argumentum Barcta ij cmo mei argumenti consequentia oppugnatur, malam habet cunsequentia, & falsum aptecedes quare sine viri-
224쪽
bus vllis solo strepitu verborum pugnat. Conseisquentia, inquam, eius argumenti mala est,quoniam etiamsi Ecclesia,vel Papa non haberet ex se potestatem Principes lia reticos deponendi, haberet tamen ex ipsa promissione iurata, ex pacto inito
cum ipsis Principibus, quando ad Ecclesiam Christianam admissi sunt id quod exemplo illustrari
potest. quando enim Reges cum Romano Imperio
societatem inibant, Idelitatem illi iurabant Ipostea Rex socius ad hostes Romanorum deficiebat, non existimabant Romani iniuriam se illi Regi facturos reum Regno priuarent: quoniam tametsi ante initam societatem, nullam haberent Romani potestatem in eum Regem: tamen fides data, iuramento firmata potestatem illis dabat. Deinde falsum est antecedens argumenti sarciaiani Vt hucusque satis ostendimus disputatione tam prolixa, ex ijs,quae Barciatus hoc loco admittit, nullo negocio demonstrari potest admittit enim hahere Summum Pontificem, ut Christi Vicarium, eam potestatem,quam Christus habuit, dum ut homo inter homines vixit Christus autem, quamuis noluerit ullum temporale Regnum eripere ijs, qui
ea possidebant, idque vel sibi assumere, vel alijsarz-dere; tamen qui negat potuisse Christum id facere, Euangelium ipsum negat: quid enim est quod idem Christus dicit Ioan. 13. Dedit ei omnia Pater inmaniis Si habuit omnia in manus, certe super omnia potestatem habuit si super omnia potestatem habent, cur non potuit de temporalibus rebus omnium hominum disponere ' Item Ioan.
I ridem Dominus ait Patri, Sicut dedisti ipotestatem omnis carmis Vbi per omnem carnem omnes homia
225쪽
CΑpvj x XXIV. 2M homines intelliguntur. Habuit igitur Christus ho
mo interris potestatem super omnes homines, ac per hoc super Imperatores etiam, leges, potuitque eos, si voluisset, iudicare, punire, Regnis, Imperijsque priuare cuius potestitis exemplum aliquod ostendit, cum daemonibus concessit, ut in ingentem porcorum multitudinem irruerent,eo que omnes in mare suffocandos praecipitarent: n que timuit ne forte iniuria afficeret eos, qui ex interitu tam numerosi gregis, qui ad duo milli aiacendebat, teste S. Marco, cap. S. non leuem iacturam
patiebantur: Iudicauit enim Dominus expedire ad gloriam Dei, videre illa temporali disponeret etiatam cum detrimento Dominorum, ut sciretur quanta multitudo spirituum immundorum hominem obsedisset, quanta faciti late ipse tantum numerum dar monum solo irr perio eieci fictet. Quod addit Barciatus, me docuisse Ecclesiain. ut Eccesiam, vel Pontificem, ut caput Ecclesiae,&ωChristi Vicarium, nullam temporalem potestatem habere poster mera impostura est. Ego enim solum docui, Pontificis potestatem directe spiria tualem esse, sed in directe extendi ad temporalia, atque ad ipsam etiam Principum terrenorum depositionem. Et cur, obsecro, tantum laborat Barincla ius in examinandis, refellendis Bellarmini rationibus pro confirmanda Pontificia potestate in temporalibus, si Bellarminus cum Barcia1 conuenit in abneganda Pontificia potestate in temporalibus Sed libri saepius recti si extant, facile poterit Lector iudicare, utrum ego in eodem libro mecum ipse pugnem,an potius Barciatus impostorem agat, ea sententia nobilis Poetae fretus,
226쪽
xit Apum XXIV. Addit postea arctatus aliam responsionem
quoniam non erat ta stupidus, ut non videret priorem solutionem nullas vires habere. ait igitur es Qua omnia promittunt quidem principes Christo, acceptante promissionem Ecclem, tanquam eius Sponse,in curinsinu regenerantur, aut ipso Pontistoe, non ut hominesed ut Christi Dei ministro vicariam operam presente,ac proinde ipsi Christo per Ecclesiam, vel Papam obligat: principaliter acquetratur. infra: Sapactum conκentum postea neglexerint, aut prorsus contem sterint,ab emolo puniraptisupit,in cuius verba rurarunt, qui omnium rerum temporanium Domianus est, ct ouem prase Iudicem in temporilisusso-Κm babent; non aurem ab eo cui rerum tantummodo
spiritualium, recipiendae promissonis cura commis
Re pondeo. Promissio, qua Principes infideIescum ad Ecclesiam veniunt, pollicentur se fideles
futuros,& Ecclesiam defensuros, neque ab ea Vnquam recessuros,aut eam oppugnaturos, sub poena
priuationis Regni promissio, inquam, eiusmodi principaliter quidem ad Christit in dirigitur sed tamen transgressores non solus Chri lius immedia te, per se punire potest sed potest etiam Christi
Vicarius,qui auctoritate a Christo accepta Eccle-sam regit, transgressores pacti,& iuramenti punirer quemadmodum quotidie videmus, eos qui absenti Regi coram Pro rege fidelitatem iurant: stforte defectionem moliantur, ab ipso ProTege cointinuo puniri:& Clericos, qui absete Episcopo c ram eius Vicario generali obedientiam spondent, si forte contumaces etaciantur, abeodem Vicario earceribus mancipari, plecti. Ali
227쪽
CΑpvs XXIV. At, inquit Barciatus. Raro Rex ipse Vesitatu iusiurandum acceptat, sed ut plurimum per Canceia larium copis exequitur Cancestaritu itaque cum Magnares in verba Regis iurantes ad Duda, ct dignia rates admittit,eas in ciuili admini tratione, ct iurisdictione temooralisub Rege arros obit, qua Pontia sex in Christo instiritualigubernatione Ecclemaeum Principes ad eam venientes interpostos litatis, Opietatis erga Deumsacramento,recipit. Et ut ille quidem clientisemel recepto licetpostea dem stangat.
crimenque committat, quod1 elant i ocant ex nutata causaseudum auferre potest, quoa lius Regis sit, minimea Cancellario concessim ita nea, hic receptos in Ecclesiam Principes, quantumuisgrauiter postea delinquant deique deseriores ant,fiegnis, indignitatibus priuare, aut alio modo temporaliter puiuare
Respondeo. Haec est tota ratio deceptior iis Ba Uaij,qilod Summum Pontificem Cancellario simialem esse ducit, in quo nulla est iurisdictio. Qua diis militudo logi Isime abest a veritate: si quidem Scripturae diuinae veram potestatem, iurisdictionem, eamque amplis ninam, S supremam Pontifici tribuunt: nam quod dicitur Matth i6. Quodcunque
ligaueris , O quodcunq&e flueris, non ostidium Cancellarii, sed officium Praesidis iurisdictionem
habentis sonat.Et illud, Pasie oues mea , Ioan Vltim non officium Cancellari in Regno, sed pol statem illam Pontifici tribuit in Christianos,quam habet Pastor in oves, qui eas Vtique regere, cligare,&baculo ferire,&ad omnem obedientiam cogere potest. Illud etiam quod Apostolus in Actis
cap. ac dicit, attendite vobis, inivrs fregi,
228쪽
in qua os Spiritus sanctus posivit Episcopos regere Eraclefiam Dei non officium Cancellarij, sed officium Rectoris,&Praepositi significat Deniq; illud Mat. . Quis puta est elis sieraus, quem constituit Dom nassuperfamiliansam' non officium Cancellarij nobis ostend t, sed officium Magistri domus, qui
toti familia cum potestate praeest. Quare Summus Pon riseri non Cancellario, sed Proregi in Regno, vel Uicario in Episcopatu, vel Rectori in ciuitate. vel Praeposito in familia, vel capiti in corpore co- parari debuit:&haec quidem a nob: sdicta sunt, si admittenda esset sententia illa Barciaij,quod Principes cum ad Ecclesiam veniunt, soli Christo fid litatem, Mobedientiam spondeant essed ea sententia falsa est, neque eam admittere vlla ratisne o sumus. spondent enim Principes obedientiam, fidelitatem expresse, vel tacite, non Christo solis, sed etiam ijs, qui Christi locum in terris gerunt. Atque huc partinet illa confirmatio argumenti, quam ego rationi meae quarta sibieci, qua Barcia ius in extremo capite vicesimoquarto reserti Scquorsum pertineat ignorare se dicit aut fingit. Ouod autem, inquit,huic quarta rationsubjcite nam non est idoneis Sacramento Baptimi, qui non
est staratus Chrisiosti uire,o propter ipsum amittere
quicquid habet ait enim Dominus Luc. i . Si quis P ni adme,ct non oditpatrem inmatrem, uxorem, adhuc autem, O animam siuam, non potest meus esse discipulis. 'd morsim*ectet,non video nemo certe hoc negat .sed quad inde 'talis rati , non magis adi Bitutum pertinet, quam quod remotissimam ct ut
229쪽
vetet impunefouere quamlibersectam, defendere
baretisos, ct euertere Religionem. est hoc ver imu, se vi dixi,nihil ad institutum pertinet: non enim de
ea re hic quastio est,sed depotesate temporali Ecclem ue Summi Pontificis. 3Respondeo. Quorsum ista pertineant ii quod ad rem propositam maxime faciant, ita ostendo. Fingamus Regem aliquem infidelem ad Ecclesiani venire,& a Barctato institutum ita loqui, Ego ciuis Sanctorum per Baptismum effici cupio: sancte promitto, sceptrum meum Christo velle sub ij cere, Ecclesiam eius pro viribus defendere, tun quana a sancto proposito deficere: protesto tamen, quod
si forte fidem fregero, si haereticus, si Apostata, si
paganus euasero, si Religionem Catholicam persequi, funditus euertere conatus fuero nolo ab
Ecclesia, vel eius Praeside, sed a solo Christo poena temporali puniri: si forte Praeses Ecclesiae per
sententiam excommunicationis me de coetu piorum expulerit; volo ut nihilominus fideles Ecclesiae filij mihi, ut Regi seruire,&obedire teneantur. neqtie ab huius obedientia vinculo absolui ullo modo possint. Quaero nunc a Barciato, an eiusmodi Rex ab Ecclesia, ut idoneus, ad Baptismum possit admitti a Dirmabit opinora sed a prudentibus irridebitur. Nam si quis ciuitate terrena donari vellet, protestaretur, si proditor ciuitatis fieret, nolle se a Praeside ciuitatis, sed a solo Rege in longinqtia regione manente, immediate posse puniri quis non rideret Certe qui paratus esse debet, iuxta Euangelium vitam propriam exponere pio Christi fide, nonne magis paratus esse debet Regnum terrenum amittere ridiculum autem est, dicere,
230쪽
nolo priuari per sententiam hominum, volo per Angelos de coelo sententiam pronuntiari. Certe etiam Ecelesia valde esset imprudens, si in gremium suum admitteret eum, qui vellet impune grassari in Ecclesiae membra, cir nollet fidelem popuIum, posse per ullam hominum mortalium auctoritatea sua tyrannide liberari.
Semrmini pro potestate Summi Ponisi cis in temporalibi .
IN capite vicesunoquinto Barcia ius excutit rationem meam quintam, ac primum eam refert hi verbis: Qisinta, postrema ratio est ex cura, vicio pastoratii Cum Petro dictum est, inquit, Pasie oues mera Ioan Pit. Data est illi faculta munis, qua equastori necessaria ad gregem tuendum a Pastori necessaria est potesta triplex, una circa lupos, ut eos arceat omni ratione, qua poterit aiareria circa arietes, visi quando cornibus ladant grege, possit e s recludere tertia circa oues reliquab, isn-guus trebuat convenientiambula ergo hanc triplice potesatem habet Summis Pontifex. His recit Itis subiungit Barctatus: 6 Ex hoc principio, fundamento tria,Pt isti videtur, argumen rivrgentia deducuntur. Sed κe longius abeat, G1pondeo in primis ad istud ipsumfundamentum, torum rerum esse. acyro me stare atque inde contrarium eius, quod ipse asserit bellissime colligi. J haec ille, qui post multa inama verba texit hunc syllogininum: